PoetryMTEB/MultilingualPoetryThemeClassification

language stringclasses 81 values	author stringlengths 1 120 ⌀	title stringlengths 1 409 ⌀	text stringlengths 4 32.8k	theme_code stringclasses 6 values	theme_category stringclasses 6 values	deepseek-v3-1-250821 stringclasses 6 values	kimi-k2-250905 stringclasses 6 values	doubao-seed-1-6-lite-251015 stringclasses 196 values
CES	Machar, Josef Svatopluk	ČLOVĚK OPTIMISTA.	I jasné stránky má ten život lidský. Za bránu vyjít, cítit harmonický klid nebes, země... nad hlavou ti plynou oblaka v dálku, plují nad krajinou, jež v slunci leží veselá a svěží, stín jediný, stín jejich, chvilkou běží jí po zeleni. Stromy, keře, trávy se oděly do májové své slávy a kvetou, kvetou. Kdesi pták si pěje, brouk kamsi za svým zástojem zde spěje, ve vzduchu vůně, tajuplné chvění, a v šíř i v dáli člověka tu není. A tobě volně tak, ba cítíš, že jsi i lepším stal se, chmury, jež se věsí ve hluku města k myšlenkám a citu, že zmizely, ba, přistihneš se i tu, že písnička ti jakás táhne hlavou, písnička z mládí – po mezi jdeš travou a notuješ si nápěv melodický – i jasné stránky má ten život lidský.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T3
IND	Dea R. Suciati	HANYA AKU	HANYA AKU Oleh Dea R. Suciati Ingin... Ingin rasanya kuputar waktu Kembali ke masa tiada sayang untukmu Saat senyummu belum jadi berarti bagikuTidak... Sama sekali bukan sesali dirimu Bukan pula sayang ituatau senyum indahmu Hanya hatiku, egokuAku... Jikalau tiada harap bagiku Jikalau aku tetap pada bataskudan tak kupetik mawar di depanku Durinya pun tiada sakitiku	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	彭凯雷	回家	反抗传统的人亲拥传统的人是一个人，也是一对情侣一个年代久远的家庭。今夜，和历代接受洗礼和逃往的鸟一样仿佛从梦魇中涌出在宁卧庄宾馆重新团结“走出家门过大年，团团圆圆年夜饭”宾馆漫长而短暂的一天哦，是经理不经意的一句“初一到十五，我们继续优惠销售”将小姐散漫而迟缓的脸推得更远我近旁的一位老板说：“舞会还没有开始，遥远的地方更加一无所有。”毕竟在兰州，和陌生的朋友彻夜交谈是第一天。或者是，跳舞，下棋，卡拉OK题灯笼，猜谜语。我和弟弟分辨电视中，一年来渐渐遗忘的脸。而父母和朋友在说话多么漫长短暂的一夜。我的父亲，母亲，我的长得高过我的弟弟要在子夜时分回家。而我，写诗的儿子和哥哥一样满足和微笑，仿佛是向往本身，而回家，依旧和传统媒介的脸度过一天如同，为什么在新的一天里还要大声朗诵诗歌如同，为什么，有理由的放逐，没有理由的生活生活已经扑来，冰凉的车门在寒意中开启，父亲发动引擎，一个家在舒缓的街道上团结兰州的灯火渐渐稀疏老式伏尔加向夜色逼近黑暗在渐渐褪去，露出核心的部分而我，已体味到一种飞翔的感觉	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	朱家相	梁園	弟子仙蹤遠，園遺修竹名。綺羅悲異代，賓從想東京。龍岫孤雲斷，雁池芳草生。秋原望不極，落日重含情。	T4	社会、权力与历史	T3	T4	T4
UKR	Olena Herasymyuk	Баба шаманка	Баба-шаманка гатить у стіну-бубон. Повітря мембранне тягне-витягує шкіру, Повітря струною викручує жилаве тіло. Тонкі і прозорі здригнулися речі і тіні... Баба шаманка гатить у стіну-бубон. Ніч розтягнулась повіками чорної шкури. Тонкне за вікнами, тонкне в тілах і душах, Звовчені нутрощі трусяться, коси скуйовдились, Стукає, стукає, крутиться, крутиться, крутиться... Місто танцює, місто у русі здригається, Баба-шаманка у вікна долонями гупає - Небо відкрило око... Людино, ховайся, притрушуй голову попелом, Вікна завішуй, мов дзеркало, темними шматами, Заким зіниця Бога у тебе не втупилась, Заким за карк не вхопила зіниця Бога, А як засне... Знову танцюй, земле, на щоках Вседержителя! Бабо-шаманко, у бубон звертай перетини часу і простору. Видзвони, вигати, витруси! Ave, Maria! Ora! Ora pro nobis! Бий, Маріє, у дзвони, танцюй із нами! Бий, Ісусе, у дзвони, танцюй із нами! Бий, Іване, бий, Петре, Хомо, Юдо і Павле! А де ж той дядько Йосип, що горілку носить? Де ж та Ганнухна, де ж та Галинка? Коси у весни запалали Сосни у лісах запалали Стрибаймо у сани з ногами У сніг, у вирій Тихо! Небо відкрило око...	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
DEU	Ludwig Tieck	Im Walde	Muntres Herz, frischer Sinn Ist Gewinn, Fröhlich geht's durch Büsche hin. Weicht die Nacht, Auf zur Jagd! auf zur Jagd! Wann der rote Morgen lacht. Waldgesang, Hörnerklang, Hörnerklang und Waldgesang Tönt das Jagdrevier entlang. Meiner Liebsten Stimm' ist schön, Wann ihr lockendes Getön Durch des Waldes Dämmrung bricht, Aber höher schwillt die Brust, Herz klopft dann nach Jägerlust, Wenn des Waldhorns Stimme spricht. Ist dein Herz dir matt und bang, Schnell erfrischt es Waldgesang, Waldgesang und Hörnerklang!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
DEU	Sandra Hubinger	[Angeknabbert]	Angeknabbert waren die Triebe von halbzahmen Tieren wir folgten ihrer Bissspur von Baum zu Baum schabten von den Zweigen erst die Äußere Rinde und rollten die innere vorsichtig zusammen den anderen Bäumen nahmen wir die lila Steinfrucht trugen ihren Geruch auf Händen ihre Farbe Unter unseren Fingernägeln nach tagelangem Einweichen ließ sich das unreif Gepflückte schälen gab eine Bitterkeit frei die wir nicht bei uns behielten	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
HIN	Kumar Krishna	आँगन का पेड़	अपनी जड़ों पर ठीक उसी तरह खड़ा है आँगन का पेड़ जैसे चालीस साल पहले था झुकी है बैल की गर्दन पूरी तरह उसकी जड़ों के पास रस्सी की रगड़ झेलता है लगातार आँगन का पेड़ आँगन का पेड़ सुखाता लेवे के कपड़े पक्षियों को पानी पिलाता आँगन का पेड़ कभी परिहत, कभी पालकी कभी हेंगा, कभी हरकनी गुल्ली-डण्डा खेलता आँगन का पेड़ आँगन का पेड़ है परिवार की मिठास वसन्त की महक जेठ का सकून भौरे की रोटी सावन का झूला है आँगन का पेड़ दिन-ब-दिन झरने लगा आँगन का पेड़ दिन-ब-दिन डरने लगा आँगन का पेड़ बनने लगा आग आँगन का पेड़।	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T2	T1
ITA	Giovanni Pontano	III. Alla nipotina Tranquilla	O bimba inconscia della tua sventura, perché ridi, o Tranquilla? perché m’inviti co’ tuoi giochi al riso? Sulla tomba del padre, ahimé, tu scherzi! Triste cosa è il pensiero: ma se la vita è lutto ed è miseria, ridi tu, bimba, almeno. Ruba lo stame alla materna parca ed adopralo tutto, alla tristezza togli l’istante e un raggio, se pur breve, le tenebre disperda. Notte è ciò che rimane.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ITA	Pietro Aretino	74	I' sento, si ben noto o impecto scrivoli, far qua tra gli olmi una solenne predica che fia: «Fermite, piè, andrò a' rivoli ». Deh si' che vòl se 'l mio Carmilio predica, vedrai che festa, vedrai cosa da ridere, forse tal piaga questo baston medica. I' voglio e membri suoi tutti dividere, e far col mio falcin suo' membri maceri, e tutte l'osse per forza decidere. Ah ah Carmilio, te riposi agli aceri, e predicando vai fuor di quaresima, anzi cercando che io tutto ti laceri, che pensi a Calicella dar la cresima con tante tuo menzogne e finte fabule: deh come non ti scaccia lei medesima?	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T2
LZH	秦韜玉	燕子	不知大廈許栖無，頻已銜泥到座隅。曾與佳人竝頭語，幾回拋却繡工夫。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	張應熙	季夏同庾筠倩姚訒庵泛舟南宗庵訪曇大師劉羽士振枰試茗縱談玄理歸次逢禪上人以荔枝馳回餉客和訒庵作	舟橫水曲綠層層，接葉低陰借未能。肉蒜雞魚留佛性，歡呼調笑印迦陵。推蓬破浪何妨道，把酒看山不二僧。解道飛菱期翠水，無如錙錫後和凝。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
CES	Šmilovský, Alois Vojtěch	Javor. (I.)	„Měj se dobře, má panenko, s bohem buď, za to, číms mně ublížila, bůh tě suď!“ Slzu utřel, kloboučkem si zatočil a do pole do šírého zabočil. V polích bloudil, v hlavě vzdory, v srdci žal, hořce na panenku zrádnou žaloval, k větrům volal: „Nechť můj mladý život má, kdo mně v srdce mír a zapomnění dá!“ Stojí vrba nad močálem v záhoří, kolem ní rákosí s větrem hovoří, při rákosí jak peřina měkký mech: tam, jak přišel, hocha ovál spánku dech. Byla noc před svatým Janem. Slavíci zpívali o závod lásku samici, přes osení, po rákosí šuměl sen – – mládec usnul, kouzlem noci skonejšen. Usnul, a slyš: divná šelesť ve proutí!... ach ne! neměl v stínu vrby usnouti! Hle, z dutiny vyšla panna bělostná, jako poupě v rozvinutí milostná. Na rtech, očích s sladkým kouzlem úsměchu usedla si k mládencovi do mechu, bílou ručku na srdce mu vložila, medovým ho políbením zbudila. ,Černovlásku! pěkné oči otevři, Srdce sladkým lásky citům rozevři, já ti radost, já ti štěstí, všecko dám, brány lásky otevru ti: chtěj jen sám!( Ztrnuv bázní, zřel hoch na ni chvilenku: „Mělo srdce, mělo moje milenku, ta mně věrnost, svatou lásku slíbila a pak zradou mne až k smrti zranila.“ ,Neplač, hochu, neplač pro tu proradu, tisícerou dám já za ni náhradu!( „Dášli mně zapomenutí, mne si měj!“ ,Slovos dal, nuž na závazek ruku dej!( Ruku dal a propadnul tak mocem zlým: mladý život zvadnul slibem podaným; v jasných nocích víla s ním se líbala, k ránu javora mu postav dávala: nohy v kořen zrostly, tělo v kmen, ruce v větve, hlava, vlasy ve lupen, a tak javor ve dne dřímal, v noci žil, když jej hlásek víly vrby probudil.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T3
ARA	الشاعرة ساره حسان	قصيدة حلم مستقيم	تُرَاكَ رَأيتَ حُلماً مُستَقِيما وأياماً تَمُورُ بِنَا رَمِيماً لَعَمرُكُ إنَّنِي مازِلتُ أُنضِي شباباً إذ بَصرتُ به بَهيمَا إذا ما الأمرُ قامَ على تَمامٍ فَألقِ البالَ واستبقِ النَّعيما وحاذِر من شِرارِ القومِ إلا تُساقُ إلى الخَديعَةِ مُستَنِيما وصُن سوءاتِ نَفسِك من لِسَانٍ يُهَتِّك سِترَ صَاحبِه زَنيما فبُعدُ النَّاسِ لا يُكفِيكَ شراً وقُربُ النَّاسِ لا يُشفِي السَّقِيما	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعرة غادة البدوي	قصيدة رشفةُ حزن	ﺃﺣﺎﻭﻝُ ﺃﻥ ﺃﺗﻮﺏَ ﻭﻻ ﺃﺗﻮﺏُ ﻭﻣﻦ ﺫﺍﺗﻲ ﺇﻟﻰ ﺫﺍﺗﻲ ﺍﻟﻬﺮﻭﺏُ ﻟﻌﻞَّ ﺍﻟﺮّﻭﺡَ ﺗﻬﺠﺮها همومٌ ﻭﻳﻘﺼﺪُ ﺑﺎﺑﻬﺎ ﺍﻟﻔﺮﺝُ ﺍﻟﻘﺮﻳﺐُ ﺃﺳﺎﺋﻞُ ﻳﺎﺯﻣﺎﻥَ ﺍﻟﻘﻬﺮِ ﻗﻬﺮﻱ ﻟﻤﺎﺫﺍ ﻓﻲ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓِ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻐﺮﻳﺐُ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﺠﻬﻮﻝِ ﻳﺴﺤﺒﻨﻲ ﻣﺼﻴﺮٌ ﻭﻏﻴﺐٌ ﻣﻈﻠﻢٌ ﻭﻏﺪٌ ﻛﺌﻴﺐُ ﻳﻼﺣﻘﻨﻲ ﺍﻟﻌﻨﺎﺀُ ﻳﺌﻦُ ﺣﻮﻟﻲ ﻭﺗﺼﻠﺒﻨﻲ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺰﻥِ ﺍﻟﺨﻄﻮﺏُ ﺧﻴﻮﻁ ﺍﻟﻨّﻮﺭِ ﻗﻄّﻌﻬﺎ ﺳﺮﺍﺏٌ ﻭﺿﻴّﻊَ ﺧﻴﺮ ﺃﺣﺒﺎﺑﻲ ﺍﻟﻤﻐﻴﺐُ ﺃﻓﺘّﺶُ ﻋﻦ ﻭﺟﻮﺩﻱَ ﺩﻭﻥ ﺟﺪﻭﻯ ﻭﺗﺨﺬﻟﻨﻲ ﻭﺗﺮهقني ﺍﻟﺪﺭﻭﺏُ ﻭﺇﻥَّ ﻭﺭﺍﺀَ ﺃﺣﺰﺍﻧﻲ.. ﻟﺼﺒﺮﺍً ﻋﺼﻴّﺎً ﻻﻳُﺬِﻝُّ ﻭﻻ ﻳُﻌﻴﺐُ ﺃﻳﺎ ﻗﻠﺒﻲ ﺇﺫﺍ ﻣﺴّﺘﻚَ ﺫﻛﺮﻯ ﻋﻠﻰ ﺃﻃﻴﺎﻑِ ﻣﻦ ﺗﻬﻮﻯ ﺗﺬﻭﺏُ ﺗﻌﺒﺖُ،ﻭﺃﻟﻒ ﺁﻩٍ ﻓﻮﻕَ ﺻﺪﺭﻱ ﻓﺨﺼﺮُ ﺍﻟﺸّﺎﻡِ ﺯﻧّﺮﻩُ ﺍﻟﻠّﻬﻴﺐُ ﻭﻗﺼّﻮﺍ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﻓﺒﻜﺎﻩُ ﻓﻞٌّ ﻭﻧﺎﺡَ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﺼﻮﻥِ ﺍﻟﻌﻨﺪﻟﻴﺐُ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺤﻠﻢُ ﺍﻟﻌﺘﻴﻖُ ﻭﻓﻴﺾ ﻧﺠﻮﻯ ﻳﺠﻴﺶُ ﻭﺭﺍﺀها ﻋﺸﻖٌ ﺧﺼﻴﺐُ ﻓﻴﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺇﺫﺍ ﻣﻮﺕٌ ﺃﺗﺎﻧﻲ ﻃﻮﺍﻧﻲ ﺻﻤﺖُ ﻭﺣﺸﺘﻪِ ﺍﻟﺮهيبُ ﻭﻭﺩّﻋﺖُ ﺍﻟﻤﻘﺎﺻﺪَ ﻭالتَّمنّي ﻭﻛﻔّﻨﻨﻲ ﺑﺼﻔﺮﺗﻪِ ﺍﻟﻐﺮﻭﺏُ ﺃﻓﻴﻀﻲ ﻳﺎﺳﻤﻴﻦَ ﺍﻟﺸّﺎﻡِ ﻓﻮﻗﻲ ﻟﺘﻌﺒﻖَ ﻣﻦ ﺛﺮﻯ ﻗﺒﺮﻱ ﺍﻟﻄﻴﻮﺏُ	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
FRA	Alice de Chambrier	Sur la hauteur	J’ai pris l’étroit sentier qui contourne l’arête Du grand mont incliné sur les flots clairs et bleus ; Je suis, au bout d’une heure, arrivé sur la crête, Et je me suis assis sur le sol onduleux. Puis j’ai prêté l’oreille aux murmures étranges Qui venaient lentement expirer jusqu’à moi, Bourdonnements, sanglots, rires, vagues mélanges, Auxquels l’âme répond sans s’expliquer pourquoi. Elle tressaille et vibre, et semble reconnaître Ce langage mystique et tout harmonieux ; Une douleur intense envahit tout son être, Elle cherche le sens des mots mystérieux. C’est comme une chanson dès longtemps désapprise, Qui tout à coup résonne à notre cœur charmé, Et lui fait essayer, dans sa douce surprise, D’unir encor sa voix à ce chant bien-aimé. Mais l’air seul est venu troubler nos rêveries ; Le sens à tout jamais pour nous s’est effacé : Nous ne retrouvons plus les paroles chéries Et les cherchons en vain dans l’ombre du passé. Alice de Chambrier	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
DEU	Greflinger, Georg	Des Teutschen Dreyßig-Jährigen Krieges ERSTER THEJL.	Der ungeheure Krieg den Böhäimb hat empö- ret Der unser Deutsches Reich nechst Böhäimb hat zerstöret Also daß es zuletzt’ ein Denckmal oder Schein Des alten Landes war sol meine Rede seyn. Hilff mier Daß meine Rede sich nach dem Verlauffe richte. Vom Anfang weiß ich nicht weil ich in solchem Jahr’ Als sich der Krieg erhob noch ungebohren war. und darumb sag’es mier wie ist der Krieg entstanden? Hör: Als halb Böhäimb fast ein Reich in unsern Landen Dem Pabste widrig fiel und von der Tyranney Die das Gewissen zwung begehrte franck und frey Zu leben (Dann es war den Evangelschen Ständen In diesem Königreich’ aus Käyser-Rudolffs Händen Ein Freyheits-Brief Und Freyheit frey zu seyn den auch Matthiens Krohn In seinen Würden ließ noch gleichwol waren Leuthe Die allerhand Verdruß erregten und zum Streite Den Lärmen blaseten bald kam des Käysers Hand Mit ernstlichem Befehl die Kirche derer Stand Auf des Braunauschen Apts Gebiete war zu fällen und ihren Gottesdienst daselbsten abzuställen Bald folgte das Gebot den jenen der hierin Sich widrig sehen ließ gefangen einzuziehn Diß alles kam ins Werck. Die Evangelsche Stände Beschwerten sich hierob und baten umb ein Ende von solcher Je mehr ihr Gottes dienst bey der Romanschen Schaar In Schimpf und Last verfiel daher sie sich zusammen In dem sehr grossen Prag verfügten (Blut und Flammen Erschienen diesen Tag) die Käyserliche Herrn (der Käyser selbst war nun von Böhäimb etwas ferrn und in dem schönen Wien) zu bitten die Beschwerden Zu lindern eh es noch hiemit möcht’ ärger werden. Wie aber jeglich Theil bey seiner Meynung blieb und endlich auch der Zorn die Hand zur Rache trieb ) Ach! sihe da da kam die Zänckerey zum Streiten Worob man ihrer drey von Käyserlicher Seiten Als Grafen Slabata und Grafen Marteniz Nechst ihres innern Rahts Verfassern den Fabriz Aus hohen Fenstern Vor Sie zu Päbstisch war da flog zugleich mit ihnen Diß Feuer in die Welt. Ach! daß uns dessen Macht Nicht grössern Schaden hett’ in unser Reich gebracht Als ihnen dieser Sturz. Sie blieben bey dem Leben uns Deutschen aber hat ihr Fall den Tod gegeben Wier zappeln nur noch was. Matthias der die Krohn Von Böhäims Landen trug und auch den Käyser-Thron Besaß nahm diese That an seinen Lieb- und Treuen Begangen übel auf. Da war auch kein bereuen. Es schien in dieser That Jhm viel zu viel gethan Er sah auch über diß mit trüben Augen an Wie alles wider Jhn sich in die Waffen machte. Dann hör: Als dieses Volck den Sachen nach gedachte Befund es alsobald es würde diese That Des großen Käysers Hertz als dessen Majestat Hiemit verletzet war zu Rach und Streit bewegen Drum nahm es sich in acht und ließ die Drummel regen Ließ durch den Herrn von Thurn jhm allen Abbruch thun. Gantz Böhäimb waffnete. Da solcher Aufstand nun Den Käyser gelten solt ergriff er seine Waffen und schickte den Tampier den Lärmen ab zu straffen Er kam mit einem Heer und fiel die Böhmen an Es wurd jhm aber bald solch Widerstand gethan Der ihm zum Schaden war. Diß anders anzustellen Beschrieb man dieses Volck von Böhaimb für Rebellen Und stärckte den Tampier der dann sein bästes that. Sie aber fuhren fort verstärckten ihren Stat Und schrieben hin und her um̃ Hülff an Pfaltz und Sachsen Und an die Nachbarschafft. Das Feuer solte wachsen Halb Schlesien fiel zu gantz Mähren folgte nach Die Lausnitz säumte nicht hier wurd auch Das Ländlein ob der Enß und mehr die ihr Gewissen In Glaubens-Handlungen nicht wolten lassen schlüssen. Nach dem der Held Tampier bey solcher Kriegs Gefahr Und Mänge grosser Feind allein zu wenig war Beschrieb man dort und da viel Hilff ihm bey zu stehen Dann sie bezwungen ihn daß er vor ihnen gehen Und Böhäimb lassen must. Es wurde Hilff geschickt Die mit Bucquoyen kam der zimlich wol beglückt In diesem Handel wur. Dem satzten sie entgegen Den Grafen Nahmens Ernst von Manßfeld der zum Degen Und Feld' erzogen schien der Pilßen stürmend nahm Wodurch in andre Plätz ein grosses Schrecken kam. Umb dieser Zeiten Lcuff Jm Novembr. war ein Comet zu sehen Der gantz Europen pflag erschrecklich durch zu gehen Hatt’ einen langen Schwantz halb-weiß halb-schwartz halb- Das war nun der Prophet Krieg-Pest- und Hungers-Noth Und tausend Straffen mehr Europen zu verkünden Wie es hierauf ergieng das wird sich höre finden. Matthias ließ Der Der wider Böhäimb sich mit allen Kräfften legte Und also von dem Grund' es wider ihn erregte. Es war als wie ein Meer je stärcker daß es wäht Je größer solches sich mit seinen Wellen bläht. So daß der Graf von Thurn mit seinen blancken Waffen Sich recht vor Wien begab und gab jhr gnug zu schaffen. Weil aber Manßfelds Heer durch des Bucquoyen Schlag Was kranckte zog er ab und schützete das Prag. Man mahnte Böhaimb starck die Waffen abzulegen Je mehr des mahnens war je mehr war es entgegen Dann es den Ferdinand vor Böhäimbs König nicht Erkennte weniger Gehorsam oder Pflicht Zu leisten ihm versprach. Weil aber diese Krohne Nicht Wittbe wolte seyn und weil auch diesem Throne Viel Wetter droheten als wurde Friederich Der Churfürst an dem Reyhn nach dem ein andrer sich Hiervon hatt' abgesagt Durch welches ersehr bald sein alles hat verlohren. Er nahm es an und zog sehr prächtig von dem Reyhn Auf Prag zu seiner Kröhn- ach Europa wurd hiedurch fast mehr als halb empöret Und Deutschland wurd hiedurch fast auf den Grund zerstöret. Damit die grosse Brunst noch größer möchte seyn So mängte sich in die auch Bethlem Gabor ein Stund auf den Käyser auf verjagte Mönch uud Pfaffen Aus Siebenbürgen weg bekriegte durch die Waffen Viel Plätz’ und brachte sie auch unter seine Macht. Bald wurde des von Thurn sein Volck ihm zugebracht Damit er stärcker wurd’ und Lust hätt’ an dir Feinde Die aller Orten sich durch ihre nahen Freinde Verstärckten. Dann da war Ertzhertzog Leopold Der Franck- und Beyer-Fürst und andre die um Sold Und Freundschafft ihren Dienst dem Käyser angetragen. Es kam auch bald darauf in Mähren was zum schlagen Und blieb durch Gabors Hilff dem Böhm die Oberhand. Es halff nu nichts dafür wie groß der Widerstand Vom Gegentheile war. Hier saß der Böhm im Lentzen Und kriegte noch darzu aus vielen Fremden Grentzen Viel tausend Mann zu Hilff. Ein jeder war daran Damit das Feuer wuchs. Ach welch ein Feuer kan Das Land und Leuthe frisst aus einem Füncklein kommen; Hierauf war widerum ein Zug nach Wien genommen Doch wiederum umsonst. Hier kam in Bethlems Macht Preßburg mit samt dem Schloß. Ein jeder war bedacht Aufs Käysers Schaden sich des Sieges zu bedienen. Es glichen ihrer viel sich jetzo mit den Bienen Die schwärmen wann die Sonn auf ihre Stöcke scheint Der nicht mit Ruh wil seyn der such’ ihm einen Feind. Als man in Wiewol ihr Landsmann auch der Bethlem Gabor siegte That Den Beyder-Krohnen Herrn und nahm an dessen Stand Den Bethlem Gabor an. Bey so gestalten Sachen Must’ unser Käyser sich an diese Fürsten machen Bey denen Cur und Macht und ein Gehorsam war Zu suchen daß man doch die mächtige Gefahr Zu wenden neben ihm fich in die Waffen machte Worauf Cur-Sachsen sich bald in den Harnisch brachte und erster Beystand war Er fiel der Laußnitz ein. Es kam auch dieser Zeit ein Spannjer an den Reyhn Mit Nahmen Spinola der hielt des Käysers Seiten Und marterte die Pfaltz mit brennen und bestreiten So wurd auch Manßfelds Heer von des Bucquoyen Schaar Bey Langeloys geschwächt weil er zu Prage war. Es wolte nun das Glück der Böhmen fast zerscheitern und wie ergieng es dort bey Sitzendorff den Reitern Bey denen der von Felß der Führer war? Er blieb Und all sein Volck mit ihm durch der Bucquoyer Hieb. Wiewol es beyderseits viel todte hat gegeben Und blieb Bucquoy selbst genau alhier bey Leben. Weil Böhaimbs Feinde sich so stärckten fchickte sich Denselben Hilff zu thun Printz Henrich Friederich Vom Hauß Was aber ihn fo bald zurücke hat bewogen Ist vielen unbewust. Indessen machte sich Der Und that dem Feinde gleich mit rauben und mit brennen. Auf solches ließ Tampier die Stadt Preßburg berennen Er selbst fiel an das Schloß der Gabor that Entsatz Und rettete den Ort Tampier blieb auf dem Platz. Es machte sich auch nun der Beyer an die Bauern In Oberösterreich die sich wie Wäll und Mauern Jhm widersetzeten hier hafftete kein Bley Hier that die Klinge nichts sie wolten auch so frey Wie Böhaimb vor dem Papst in jhrem Glauben leben Und darum sah man sie wie Böhaimb sich erheben Vnd in den Waffen seyn. Der Bayer fiel sie an Es wurd ihm aber so ein Widerstand gethan daß mancher tapfrer Held sein Leben muste lassen. Hier blieb Ernst Ludwich todt ein Fürst vom Hause Sassen. Der Beyer rückete Vergelt zu thun vor Lintz Wo er das Bauer-Heer mit einer gleichen Müntz Als er vorher empfieng bezahlte. Diß Bezwung er sie mit Macht den Waffen abzustehen und unter ihm zu seyn. Nur kurtz vor diesem Streit Wurd’ auch die Aus vielen Mächtigen die vor des Keysers Waffen Jhr und der Vom Bäyer aufgelöst jedoch gantz ohne Schlag. So bald nun diese Macht der Zog er dem Käyser zu. Weil nun die Bauer-Schaaren Von denen jetzt gedacht ihm in dem Wege waren So gieng er erst auf sie. Als Käyser Ferdinand Des Bayers Glück vernahm der durch des Tylli Hand Viel tapfre Thaten that dan Tylli war im Kriegen Ein wolerfahrner Held der auch zu vielen Siegen Ein grosses Glücke hatt’ empfahl er ihm sein Heer Mit solchem so zu thun dnmit er Sieg und Ehr’ Erwürb und Böhaimb trieb die Waffen zu verlassen Hergegen ihrer Pflicht sich wieder anzumassen. Ber Bayer nahm es an und schriebs dem Friederich Der Böhmen neuen Herrn der dann aufs bäste sich darwider rüstete der Meynung ob zu siegen, Wann GOtt nicht selber wil mit deinen Feinden kriegen So ist dein Werck zu schwach. Dann Er ists der den Krieg In seinen Händen hat von GOTT kommt Schlag und Sieg. Der König Friederich that überall das Seine und bracht ein grosses Volck zu streiten auf die Beine. Da war Fürst Christian von Anhalt und sein Printz Hans Ernst ein tapfrer Fürst der Weymarschen Provintz Ein Fürst von Jägerndorff darzu die tapfren Streiter Von Hollach Thurn und Schlick sechstausend leichte Reiter Aus Viel Schlesier und mehr. Graff Manßfeld wo war der? Der lag mit seiner Macht umb Pilßen starck verwället Vnd zu des Ortes Schutz aida zu stehn bestället Weil wie man meynete daran gelegen war. Mit diesen Obristen und ihrer grossen Schaar. Zog Feld-Herr Christian von Anhalt vor die Feinde Die wider Böhaim sich und dieses Reiches Freinde Starck hatten aufgemacht. Es ist ein Berg bey Prag Der wegen weissen Sands den Nahmen haben mag Der weisse Berg auf dem kam Hier gieng der Jammer an. Man stund auf beyden Seiten Wie Mauern jeder war mit dieser Meynung da Vor seines Königs Land zu siegen oder ja Zu sterben wie ein Held. Die praßlenden Cartaunen vor derer Donders Macht Lufft Erd und Meer erstaunen Zerschmetterten bald dem bald jenem Pferd und Mann Vnd kehrten sie zur Lufft. Man sah es schmertzlich an Wie dort und da ein Held halb-todt wurd abgezogen Wie dort ein Fuß und Arm hier Köpf’ und Rümpfe flogen. Es schaumten Pferd und Mann für Zorn und Siegsbegier Ein jeder zog den Ruhm und Sieg dem Leben für. Ein jeder war gesinnt auf langen Kampf zu siegen Aufs Ende musten doch die Böhmen unten liegen Dann Käyser Ferdinand hatt eine grosse Macht. Hier wurden wie man meynt acht tausend umbgebracht die alle dieses mahl für Böhaimb tapfer stritten. Daß bey den Käyserschen viel Schadens wurd erlitten Mag auch wol glaublich sein. Es lag das gantze Feld Mit Todten voll gestreut worunter auch der Held Vom Hause Pappenheim mit vielen grossen Wunden Der jedem todt erschien erbärmlich wurd’ erfunden Wurd’ aber bald hernach also zu recht gebracht Daß er viel tausend schlug. Was diese grosse Schlacht Den guten Böhmen hab’ an Schrecken eingetrieben Was mehr von solcher kam wird nie genug beschrieben. Aus diesem Siege gieng das Feuer vollends auf Vnd nahm von Böhaimb ab nach Deutschland seinen Lauff.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
RUS	Fet A.A.	«Возвестил народу...»	Возвестил народу Уж с горы Афонской Бэда-проповедник, Что, быть может, к году У мадам Полонской Явится наследник.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	CUSTOM:消息宣告
ENG	Kwame Dawes	PROGENY OF AIR	The propellers undress the sea; the pattern of foam like a broken zip opening where the bow cuts the wave and closing in its wake. The seals bark. Gulls call and dive, then soar loaded with catch. The smell of rotting salmon lingers over the Bay of Fundy, like a mortuary’s disinfected air; fish farms litter the coastline; metal islands cultivating with scientific precision these grey-black, pink-fleshed fish. In the old days, salmon would leap up the river to spawn, journeying against the current. They are travellers: When tucked too low searching for undertows to rest upon, they often scrape their bellies on the sharp adze and bleed. Now watch them turn and turn in the cages waiting for the feed of colourised herring to spit from the silver computer bins over the islands of sea farms, and General, the hugest of the salmon, has a square nose where a seal chewed on a superfreeze winter night when her blood panicked and almost froze. Jean Pierre, the technician and sea-cage guard, thinks they should roast the General in onions and fresh sea water. It is hard to read mercy in his stare and matter-of-factly way. He wears layers, fisherman’s uniform, passed from generation to generation:the plaid shirt, the stained yellow jacket, the ripped olive-green boots, the black slack trousers with holes, the whiskers and eye of sparkle, as if salt-sea has crystallised on his sharp cornea. He guides the boat in;spills us out after our visit with a grunt and grin, willing us to wet our sneakers at the water’s edge. The sun blazes through the chill. The motor stutters, the sea parts, and then zips shut and still. Stunned by their own intake of poison, the salmon turn belly up on the surface; then sucked up by the plastic piscalator, they plop limp and gasping in the sunlight. One by one the gloved technicians press with their thumbs the underside of the fish spilling the eggs into tiny cups destined for the hatchery, anaesthetised eyes glazed shock on the steel deck. They know the males from the females:always keep them apart, never let seed touch egg, never let the wind carry the smell of birthing through the June air. Unburdened now the fish are flung back in – they twitch, then tentative as hungover denizens of nightmares, they swim the old sisyphean orbit of their tiny cosmos. The fish try to spawn at nightbut only fart bubbles and herring. On the beach the rank saltiness of murdered salmon is thick in the air. Brown seaweed sucks up the blood. The beach is a construction site of huge cement blocks which moor the sea-cages when tossed eighty feet down. They sink into the muddy floor of the bay and stick. There is no way out of this prison for the salmon, they spin and spin in the algae-green netting, perpetually caught in limbo, waiting for years before being drawn up and slaughtered, steaked and stewed. And in the morning’s silence, the sun is turning over for a last doze, and silver startles the placid ocean. Against the grey green of Deer Island a salmon leaps in a magical arc, slaps the metal walkway in a bounce, and then dives, cutting the chilled water on the other side. Swimming, swimming is General (this is my fantasy) with the square nose and skin gone pink with seal bites, escaping from this wall of nets and weed. General swims up river alone,leaping the current with her empty womb, leaping, still instinct, still travelling to the edge of Lake Utopia, where after so many journeyings, after abandoning this secure world of spawning and living at the delicate hands of technicians, after denying herself social security and the predictability of a steady feeding and the safety from predator seal and osprey; after enacting the Sisyphean patterns of all fish, here, in the shadow of the Connors Sardine Factory she spawns her progeny of air and dies.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
JPN	兼澄	null	かくしつつ　おほくのひとは　をしみきぬ　われをおくらむ　ことはいつそは	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر أسامة بن منقذ	قصيدة غرني لامع السراب وهذا ال	غرني لامع السراب وهذا ال حرُ دُوني عذبُ المياهِ شَروبُ سرتُ أستَقْرِىءُ المَحُولَ، وفِي أر ضي مرعى عين وواد قشيب وسحابٌ منه تعلَّمَتِ السّح بُ، وإن لم تُشبِهه، كيفَ تصوبُ سوءُ حَظٍّ أنأَى عن الملكِ الصَّ الح، والحظُّ ينتهى وَيثُوبُ وإلى بابه مآلي وللآ بق حسن القبول حين ينيب غَابَ عنه جِسمِي، وقلبيَ مازا ل مقيماً ببابه لا يغيب فإذا ما سمعت بالنازح الد انِي فإنِّي ذاكَ البعيدُ القريبُ ومتى ما قربت منه فحظي من عُلاهُ التَقريبُ والتَّرحيبُ وبما نلت من ندى الملك الصا لح أقسمت صادقاً لا أحوب لت أعاد من دونه وحروب أو يروي برؤيتي وجهه المي مون قلبي الصادي وطرفي السكوب ويقول الأنام آدم قد عا د إلى الخلد إن ذا لعجيب فحياتِي، وإن بلغتُ به المأ مولَ، في غير ظلِّه لا تَطيبُ يا أخا البيد والسرى وأخي البر بر إذا عقّني أخٌ ونَسيبُ قل لغيثي الهتون في أزمة المح لِ، وغَوثِي إن أرهَقَتْنِي الخطُوبُ كاشف الغمة المبر على السح حبِ بجودٍ مَدَى الزَّمانِ يصوبُ: يا ربيعي المريع حاشاك أن تم حل ربعي وأنت ذخري الجدوب أنَا أشكُو إليكَ دهراً لحا عُو دى، وأعرَاه؛ فهُو يَبْسٌ سَليبُ وخطوباً رمى بها حادث الد هرِ سَوادى، وكلُّهُّنَّ مُصيبُ أذهبتْ تَالِدى وطارفَي الطَّا رِي فَضَاعَ المورُوثُ والمكسوبُ فهو شطران بين مصر وبحر ذا غريق فيء وذا منهوب وإبائي أراه عن حمله المن ضعيفاً وهو القوي الركوب ويرى كل منة لسوى الصا لِحِ غُلاًّ في حملِه تَعذيبُ ما اعتذارُ المُنى إذا مَطَلَتْنِي بِطِلابِي، وفضلُك المَطلوبُ أَوَ ليست مِصراً، وكلُّ بنَانٍ لك بحر وكل عبد خصيب والنَّدى طبعُك الكريمُ؛ فما أهْ نى نوالاً تنيله وتثيب جاءني والبعاد دوني كما جا بَتْ فَيافِي البلاد ريحٌ هَبوُبُ وعجيبٌ أنَّ المواهِبَ تَسرِي ويقيمُ المسترفدُ الموهُوبُ سُنَّةُ سنَّها نَدَى الملِك الصَّ لح فيها لكل خلق نصيب من ثنائي طوى إليه الفيافي وهو من كل ذي اقتراب قريب وله بالنَّوالِ باعٌ طويلٌ ويد سبطة وصدر رحيب وبأيامه تبَّسمَتِ الدُنَ يا سُروراً، فلا اعترَاهاً قُطوبُ فأجابه بهذه القصيدة النّ يا أخلاي بالشآم لئن غب تم فشوقي إليكم لا يغيب غصبتنا الأيام قربكم من ولا بدَّ أن تُردَّ الغُصُوبُ ولكم إن نشطتم عندنا الإ كرامُ، والرِّفدُ، والمحلُّ الخَصيبُ قد علمتُمْ بأنَّ غَيثَ أيادينَ اعلى النَّاسِ بالنُّضارِ سَكُوبُ وبنا يدرك المؤمل ما ير جُوهُ قدماً، ويُنقَذُ المَكروبُ نحن كالسُّحبِ: بالبَوارق والرّع د لدينا الترغيب والترهيب تارة نسعر الحروب على النا اس، وطوراً بالمكرُماتِ نَصوبُ كره الشام أهله فهو محق وق بألا يقيم فيه لبيب إن تَجَلّتْ عنه الحروبُ قليلاً خلفتها زلازل وخطوب أن ظني والظن مثل سهام الرمي منها المخطي ومنها المصيب إن هذا لأن غدت ساحة القد س وما للإسلام فيها نصيب منزلُ الوَحي قبلَ بعث رَسُول ال ه فهو المحجوج والمحجوب نَزَلَتْ وسْطَه الخَنازِيرُ والخم رُ، وبَارَى النَّاقوسَ فيها الصَّليبُ لو رآه المسيحُ لم يَرض فعلاً ذكروا أنه له منسوب أبعد الناس عن عبادة رب ال ناس قوم إلهم مصلوب ولعمري إن المناصح للدي ن على الله أجره محسوب وجِهادُ العدوِّ بالفِعلِ والقو ل على كل مسلم مكتوب ولك الرتبة العلية في الأم رِينِ مُذ كنتُ، إذْ تشبُّ الحرُوبُ أنت فيها الشجاع مالك في الطع نِ، ولاَ في الضِّرابِ يوماً ضَريبُ وإذا ما حرَّضتَ فالشّاعرُ المف لق فيما تقوله والخطيب كِرُ أنّ التَّدبيرَ منكَ مُصيبُ لكَ رأيٌ مُذقَطُّ، إن ضَعفَ الرأْ ي على حاملي الصليب صليب فانهض الآن مسرعاً فبأمثا لك ما زَال يُدرَك المَطلُوبُ والقِ عّنا رسالَة عند نِورِ الِّد ينِ، ما فِي إلقائِها ما يَريبُ قُل له، دَام مُلكُه، وعَليهِ من لباس الإقبال برد قشيب أيها العادل الذي هو للدي ن شباب وللحروب شبيب والَّذي لم يَزَلْ قَديماً عن الإس لام بالعزم منه تجلى الكروب وغدا منه للفرنج إذا لا قوه يوم من الزمان عصيب إن يرم نزف حقدهم فلأشط انِ قَناهُ في كُلِّ قَلْبٍ قَليبُ غيرنا من يقول ما ليس يمضي ه بفعل وغيرك المكذوب قد كتبنا إليك فاوضح لنا الآ ن بما ذا عن الكتاب تجيب قصدنا أن يكون منا ومنكم أجل في مسيرنا مضروب فلدينَا من العَساكِرِ ما ضَا ق بأدناهم الفضاء الرحيب وعلينا أن يستهل على الشا م مكان الغيوث مال صبيب أو تَراها مثلَ العَروسِ: ثَراهَا كله من دم العدا مخضوب لطنين السيوف في فلق الصب حِ على هَامِ أهلِها تَطريبُ ولِجمعِ الحُشُودِ من كُلِّ حِصْنٍ سَلبٌ مُهمَلٌ لهم ونُهوبُ وبحول الإله ذاك ومن غا لب ربي فإنه مغلوب	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	張鎡	蔬飯	夜虹照飯光如玉，春甌飣菜肥於肉。周郎赤米太寒酸，潘令紫薑徒記錄。饑創塞罷忘貪欲，氣定徐行手摩腹。更能運任着衣裳，聽爾計髙三十六。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	CUSTOM:日常饮食之乐
ZHO	叶维廉	残冬四月独游多伦多愁思十二韵	一大地默然让车轮割裂无数看不见的伤痕杀杀之声割着夜啊割着我二街道如黑色的发散着药味的胶布三或许是浸洗过太多的药水这一角城市的干净酝酿不了梦一个透明塑胶的圆盖重重压下据说要把无形的牛鬼蛇神堵住四才一夜雪水的灌溉把疮疣的建物催生入云霄五啊昨夜萦廻在昨夜远方另一个城市的飞雁飞越空沉沉的湖天萦廻在瞬目即遥远如古代那无法泊岸的昨夜六 “夜把你和我里在一个小世界里外面是迷茫与异客” 七枯林尽处听：第一声冰解后的淙淙八我要咀咒你的钢铁煤屑锈污排泄在安塔里湖的周边九也许草会长入高空淹没疮疣密布的建物十也许有酒等着醒转在葡萄的枝头十一也许有花抢着明天一丝春风尽情开放十二醉在酒里不要醉在药水中要醒便醒在花的烂灿里	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T4	T1
ITA	Vivian Lamarque	A UN ALBERO MERAVIGLIOSO	Caro albero meraviglioso che dal treno qualcuno ti ha tirato un sacchetto di plastica viola che te lo tieni stupito sulla mano del ramo come per dire cos’è questo fiore strano? speriamo che il vento se lo porti lontano. Ci vediamo al prossimo viaggio ricorderò il numero del filare il tuo indirizzo, ho contato i chilometri dopo lo scalo-merci arrivederci.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ITA	Sebastiano Baldini	PARTE PRIMA	Non ti riveggio ancora e comporti ch'in me cresca l'affanno; farsi non dee tiranno un nume tutelar di chi l'adora. E dove t'aggiri, o idolo amato? Rinaldo adorato, e come puoi soffrir ch'io non ti miri? Sovra del carro mio per l'aria a volo qua ti portai, ma per goder te solo. E tu peregrino errando ten vai nel vago giardino negando a me quei sospirati rai. Se vuoi fiori, ecco il volto. I frutti brami? Per gustarli, o crudel, basta che m'ami. Deh, non lagnarti, Armida, ch'avrei l'alma di sasso, se lontan da colei movessi il passo che tra tante delizie il cor mi guida. Raffrena i pianti e le strida, non s'odano più querele che troppo affliggono il core. Io t'amo né son crudele: sdegna le crudeltà chi segue amore. Or sappi ch'in tormento vivo, se non ti miro; sempre per te sospiro e dove non sei tu non v'è contento. Io sol per te sospiro e dove non sei tu non v'è contento. Sin che verdeggia la tua beltà, per questa reggia passiam l'età. Senza ristori non corra un dì; de' nostri amori godiam così. Esca dal nostro petto ogni martire: chi seguace è d'amor deve gioire. Ma perché da me lungi, idolo mio? Curioso desio mi trasportò per queste germoglianti foreste. Attendi, attendi me che sempre teco lieta vivrò dentro il tartareo speco. D'amarsi e mirarsi in braccio al suo bene, è tanto gradita la vita che tal sorte dagl'astri unqua non viene. Mira, Carlo, ma taci, nel cespuglio racchiuso quanto di donna può la forza e l'arte. Vedi, Ubaldo, in qual uso s'impiega il nostro Marte, son guerre gl'amplessi e colpi i baci. Io di rossor mi tingo. Alle licenze lor dar fin m'accingo. Frena l'impeto e saggio attendi di fortuna altro vantaggio. Ma tu chiudi le luci? Apri i begl'occhi, e 'l cieco arcier mille saette scocchi. Non chiuder quei lumi che son le mie stelle; vantarle più belle il ciel non presumi. Piovono i lampi loro di benigne influenze ogni ristoro. Se queste luci mie piovono in te dolcezze, cada o risorga il die, sieno per sempre a vigilare avvezze. Aperte mie pupille, non ci chiudete, no, ché di piaghe e faville il sen, vostra mercé, colmo vedrò. Che di sì gran beltà fiamme e ferite son tutte gradite, son tutte soavi, né tal dolcezza hanno d'Imetto i favi. Qui per pochi momenti attendimi e t'adagia insin ch'io veda ne' futuri acidenti quel che oprar mi convenga e vi proveda. Vanne, ma non tardar, anima mia ch'il tardar dell'amata è tirannia. Vado, volo e ritorno. A chi ben ama, ogni momento è un giorno.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	潘俞	題存悔老人後傳	北風不貸緑荷衣，三十年來甲子詩。公族尚存麟趾意，故都空寄黍離悲。篋中有筆遺家傳，身後無金買墓碑。惆悵斯人滯空谷，紛紛餘子坐臯比。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	陳得時	露坐	露坐當中夜，誰家夢正迷。行人在邊戍，孤月到深閨。天迥斗橫北，海寒風自西。庭前有高樹，分借老烏棲。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	姚奎	五松歌	蒙恬大將扶蘇子，萬里策勳封不與。卻將官爵授五松，祖龍顛倒乃如此。咸陽一火二世亡，五松留得摩穹蒼。真宗六龍昔巡幸，易名御帳揚休光。猗歟松兮遇知己，傷哉處世多奇士。負才抗節竟沈淪，不及寒松反多矣。我來幾度坐清影，綠陰滿地蒼煙冷。撫摩長顧發哀歌，空山落日愁奈何。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
URD	Jameela Nishat	برقع پہن کر نکلی	بر قع پہن کر نکلی ڈگری بھی میں نے لیلی کمپیوٹر میں نے سیکھا اور دوسروں سے آگے میں نے خود کو پایا امی بھی بہت خوش تھی ابا بھی بہت خوش ہاتھوں میں اپنے میں نے کوہ طور اُٹھایا زمانے کو روند دالوں یہ دل میں میں نےٹھانا بن جاؤں میں سکندر کالے نقاب کے اندر ہر سانس نے پکارا موج مستی میں کرنے نکلی تھیٹر میں جوں ہی پہوچی ڈنڈے نے مجھے روکا برقع منع ہے لڑکی کالے نقاب سے کالا دھواں سا اُٹھا اُس وقت وہیں پر میں نے برقع اُتار پھیکا	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	楊旻	題惠山泉	世治山藏錫，山靈地溢泉。石飴寒不減，水液暑常蠲。薦茗能全味，援琴欲絕絃。誰言到池盡，餘響更潺湲。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	浦传桂	与诸子登堠山	相携凌绝顶，一览散千愁。飞鸟云边没，明湖天际浮。山川原不改，戎马几时休。空抱诛茅愿，斜阳归路幽。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	趙㠓	雲叟道人自夫子林驟款段先我而歸口占一詩戲之	道人乘款段，輒爾馳山川。翻然兩角巾，似與風爭顛。左手不停勒，右手復爭鞭。烏裙拍馬腋，欲擬鶴升天。釋耕觀者人，莫知所以然。定疑雲路闊，墜落騎鹿僊。	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
ENG	Coventry Patmore	'If I were dead'	'IF I were dead, you'd sometimes say, Poor Child!' The dear lips quiver'd as they spake, And the tears brake From eyes which, not to grieve me, brightly smiled. Poor Child, poor Child! I seem to hear your laugh, your talk, your song. It is not true that Love will do no wrong. Poor Child! And did you think, when you so cried and smiled, How I, in lonely nights, should lie awake, And of those words your full avengers make? Poor Child, poor Child! And now, unless it be That sweet amends thrice told are come to thee, O God, have Thou no mercy upon me! Poor Child!	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
DEU	Heine, Heinrich	11.Verlorene Wünsche	Von der Gleichheit der Gemütsart Wechselseitig angezogen, Waren wir einander immer Mehr als uns bewußt gewogen. Beide ehrlich und bescheiden, Konnten wir uns leicht verstehen; Worte waren überflüssig, Brauchten uns nur anzusehen. O wie sehnlich wünscht ich immer, Daß ich bei dir bleiben könnte Als der tapfre Waffenbruder Eines Dolcefarniente. Ja, mein liebster Wunsch war immer, Daß ich immer bei dir bliebe! Alles, was dir wohlgefiele, Alles tät ich dir zuliebe. Würde essen, was dir schmeckte, Und die Schüssel gleich entfernen, Die dir nicht behagt. Ich würde Auch Zigarren rauchen lernen. Manche polnische Geschichte, Die dein Lachen immer weckte, Wollt ich wieder dir erzählen In Judäas Dialekte. Ja, ich wollte zu dir kommen, Nicht mehr in der Fremde schwärmen – An dem Herde deines Glückes Wollt ich meine Kniee wärmen. – – Goldne Wünsche! Seifenblasen! Sie zerrinnen wie mein Leben – Ach, ich liege jetzt am Boden, Kann mich nimmermehr erheben. Und Ade! sie sind zerronnen, Goldne Wünsche, süßes Hoffen! Ach, zu tödlich war der Faustschlag, Der mich just ins Herz getroffen.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ENG	John Mateer	The Scar-Tree of Wanneroo	Near Lake Joondalup’s untouchable burning whiteness, midst the outer suburban industrial parks and contemporary pioneer homes, on the dry grassy verge of Frederick Road, Wanneroo, the old but still living tree that wasn’t torn down in the early days to be duckboards for the road heading north through the scrubby sandplains shimmering in mind, that wasn’t bulldozed yesterday for another optimistic space, bears scars where bark was prized off for a coolamon or shield or piece of shelter. This oldman-tree might elsewhere have been a hallowed thing, garlanded, smoked-in with incense, imminent, a series of photos of blue, cloudless sky. But here this jarrah, fragmenting heart isn’t one of many milestones measuring out an historic silence, an empty hurt. In mind, this almost forgotten memory, this in-grown wounding, is not the last in a country of countless scar-trees.	T4	社会、权力与历史	T1	T4	T4
DEU	Georg Weerth	Auf meiner Lippe brennend Rot ...	Auf meiner Lippe brennend Rot Blüht nun die fürchterlichste Not, Da blüht wie auf verdorrter Flur Das bittre Kraut des Durstes nur. Zwar hab ich frühe schon und spät Versucht, was mich kurieren tät: Liebfrauenmilch genoß ich schon Als neugeborner junger Sohn. Und frischte drauf den trocknen Schlund Mit Wein aus Spanien und Burgund. Ja mehr des goldnen Weins ich trank, Als Regen auf die Felder sank, Als Wasser einst im Meere floß, Drin Pharao mit Mann und Roß Zugrunde ging! Ja Wein soviel, Als Wasser übern Rheinfall fiel! -- Doch immer, wie zu alter Zeit, Plagt mich dasselbe Kreuz und Leid; Es stachelt mich des Durstes Dolch, Als bissen Schlangen mich und Molch. Und preßtet ihr am ganzen Rhein All Trauben in ein Faß hinein: Ich tränk es aus auf einen Zug -- Und hätt noch immer nicht genug. Und nähmt ihr aus dem ew'gen Rom Die Kuppel von Sankt Petri Dom Und fülltet sie mit rotem Wein -- Der Becher wär mir noch zu klein! Drum hab ich lange schon gesagt: O schrecklich, wen das Dürsten plagt! Er ist wie ein verlaßnes Kind, Das nirgends Ruh und Freude find't.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر ابن طاهر	قصيدة فاز المخفون في اليوم العظيم الطويل	فاز المخفون في اليوم العظيم الطويل وخاب من كان وزره فوق ظهره ثقيل تراه في الحشر ما بين الخلائق ذليل يلوم نفسه ويكثر في البكا والعويل يقول هل له من رجوع أو مرد وسبيل فيا لها من ندامه دائمه ما تميل وسوف يأوي مع الكفار شر المقيل نيران فيها من التعذيب أمر مهيل هذا لمن يعصى الرب الكريم الجليل تراه مشغول عن دينه بقال وقيل وهم دنيا دنيه ما تساوي فتيل بالهجر والفجر يلفح مجتهد في هشيل وليس له من جميع المال إلا القليل والباقي الا لغيره نقده والنخيل وهو له الا حسابه والعذاب الوبيل والخوف من كل ظالم مثل قاتل قتيل شغل بماله عن العلم الشريف الفضيل ما يعرف الفرض واللازم وما يستحيل ولا المحرم وال المبطل ولا ما الدليل ما يعرف الاجرا به والبطط والصميل أو البقر والحراثه والعمل والنقيل أوفى بطاله ومنها الصبر يا صاح عيل إن البطاله هي أرداخلة في الخليل طوبى لمن كان شغله كل فعل جميل عبادة الله همه بكرة والأصيل يتابع الشرع في فعل وترك وقيل وقد ترك كل شغل عن الله يحيل يؤدي الفرض بالوجه الصحيح البجيل ويترك الإثم كله جله والدقيل هذا له الفوز بالجنة وظل ظليل شرابها الخمر والكوثر مع السلسبيل يارب يارب يا معطي العطا الجزيل اختم بخير ووفق عبدك المستقيل وصل ربي على الهادي النبي النبيل	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر عبد الرحيم القليلات	قصيدة تجنت على عشاقها وارتضوا عشقا	تجنت على عشاقها وارتضوا عشقا به قلبها المرفاق لم يألف الرفقا على أنها للنبل والفضل زينة فيا نبل ما أرقى ويا فضل ما أبقى وللصدق مثل الحق نور وبهجة فيا صدق ما أتقى ويا حق ما أنقى تقدس في تقديسها كل نائل وكرم رب الخلق في شأنها الخلقا حبيبة أحرار غدوا في سبيلها عبيدا تفانوا في عبادتها رقا أجل إن عبد الحق حر مناشد ذراعيه للحرية العيش والعتقا نرى من ثنيات الخيال وميضها وما هو إلا خلب شاكل البرقا وما هي إلا بين شيف ومدفع أسيرة عاثي قوة ترغم الحقا تكاد ذراع البطل تخفي كيانها وتخنق كف الجهل أحلامها خنقا تولى زمام الغرب والشرق خصمها فما نزلت غربا ولا وطأت شرقا ولا استنصفت من حاكم جرد العمى على العدل سيفا من سياسته الخرقا ولا استأنست من معهد ضمن معبد تقاليده أودت بآمالها سحقا ولم تتقمص في ثنايا عمامة عثا الجهل في طيات أطرافها لفقا ولا مثلتها فوق مفرق ماكر قلنسوة ألقى بها اللؤم ما ألقى فلا هي في أرض ولا هي في فضا تعج المخازي تحت قبته الزرقا ولكنها في نفس حر توسلت إلى الله والأوطان بالعروة الوثقى	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
RUS	Бунин Иван Алексеевич	Святитель	Твой гроб, дубовая колода, Стоял открытый, и к нему Все шли и шли толпы народа В душистом голубом дыму. А на доске, тяжелой, черной, Был смуглый золотой оклад, Блистал твой образ чудотворный В огнях малиновых лампад. И, осеняя мир десницей И в шуйцу взяв Завет Христа, Как горько ты, о темнолицый, Иссохшие смыкал уста!	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
CES	Klácel, František Matouš	XLVII. Křivánek.	Aj křivánku švitořivý! Aj, jak zpíváš, zpíváš a se znášíš, Zhůru k nebi výš a výš, Zhůru k nebi radostně. A jsi malé stvořeničko, Malé v hejně ptáků plachých. – Ach a mladší bratři Serafínův Páni světa veškerého, Žalně s nebe padají, Dolů k zemi níž a níž. Ach jak podlý, zpustlý, zhanobený, Bohorodný člověk mnohý!	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T3
ZHO	田荞	内心的背影（组诗）	在成都，进入背面逃离。触疼黑夜的指尖哀乐自天府广场弥漫开来农家乐、茶室、水吧长出欲望的牙齿麻将声声，整座城市覆没暖昧的天空，使春天变得模糊不清。透明的大雪在故乡的山岗上，鲜血染遍每一块岩石让我的头顶放射出耀目的光芒我必须退回高原，背靠成都深入一个村庄的内心苍鹰的语言在红土中复活我也将不再无所事事孤夜中，雪白的乳房唤醒沉睡的羊群古典的爱情。嘴唇在烈火中寻找归宿我将亲手为自己铺就一条河流从内心开始流淌龙泉桃花这漫山遍野红灿灿的桃花吸取着阳光中的火焰三月的龙泉三月的天空割开血的口子一缕红绡，划开大地的心脏我的身心恍如空壳此刻，我多想踏遍每个山头在这桃花盛开的地方一朵桃花，让石头长出饱满的乳房一朵桃花，让爱情落地生根三月的龙泉三月的桃花出卖了春天的贞洁唢呐声响遍整个山谷迎娶我三月的新娘飞来寺的黄昏飞来寺，来自一个神话飞来寺，成为一个神话塔顶上阳光轰然倒坍让低矮的树丛抬升了鹰翅的高度一千次敲响古寺的钟声一千次渗进石头和青铜的乳房黄昏的飞来寺飞天女开始擦洗饱满的胴体降红的袈裟放射着慈祥的佛光让人们倾听着释迦牟尼的教诲血红中，一个声音穿越时空耀眼的金光使苍茫的滇东北燃烧使雄浑的大地倾斜春天，写给村庄现在，让我们进入一个村庄进入一个人的内心土壤的骨头开始下沉原版的乡音开始把一生的道路摆正。在掩面而泣的影子里褐色补丁下的肉还有切一刀就流血的土地开始落下命运中咒语般的部分这时，你开始亲近父亲掌纹里的山山脉脉亲近锄头、犁铧、镰刀这些朴素的事物，还有在风中挺起脊梁的树眼睛开始模糊。你深深地明白∶这不完全是感动，事实上祖传的拐杖扶不起一条河流厚厚的老茧揭不开收获的喜悦你所描写的村庄与别人的不同∶你的父老乡亲也渴望走出那方方正正的二分瘦田但在城市的角落或者流浪的街头表现出的更多是力不从心和无能为力这些都是真实的东西，你无法设想春天，村庄在月色中飞翔放飞的风筝在大风中失忆献辞∶写给滇东北当我写下滇东北这厚重的名字身后的山川、河流、庄稼和炊烟这些与我们息息相关的词汇象积蓄在水稻高梁内部的火焰和隐藏在大豆玉米皮肤下的黄金在光辉的环绕中开始突现连绵不断。象一群闪光的鸟栖落在一刀一斧刻凿的高原上∶深居简出足不出户，但金光闪闪连同裸露的树根悬挂在民间的高处原汁原味的山歌鞭打怀春的牧羊姑娘穿越村庄，炊烟深处的女子唤谁回家面对高高的滇东北一株朴素的荞麦让我无数次失眠一只飞翔的苍鹰捎走我童年的梦想谁在大风里走失谁在今夜点亮马灯我要为你献上舌尖的舞蹈，滇东北我要为你献上脚趾的黄金，滇东北我要为你献上麝香和烙在岩石上暗红色的印痕我知道这一天终将来到象一个惊叹号，冒出其它的日子在滇东北这广阔的大地上阳光的碎片将覆盖每个隐蔽的角落	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
URD	Abbas Rizvi	ہم ترے حسن جہاں تاب سے ڈر جاتے ہیں	ہم ترے حسن جہاں تاب سے ڈر جاتے ہیںایسے مفلس ہیں کہ اسباب سے ڈر جاتے ہیںخوف ایسا ہے کہ دنیا کے ستائے ہوئے لوگکبھی منبر کبھی محراب سے ڈر جاتے ہیںرات کے پچھلے پہر نیند میں چلتے ہوئے لوگخون ہوتے ہوئے مہتاب سے ڈر جاتے ہیںشاد رہتے ہیں اسی جامۂ عریانی میںہاں مگر اطلس و کمخواب سے ڈر جاتے ہیںکبھی کرتے ہیں مبارز طلبی دنیا سےاور کبھی خواہش بے تاب سے ڈر جاتے ہیںجی تو کہتا ہے کہ چلئے اسی کوچے کی طرفہم تری بزم کے آداب سے ڈر جاتے ہیںہم تو وہ ہیں کہ جنہیں راس نہیں کوئی نگرکبھی ساحل کبھی گرداب سے ڈر جاتے ہیں	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
ARA	جواد زيني سياه بوش	قصيدة يا قبلتي قابليني في السجود لقد	يا قبلتي قابليني في السجود لقد واليت مولى به سر الإله بدا جدي محمد إن أنمى إليه وقد وجدت شخصاً لشخص في قد سجدا لاهوته حل ناسوتي فقد سنى فصرت في ملكوت القدس منفردا نفسي لنفس وجودي سبحت علناً إني عجبت لمثلي كيف ما عبدا	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
RUS	Рудич Вера Ивановна	Лилия	На болоте топком, на гнилой трясине, Меж травою сорной, между тростником, Лилия речная по зеленой тине Пышно раскидалась девственным цветком. Все вокруг в болоте гниль и разложенье, И над этой грязью чистая, одна, Как в растленном мире светлое виденье Лилии головка белая видна. Жизнь идет в трясине весело и дружно: Гады копошатся, вьются стаи мух. Лилии в болоте никому не нужно — К чистоте прекрасной мир болотный глух. Летний день минует в сладостной дремоте — Для цветка мгновенья жизни коротки, — И такой же гнилью, как и все в болоте, Лилии увядшей станут лепестки.	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
FAS	اسماعیل خویی	شب که می‌شود	شب که می‌شود من پر از ستاره می‌شوم شب که می‌شود، مثل آن فشرده عظیم پرشکوه و پرشکوفه ازل در هزار کهکشان ستاره پاره‌پاره می‌شوم. شب که می‌شود ماهیان کهکشان با تمام فلس‌های اختران‌شان شناورند در زلال بینشم. اِکولالیا در اینستاگرام شب که می‌شود، من تمام ماهیان کهکشان، و تمام فلس‌های اختران‌شانم، آی… بشنو، ای فراتر از تمام آفرینش، ای تمام! شب که می‌شود، من تمام آفرینشم. ■	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
PAN	نور احمد نقوی	یاداں دا سرمایا	مائے نی تیں نوں کیہڑے ویلے موت نے آ ہتھ پایا پینڈا دُور حیاتی والا پل دے وچ مکایا پل وچ لے گیا کھوہ کے ساتھوں عزرائیل فرشتہ روندے تے کُرلاندے رہ گئے ترس نہ اُسنوں آیا تیرے باہجوں مائے ساڈا اُجڑیا پُجڑیا ویہڑا تیرے پچھوں مائے سانوں غماں نے گھیرا پایا تیرے باہجوں مائے سانوں دوؤ گا کون دعاواں اوکھے ویلے مانواں باہجوں کسے نہیں پرچایا وس بھرجائیاں دے توں پاکے دھیاں نوں چھوڑ سدھائ تیرے باہجوں میکیاں والا ہو گیا دیس پرایا تیرے باہجوں امبڑیے سانوں بہہ کے کون اڈیکو مانواں باہجوں ہور کسے نہ دُکھ تے درد ونڈایا پیار تیرے دیاں پینگھاں مائے ساڈے لئی ٹُٹ گئیاں سمے بہاراں دے مُک گئے تے خزاں نے ڈیرا لایا سوچاں دے دریا وچ ڈُب گئے ساڈے لیکھ نمانے آس امیداں والا بُوٹا دس دا اے مرجھایا ویر کی جانن دُکھ بھیناں دے کی جانن بھرجائیاں ماں مرگئی تے بھابیاں نے وی اصلی روپ وکھایا تیرے باہجوں امبڑیےکیتا دکھاں نے پرچھاواں تیریاں مٹّھیاں مٹّھیاں لوریاں یاداں دا سرمایہ مانواں باہجوں کون دھیاں دے تیل سراں نوں لاؤ مانواں باہجوں نظر بد دا کِس نے تلک لگایا روندیاں تائیں چپ کرواے مرچاں واڑ کے ساڑے مانواں باہجوں کدوں کسے نے دھیاں نوں لاڈ لڈایا نور احمد شاہ ماں اس دیس دی ہوگئی جا کے باسی جیہڑے دیس وچوں اَج تائیں مُڑ کے نئیں کوئی آیا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
FRA	HUGO, Victor	LA GRECQUE ET LA PARISIENNE	La grecque et la parisienne Font, parmi nos couples railleurs, Comme à travers l'idylle ancienne, La même course dans les fleurs. Toutes deux sont l'amour, la joie, Le coup d'œil tendre ou hasardeux, Le caprice, et pour qu'on les voie Elles se cachent toutes deux. Toutes deux montrant leurs épaules Pour dire oui prononcent non, Et Galatée est sous les saules Comme sous l'éventail Ninon. Deux sœurs ! à qui la préférence ? Pan hésite au fond des forêts Entre l'Arcadie et la France, Entre Théocrite et Segrais. Romainville vaut le Taygète ; Et, ramassant sur tous ses pas Les bouquets que le temps lui jette, L'églogue ne donnerait pas, Dans sa clairière, où la noisette A sa place à côté des lys, Le bas bien tiré de Frisette Pour les pieds nus d'Amaryllis.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
CES	Karník, Jan	POHÁDKA.	U nás doma chodívalas ke mně v zimních večerech, kdy v čeledníku basy kolovratů zněly temně doprovodem k zkazkám přástevníků. Na obloze hvězdy třpytily se, – jejich sestra, přišlas v říze bílé, do ní sladké údy halily se, v klínu astry vadly zasmušilé. Závoj s líce tajemný jsem nestáh', a přec jeden večer nepřišla jsi... Od té doby valné přešly časy, já tě hledal na všech prašných cestách, až jsem po letech tě našel zase v dětských oček poměnkovém jase.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
FAS	شارل بودلر	عشق تو را بدل به فریادى مى‌کنم	عشق تو را بدل به فریادى مى‌کنم اى که تنها تو را دوست مى‌دارم ــ از ژرفاى تاریکْ مغاکى که در آن دل‌ام در افتاده است؛ این‌جا غمین دنیایى‌ست، افق‌اش از جنس سُرب و ملال و بر خیزاب‌هاى شب‌هایش کفر و خوف دستادست غوطه مى‌خورند. خورشیدى یخین بر فراز شش ماه پرسه مى‌زند و شش ماه دگر همه شولاى تاریکى‌ست گسترده بر سردى خاک اِکولالیا در اینستاگرام بارى دیارى‌ست سخت غمین‌تر از سرزمین‌هاى سترونِ قطب؛ نه جانورى، نه نهرى نه جوانه‌اى، نه جنگلى! هر آینه هیچ وحشتى هرگز سهمگین‌تر نبوده است از سنگ‌دلىِ سردِ این آفتاب بلورین و این شبِ سترگ که به آشوبِ ازل مى‌ماند بسى رشک مى‌برم بر آن پست‌ترینِ جانوران که مى‌توانند در آغوش خوابى ابلهانه غرقه شوند و به آهستگى کلافِ رشته‌هاى زمان را پنبه کنند. ■	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	高言	干友人詩	昨夜陰風透膽寒，地爐無火酒瓶乾。男兒慷慨平生事，時復挑燈把劍看。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	CUSTOM:壮志情怀
LZH	陳廷光	登高凉山謁墓	雲氣擁松楸，佳城生意幽。掃殘黄葉路，奠徧綠新蒭。想像音容在，瞻衣涕泗流。東遷禱靈墓，端爲護行舟。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	鮮于侁	洋州三十景	朱門謝俗客，幽齋敘友人。澄瀾鑒止水，高節看叢筠。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ZHO	老本	闹市：之三	你抛弃了乡村，抛弃那片麦田抛弃森林和旷野，抛弃土地抛弃一条河流，抛弃一朵浪花的欢笑让云朵和天空只照见自己的孤独你抛弃家园，成为流浪者在被流放的每一座城市用流行服饰遮挡内心的怯懦一幕幕盛大的剧情正在这里隆重上演你风尘仆仆有幸成为最不起眼的一名群众演员怀着伟大梦想开始每一次演绎而后黯然退场冷眼旁观	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	أمير المؤمنين يزيد بن معاوية	قصيدة وجاءت بها دهم البغال وشهبها	وَجاءَت بِها دُهمُ البِغالِ وَشُهبُها مُسَيَّرَةً في جَوفِ قَرٍّ مُسَيَّرِ مُقابِلَةً بَينَ النَبِيِّ مُحَمَّدٍ وَبَينَ عَلِيٍّ وَالجَوادِ اِبنُ جَعفَرِ مُنافِيَّةً غَرّاءُ جادَت بِوُدِّها لِعَبدِ مَنافِيٍّ أَغَرَّ مُشَهَّرِ	T5	神圣、超验与智慧	T5	T4	T5
BEN	সুফিয়া কামাল	তাহারেই পড়ে মনে	“হে কবি! নীরব কেন-ফাল্গুন যে এসেছে ধরায়, বসন্তে বরিয়া তুমি লবে না কি তব বন্দনায়?” কহিল সে স্নিগ্ধ আঁখি তুলি- “দখিন দুয়ার গেছে খুলি? বাতাবী নেবুর ফুল ফুটেছে কি? ফুটেছে কি আমের মুকুল? দখিনা সমীর তার গন্ধে গন্ধে হয়েছে কি অধীর আকুল?” “এখনো দেখনি তুমি?” কহিলাম “কেন কবি আজ এমন উন্মনা তুমি? কোথা তব নব পুষ্পসাজ?” কহিল সে সুদূরে চাহিয়া- “অলখের পাথার বাহিয়া তরী তার এসেছে কি? বেজেছে কি আগমনী গান? ডেকেছে কি সে আমারে? -শুনি নাই,রাখিনি সন্ধান।” কহিলাম “ওগো কবি, রচিয়া লহ না আজও গীতি, বসন্ত-বন্দনা তব কণ্ঠে শুনি-এ মোর মিনতি।” কহিল সে মৃদু মধুস্বরে- “নাই হ’ল, না হোক এবারে- আমার গাহিতে গান! বসন্তরে আনিতে ধরিয়া- রহেনি,সে ভুলেনি তো, এসেছে তো ফাল্গুন স্মরিয়া।” কহিলাম “ওগো কবি, অভিমান করেছ কি তাই? যদিও এসেছে তবু তুমি তারে করিলে বৃথাই।” কহিল সে পরম হেলায়- “বৃথা কেন? ফাগুন বেলায় ফুল কি ফোটে নি শাখে? পুষ্পারতি লভে নি কি ঋতুর রাজন? মাধবী কুঁড়ির বুকে গন্ধ নাহি? করে নি সে অর্ঘ্য বিরচন?” “হোক, তবু বসন্তের প্রতি কেন এই তব তীব্র বিমুখতা?” কহিলাম “উপেক্ষায় ঋতুরাজে কেন কবি দাও তুমি ব্যথা?” কহিল সে কাছে সরি আসি- “কুহেলী উত্তরী তলে মাঘের সন্ন্যাসী- গিয়াছে চলিয়া ধীরে পুষ্পশূন্য দিগন্তের পথে রিক্ত হস্তে। তাহারেই পড়ে মনে, ভুলিতে পারি না কোন মতে।” (কাব্যগ্রন্থ : সাঁঝের মায়া)	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
PAN	غلام صابر حیدری	پاکستان	پاک دیس اقبال دے ذہن اُتے نقشہ رب دی ذات کھروچیا اے ایہہ نقشہ زمین تے کیلنا سی قائد اعظم نے تاں دبوچیا اے وکھ چونترا کریئے ہندوآں توں مل بیٹھ مفکراں سوچیا اے خون اکھ دی تلی تے رکھ کے تے اساں دیس دا چونترا پوچیا اے جیویں راہک زمین دے بدل دے نیں انجے چمن اندر باغبان بدلے ذرے ذرے تے حیدری نور وسے کملی والڑا ای شمعدان بدلے	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	許檖	香爐曉霧	人境疑仙跡，爐煙渺渺通。泉流清到地，日影淡浮空。索處依僧舍，乘閒啟鶴籠。長風應易駕，花塢曉能紅。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
RUS	Mjatlev I.P.	Рыбак \| «Волна шумит, волна бушует...»	Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! Грозой челнок его разбило, Напрасны были все труды; Погиб, но белое ветрило Еще мелькает из воды, То погрузится, то всплывает, Как бы прощаясь с рыбаком; Так пламень жизни догорает С весной в страдальце молодом. Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «О мой челнок, прости! Пропало С тобою то, что льстило мне; С какой отвагой я, бывало, С тобой носился по волне! Как ты летел, рулю послушный, Как быстро волны рассекал, С какою резвостью воздушной Твой вымпел под небом играл!» Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «Мы навсегда с тобой расстались; С весны, бывало, до зимы Веселой песней оглашались Моей прибрежные холмы. И я умолк! «Прости!» -- надежде, И песням я «Прости!» -- сказал; А море то же, как и прежде, Передо мной призывный вал». Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «Завесть могу челнок я новый, Ветрило новое достать И, вопреки судьбе суровой, Пуститься по морю опять; Но будет уж не то ветрило, Не тот челнок, и с ними мне Не будет уж, как прежде было, Отрадно плавать по волне». Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! Так если в юности мятежной Изменят счастье и любовь, Уж никогда к ним верой прежней Не озарится сердце вновь. Быть может, счастье пожалеет, Опять отдаст, что отнято, И новая любовь повеет,-- Но будет всё уже не то!.. Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
CES	Nach, Pavel	ZAVZNĚLA VOLÁNA...	Voskem růžovým (až v sníh odstín přešel) zjemnělým citem mým v poddajnou mi hmotu zachvěly náhle se obrysy štíhlé, lahodné, něžné – – Kovu těžkého, jenž ráz mívá sšedlý – olova myšlének tížících za nocí – podoba přijala symbolu svatosť v uleklém zraku. Píseň zahořklá i v svém echu z dáli zavzněla volána, nucena vším srdcem, – v kadlubu prastarém z obou hmot všedních – ulil jsem dílo. – –	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ZHO	李庄	猫	它太好奇了在门缝看着我俩慢慢挤进来你把它抱出去我知道在关闭的门外它凝听着室内发生的一切出门时它已不在那里就像时光有着缓慢而迅疾的软蹄悄无声息地隐入记忆幽暗的深处只余双瞳	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
SRP	Vasko Popa	СЕМЕНА	Неко посеје неког Посеје га у својој глави Земљу добро утаба Чека да семе никне Семе му главу испразни Претвори је у мишју рупу Мишеви поједу семе На месту остану мртви У празној се глави ветар настани И коти шарене ветриће	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ENG	Hood, Thomas	FAITHLESS NELLY GRAY.	Ben Battle was a soldier bold, And used to war's alarms; But a cannon-ball took off his legs, So he laid down his arms! Now as they bore him off the field, Said he, “Let others shoot, For here I leave my second leg, And the Forty-second Foot!” The army-surgeons made him limbs: Said he,— “They're only pegs: But there's as wooden members quite, As represent my legs!” Now Ben he loved a pretty maid, Her name was Nelly Gray; So he went to pay her his devours, When he'd devour'd his pay! But when he called on Nelly Gray, She made him quite a scoff; And when she saw his wooden legs, Began to take them off! “O, Nelly Gray! O, Nelly Gray! Is this your love so warm? The love that loves a scarlet coat Should be more uniform!” Said she, “I loved a soldier once, For he was blithe and brave; But I will never have a man With both legs in the grave!” “Before you had those timber toes, Your love I did allow, But then, you know, you stand upon Another footing now!” “O, Nelly Gray! O, Nelly Gray! For all your jeering speeches, At duty's call, I left my legs In Badajos's breaches!” “Why, then,” said she, “you've lost the feet Of legs in war's alarms, And now you cannot wear your shoes Upon your feats of arms!” “O, false and fickle Nelly Gray! I know why you refuse:— Though I've no feet — some other man Is standing in my shoes!” “I wish I ne'er had seen your face; But, now, a long farewell! For you will be my death:— alas! You will not be my Nell!” Now when he went from Nelly Gray, His heart so heavy got — And life was such a burthen grown, It made him take a knot! So round his melancholy neck A rope he did entwine, And, for his second time in life, Enlisted in the Line! One end he tied around a beam, And then removed his pegs, And, as his legs were off,— of course, He soon was off his legs! And there he hung, till he was dead As any nail in town,— For though distress had cut him up, It could not cut him down! A dozen men sat on his corpse, To find out why he died — And they buried Ben in four cross-roads, With a stake in his inside!	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
BEN	উকিল মুন্সী	কেমন করে ছাড়ায়ে যাবা	প্রসাদী –একতালা কেমন করে ছাড়ায়ে যাবা দেখবো এবার অধম বলে। ছেলের হাতে কলা নয় মা, ফাঁকি দিয়ে কেড়ে খাবা॥ এমন ছাপান ছাপাইব, মাগো খুঁজে খুঁজে নাহি পাবা। বৎসপাশে গাভী যেমন, তেমন পাছে পাছে ধাবা॥ প্রসাদ বলে ফাঁকিজুঁখি, মাগো দিতে পার পেলে হাবা। আমায় যদি না তরাও মা, শিব হবে তোমার বাবা॥	T2	爱、情感与人际关系	T2	T5	T2
ENG	Riley, James Whitcomb	A’ OLD PLAYED-OUT SONG	It's the curiousest thing in creation, Whenever I hear that old song “Do They Miss Me at Home,” I'm so bothered, My life seems as short as it's long!— Fer ev'rything‘ pears like adzackly It‘ peared in the years past and gone,— When I started out sparkin’, at twenty, And had my first neckercher on! Though I'm wrinkelder, older and grayer Right now than my parents was then, You strike up that song “Do They Miss Me,” And I'm jest a youngster again!— I'm a-standin’ back thare in the furries A-wishin’ fer evening to come, And a-whisperin’ over and over Them words “Do They Miss Me at Home?” You see, Marthy Ellen she sung it The first time I heerd it; and so, As she was my very first sweetheart, It reminds me of her, do n't you know;— How her face used to look, in the twilight, As I tuck her to Spellin’; and she Kep’ a-hummin’ that song tel I ast her, Pint-blank, ef she ever missed me! I can shet my eyes now, as you sing it, And hear her low answerin’ words; And then the glad chirp of the crickets, As clear as the twitter of birds; And the dust in the road is like velvet, And the ragweed and fennel and grass Is as sweet as the scent of the lilies Of Eden of old, as we pass. “Do They Miss Me at Home?” Sing it lower — And softer — and sweet as the breeze That powdered our path with the snowy White bloom of the old locus’ - trees! Let the whipperwills he'p you to sing it, And the echoes‘ way over the hill, Tel the moon boolges out, in a chorus Of stars, and our voices is still. But oh! “They's a chord in the music That's missed when her voice is away!” Though I listen from midnight tel morning, And dawn tel the dusk of the day! And I grope through the dark, lookin’ upwards And on through the heavenly dome, With my longin’ soul singin’ and sobbin’ The words “Do They Miss Me at Home?”	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
IND	Nila	AKU CINTA PADAMU	AKU CINTA PADAMU Oleh Nila Aku mencintaimu bukan karna sesuatu Rasa dan asaku tulus untukmu Tidak peduli dengan kekurangan mu Tidak peduli dengan kelemahan mu Yang aku tau cinta ini milikmuTuhan... Aku begitu takut kehilangan dia Takut melihat dia sakit Takut melihat dia terluka Takut melihat dia mendeitaTuhan... Aku mohon jagalah dia untuk ku Karna aku tak mampu kehilangan nya	T2	爱、情感与人际关系	T2	T5	T2
ARA	الشاعر حامد عبد الحسين حميدي	قصيدة علامات التنصيص	رافعاً علامات التنصيص، في وجه تلك الفراغات.. أولاً: لا يمكننا أن ننعم بالراحة كالآخرين، لأننا نسينا خطوط التعب في جيوبنا، ولأننا عندما نغادر.. هذه الحياة، نطلب معاودة.. البقاء ولا سبيل لنا ولا خروج ذلك اليوم الذي تحشر فيه الأنوف فرغم اختلاف ألوانها، تتكدس في محطات الانتظار.. العيون.. تتكوّر من النظر، ثانياً: دعونا نغادر غرفة التوقيف، ونحرق كل الأوراق ما بيننا وبين عوامل الانفلات مقدار حصة واحدة فالذين يحققون معنا كانوا اقلّ حرصاً منا، فهم الذين اتخمونا بثرثرة التحقيقات، وكثرة الشكاوى المتهرئة فالقضبان هي التي كانت وراء تلك الممارسات اللانسانية حينما تنام الزنزانة المعطلة على وسادة من الحجر توشك أن تفترسها فيروسات قلما تتجرأ أن تسحب اقيونة مدمجة	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T3
CES	Lejsek, Hanuš	Písně.	Spršely mi zlaté květy, sněné v mládí ideály; zanesl je z luhů vnadných v hory zefír, mezi skály. Spadla na ně mlha hustá, zahalila v roucho šedé, bych je hledal, věčně hledal, nenajdu ty květy bledé. O noci temná – ty jen víš, jak lítost vane z vzdechů mých, však žádný se tě nezeptá, a žádnému ty nepovíš. O noci temná – ty jen znáš to Ikání stonů nešťastných, však žádný nepomodlí se nad nimi ani otčenáš. Ba již boří, boří se mi, jejž jsem dlouho stavěl pilně, snů mých luzných zlatý chrám; sloup po sloupu klesá, padá, a než poslední se sřítí, v ssutinách jsem pohřben sám!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
DEU	Kleist, Ewald Christian von	Milon und Iris	Komm Iris, komm mit mir ins Kühle, komm! Die Geißblattlaube dort erwartet uns In grüner Dunckelheit, und streut Geruch. Die holde Stimme hab ich lange nicht Gehört, mit welcher du, mir ehedem Den Himmel öffnetest, und in mein Herz Ruh und Vergnügen sangst. Die Musen sind Mir auch anjezt nicht feind, sie lehren mich Gesänge, die das Chor der Nymphen liebt, Und die der Wiederhall im Hayne singt. Komm, laß uns singen! Komm, o meine Lust! O Milon! wie wird mich dein Lied erfreun, Das Liebe dich gelehrt und Gratien! Dein Ton, indem du sprichst, ergötzt mich mehr Als wenn im Veilchen-Thal der Westwind rauscht, Als wenn der laute Bach durch Blumen rinnt; O wie vielmehr wird mich dein Lied erfreun! Komm in die Laube, komm! mir schlägt das Herz! Sie gingen fröhlich hin, und Milon sang: O Wiederhall, der meine Pein erfuhr, Als Iris spröde war, Vernimm nun auch mein unaussprechlich Glück, Und breit es aus: Sie liebet mich! Sie liebet mich; wer ist so froh als ich! Wer ist so schön als sie! Aurora, die in rosenfarbner Tracht Vom Himmel sieht, ist nicht so schön. Auch du bist schön, auch du erfreust mein Herz! Die Ros ist nicht so schön, Voll Silberthau, die zarte Lilje nicht, Vom Morgenroth gefärbt, als du! Wenn in dem Teich das Bild des Gartens hängt, Und jedes blühnden Baums, Um den ein Heer von Schmetterlingen sich Mit hundertfarbgen Flügeln jagt. Denn freu ich mich. Doch wenn im Rosen-Kranz Am Ufer Iris läuft; Alsdenn seh ich des Gartens Bildnis nicht; Dann seh ich nur ihr Bild und sie. Schön ist der Bach, wenn Zephyrs Fittig drauf Der Bäume Blüthen weht. Die Silberfluth, auf ihre Decke stolz, Rauscht froh dahin, und hauchet Duft. Doch schöner ists, wenn sanfter Wind die Fluth Von Milons finsterm Haar, Mit Blüthen und mit güldnen Veilchen schmückt; Dann fließ, o Bach, ich seh sein Haar! O, welch ein Glück ist treue Liebe! Wenn Dein sanftes Auge sagt, Daß du mich liebst, denn seh ich aufwärts hin, Zum Sitze der Unsterblichen. Ich seufze denn, und Thränen fließen mir Vom Aug; ich dank entzückt Dem Himmel für mein Glück, und bitte nicht Um Schätze, nur um Ruh und dich. O, sey mir stets, was du mir jetzo bist, Mein Reichthum, Glück und Ruhm! Mit dir ist mir die finstre Wüste schön, Und ohne dich die Welt ein Grab. Wenn mir dein Auge sagt, daß du mich liebst, Dann fühl ich auch mein Glück, Geschwinder läuft mein Blut, der Busen wallt, All meine Sinnen sind Gefühl. Ich suche denn einsame Gänge, wo Nichts die Gedanken stöhrt. Ich seh dein Bild, und seufze Sehnsuchtsvoll, Und dank dem Himmel für mein Glück. Sey mir auch stets, was du mir jetzo bist, Mein Wunsch, mein Trost, mein Ruhm! Mit dir ist mir die finstre Wüste schön, Und ohne dich die Welt ein Grab. – Indem sie sangen schwieg der Wind im Hayn, Der Himmel hörte zu, das Volk der Luft Lauscht auf ihr Lied, versteckt in dunkles Laub. Die kleine Lalage lauscht auch darauf, Im krausen Schatten vom Gebüsch, und sprang Hervor, und sprach bewegt: Jetzt hab ich euch Belauscht! recht sehr belauscht! Ihr singet schön! Sie seufzet und die Brust empörte sich. – Was seufzest du? warum bist du bewegt? Frug Milon. Aber sie erröthete Und seufzt und wollte nicht gestehn, warum.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
HIN	Jibanananda Das	दूर पृथ्वी की गंध से	आज रात, दूर पृथ्वी की गंध से भर उठा है मेरा बंगाली मन। एक दिन मौत आकर यदि दूर नक्षत्र तले अनजानी घास के सीने पर मुझे सो जाने के लिए कहे तब उस घास में, बंगाल की अविरल घास की सौंफ-सी मृदु गंध भरी रहेगी, किशोरी के स्तनों में पहली बार जननी होने पर जैसे मक्खन तैरता है पृथ्वी के चारों ओर वही शान्ति रहती है, घास-आँख, सफ़ेद हाथ स्तन। कहीं भी आये मृत्यु-कहीं की हो हरी कोमल घास मुझे रखेगी छिपाकर-भोर, रात, दोपहर में पक्षी के हृदय की तरह छाया रहेगा मुझ पर रात का आकाश नक्षत्र का नीला फूल खिला रहेगा, क्या बंगाल का नक्षत्र नहीं? नहीं जानता, तब भी उनके शान्त स्थिर चित्त में-शान्ति लगी रहेगी: आकाश के सीने पर जैसे-आँख, सफ़ेद हाथ-ज्यों स्तन घास।	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ENG	Stephens, James	THE DODDER BANK	When no flower is nigh, you might Spy a weed with deep delight; So, when far from saints and bliss, God might give a sin a kiss.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر أبو المكارم البصري	قصيدة رأيتُ الشِّعرَ للساداتِ عِزَّاً	رأيتُ الشِّعرَ للساداتِ عِزَّاً ومَنقَبَةً وصِيتاً وارتفاعا وللشُّعَراءِ هَوناً وانخِفاضاً ومَجلَبَةً لذلٍّ واتِّضَاعا	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	金時習	聞靑鳥聲有感	夢聽步虛芙蓉城，睡罷初聞靑鳥聲。間關睍睆紅杏枝，屋頭斜日穿林明。初如怨訴妾薄命，後似永巷承恩輕。又如放臣逐客在湘南，細讀離騷鳴不平。山中老人會寧馨，爲爾夢覺遊中庭。三个五个草芽抽，一片二片花飄零。減却春風愁殺人，芳洲之草何靑靑。年光鼎鼎一飛鳥，擾擾浮世誰能停。靑鳥靑鳥，知爾遠涉崑崙巓。歸來煩語西母前，遺我碧桃三千年。我欲手栽千樹桃，銷盡人間愁纏緜。言訖翺翔忽飛去，碧天遼闊收雲煙。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
SPA	Samuel Noyola	Seismona	Voy a arrojar un número de granos. Casi caso la pluma con papel en un pacto de signos deslenguados: forcejeo de ideas emplumadas. Seismona duerme con un arco para mojar las flechas en el sueño. Desplaza sobre el llano la memoria, se cruza con la sombra del venado y las huellas de un tigre perdido que traza el ocho de la fiera en celo. Seismona sueña con Ocho-Venado Garra-de-Tigre y cambia de postura sobre el lecho de pieles atigradas que tatúan su cuerpo cada noche. Seismona sueña con un charco para quemar las fechas en el viento.	T6	语言、艺术与创造	T6	T4	T6
SPA	Eduardo de Río Franco	La francesada	El águila de Francia que altanera sobre Europa vencida se ceñía, con necio orgullo imaginóse un día sola reinar sobre la tierra entera Mirando al mundo con mirada fiera vio de España el León, que aunque dormía avasallar al orbe la impedía, y a sujetarla apréstase guerrera El sueño del León aprovechando, con golpe aleve el pecho le desgarra, mas al dolor la fiera despertando, clava en sus alas la terrible garra; la mira atento, en su agonía se goza, y de una dentellada la destroza.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
FAS	خواجوی کرمانی	غزل شمارهٔ ۳۳۷	یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد وگر از پای درافتاد بسر باز آمد ظاهر آنست کزین پس گهر ارزان گردد که چو دریا شد و چون کان گهر باز آمد آنکه در رستهٔ بازار وفا زر می زد در رخ خویش نظر کرد و ز زر باز آمد گر چه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بود دگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد بلبل مست نگر باز که چون باد بهار بهوای سمن و سنبل تر باز آمد شمع کومجلس اصحاب منور می داشت با دلی تافته و سوز جگر باز آمد خاکساری که شدآب رخش از گریه برود همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت مفکنیدش ز نظر چون به نظر باز آمد هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید گفت کان یار قدم دار دگر باز آمد	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
JPN	玄上	null	きみかため　わかをるやとの　うめのはな　いろにそいつる　ふかきこころは	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	駱可聖	次白瑩青雲天梯詩韻	一片清光鎖郡雄，天邊層削秀芙蓉。煙連淡浦三千岫，氣壓陽臺十二峰。湛湛壺天飛乳蝠，離離霜草接雲龍。夜來心醉松梢月，直遞寒香上九重。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	文天祥	萬安縣	青山曲折水天平，不是南征是北征。舉世更無巡遠死，當年誰道甫申生。遥知嶺外相思處，不見灘頭皇恐聲。傳語故園猿鶴好，夢回江路月風清。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T2
LZH	张锺灵	鹤楼别意送王参军	短琴长剑起江东，武略文韬满腹中。扪虱昔谈当世务，飞凫今奏济时功。石洪在镇兵机妙，韩愈归朝幕府空。裘赐紫貂他日独，楼登黄鹤几时重。	T2	爱、情感与人际关系	T4	T2	T2
LZH	刘伯埙	怀人·龚定庵	海内文章伯，周南太史公。百年真健笔，垂老惜飘蓬。兀傲原宜隐，苍凉只送穷。太玄有知己，端可慰扬雄。	T2	爱、情感与人际关系	T6	T2	T2
ARA	الشاعر قمر الدولة بن دواس	قصيدة هذا ابنُ أَفْلَحَ كاتبٌ	هذا ابنُ أَفْلَحَ كاتبٌ مُتَفَرِّدٌ بصفاتِهِ أَقْلاَمُهُ من غَيْرِهِ ودواتُهُ من ذاته	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
URD	Agha Sarosh	مرے ہر عمل کو سراہ کر یہ اذیتیں نہ دیا کرو	مرے ہر عمل کو سراہ کر یہ اذیتیں نہ دیا کرومری جان تم بھی عجیب ہو تمہیں روٹھنا بھی تو چاہئے	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
POL	Tadeusz Dąbrowski	[Zeskanowałem swoje zdjęcie...]	* * * Zeskanowałem swoje zdjęcie z pierwszej klasy podstawówki: krzywo przycięta grzywka, grube policzki, delikatnie przygryziona warga, przerażająco ufne oczy. Powoli przesuwam pasek kontrastu i z mlecznej nicości wyłania się kształt, który staje się rzeczywisty w połowie skali, a potem znów zapada się w tło. Szczęśliwy, kto umiera w taki sposób. A teraz patrzę w lustro i muszę się zgodzić na kilka zmarszczek, których niedawno nie było (czy kiedykolwiek mogło ich nie być?). Więc to ja, znowu ja, wszystko ja, włącznie z blizną po trądziku, dziurą w zębie, a kiedyś, być może – dziurą po zębie. Za dużo tego ja, żebym mógł je ogarnąć, wziąć za swoje. Zważywszy, że jesteśmy dopiero przy ciele.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
CES	Sychrovský, Antonín	Dále!	Na dvéře žití člověk zaklepal. – Dále! Tak rázným hlasem život hned ho zval dále. A sotva vešel, člověk zaplakal. Však nedbal osud, ale rozkázal: Dále! A kam se hnul, vždy opodál s tím zvukem osud za ním stál: Dále! Tu v minulost se člověk zadíval, chtěl spočinout, však osud jen ho hnal dále. – Já mnoho, mnoho v mládí zameškal! – – Co mi je po tom? – osud hněvem vzplál: – Dále! – Já marně tak své mládí promrhal! – – Měl’s moudrým být! – tak osud se mu smál: – Dále! I darmo naň se člověk rozhněval, on rovinou i roklí skal ho štval dále. I prosil, lkal, by trochu posečkal, než neúprosný osud stále řval: Dále! A když tak chvíli darmo naříkal, pak stichl již a mužně putoval dále. Tu osud stich a duši klidu přál – a s rozvahou se člověk k cíli bral dále.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
DEU	Ernst Wilhelm Lotz	Frühlingsatem	Eine Liebesfrohheit hat meine Wangen rot gepudert. Mein Atem mischt sich weich dem Tagwind. Wo ich die Straßen betrete, sind sie zum Festzug bereitet. Ein blumiges Schauvolk festschreitet und gleitet. Menschen erwartungs-groß haben sich aufgestellt, Aus allen Fenstern kommen Blicke zu mir Sonntag-erhellt. Mit bloßem Kopfe und mit vor Jungkraft federnden Zehen Muß ich immer und immer durch Sonnenstraßen gehen. Ich habe ein fernblaues Mädchen am Ende der Straße erschaut, Das liebruhelos Säulen von Sonnenstaub vor mir baut. Und während ich gehe, geht in meiner Herzbrust jemand mit viel schnelleren Füßen Und ruft: Wir werden heut küssen! küssen! Weichluft-umschlungen verzittert mein Jubelschrei hinab in die Brust, Und mein Atem strömt ab in den Wind. Von Dächern weht ein Gelächter.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر حسانة التميمية	قصيدة إِلى ذي الندى والمجدِ سارت ركائِبي	إِلى ذي الندى والمجدِ سارت ركائِبي عَلى شحط تصلى بنار الهواجرِ ليجبر صَدعي إنّه خير جابرٍ ويمنعني مِن ذي الظلامة جابرِ فإنّي وأيتامي بقبضة كفّه كذي ريش أضحى في مخالب كاسرِ جدير لِمثلي أن يقالَ مروءة لموت أبي العاصي الّذي كان ناصري سَقاهُ الحيا لو كان حيّاً لما اِعتدى عليّ زمانٌ باطش بطش قادرِ أَيَمحو الّذي خطّته يمناه جابر لَقد سامَ بالأملاك إحدى الكبائرِ	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
DEU	Lisa Baumfeld	Sommertraum	Golddurchflammte Ätherwogen, Schwerer Äste grüne Bogen, Süss verwob'ne Träumerei'n ... Sommer, deine warmen Farben, Helle Blumen, gold'ne Garben Leuchten mir ins Herz hinein ... In dem Wald, dem dämm'rig düstern, Hörst du's rauschen, lispeln, flüstern, Elfenmärchen – Duft und Schaum ...? Blumenkinder nicken leise, Lauschen fromm der alten Weise Von des Waldes Sommertraum ... Und der See, der windumfächelt Lallend plätschert, sonnig lächelt, Netzt das Schilf aus lauem Born ... Rosen blühen am Gelände, Rosenglut, wo ich mich wende, Und im Herzen tief ein Dorn ...	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	蔡善繼	春日閒居	幽棲未擬絶塵寰，楚帝橋西水一灣。樹裏暗浮鄰寺塔，樓頭青入傍城山。不縁好客寧沽酒，祇為高僧遂出關。春鳥自鳴花自舞，禪心竟日與雲閒。	T5	神圣、超验与智慧	T1	T5	T5
SPA	Gustavo Ossorio	Presencia numerosa	Flor Número del día Anillo del cielo Vivo espejo presente Tus ojos Espuma de luz Sueño de estrella Tus cabellos Ala infinita Agua disuelta Brilla en tu llanura interior Claridad Cierta palpitación pasea por tu nombre Una llama azul Sostiene tu dulce rumbo Alrededor de tus sienes Se precisan los viajes del viento Lámpara tenue Ah la lejanía Cada flor Cada beso tuyo En actitud de fin De tu paso Va desprendiéndose la noche Como una gran edad	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر السلاوي الواعظ	قصيدة في كُلِّ حالٍ أَنتَ لي	في كُلِّ حالٍ أَنتَ لي بِكُلِّ ما أَرجو مَلي وَحَيثُما كُنتُ أَجِد كَ سَيِّدي مُستَقبَلي وَلَستُ أَعنِي بِمَكا نٍ حاشَ لِلَّهِ وَلِي قَد كُنتَ إِذ لا مَوضِعٌ مِنَ السَّماءِ الأَوَّلِ وَلا هَواءٍ صاعِدٍ وَلا حَضيضٍ أَسفَلِ وَلا شُعاعٍ نَيِّرٍ وَلا ظَلامٍ أَليَلِ كُنتَ بِلا أَينٍ وَلا كَيفٍ وَلا تَنَقُّلِ وَأَنتَ بِالمَعنَى الَّذي كُنتَ عَنِ الكَيفِ عَلِي عَلَيكَ رِزقُ مَن سَعى وَمِنكَ غَوثُ مَن بُلِي فَها أَنا مُفَوِّضٌ مَنزِلَتي لِمُنزِلِي مَن كانَ لي فيما مَضَى فيما بَقي يَكونُ لي	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ZHO	严力	与诗谈诗	来到西安如今的唐诗不以朝代为荣所以参观兵马俑不是我的长项坐在一家诗歌泡馍店里与伊沙、秦巴子以及几位年轻的诗人仔细地掰着馍掰着掰着果然听见了麦子朗诵出来的声音咳！这样的馍啊诗说要经常地掰	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	الشاعر توبة الخفاجي	قصيدة تنجو إذا قيل لها يعاط	تنجو إذا قيل لها يَعاطِ تنجو بهم من خلل الأمشاط	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T6
ZHO	�负�	我已经走向你了	你立在对岸的华灯之下众弦俱寂，而欲涉过这园形池涉过这面写著睡莲的蓝玻璃我是唯一的高音唯一的，我是雕塑的手雕塑不朽的忧愁那活在微笑中的，不朽的忧愁众弦俱寂，地球仪只能往东西转我求著，在永恒光滑的纸叶上求今日和明日相遇的一点而灯晕不移，我走向你我已经走向你了众弦俱寂我是唯一的高音梦中，落我一身衣裳	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	孟醒石	平原	平原上也有起伏的生活一半是因为风，一小半是因为革命还有一部分是萌动当风吹灭了漫天的火烧云吹亮了灶膛里的星星村庄沉浸在芫荽清香的月色里贪吃灯油的少年，放下高中课本平躺在床，身体某一部分竹竿一样挺立试探着，向虚无之处刺去又赶紧缩回来，像捅了马蜂窝理智反扑过来，欲念作鸟兽散懊悔和不安，惴惴到天亮这种茫然的日子持续经年直到犬齿磨平，思想长出赘肉嗡嗡叫的青春时光从额头飞走留下一个硕大的脓包痛感消失日，便是脓包成熟时成熟为另外一颗心脏代替大脑进行思考并以种种堂皇的借口把平原的梦想扼杀在无边无际的地平线上	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
SPA	Andrés González Blanco	Tardes sosas y estériles...	Tardes sosas y estériles, lentas tardes de fiesta, tardes interminables, tardes que se han pasado sobre el lecho, leyendo a un autor olvidado, o durmiendo una larga y perezosa siesta. Salimos cuando el sol ya se había ocultado; y fuimos a un café donde había una orquesta que nos causó fastidio de nuestra vida honesta evocándonos sitios que no hemos visitado Y al son de algún racconto fugaz de Rigoletto, nuestra alma se explayaba en su anhelo secreto; su anhelo hacia las cosas que nunca logrará. Soñábamos mujeres vaporosas, lejanas, que moran en las cálidas ciudades antillanas, donde nuestro destino jamás nos llevará.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
FAS	اینگه بورگ باخمن	زمان مهلت مانده	روزهایی‌ سخت‌تر در پیش است. زمان مهلت مانده، تباهی‌پذیر به هر دم در افق شکل می‌بندد. باید که بی‌درنگ بند کفش خویش ببندی و تازی‌ها را به سگ‌دانی ِ کشت‌گاه بازگردانی. زیرا که اندرونه‌ی ماهی سرد گردیده در باد. چراغ پیچک‌ها کورسوزنان می‌سوزد. نگاه خیره‌ی تو کورمال کورمال می‌گردد میان ِ مه: زمان مهلت مانده، تباهی‌پذیر به هر دم در افق شکل می‌بندد. در فراسو محبوب ِ تو فرو می‌رود به ژرفای ماسه‌ها. فراز می‌شود گردِ گیسوان مواج‌اش. می‌شکند درون واژه‌هاش فرمان می‌راند که خاموش باش، او را میرا می‌یابد اِکولالیا در اینستاگرام به اطراف منگر. ببند بندِ کفش‌های‌ات را. دنبال کن تازی‌های شکاری را. ماهی را به دریا بیفکن. خاموش کن چراغ پیچک را! روزهایی سخت‌تر در پیش است.	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
LZH	吴昌绶	和艺风见寄原韵	离群一雁堕云边，瞥眼千花过劫前。杯酒生涯浇赵土，鬘华消息梦吴天。漏痕补屋摹新体，流潦妨车拾断篇。愁苦惯经还失笑，吾家先有道元笺。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T6
ARA	عاكش الضمدي	قصيدة فالدين منتصرٌ ليوم جلاده	فالدين منتصرٌ ليوم جلاده بشبا أسنته ويوم جداله والملك منتظمٌ بما نثرته من هام الأعادي مرهفاتُ نصاله واللم مشتهر بما يأوي من ال علماء والفضلاء تحت ظلاله والجود منهمرٌ بما يولي الورى من فيض أنعمه وفضل نواله والعدل منتسرٌ بما يخشى الذي يغشى المفاسد من وبيل نكاله والفضل منحصرٌ به في بعض ما أغنى الأوائل من شريف خلاله فلذاك فاق بفخره وبذكره في الأرض مرتفعاً على أمثاله	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
ARA	بنت الشحنة	قصيدة يا بين بالغت في الأشجان والمحن	يا بين بالغت في الأشجان والمحن وجلت فينا بجد ليسٍ بالحسن أضرمت نار فؤادي والحشاءَ معاً أوليتني في الورى حزناً على حزن أغلقت باب علوم ثم باب هدى أخذت مني محب الدين من وطني قد مات في غربة والشام مسكنه يا ليتني قبل ذا أدرجت في كفني وقد فقدت عفيف الدين واأسفي فليت بعد عفيف الدين لم أكن قد كان موت محب الدين نائبة واطول حزني لذاك المنظر الحسن واطول حزني وواوجدي وواأسفي فيم الإقامة بالشهباء لا سكني	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
URD	Saghar Siddiqui	اس درجہ عشق موجب رسوائی بن گیا	اس درجہ عشق موجب رسوائی بن گیامیں آپ اپنے گھر کا تماشائی بن گیادیر و حرم کی راہ سے دل بچ گیا مگرتیری گلی کے موڑ پہ سودائی بن گیابزم وفا میں آپ سے اک پل کا سامنایاد آ گیا تو عہد شناسائی بن گیابے ساختہ بکھر گئی جلووں کی کائناتآئینہ ٹوٹ کر تری انگڑائی بن گیادیکھی جو رقص کرتی ہوئی موج زندگیمیرا خیال وقت کی شہنائی بن گیا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2

CES

Machar, Josef Svatopluk

ČLOVĚK OPTIMISTA.

I jasné stránky má ten život lidský. Za bránu vyjít, cítit harmonický klid nebes, země... nad hlavou ti plynou oblaka v dálku, plují nad krajinou, jež v slunci leží veselá a svěží, stín jediný, stín jejich, chvilkou běží jí po zeleni. Stromy, keře, trávy se oděly do májové své slávy a kvetou, kvetou. Kdesi pták si pěje, brouk kamsi za svým zástojem zde spěje, ve vzduchu vůně, tajuplné chvění, a v šíř i v dáli člověka tu není. A tobě volně tak, ba cítíš, že jsi i lepším stal se, chmury, jež se věsí ve hluku města k myšlenkám a citu, že zmizely, ba, přistihneš se i tu, že písnička ti jakás táhne hlavou, písnička z mládí – po mezi jdeš travou a notuješ si nápěv melodický – i jasné stránky má ten život lidský.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

IND

Dea R. Suciati

HANYA AKU

HANYA AKU Oleh Dea R. Suciati Ingin... Ingin rasanya kuputar waktu Kembali ke masa tiada sayang untukmu Saat senyummu belum jadi berarti bagikuTidak... Sama sekali bukan sesali dirimu Bukan pula sayang ituatau senyum indahmu Hanya hatiku, egokuAku... Jikalau tiada harap bagiku Jikalau aku tetap pada bataskudan tak kupetik mawar di depanku Durinya pun tiada sakitiku

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

彭凯雷

回家

反抗传统的人亲拥传统的人是一个人，也是一对情侣一个年代久远的家庭。今夜，和历代接受洗礼和逃往的鸟一样仿佛从梦魇中涌出在宁卧庄宾馆重新团结“走出家门过大年，团团圆圆年夜饭”宾馆漫长而短暂的一天哦，是经理不经意的一句“初一到十五，我们继续优惠销售”将小姐散漫而迟缓的脸推得更远我近旁的一位老板说：“舞会还没有开始，遥远的地方更加一无所有。”毕竟在兰州，和陌生的朋友彻夜交谈是第一天。或者是，跳舞，下棋，卡拉OK题灯笼，猜谜语。我和弟弟分辨电视中，一年来渐渐遗忘的脸。而父母和朋友在说话多么漫长短暂的一夜。我的父亲，母亲，我的长得高过我的弟弟要在子夜时分回家。而我，写诗的儿子和哥哥一样满足和微笑，仿佛是向往本身，而回家，依旧和传统媒介的脸度过一天如同，为什么在新的一天里还要大声朗诵诗歌如同，为什么，有理由的放逐，没有理由的生活生活已经扑来，冰凉的车门在寒意中开启，父亲发动引擎，一个家在舒缓的街道上团结兰州的灯火渐渐稀疏老式伏尔加向夜色逼近黑暗在渐渐褪去，露出核心的部分而我，已体味到一种飞翔的感觉

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

朱家相

梁園

弟子仙蹤遠，園遺修竹名。綺羅悲異代，賓從想東京。龍岫孤雲斷，雁池芳草生。秋原望不極，落日重含情。

T4

社会、权力与历史

T3

T4

UKR

Olena Herasymyuk

Баба шаманка

Баба-шаманка гатить у стіну-бубон. Повітря мембранне тягне-витягує шкіру, Повітря струною викручує жилаве тіло. Тонкі і прозорі здригнулися речі і тіні... Баба шаманка гатить у стіну-бубон. Ніч розтягнулась повіками чорної шкури. Тонкне за вікнами, тонкне в тілах і душах, Звовчені нутрощі трусяться, коси скуйовдились, Стукає, стукає, крутиться, крутиться, крутиться... Місто танцює, місто у русі здригається, Баба-шаманка у вікна долонями гупає - Небо відкрило око... Людино, ховайся, притрушуй голову попелом, Вікна завішуй, мов дзеркало, темними шматами, Заким зіниця Бога у тебе не втупилась, Заким за карк не вхопила зіниця Бога, А як засне... Знову танцюй, земле, на щоках Вседержителя! Бабо-шаманко, у бубон звертай перетини часу і простору. Видзвони, вигати, витруси! Ave, Maria! Ora! Ora pro nobis! Бий, Маріє, у дзвони, танцюй із нами! Бий, Ісусе, у дзвони, танцюй із нами! Бий, Іване, бий, Петре, Хомо, Юдо і Павле! А де ж той дядько Йосип, що горілку носить? Де ж та Ганнухна, де ж та Галинка? Коси у весни запалали Сосни у лісах запалали Стрибаймо у сани з ногами У сніг, у вирій Тихо! Небо відкрило око...

T5

神圣、超验与智慧

T5

DEU

Ludwig Tieck

Im Walde

Muntres Herz, frischer Sinn Ist Gewinn, Fröhlich geht's durch Büsche hin. Weicht die Nacht, Auf zur Jagd! auf zur Jagd! Wann der rote Morgen lacht. Waldgesang, Hörnerklang, Hörnerklang und Waldgesang Tönt das Jagdrevier entlang. Meiner Liebsten Stimm' ist schön, Wann ihr lockendes Getön Durch des Waldes Dämmrung bricht, Aber höher schwillt die Brust, Herz klopft dann nach Jägerlust, Wenn des Waldhorns Stimme spricht. Ist dein Herz dir matt und bang, Schnell erfrischt es Waldgesang, Waldgesang und Hörnerklang!

T1

自然、宇宙与地方感

T1

DEU

Sandra Hubinger

[Angeknabbert]

Angeknabbert waren die Triebe von halbzahmen Tieren wir folgten ihrer Bissspur von Baum zu Baum schabten von den Zweigen erst die Äußere Rinde und rollten die innere vorsichtig zusammen den anderen Bäumen nahmen wir die lila Steinfrucht trugen ihren Geruch auf Händen ihre Farbe Unter unseren Fingernägeln nach tagelangem Einweichen ließ sich das unreif Gepflückte schälen gab eine Bitterkeit frei die wir nicht bei uns behielten

T1

自然、宇宙与地方感

T1

HIN

Kumar Krishna

आँगन का पेड़

अपनी जड़ों पर ठीक उसी तरह खड़ा है आँगन का पेड़ जैसे चालीस साल पहले था झुकी है बैल की गर्दन पूरी तरह उसकी जड़ों के पास रस्सी की रगड़ झेलता है लगातार आँगन का पेड़ आँगन का पेड़ सुखाता लेवे के कपड़े पक्षियों को पानी पिलाता आँगन का पेड़ कभी परिहत, कभी पालकी कभी हेंगा, कभी हरकनी गुल्ली-डण्डा खेलता आँगन का पेड़ आँगन का पेड़ है परिवार की मिठास वसन्त की महक जेठ का सकून भौरे की रोटी सावन का झूला है आँगन का पेड़ दिन-ब-दिन झरने लगा आँगन का पेड़ दिन-ब-दिन डरने लगा आँगन का पेड़ बनने लगा आग आँगन का पेड़।

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T2

T1

ITA

Giovanni Pontano

III. Alla nipotina Tranquilla

O bimba inconscia della tua sventura, perché ridi, o Tranquilla? perché m’inviti co’ tuoi giochi al riso? Sulla tomba del padre, ahimé, tu scherzi! Triste cosa è il pensiero: ma se la vita è lutto ed è miseria, ridi tu, bimba, almeno. Ruba lo stame alla materna parca ed adopralo tutto, alla tristezza togli l’istante e un raggio, se pur breve, le tenebre disperda. Notte è ciò che rimane.

T3

生命、时间与存在

T3

ITA

Pietro Aretino

74

I' sento, si ben noto o impecto scrivoli, far qua tra gli olmi una solenne predica che fia: «Fermite, piè, andrò a' rivoli ». Deh si' che vòl se 'l mio Carmilio predica, vedrai che festa, vedrai cosa da ridere, forse tal piaga questo baston medica. I' voglio e membri suoi tutti dividere, e far col mio falcin suo' membri maceri, e tutte l'osse per forza decidere. Ah ah Carmilio, te riposi agli aceri, e predicando vai fuor di quaresima, anzi cercando che io tutto ti laceri, che pensi a Calicella dar la cresima con tante tuo menzogne e finte fabule: deh come non ti scaccia lei medesima?

T4

社会、权力与历史

T4

T2

LZH

秦韜玉

燕子

不知大廈許栖無，頻已銜泥到座隅。曾與佳人竝頭語，幾回拋却繡工夫。

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

張應熙

季夏同庾筠倩姚訒庵泛舟南宗庵訪曇大師劉羽士振枰試茗縱談玄理歸次逢禪上人以荔枝馳回餉客和訒庵作

舟橫水曲綠層層，接葉低陰借未能。肉蒜雞魚留佛性，歡呼調笑印迦陵。推蓬破浪何妨道，把酒看山不二僧。解道飛菱期翠水，無如錙錫後和凝。

T5

神圣、超验与智慧

T5

CES

Šmilovský, Alois Vojtěch

Javor. (I.)

„Měj se dobře, má panenko, s bohem buď, za to, číms mně ublížila, bůh tě suď!“ Slzu utřel, kloboučkem si zatočil a do pole do šírého zabočil. V polích bloudil, v hlavě vzdory, v srdci žal, hořce na panenku zrádnou žaloval, k větrům volal: „Nechť můj mladý život má, kdo mně v srdce mír a zapomnění dá!“ Stojí vrba nad močálem v záhoří, kolem ní rákosí s větrem hovoří, při rákosí jak peřina měkký mech: tam, jak přišel, hocha ovál spánku dech. Byla noc před svatým Janem. Slavíci zpívali o závod lásku samici, přes osení, po rákosí šuměl sen – – mládec usnul, kouzlem noci skonejšen. Usnul, a slyš: divná šelesť ve proutí!... ach ne! neměl v stínu vrby usnouti! Hle, z dutiny vyšla panna bělostná, jako poupě v rozvinutí milostná. Na rtech, očích s sladkým kouzlem úsměchu usedla si k mládencovi do mechu, bílou ručku na srdce mu vložila, medovým ho políbením zbudila. ,Černovlásku! pěkné oči otevři, Srdce sladkým lásky citům rozevři, já ti radost, já ti štěstí, všecko dám, brány lásky otevru ti: chtěj jen sám!( Ztrnuv bázní, zřel hoch na ni chvilenku: „Mělo srdce, mělo moje milenku, ta mně věrnost, svatou lásku slíbila a pak zradou mne až k smrti zranila.“ ,Neplač, hochu, neplač pro tu proradu, tisícerou dám já za ni náhradu!( „Dášli mně zapomenutí, mne si měj!“ ,Slovos dal, nuž na závazek ruku dej!( Ruku dal a propadnul tak mocem zlým: mladý život zvadnul slibem podaným; v jasných nocích víla s ním se líbala, k ránu javora mu postav dávala: nohy v kořen zrostly, tělo v kmen, ruce v větve, hlava, vlasy ve lupen, a tak javor ve dne dřímal, v noci žil, když jej hlásek víly vrby probudil.

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3

ARA

الشاعرة ساره حسان

قصيدة حلم مستقيم

تُرَاكَ رَأيتَ حُلماً مُستَقِيما وأياماً تَمُورُ بِنَا رَمِيماً لَعَمرُكُ إنَّنِي مازِلتُ أُنضِي شباباً إذ بَصرتُ به بَهيمَا إذا ما الأمرُ قامَ على تَمامٍ فَألقِ البالَ واستبقِ النَّعيما وحاذِر من شِرارِ القومِ إلا تُساقُ إلى الخَديعَةِ مُستَنِيما وصُن سوءاتِ نَفسِك من لِسَانٍ يُهَتِّك سِترَ صَاحبِه زَنيما فبُعدُ النَّاسِ لا يُكفِيكَ شراً وقُربُ النَّاسِ لا يُشفِي السَّقِيما

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعرة غادة البدوي

قصيدة رشفةُ حزن

ﺃﺣﺎﻭﻝُ ﺃﻥ ﺃﺗﻮﺏَ ﻭﻻ ﺃﺗﻮﺏُ ﻭﻣﻦ ﺫﺍﺗﻲ ﺇﻟﻰ ﺫﺍﺗﻲ ﺍﻟﻬﺮﻭﺏُ ﻟﻌﻞَّ ﺍﻟﺮّﻭﺡَ ﺗﻬﺠﺮها همومٌ ﻭﻳﻘﺼﺪُ ﺑﺎﺑﻬﺎ ﺍﻟﻔﺮﺝُ ﺍﻟﻘﺮﻳﺐُ ﺃﺳﺎﺋﻞُ ﻳﺎﺯﻣﺎﻥَ ﺍﻟﻘﻬﺮِ ﻗﻬﺮﻱ ﻟﻤﺎﺫﺍ ﻓﻲ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓِ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﻐﺮﻳﺐُ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﺠﻬﻮﻝِ ﻳﺴﺤﺒﻨﻲ ﻣﺼﻴﺮٌ ﻭﻏﻴﺐٌ ﻣﻈﻠﻢٌ ﻭﻏﺪٌ ﻛﺌﻴﺐُ ﻳﻼﺣﻘﻨﻲ ﺍﻟﻌﻨﺎﺀُ ﻳﺌﻦُ ﺣﻮﻟﻲ ﻭﺗﺼﻠﺒﻨﻲ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺰﻥِ ﺍﻟﺨﻄﻮﺏُ ﺧﻴﻮﻁ ﺍﻟﻨّﻮﺭِ ﻗﻄّﻌﻬﺎ ﺳﺮﺍﺏٌ ﻭﺿﻴّﻊَ ﺧﻴﺮ ﺃﺣﺒﺎﺑﻲ ﺍﻟﻤﻐﻴﺐُ ﺃﻓﺘّﺶُ ﻋﻦ ﻭﺟﻮﺩﻱَ ﺩﻭﻥ ﺟﺪﻭﻯ ﻭﺗﺨﺬﻟﻨﻲ ﻭﺗﺮهقني ﺍﻟﺪﺭﻭﺏُ ﻭﺇﻥَّ ﻭﺭﺍﺀَ ﺃﺣﺰﺍﻧﻲ.. ﻟﺼﺒﺮﺍً ﻋﺼﻴّﺎً ﻻﻳُﺬِﻝُّ ﻭﻻ ﻳُﻌﻴﺐُ ﺃﻳﺎ ﻗﻠﺒﻲ ﺇﺫﺍ ﻣﺴّﺘﻚَ ﺫﻛﺮﻯ ﻋﻠﻰ ﺃﻃﻴﺎﻑِ ﻣﻦ ﺗﻬﻮﻯ ﺗﺬﻭﺏُ ﺗﻌﺒﺖُ،ﻭﺃﻟﻒ ﺁﻩٍ ﻓﻮﻕَ ﺻﺪﺭﻱ ﻓﺨﺼﺮُ ﺍﻟﺸّﺎﻡِ ﺯﻧّﺮﻩُ ﺍﻟﻠّﻬﻴﺐُ ﻭﻗﺼّﻮﺍ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﻓﺒﻜﺎﻩُ ﻓﻞٌّ ﻭﻧﺎﺡَ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﺼﻮﻥِ ﺍﻟﻌﻨﺪﻟﻴﺐُ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺤﻠﻢُ ﺍﻟﻌﺘﻴﻖُ ﻭﻓﻴﺾ ﻧﺠﻮﻯ ﻳﺠﻴﺶُ ﻭﺭﺍﺀها ﻋﺸﻖٌ ﺧﺼﻴﺐُ ﻓﻴﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﺇﺫﺍ ﻣﻮﺕٌ ﺃﺗﺎﻧﻲ ﻃﻮﺍﻧﻲ ﺻﻤﺖُ ﻭﺣﺸﺘﻪِ ﺍﻟﺮهيبُ ﻭﻭﺩّﻋﺖُ ﺍﻟﻤﻘﺎﺻﺪَ ﻭالتَّمنّي ﻭﻛﻔّﻨﻨﻲ ﺑﺼﻔﺮﺗﻪِ ﺍﻟﻐﺮﻭﺏُ ﺃﻓﻴﻀﻲ ﻳﺎﺳﻤﻴﻦَ ﺍﻟﺸّﺎﻡِ ﻓﻮﻗﻲ ﻟﺘﻌﺒﻖَ ﻣﻦ ﺛﺮﻯ ﻗﺒﺮﻱ ﺍﻟﻄﻴﻮﺏُ

T3

生命、时间与存在

T3

FRA

Alice de Chambrier

Sur la hauteur

J’ai pris l’étroit sentier qui contourne l’arête Du grand mont incliné sur les flots clairs et bleus ; Je suis, au bout d’une heure, arrivé sur la crête, Et je me suis assis sur le sol onduleux. Puis j’ai prêté l’oreille aux murmures étranges Qui venaient lentement expirer jusqu’à moi, Bourdonnements, sanglots, rires, vagues mélanges, Auxquels l’âme répond sans s’expliquer pourquoi. Elle tressaille et vibre, et semble reconnaître Ce langage mystique et tout harmonieux ; Une douleur intense envahit tout son être, Elle cherche le sens des mots mystérieux. C’est comme une chanson dès longtemps désapprise, Qui tout à coup résonne à notre cœur charmé, Et lui fait essayer, dans sa douce surprise, D’unir encor sa voix à ce chant bien-aimé. Mais l’air seul est venu troubler nos rêveries ; Le sens à tout jamais pour nous s’est effacé : Nous ne retrouvons plus les paroles chéries Et les cherchons en vain dans l’ombre du passé. Alice de Chambrier

T3

生命、时间与存在

T3

DEU

Greflinger, Georg

Des Teutschen Dreyßig-Jährigen Krieges ERSTER THEJL.

Der ungeheure Krieg den Böhäimb hat empö- ret Der unser Deutsches Reich nechst Böhäimb hat zerstöret Also daß es zuletzt’ ein Denckmal oder Schein Des alten Landes war sol meine Rede seyn. Hilff mier Daß meine Rede sich nach dem Verlauffe richte. Vom Anfang weiß ich nicht weil ich in solchem Jahr’ Als sich der Krieg erhob noch ungebohren war. und darumb sag’es mier wie ist der Krieg entstanden? Hör: Als halb Böhäimb fast ein Reich in unsern Landen Dem Pabste widrig fiel und von der Tyranney Die das Gewissen zwung begehrte franck und frey Zu leben (Dann es war den Evangelschen Ständen In diesem Königreich’ aus Käyser-Rudolffs Händen Ein Freyheits-Brief Und Freyheit frey zu seyn den auch Matthiens Krohn In seinen Würden ließ noch gleichwol waren Leuthe Die allerhand Verdruß erregten und zum Streite Den Lärmen blaseten bald kam des Käysers Hand Mit ernstlichem Befehl die Kirche derer Stand Auf des Braunauschen Apts Gebiete war zu fällen und ihren Gottesdienst daselbsten abzuställen Bald folgte das Gebot den jenen der hierin Sich widrig sehen ließ gefangen einzuziehn Diß alles kam ins Werck. Die Evangelsche Stände Beschwerten sich hierob und baten umb ein Ende von solcher Je mehr ihr Gottes dienst bey der Romanschen Schaar In Schimpf und Last verfiel daher sie sich zusammen In dem sehr grossen Prag verfügten (Blut und Flammen Erschienen diesen Tag) die Käyserliche Herrn (der Käyser selbst war nun von Böhäimb etwas ferrn und in dem schönen Wien) zu bitten die Beschwerden Zu lindern eh es noch hiemit möcht’ ärger werden. Wie aber jeglich Theil bey seiner Meynung blieb und endlich auch der Zorn die Hand zur Rache trieb ) Ach! sihe da da kam die Zänckerey zum Streiten Worob man ihrer drey von Käyserlicher Seiten Als Grafen Slabata und Grafen Marteniz Nechst ihres innern Rahts Verfassern den Fabriz Aus hohen Fenstern Vor Sie zu Päbstisch war da flog zugleich mit ihnen Diß Feuer in die Welt. Ach! daß uns dessen Macht Nicht grössern Schaden hett’ in unser Reich gebracht Als ihnen dieser Sturz. Sie blieben bey dem Leben uns Deutschen aber hat ihr Fall den Tod gegeben Wier zappeln nur noch was. Matthias der die Krohn Von Böhäims Landen trug und auch den Käyser-Thron Besaß nahm diese That an seinen Lieb- und Treuen Begangen übel auf. Da war auch kein bereuen. Es schien in dieser That Jhm viel zu viel gethan Er sah auch über diß mit trüben Augen an Wie alles wider Jhn sich in die Waffen machte. Dann hör: Als dieses Volck den Sachen nach gedachte Befund es alsobald es würde diese That Des großen Käysers Hertz als dessen Majestat Hiemit verletzet war zu Rach und Streit bewegen Drum nahm es sich in acht und ließ die Drummel regen Ließ durch den Herrn von Thurn jhm allen Abbruch thun. Gantz Böhäimb waffnete. Da solcher Aufstand nun Den Käyser gelten solt ergriff er seine Waffen und schickte den Tampier den Lärmen ab zu straffen Er kam mit einem Heer und fiel die Böhmen an Es wurd jhm aber bald solch Widerstand gethan Der ihm zum Schaden war. Diß anders anzustellen Beschrieb man dieses Volck von Böhaimb für Rebellen Und stärckte den Tampier der dann sein bästes that. Sie aber fuhren fort verstärckten ihren Stat Und schrieben hin und her um̃ Hülff an Pfaltz und Sachsen Und an die Nachbarschafft. Das Feuer solte wachsen Halb Schlesien fiel zu gantz Mähren folgte nach Die Lausnitz säumte nicht hier wurd auch Das Ländlein ob der Enß und mehr die ihr Gewissen In Glaubens-Handlungen nicht wolten lassen schlüssen. Nach dem der Held Tampier bey solcher Kriegs Gefahr Und Mänge grosser Feind allein zu wenig war Beschrieb man dort und da viel Hilff ihm bey zu stehen Dann sie bezwungen ihn daß er vor ihnen gehen Und Böhäimb lassen must. Es wurde Hilff geschickt Die mit Bucquoyen kam der zimlich wol beglückt In diesem Handel wur. Dem satzten sie entgegen Den Grafen Nahmens Ernst von Manßfeld der zum Degen Und Feld' erzogen schien der Pilßen stürmend nahm Wodurch in andre Plätz ein grosses Schrecken kam. Umb dieser Zeiten Lcuff Jm Novembr. war ein Comet zu sehen Der gantz Europen pflag erschrecklich durch zu gehen Hatt’ einen langen Schwantz halb-weiß halb-schwartz halb- Das war nun der Prophet Krieg-Pest- und Hungers-Noth Und tausend Straffen mehr Europen zu verkünden Wie es hierauf ergieng das wird sich höre finden. Matthias ließ Der Der wider Böhäimb sich mit allen Kräfften legte Und also von dem Grund' es wider ihn erregte. Es war als wie ein Meer je stärcker daß es wäht Je größer solches sich mit seinen Wellen bläht. So daß der Graf von Thurn mit seinen blancken Waffen Sich recht vor Wien begab und gab jhr gnug zu schaffen. Weil aber Manßfelds Heer durch des Bucquoyen Schlag Was kranckte zog er ab und schützete das Prag. Man mahnte Böhaimb starck die Waffen abzulegen Je mehr des mahnens war je mehr war es entgegen Dann es den Ferdinand vor Böhäimbs König nicht Erkennte weniger Gehorsam oder Pflicht Zu leisten ihm versprach. Weil aber diese Krohne Nicht Wittbe wolte seyn und weil auch diesem Throne Viel Wetter droheten als wurde Friederich Der Churfürst an dem Reyhn nach dem ein andrer sich Hiervon hatt' abgesagt Durch welches ersehr bald sein alles hat verlohren. Er nahm es an und zog sehr prächtig von dem Reyhn Auf Prag zu seiner Kröhn- ach Europa wurd hiedurch fast mehr als halb empöret Und Deutschland wurd hiedurch fast auf den Grund zerstöret. Damit die grosse Brunst noch größer möchte seyn So mängte sich in die auch Bethlem Gabor ein Stund auf den Käyser auf verjagte Mönch uud Pfaffen Aus Siebenbürgen weg bekriegte durch die Waffen Viel Plätz’ und brachte sie auch unter seine Macht. Bald wurde des von Thurn sein Volck ihm zugebracht Damit er stärcker wurd’ und Lust hätt’ an dir Feinde Die aller Orten sich durch ihre nahen Freinde Verstärckten. Dann da war Ertzhertzog Leopold Der Franck- und Beyer-Fürst und andre die um Sold Und Freundschafft ihren Dienst dem Käyser angetragen. Es kam auch bald darauf in Mähren was zum schlagen Und blieb durch Gabors Hilff dem Böhm die Oberhand. Es halff nu nichts dafür wie groß der Widerstand Vom Gegentheile war. Hier saß der Böhm im Lentzen Und kriegte noch darzu aus vielen Fremden Grentzen Viel tausend Mann zu Hilff. Ein jeder war daran Damit das Feuer wuchs. Ach welch ein Feuer kan Das Land und Leuthe frisst aus einem Füncklein kommen; Hierauf war widerum ein Zug nach Wien genommen Doch wiederum umsonst. Hier kam in Bethlems Macht Preßburg mit samt dem Schloß. Ein jeder war bedacht Aufs Käysers Schaden sich des Sieges zu bedienen. Es glichen ihrer viel sich jetzo mit den Bienen Die schwärmen wann die Sonn auf ihre Stöcke scheint Der nicht mit Ruh wil seyn der such’ ihm einen Feind. Als man in Wiewol ihr Landsmann auch der Bethlem Gabor siegte That Den Beyder-Krohnen Herrn und nahm an dessen Stand Den Bethlem Gabor an. Bey so gestalten Sachen Must’ unser Käyser sich an diese Fürsten machen Bey denen Cur und Macht und ein Gehorsam war Zu suchen daß man doch die mächtige Gefahr Zu wenden neben ihm fich in die Waffen machte Worauf Cur-Sachsen sich bald in den Harnisch brachte und erster Beystand war Er fiel der Laußnitz ein. Es kam auch dieser Zeit ein Spannjer an den Reyhn Mit Nahmen Spinola der hielt des Käysers Seiten Und marterte die Pfaltz mit brennen und bestreiten So wurd auch Manßfelds Heer von des Bucquoyen Schaar Bey Langeloys geschwächt weil er zu Prage war. Es wolte nun das Glück der Böhmen fast zerscheitern und wie ergieng es dort bey Sitzendorff den Reitern Bey denen der von Felß der Führer war? Er blieb Und all sein Volck mit ihm durch der Bucquoyer Hieb. Wiewol es beyderseits viel todte hat gegeben Und blieb Bucquoy selbst genau alhier bey Leben. Weil Böhaimbs Feinde sich so stärckten fchickte sich Denselben Hilff zu thun Printz Henrich Friederich Vom Hauß Was aber ihn fo bald zurücke hat bewogen Ist vielen unbewust. Indessen machte sich Der Und that dem Feinde gleich mit rauben und mit brennen. Auf solches ließ Tampier die Stadt Preßburg berennen Er selbst fiel an das Schloß der Gabor that Entsatz Und rettete den Ort Tampier blieb auf dem Platz. Es machte sich auch nun der Beyer an die Bauern In Oberösterreich die sich wie Wäll und Mauern Jhm widersetzeten hier hafftete kein Bley Hier that die Klinge nichts sie wolten auch so frey Wie Böhaimb vor dem Papst in jhrem Glauben leben Und darum sah man sie wie Böhaimb sich erheben Vnd in den Waffen seyn. Der Bayer fiel sie an Es wurd ihm aber so ein Widerstand gethan daß mancher tapfrer Held sein Leben muste lassen. Hier blieb Ernst Ludwich todt ein Fürst vom Hause Sassen. Der Beyer rückete Vergelt zu thun vor Lintz Wo er das Bauer-Heer mit einer gleichen Müntz Als er vorher empfieng bezahlte. Diß Bezwung er sie mit Macht den Waffen abzustehen und unter ihm zu seyn. Nur kurtz vor diesem Streit Wurd’ auch die Aus vielen Mächtigen die vor des Keysers Waffen Jhr und der Vom Bäyer aufgelöst jedoch gantz ohne Schlag. So bald nun diese Macht der Zog er dem Käyser zu. Weil nun die Bauer-Schaaren Von denen jetzt gedacht ihm in dem Wege waren So gieng er erst auf sie. Als Käyser Ferdinand Des Bayers Glück vernahm der durch des Tylli Hand Viel tapfre Thaten that dan Tylli war im Kriegen Ein wolerfahrner Held der auch zu vielen Siegen Ein grosses Glücke hatt’ empfahl er ihm sein Heer Mit solchem so zu thun dnmit er Sieg und Ehr’ Erwürb und Böhaimb trieb die Waffen zu verlassen Hergegen ihrer Pflicht sich wieder anzumassen. Ber Bayer nahm es an und schriebs dem Friederich Der Böhmen neuen Herrn der dann aufs bäste sich darwider rüstete der Meynung ob zu siegen, Wann GOtt nicht selber wil mit deinen Feinden kriegen So ist dein Werck zu schwach. Dann Er ists der den Krieg In seinen Händen hat von GOTT kommt Schlag und Sieg. Der König Friederich that überall das Seine und bracht ein grosses Volck zu streiten auf die Beine. Da war Fürst Christian von Anhalt und sein Printz Hans Ernst ein tapfrer Fürst der Weymarschen Provintz Ein Fürst von Jägerndorff darzu die tapfren Streiter Von Hollach Thurn und Schlick sechstausend leichte Reiter Aus Viel Schlesier und mehr. Graff Manßfeld wo war der? Der lag mit seiner Macht umb Pilßen starck verwället Vnd zu des Ortes Schutz aida zu stehn bestället Weil wie man meynete daran gelegen war. Mit diesen Obristen und ihrer grossen Schaar. Zog Feld-Herr Christian von Anhalt vor die Feinde Die wider Böhaim sich und dieses Reiches Freinde Starck hatten aufgemacht. Es ist ein Berg bey Prag Der wegen weissen Sands den Nahmen haben mag Der weisse Berg auf dem kam Hier gieng der Jammer an. Man stund auf beyden Seiten Wie Mauern jeder war mit dieser Meynung da Vor seines Königs Land zu siegen oder ja Zu sterben wie ein Held. Die praßlenden Cartaunen vor derer Donders Macht Lufft Erd und Meer erstaunen Zerschmetterten bald dem bald jenem Pferd und Mann Vnd kehrten sie zur Lufft. Man sah es schmertzlich an Wie dort und da ein Held halb-todt wurd abgezogen Wie dort ein Fuß und Arm hier Köpf’ und Rümpfe flogen. Es schaumten Pferd und Mann für Zorn und Siegsbegier Ein jeder zog den Ruhm und Sieg dem Leben für. Ein jeder war gesinnt auf langen Kampf zu siegen Aufs Ende musten doch die Böhmen unten liegen Dann Käyser Ferdinand hatt eine grosse Macht. Hier wurden wie man meynt acht tausend umbgebracht die alle dieses mahl für Böhaimb tapfer stritten. Daß bey den Käyserschen viel Schadens wurd erlitten Mag auch wol glaublich sein. Es lag das gantze Feld Mit Todten voll gestreut worunter auch der Held Vom Hause Pappenheim mit vielen grossen Wunden Der jedem todt erschien erbärmlich wurd’ erfunden Wurd’ aber bald hernach also zu recht gebracht Daß er viel tausend schlug. Was diese grosse Schlacht Den guten Böhmen hab’ an Schrecken eingetrieben Was mehr von solcher kam wird nie genug beschrieben. Aus diesem Siege gieng das Feuer vollends auf Vnd nahm von Böhaimb ab nach Deutschland seinen Lauff.

T4

社会、权力与历史

T4

RUS

Fet A.A.

«Возвестил народу...»

Возвестил народу Уж с горы Афонской Бэда-проповедник, Что, быть может, к году У мадам Полонской Явится наследник.

T4

社会、权力与历史

T4

CUSTOM:消息宣告

ENG

Kwame Dawes

PROGENY OF AIR

The propellers undress the sea; the pattern of foam like a broken zip opening where the bow cuts the wave and closing in its wake. The seals bark. Gulls call and dive, then soar loaded with catch. The smell of rotting salmon lingers over the Bay of Fundy, like a mortuary’s disinfected air; fish farms litter the coastline; metal islands cultivating with scientific precision these grey-black, pink-fleshed fish. In the old days, salmon would leap up the river to spawn, journeying against the current. They are travellers: When tucked too low searching for undertows to rest upon, they often scrape their bellies on the sharp adze and bleed. Now watch them turn and turn in the cages waiting for the feed of colourised herring to spit from the silver computer bins over the islands of sea farms, and General, the hugest of the salmon, has a square nose where a seal chewed on a superfreeze winter night when her blood panicked and almost froze. Jean Pierre, the technician and sea-cage guard, thinks they should roast the General in onions and fresh sea water. It is hard to read mercy in his stare and matter-of-factly way. He wears layers, fisherman’s uniform, passed from generation to generation:the plaid shirt, the stained yellow jacket, the ripped olive-green boots, the black slack trousers with holes, the whiskers and eye of sparkle, as if salt-sea has crystallised on his sharp cornea. He guides the boat in;spills us out after our visit with a grunt and grin, willing us to wet our sneakers at the water’s edge. The sun blazes through the chill. The motor stutters, the sea parts, and then zips shut and still. Stunned by their own intake of poison, the salmon turn belly up on the surface; then sucked up by the plastic piscalator, they plop limp and gasping in the sunlight. One by one the gloved technicians press with their thumbs the underside of the fish spilling the eggs into tiny cups destined for the hatchery, anaesthetised eyes glazed shock on the steel deck. They know the males from the females:always keep them apart, never let seed touch egg, never let the wind carry the smell of birthing through the June air. Unburdened now the fish are flung back in – they twitch, then tentative as hungover denizens of nightmares, they swim the old sisyphean orbit of their tiny cosmos. The fish try to spawn at nightbut only fart bubbles and herring. On the beach the rank saltiness of murdered salmon is thick in the air. Brown seaweed sucks up the blood. The beach is a construction site of huge cement blocks which moor the sea-cages when tossed eighty feet down. They sink into the muddy floor of the bay and stick. There is no way out of this prison for the salmon, they spin and spin in the algae-green netting, perpetually caught in limbo, waiting for years before being drawn up and slaughtered, steaked and stewed. And in the morning’s silence, the sun is turning over for a last doze, and silver startles the placid ocean. Against the grey green of Deer Island a salmon leaps in a magical arc, slaps the metal walkway in a bounce, and then dives, cutting the chilled water on the other side. Swimming, swimming is General (this is my fantasy) with the square nose and skin gone pink with seal bites, escaping from this wall of nets and weed. General swims up river alone,leaping the current with her empty womb, leaping, still instinct, still travelling to the edge of Lake Utopia, where after so many journeyings, after abandoning this secure world of spawning and living at the delicate hands of technicians, after denying herself social security and the predictability of a steady feeding and the safety from predator seal and osprey; after enacting the Sisyphean patterns of all fish, here, in the shadow of the Connors Sardine Factory she spawns her progeny of air and dies.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

JPN

兼澄

null

かくしつつ　おほくのひとは　をしみきぬ　われをおくらむ　ことはいつそは

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر أسامة بن منقذ

قصيدة غرني لامع السراب وهذا ال

غرني لامع السراب وهذا ال حرُ دُوني عذبُ المياهِ شَروبُ سرتُ أستَقْرِىءُ المَحُولَ، وفِي أر ضي مرعى عين وواد قشيب وسحابٌ منه تعلَّمَتِ السّح بُ، وإن لم تُشبِهه، كيفَ تصوبُ سوءُ حَظٍّ أنأَى عن الملكِ الصَّ الح، والحظُّ ينتهى وَيثُوبُ وإلى بابه مآلي وللآ بق حسن القبول حين ينيب غَابَ عنه جِسمِي، وقلبيَ مازا ل مقيماً ببابه لا يغيب فإذا ما سمعت بالنازح الد انِي فإنِّي ذاكَ البعيدُ القريبُ ومتى ما قربت منه فحظي من عُلاهُ التَقريبُ والتَّرحيبُ وبما نلت من ندى الملك الصا لح أقسمت صادقاً لا أحوب لت أعاد من دونه وحروب أو يروي برؤيتي وجهه المي مون قلبي الصادي وطرفي السكوب ويقول الأنام آدم قد عا د إلى الخلد إن ذا لعجيب فحياتِي، وإن بلغتُ به المأ مولَ، في غير ظلِّه لا تَطيبُ يا أخا البيد والسرى وأخي البر بر إذا عقّني أخٌ ونَسيبُ قل لغيثي الهتون في أزمة المح لِ، وغَوثِي إن أرهَقَتْنِي الخطُوبُ كاشف الغمة المبر على السح حبِ بجودٍ مَدَى الزَّمانِ يصوبُ: يا ربيعي المريع حاشاك أن تم حل ربعي وأنت ذخري الجدوب أنَا أشكُو إليكَ دهراً لحا عُو دى، وأعرَاه؛ فهُو يَبْسٌ سَليبُ وخطوباً رمى بها حادث الد هرِ سَوادى، وكلُّهُّنَّ مُصيبُ أذهبتْ تَالِدى وطارفَي الطَّا رِي فَضَاعَ المورُوثُ والمكسوبُ فهو شطران بين مصر وبحر ذا غريق فيء وذا منهوب وإبائي أراه عن حمله المن ضعيفاً وهو القوي الركوب ويرى كل منة لسوى الصا لِحِ غُلاًّ في حملِه تَعذيبُ ما اعتذارُ المُنى إذا مَطَلَتْنِي بِطِلابِي، وفضلُك المَطلوبُ أَوَ ليست مِصراً، وكلُّ بنَانٍ لك بحر وكل عبد خصيب والنَّدى طبعُك الكريمُ؛ فما أهْ نى نوالاً تنيله وتثيب جاءني والبعاد دوني كما جا بَتْ فَيافِي البلاد ريحٌ هَبوُبُ وعجيبٌ أنَّ المواهِبَ تَسرِي ويقيمُ المسترفدُ الموهُوبُ سُنَّةُ سنَّها نَدَى الملِك الصَّ لح فيها لكل خلق نصيب من ثنائي طوى إليه الفيافي وهو من كل ذي اقتراب قريب وله بالنَّوالِ باعٌ طويلٌ ويد سبطة وصدر رحيب وبأيامه تبَّسمَتِ الدُنَ يا سُروراً، فلا اعترَاهاً قُطوبُ فأجابه بهذه القصيدة النّ يا أخلاي بالشآم لئن غب تم فشوقي إليكم لا يغيب غصبتنا الأيام قربكم من ولا بدَّ أن تُردَّ الغُصُوبُ ولكم إن نشطتم عندنا الإ كرامُ، والرِّفدُ، والمحلُّ الخَصيبُ قد علمتُمْ بأنَّ غَيثَ أيادينَ اعلى النَّاسِ بالنُّضارِ سَكُوبُ وبنا يدرك المؤمل ما ير جُوهُ قدماً، ويُنقَذُ المَكروبُ نحن كالسُّحبِ: بالبَوارق والرّع د لدينا الترغيب والترهيب تارة نسعر الحروب على النا اس، وطوراً بالمكرُماتِ نَصوبُ كره الشام أهله فهو محق وق بألا يقيم فيه لبيب إن تَجَلّتْ عنه الحروبُ قليلاً خلفتها زلازل وخطوب أن ظني والظن مثل سهام الرمي منها المخطي ومنها المصيب إن هذا لأن غدت ساحة القد س وما للإسلام فيها نصيب منزلُ الوَحي قبلَ بعث رَسُول ال ه فهو المحجوج والمحجوب نَزَلَتْ وسْطَه الخَنازِيرُ والخم رُ، وبَارَى النَّاقوسَ فيها الصَّليبُ لو رآه المسيحُ لم يَرض فعلاً ذكروا أنه له منسوب أبعد الناس عن عبادة رب ال ناس قوم إلهم مصلوب ولعمري إن المناصح للدي ن على الله أجره محسوب وجِهادُ العدوِّ بالفِعلِ والقو ل على كل مسلم مكتوب ولك الرتبة العلية في الأم رِينِ مُذ كنتُ، إذْ تشبُّ الحرُوبُ أنت فيها الشجاع مالك في الطع نِ، ولاَ في الضِّرابِ يوماً ضَريبُ وإذا ما حرَّضتَ فالشّاعرُ المف لق فيما تقوله والخطيب كِرُ أنّ التَّدبيرَ منكَ مُصيبُ لكَ رأيٌ مُذقَطُّ، إن ضَعفَ الرأْ ي على حاملي الصليب صليب فانهض الآن مسرعاً فبأمثا لك ما زَال يُدرَك المَطلُوبُ والقِ عّنا رسالَة عند نِورِ الِّد ينِ، ما فِي إلقائِها ما يَريبُ قُل له، دَام مُلكُه، وعَليهِ من لباس الإقبال برد قشيب أيها العادل الذي هو للدي ن شباب وللحروب شبيب والَّذي لم يَزَلْ قَديماً عن الإس لام بالعزم منه تجلى الكروب وغدا منه للفرنج إذا لا قوه يوم من الزمان عصيب إن يرم نزف حقدهم فلأشط انِ قَناهُ في كُلِّ قَلْبٍ قَليبُ غيرنا من يقول ما ليس يمضي ه بفعل وغيرك المكذوب قد كتبنا إليك فاوضح لنا الآ ن بما ذا عن الكتاب تجيب قصدنا أن يكون منا ومنكم أجل في مسيرنا مضروب فلدينَا من العَساكِرِ ما ضَا ق بأدناهم الفضاء الرحيب وعلينا أن يستهل على الشا م مكان الغيوث مال صبيب أو تَراها مثلَ العَروسِ: ثَراهَا كله من دم العدا مخضوب لطنين السيوف في فلق الصب حِ على هَامِ أهلِها تَطريبُ ولِجمعِ الحُشُودِ من كُلِّ حِصْنٍ سَلبٌ مُهمَلٌ لهم ونُهوبُ وبحول الإله ذاك ومن غا لب ربي فإنه مغلوب

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

張鎡

蔬飯

夜虹照飯光如玉，春甌飣菜肥於肉。周郎赤米太寒酸，潘令紫薑徒記錄。饑創塞罷忘貪欲，氣定徐行手摩腹。更能運任着衣裳，聽爾計髙三十六。

T3

生命、时间与存在

T3

CUSTOM:日常饮食之乐

ZHO

叶维廉

残冬四月独游多伦多愁思十二韵

一大地默然让车轮割裂无数看不见的伤痕杀杀之声割着夜啊割着我二街道如黑色的发散着药味的胶布三或许是浸洗过太多的药水这一角城市的干净酝酿不了梦一个透明塑胶的圆盖重重压下据说要把无形的牛鬼蛇神堵住四才一夜雪水的灌溉把疮疣的建物催生入云霄五啊昨夜萦廻在昨夜远方另一个城市的飞雁飞越空沉沉的湖天萦廻在瞬目即遥远如古代那无法泊岸的昨夜六 “夜把你和我里在一个小世界里外面是迷茫与异客” 七枯林尽处听：第一声冰解后的淙淙八我要咀咒你的钢铁煤屑锈污排泄在安塔里湖的周边九也许草会长入高空淹没疮疣密布的建物十也许有酒等着醒转在葡萄的枝头十一也许有花抢着明天一丝春风尽情开放十二醉在酒里不要醉在药水中要醒便醒在花的烂灿里

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T4

T1

ITA

Vivian Lamarque

A UN ALBERO MERAVIGLIOSO

Caro albero meraviglioso che dal treno qualcuno ti ha tirato un sacchetto di plastica viola che te lo tieni stupito sulla mano del ramo come per dire cos’è questo fiore strano? speriamo che il vento se lo porti lontano. Ci vediamo al prossimo viaggio ricorderò il numero del filare il tuo indirizzo, ho contato i chilometri dopo lo scalo-merci arrivederci.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ITA

Sebastiano Baldini

PARTE PRIMA

Non ti riveggio ancora e comporti ch'in me cresca l'affanno; farsi non dee tiranno un nume tutelar di chi l'adora. E dove t'aggiri, o idolo amato? Rinaldo adorato, e come puoi soffrir ch'io non ti miri? Sovra del carro mio per l'aria a volo qua ti portai, ma per goder te solo. E tu peregrino errando ten vai nel vago giardino negando a me quei sospirati rai. Se vuoi fiori, ecco il volto. I frutti brami? Per gustarli, o crudel, basta che m'ami. Deh, non lagnarti, Armida, ch'avrei l'alma di sasso, se lontan da colei movessi il passo che tra tante delizie il cor mi guida. Raffrena i pianti e le strida, non s'odano più querele che troppo affliggono il core. Io t'amo né son crudele: sdegna le crudeltà chi segue amore. Or sappi ch'in tormento vivo, se non ti miro; sempre per te sospiro e dove non sei tu non v'è contento. Io sol per te sospiro e dove non sei tu non v'è contento. Sin che verdeggia la tua beltà, per questa reggia passiam l'età. Senza ristori non corra un dì; de' nostri amori godiam così. Esca dal nostro petto ogni martire: chi seguace è d'amor deve gioire. Ma perché da me lungi, idolo mio? Curioso desio mi trasportò per queste germoglianti foreste. Attendi, attendi me che sempre teco lieta vivrò dentro il tartareo speco. D'amarsi e mirarsi in braccio al suo bene, è tanto gradita la vita che tal sorte dagl'astri unqua non viene. Mira, Carlo, ma taci, nel cespuglio racchiuso quanto di donna può la forza e l'arte. Vedi, Ubaldo, in qual uso s'impiega il nostro Marte, son guerre gl'amplessi e colpi i baci. Io di rossor mi tingo. Alle licenze lor dar fin m'accingo. Frena l'impeto e saggio attendi di fortuna altro vantaggio. Ma tu chiudi le luci? Apri i begl'occhi, e 'l cieco arcier mille saette scocchi. Non chiuder quei lumi che son le mie stelle; vantarle più belle il ciel non presumi. Piovono i lampi loro di benigne influenze ogni ristoro. Se queste luci mie piovono in te dolcezze, cada o risorga il die, sieno per sempre a vigilare avvezze. Aperte mie pupille, non ci chiudete, no, ché di piaghe e faville il sen, vostra mercé, colmo vedrò. Che di sì gran beltà fiamme e ferite son tutte gradite, son tutte soavi, né tal dolcezza hanno d'Imetto i favi. Qui per pochi momenti attendimi e t'adagia insin ch'io veda ne' futuri acidenti quel che oprar mi convenga e vi proveda. Vanne, ma non tardar, anima mia ch'il tardar dell'amata è tirannia. Vado, volo e ritorno. A chi ben ama, ogni momento è un giorno.

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

潘俞

題存悔老人後傳

北風不貸緑荷衣，三十年來甲子詩。公族尚存麟趾意，故都空寄黍離悲。篋中有筆遺家傳，身後無金買墓碑。惆悵斯人滯空谷，紛紛餘子坐臯比。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

陳得時

露坐

露坐當中夜，誰家夢正迷。行人在邊戍，孤月到深閨。天迥斗橫北，海寒風自西。庭前有高樹，分借老烏棲。

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

姚奎

五松歌

蒙恬大將扶蘇子，萬里策勳封不與。卻將官爵授五松，祖龍顛倒乃如此。咸陽一火二世亡，五松留得摩穹蒼。真宗六龍昔巡幸，易名御帳揚休光。猗歟松兮遇知己，傷哉處世多奇士。負才抗節竟沈淪，不及寒松反多矣。我來幾度坐清影，綠陰滿地蒼煙冷。撫摩長顧發哀歌，空山落日愁奈何。

T4

社会、权力与历史

T4

URD

Jameela Nishat

برقع پہن کر نکلی

بر قع پہن کر نکلی ڈگری بھی میں نے لیلی کمپیوٹر میں نے سیکھا اور دوسروں سے آگے میں نے خود کو پایا امی بھی بہت خوش تھی ابا بھی بہت خوش ہاتھوں میں اپنے میں نے کوہ طور اُٹھایا زمانے کو روند دالوں یہ دل میں میں نےٹھانا بن جاؤں میں سکندر کالے نقاب کے اندر ہر سانس نے پکارا موج مستی میں کرنے نکلی تھیٹر میں جوں ہی پہوچی ڈنڈے نے مجھے روکا برقع منع ہے لڑکی کالے نقاب سے کالا دھواں سا اُٹھا اُس وقت وہیں پر میں نے برقع اُتار پھیکا

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

楊旻

題惠山泉

世治山藏錫，山靈地溢泉。石飴寒不減，水液暑常蠲。薦茗能全味，援琴欲絕絃。誰言到池盡，餘響更潺湲。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

浦传桂

与诸子登堠山

相携凌绝顶，一览散千愁。飞鸟云边没，明湖天际浮。山川原不改，戎马几时休。空抱诛茅愿，斜阳归路幽。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

趙㠓

雲叟道人自夫子林驟款段先我而歸口占一詩戲之

道人乘款段，輒爾馳山川。翻然兩角巾，似與風爭顛。左手不停勒，右手復爭鞭。烏裙拍馬腋，欲擬鶴升天。釋耕觀者人，莫知所以然。定疑雲路闊，墜落騎鹿僊。

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

ENG

Coventry Patmore

'If I were dead'

'IF I were dead, you'd sometimes say, Poor Child!' The dear lips quiver'd as they spake, And the tears brake From eyes which, not to grieve me, brightly smiled. Poor Child, poor Child! I seem to hear your laugh, your talk, your song. It is not true that Love will do no wrong. Poor Child! And did you think, when you so cried and smiled, How I, in lonely nights, should lie awake, And of those words your full avengers make? Poor Child, poor Child! And now, unless it be That sweet amends thrice told are come to thee, O God, have Thou no mercy upon me! Poor Child!

T2

爱、情感与人际关系

T2

DEU

Heine, Heinrich

11.Verlorene Wünsche

Von der Gleichheit der Gemütsart Wechselseitig angezogen, Waren wir einander immer Mehr als uns bewußt gewogen. Beide ehrlich und bescheiden, Konnten wir uns leicht verstehen; Worte waren überflüssig, Brauchten uns nur anzusehen. O wie sehnlich wünscht ich immer, Daß ich bei dir bleiben könnte Als der tapfre Waffenbruder Eines Dolcefarniente. Ja, mein liebster Wunsch war immer, Daß ich immer bei dir bliebe! Alles, was dir wohlgefiele, Alles tät ich dir zuliebe. Würde essen, was dir schmeckte, Und die Schüssel gleich entfernen, Die dir nicht behagt. Ich würde Auch Zigarren rauchen lernen. Manche polnische Geschichte, Die dein Lachen immer weckte, Wollt ich wieder dir erzählen In Judäas Dialekte. Ja, ich wollte zu dir kommen, Nicht mehr in der Fremde schwärmen – An dem Herde deines Glückes Wollt ich meine Kniee wärmen. – – Goldne Wünsche! Seifenblasen! Sie zerrinnen wie mein Leben – Ach, ich liege jetzt am Boden, Kann mich nimmermehr erheben. Und Ade! sie sind zerronnen, Goldne Wünsche, süßes Hoffen! Ach, zu tödlich war der Faustschlag, Der mich just ins Herz getroffen.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ENG

John Mateer

The Scar-Tree of Wanneroo

Near Lake Joondalup’s untouchable burning whiteness, midst the outer suburban industrial parks and contemporary pioneer homes, on the dry grassy verge of Frederick Road, Wanneroo, the old but still living tree that wasn’t torn down in the early days to be duckboards for the road heading north through the scrubby sandplains shimmering in mind, that wasn’t bulldozed yesterday for another optimistic space, bears scars where bark was prized off for a coolamon or shield or piece of shelter. This oldman-tree might elsewhere have been a hallowed thing, garlanded, smoked-in with incense, imminent, a series of photos of blue, cloudless sky. But here this jarrah, fragmenting heart isn’t one of many milestones measuring out an historic silence, an empty hurt. In mind, this almost forgotten memory, this in-grown wounding, is not the last in a country of countless scar-trees.

T4

社会、权力与历史

T1

T4

DEU

Georg Weerth

Auf meiner Lippe brennend Rot ...

Auf meiner Lippe brennend Rot Blüht nun die fürchterlichste Not, Da blüht wie auf verdorrter Flur Das bittre Kraut des Durstes nur. Zwar hab ich frühe schon und spät Versucht, was mich kurieren tät: Liebfrauenmilch genoß ich schon Als neugeborner junger Sohn. Und frischte drauf den trocknen Schlund Mit Wein aus Spanien und Burgund. Ja mehr des goldnen Weins ich trank, Als Regen auf die Felder sank, Als Wasser einst im Meere floß, Drin Pharao mit Mann und Roß Zugrunde ging! Ja Wein soviel, Als Wasser übern Rheinfall fiel! -- Doch immer, wie zu alter Zeit, Plagt mich dasselbe Kreuz und Leid; Es stachelt mich des Durstes Dolch, Als bissen Schlangen mich und Molch. Und preßtet ihr am ganzen Rhein All Trauben in ein Faß hinein: Ich tränk es aus auf einen Zug -- Und hätt noch immer nicht genug. Und nähmt ihr aus dem ew'gen Rom Die Kuppel von Sankt Petri Dom Und fülltet sie mit rotem Wein -- Der Becher wär mir noch zu klein! Drum hab ich lange schon gesagt: O schrecklich, wen das Dürsten plagt! Er ist wie ein verlaßnes Kind, Das nirgends Ruh und Freude find't.

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر ابن طاهر

قصيدة فاز المخفون في اليوم العظيم الطويل

فاز المخفون في اليوم العظيم الطويل وخاب من كان وزره فوق ظهره ثقيل تراه في الحشر ما بين الخلائق ذليل يلوم نفسه ويكثر في البكا والعويل يقول هل له من رجوع أو مرد وسبيل فيا لها من ندامه دائمه ما تميل وسوف يأوي مع الكفار شر المقيل نيران فيها من التعذيب أمر مهيل هذا لمن يعصى الرب الكريم الجليل تراه مشغول عن دينه بقال وقيل وهم دنيا دنيه ما تساوي فتيل بالهجر والفجر يلفح مجتهد في هشيل وليس له من جميع المال إلا القليل والباقي الا لغيره نقده والنخيل وهو له الا حسابه والعذاب الوبيل والخوف من كل ظالم مثل قاتل قتيل شغل بماله عن العلم الشريف الفضيل ما يعرف الفرض واللازم وما يستحيل ولا المحرم وال المبطل ولا ما الدليل ما يعرف الاجرا به والبطط والصميل أو البقر والحراثه والعمل والنقيل أوفى بطاله ومنها الصبر يا صاح عيل إن البطاله هي أرداخلة في الخليل طوبى لمن كان شغله كل فعل جميل عبادة الله همه بكرة والأصيل يتابع الشرع في فعل وترك وقيل وقد ترك كل شغل عن الله يحيل يؤدي الفرض بالوجه الصحيح البجيل ويترك الإثم كله جله والدقيل هذا له الفوز بالجنة وظل ظليل شرابها الخمر والكوثر مع السلسبيل يارب يارب يا معطي العطا الجزيل اختم بخير ووفق عبدك المستقيل وصل ربي على الهادي النبي النبيل

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر عبد الرحيم القليلات

قصيدة تجنت على عشاقها وارتضوا عشقا

تجنت على عشاقها وارتضوا عشقا به قلبها المرفاق لم يألف الرفقا على أنها للنبل والفضل زينة فيا نبل ما أرقى ويا فضل ما أبقى وللصدق مثل الحق نور وبهجة فيا صدق ما أتقى ويا حق ما أنقى تقدس في تقديسها كل نائل وكرم رب الخلق في شأنها الخلقا حبيبة أحرار غدوا في سبيلها عبيدا تفانوا في عبادتها رقا أجل إن عبد الحق حر مناشد ذراعيه للحرية العيش والعتقا نرى من ثنيات الخيال وميضها وما هو إلا خلب شاكل البرقا وما هي إلا بين شيف ومدفع أسيرة عاثي قوة ترغم الحقا تكاد ذراع البطل تخفي كيانها وتخنق كف الجهل أحلامها خنقا تولى زمام الغرب والشرق خصمها فما نزلت غربا ولا وطأت شرقا ولا استنصفت من حاكم جرد العمى على العدل سيفا من سياسته الخرقا ولا استأنست من معهد ضمن معبد تقاليده أودت بآمالها سحقا ولم تتقمص في ثنايا عمامة عثا الجهل في طيات أطرافها لفقا ولا مثلتها فوق مفرق ماكر قلنسوة ألقى بها اللؤم ما ألقى فلا هي في أرض ولا هي في فضا تعج المخازي تحت قبته الزرقا ولكنها في نفس حر توسلت إلى الله والأوطان بالعروة الوثقى

T4

社会、权力与历史

T4

RUS

Бунин Иван Алексеевич

Святитель

Твой гроб, дубовая колода, Стоял открытый, и к нему Все шли и шли толпы народа В душистом голубом дыму. А на доске, тяжелой, черной, Был смуглый золотой оклад, Блистал твой образ чудотворный В огнях малиновых лампад. И, осеняя мир десницей И в шуйцу взяв Завет Христа, Как горько ты, о темнолицый, Иссохшие смыкал уста!

T5

神圣、超验与智慧

T5

CES

Klácel, František Matouš

XLVII. Křivánek.

Aj křivánku švitořivý! Aj, jak zpíváš, zpíváš a se znášíš, Zhůru k nebi výš a výš, Zhůru k nebi radostně. A jsi malé stvořeničko, Malé v hejně ptáků plachých. – Ach a mladší bratři Serafínův Páni světa veškerého, Žalně s nebe padají, Dolů k zemi níž a níž. Ach jak podlý, zpustlý, zhanobený, Bohorodný člověk mnohý!

T5

神圣、超验与智慧

T5

T3

ZHO

田荞

内心的背影（组诗）

在成都，进入背面逃离。触疼黑夜的指尖哀乐自天府广场弥漫开来农家乐、茶室、水吧长出欲望的牙齿麻将声声，整座城市覆没暖昧的天空，使春天变得模糊不清。透明的大雪在故乡的山岗上，鲜血染遍每一块岩石让我的头顶放射出耀目的光芒我必须退回高原，背靠成都深入一个村庄的内心苍鹰的语言在红土中复活我也将不再无所事事孤夜中，雪白的乳房唤醒沉睡的羊群古典的爱情。嘴唇在烈火中寻找归宿我将亲手为自己铺就一条河流从内心开始流淌龙泉桃花这漫山遍野红灿灿的桃花吸取着阳光中的火焰三月的龙泉三月的天空割开血的口子一缕红绡，划开大地的心脏我的身心恍如空壳此刻，我多想踏遍每个山头在这桃花盛开的地方一朵桃花，让石头长出饱满的乳房一朵桃花，让爱情落地生根三月的龙泉三月的桃花出卖了春天的贞洁唢呐声响遍整个山谷迎娶我三月的新娘飞来寺的黄昏飞来寺，来自一个神话飞来寺，成为一个神话塔顶上阳光轰然倒坍让低矮的树丛抬升了鹰翅的高度一千次敲响古寺的钟声一千次渗进石头和青铜的乳房黄昏的飞来寺飞天女开始擦洗饱满的胴体降红的袈裟放射着慈祥的佛光让人们倾听着释迦牟尼的教诲血红中，一个声音穿越时空耀眼的金光使苍茫的滇东北燃烧使雄浑的大地倾斜春天，写给村庄现在，让我们进入一个村庄进入一个人的内心土壤的骨头开始下沉原版的乡音开始把一生的道路摆正。在掩面而泣的影子里褐色补丁下的肉还有切一刀就流血的土地开始落下命运中咒语般的部分这时，你开始亲近父亲掌纹里的山山脉脉亲近锄头、犁铧、镰刀这些朴素的事物，还有在风中挺起脊梁的树眼睛开始模糊。你深深地明白∶这不完全是感动，事实上祖传的拐杖扶不起一条河流厚厚的老茧揭不开收获的喜悦你所描写的村庄与别人的不同∶你的父老乡亲也渴望走出那方方正正的二分瘦田但在城市的角落或者流浪的街头表现出的更多是力不从心和无能为力这些都是真实的东西，你无法设想春天，村庄在月色中飞翔放飞的风筝在大风中失忆献辞∶写给滇东北当我写下滇东北这厚重的名字身后的山川、河流、庄稼和炊烟这些与我们息息相关的词汇象积蓄在水稻高梁内部的火焰和隐藏在大豆玉米皮肤下的黄金在光辉的环绕中开始突现连绵不断。象一群闪光的鸟栖落在一刀一斧刻凿的高原上∶深居简出足不出户，但金光闪闪连同裸露的树根悬挂在民间的高处原汁原味的山歌鞭打怀春的牧羊姑娘穿越村庄，炊烟深处的女子唤谁回家面对高高的滇东北一株朴素的荞麦让我无数次失眠一只飞翔的苍鹰捎走我童年的梦想谁在大风里走失谁在今夜点亮马灯我要为你献上舌尖的舞蹈，滇东北我要为你献上脚趾的黄金，滇东北我要为你献上麝香和烙在岩石上暗红色的印痕我知道这一天终将来到象一个惊叹号，冒出其它的日子在滇东北这广阔的大地上阳光的碎片将覆盖每个隐蔽的角落

T1

自然、宇宙与地方感

T1

URD

Abbas Rizvi

ہم ترے حسن جہاں تاب سے ڈر جاتے ہیں

ہم ترے حسن جہاں تاب سے ڈر جاتے ہیںایسے مفلس ہیں کہ اسباب سے ڈر جاتے ہیںخوف ایسا ہے کہ دنیا کے ستائے ہوئے لوگکبھی منبر کبھی محراب سے ڈر جاتے ہیںرات کے پچھلے پہر نیند میں چلتے ہوئے لوگخون ہوتے ہوئے مہتاب سے ڈر جاتے ہیںشاد رہتے ہیں اسی جامۂ عریانی میںہاں مگر اطلس و کمخواب سے ڈر جاتے ہیںکبھی کرتے ہیں مبارز طلبی دنیا سےاور کبھی خواہش بے تاب سے ڈر جاتے ہیںجی تو کہتا ہے کہ چلئے اسی کوچے کی طرفہم تری بزم کے آداب سے ڈر جاتے ہیںہم تو وہ ہیں کہ جنہیں راس نہیں کوئی نگرکبھی ساحل کبھی گرداب سے ڈر جاتے ہیں

T3

生命、时间与存在

T3

T2

ARA

جواد زيني سياه بوش

قصيدة يا قبلتي قابليني في السجود لقد

يا قبلتي قابليني في السجود لقد واليت مولى به سر الإله بدا جدي محمد إن أنمى إليه وقد وجدت شخصاً لشخص في قد سجدا لاهوته حل ناسوتي فقد سنى فصرت في ملكوت القدس منفردا نفسي لنفس وجودي سبحت علناً إني عجبت لمثلي كيف ما عبدا

T5

神圣、超验与智慧

T5

RUS

Рудич Вера Ивановна

Лилия

На болоте топком, на гнилой трясине, Меж травою сорной, между тростником, Лилия речная по зеленой тине Пышно раскидалась девственным цветком. Все вокруг в болоте гниль и разложенье, И над этой грязью чистая, одна, Как в растленном мире светлое виденье Лилии головка белая видна. Жизнь идет в трясине весело и дружно: Гады копошатся, вьются стаи мух. Лилии в болоте никому не нужно — К чистоте прекрасной мир болотный глух. Летний день минует в сладостной дремоте — Для цветка мгновенья жизни коротки, — И такой же гнилью, как и все в болоте, Лилии увядшей станут лепестки.

T3

生命、时间与存在

T1

T3

FAS

اسماعیل خویی

شب که می‌شود

شب که می‌شود من پر از ستاره می‌شوم شب که می‌شود، مثل آن فشرده عظیم پرشکوه و پرشکوفه ازل در هزار کهکشان ستاره پاره‌پاره می‌شوم. شب که می‌شود ماهیان کهکشان با تمام فلس‌های اختران‌شان شناورند در زلال بینشم. اِکولالیا در اینستاگرام شب که می‌شود، من تمام ماهیان کهکشان، و تمام فلس‌های اختران‌شانم، آی… بشنو، ای فراتر از تمام آفرینش، ای تمام! شب که می‌شود، من تمام آفرینشم. ■

T5

神圣、超验与智慧

T5

PAN

نور احمد نقوی

یاداں دا سرمایا

مائے نی تیں نوں کیہڑے ویلے موت نے آ ہتھ پایا پینڈا دُور حیاتی والا پل دے وچ مکایا پل وچ لے گیا کھوہ کے ساتھوں عزرائیل فرشتہ روندے تے کُرلاندے رہ گئے ترس نہ اُسنوں آیا تیرے باہجوں مائے ساڈا اُجڑیا پُجڑیا ویہڑا تیرے پچھوں مائے سانوں غماں نے گھیرا پایا تیرے باہجوں مائے سانوں دوؤ گا کون دعاواں اوکھے ویلے مانواں باہجوں کسے نہیں پرچایا وس بھرجائیاں دے توں پاکے دھیاں نوں چھوڑ سدھائ تیرے باہجوں میکیاں والا ہو گیا دیس پرایا تیرے باہجوں امبڑیے سانوں بہہ کے کون اڈیکو مانواں باہجوں ہور کسے نہ دُکھ تے درد ونڈایا پیار تیرے دیاں پینگھاں مائے ساڈے لئی ٹُٹ گئیاں سمے بہاراں دے مُک گئے تے خزاں نے ڈیرا لایا سوچاں دے دریا وچ ڈُب گئے ساڈے لیکھ نمانے آس امیداں والا بُوٹا دس دا اے مرجھایا ویر کی جانن دُکھ بھیناں دے کی جانن بھرجائیاں ماں مرگئی تے بھابیاں نے وی اصلی روپ وکھایا تیرے باہجوں امبڑیےکیتا دکھاں نے پرچھاواں تیریاں مٹّھیاں مٹّھیاں لوریاں یاداں دا سرمایہ مانواں باہجوں کون دھیاں دے تیل سراں نوں لاؤ مانواں باہجوں نظر بد دا کِس نے تلک لگایا روندیاں تائیں چپ کرواے مرچاں واڑ کے ساڑے مانواں باہجوں کدوں کسے نے دھیاں نوں لاڈ لڈایا نور احمد شاہ ماں اس دیس دی ہوگئی جا کے باسی جیہڑے دیس وچوں اَج تائیں مُڑ کے نئیں کوئی آیا

T2

爱、情感与人际关系

T2

FRA

HUGO, Victor

LA GRECQUE ET LA PARISIENNE

La grecque et la parisienne Font, parmi nos couples railleurs, Comme à travers l'idylle ancienne, La même course dans les fleurs. Toutes deux sont l'amour, la joie, Le coup d'œil tendre ou hasardeux, Le caprice, et pour qu'on les voie Elles se cachent toutes deux. Toutes deux montrant leurs épaules Pour dire oui prononcent non, Et Galatée est sous les saules Comme sous l'éventail Ninon. Deux sœurs ! à qui la préférence ? Pan hésite au fond des forêts Entre l'Arcadie et la France, Entre Théocrite et Segrais. Romainville vaut le Taygète ; Et, ramassant sur tous ses pas Les bouquets que le temps lui jette, L'églogue ne donnerait pas, Dans sa clairière, où la noisette A sa place à côté des lys, Le bas bien tiré de Frisette Pour les pieds nus d'Amaryllis.

T2

爱、情感与人际关系

T2

CES

Karník, Jan

POHÁDKA.

U nás doma chodívalas ke mně v zimních večerech, kdy v čeledníku basy kolovratů zněly temně doprovodem k zkazkám přástevníků. Na obloze hvězdy třpytily se, – jejich sestra, přišlas v říze bílé, do ní sladké údy halily se, v klínu astry vadly zasmušilé. Závoj s líce tajemný jsem nestáh', a přec jeden večer nepřišla jsi... Od té doby valné přešly časy, já tě hledal na všech prašných cestách, až jsem po letech tě našel zase v dětských oček poměnkovém jase.

T2

爱、情感与人际关系

T2

FAS

شارل بودلر

عشق تو را بدل به فریادى مى‌کنم

عشق تو را بدل به فریادى مى‌کنم اى که تنها تو را دوست مى‌دارم ــ از ژرفاى تاریکْ مغاکى که در آن دل‌ام در افتاده است؛ این‌جا غمین دنیایى‌ست، افق‌اش از جنس سُرب و ملال و بر خیزاب‌هاى شب‌هایش کفر و خوف دستادست غوطه مى‌خورند. خورشیدى یخین بر فراز شش ماه پرسه مى‌زند و شش ماه دگر همه شولاى تاریکى‌ست گسترده بر سردى خاک اِکولالیا در اینستاگرام بارى دیارى‌ست سخت غمین‌تر از سرزمین‌هاى سترونِ قطب؛ نه جانورى، نه نهرى نه جوانه‌اى، نه جنگلى! هر آینه هیچ وحشتى هرگز سهمگین‌تر نبوده است از سنگ‌دلىِ سردِ این آفتاب بلورین و این شبِ سترگ که به آشوبِ ازل مى‌ماند بسى رشک مى‌برم بر آن پست‌ترینِ جانوران که مى‌توانند در آغوش خوابى ابلهانه غرقه شوند و به آهستگى کلافِ رشته‌هاى زمان را پنبه کنند. ■

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

高言

干友人詩

昨夜陰風透膽寒，地爐無火酒瓶乾。男兒慷慨平生事，時復挑燈把劍看。

T3

生命、时间与存在

T3

CUSTOM:壮志情怀

LZH

陳廷光

登高凉山謁墓

雲氣擁松楸，佳城生意幽。掃殘黄葉路，奠徧綠新蒭。想像音容在，瞻衣涕泗流。東遷禱靈墓，端爲護行舟。

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

鮮于侁

洋州三十景

朱門謝俗客，幽齋敘友人。澄瀾鑒止水，高節看叢筠。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ZHO

老本

闹市：之三

你抛弃了乡村，抛弃那片麦田抛弃森林和旷野，抛弃土地抛弃一条河流，抛弃一朵浪花的欢笑让云朵和天空只照见自己的孤独你抛弃家园，成为流浪者在被流放的每一座城市用流行服饰遮挡内心的怯懦一幕幕盛大的剧情正在这里隆重上演你风尘仆仆有幸成为最不起眼的一名群众演员怀着伟大梦想开始每一次演绎而后黯然退场冷眼旁观

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

أمير المؤمنين يزيد بن معاوية

قصيدة وجاءت بها دهم البغال وشهبها

وَجاءَت بِها دُهمُ البِغالِ وَشُهبُها مُسَيَّرَةً في جَوفِ قَرٍّ مُسَيَّرِ مُقابِلَةً بَينَ النَبِيِّ مُحَمَّدٍ وَبَينَ عَلِيٍّ وَالجَوادِ اِبنُ جَعفَرِ مُنافِيَّةً غَرّاءُ جادَت بِوُدِّها لِعَبدِ مَنافِيٍّ أَغَرَّ مُشَهَّرِ

T5

神圣、超验与智慧

T5

T4

T5

BEN

সুফিয়া কামাল

তাহারেই পড়ে মনে

“হে কবি! নীরব কেন-ফাল্গুন যে এসেছে ধরায়, বসন্তে বরিয়া তুমি লবে না কি তব বন্দনায়?” কহিল সে স্নিগ্ধ আঁখি তুলি- “দখিন দুয়ার গেছে খুলি? বাতাবী নেবুর ফুল ফুটেছে কি? ফুটেছে কি আমের মুকুল? দখিনা সমীর তার গন্ধে গন্ধে হয়েছে কি অধীর আকুল?” “এখনো দেখনি তুমি?” কহিলাম “কেন কবি আজ এমন উন্মনা তুমি? কোথা তব নব পুষ্পসাজ?” কহিল সে সুদূরে চাহিয়া- “অলখের পাথার বাহিয়া তরী তার এসেছে কি? বেজেছে কি আগমনী গান? ডেকেছে কি সে আমারে? -শুনি নাই,রাখিনি সন্ধান।” কহিলাম “ওগো কবি, রচিয়া লহ না আজও গীতি, বসন্ত-বন্দনা তব কণ্ঠে শুনি-এ মোর মিনতি।” কহিল সে মৃদু মধুস্বরে- “নাই হ’ল, না হোক এবারে- আমার গাহিতে গান! বসন্তরে আনিতে ধরিয়া- রহেনি,সে ভুলেনি তো, এসেছে তো ফাল্গুন স্মরিয়া।” কহিলাম “ওগো কবি, অভিমান করেছ কি তাই? যদিও এসেছে তবু তুমি তারে করিলে বৃথাই।” কহিল সে পরম হেলায়- “বৃথা কেন? ফাগুন বেলায় ফুল কি ফোটে নি শাখে? পুষ্পারতি লভে নি কি ঋতুর রাজন? মাধবী কুঁড়ির বুকে গন্ধ নাহি? করে নি সে অর্ঘ্য বিরচন?” “হোক, তবু বসন্তের প্রতি কেন এই তব তীব্র বিমুখতা?” কহিলাম “উপেক্ষায় ঋতুরাজে কেন কবি দাও তুমি ব্যথা?” কহিল সে কাছে সরি আসি- “কুহেলী উত্তরী তলে মাঘের সন্ন্যাসী- গিয়াছে চলিয়া ধীরে পুষ্পশূন্য দিগন্তের পথে রিক্ত হস্তে। তাহারেই পড়ে মনে, ভুলিতে পারি না কোন মতে।” (কাব্যগ্রন্থ : সাঁঝের মায়া)

T2

爱、情感与人际关系

T2

PAN

غلام صابر حیدری

پاکستان

پاک دیس اقبال دے ذہن اُتے نقشہ رب دی ذات کھروچیا اے ایہہ نقشہ زمین تے کیلنا سی قائد اعظم نے تاں دبوچیا اے وکھ چونترا کریئے ہندوآں توں مل بیٹھ مفکراں سوچیا اے خون اکھ دی تلی تے رکھ کے تے اساں دیس دا چونترا پوچیا اے جیویں راہک زمین دے بدل دے نیں انجے چمن اندر باغبان بدلے ذرے ذرے تے حیدری نور وسے کملی والڑا ای شمعدان بدلے

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

許檖

香爐曉霧

人境疑仙跡，爐煙渺渺通。泉流清到地，日影淡浮空。索處依僧舍，乘閒啟鶴籠。長風應易駕，花塢曉能紅。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

RUS

Mjatlev I.P.

Рыбак | «Волна шумит, волна бушует...»

Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! Грозой челнок его разбило, Напрасны были все труды; Погиб, но белое ветрило Еще мелькает из воды, То погрузится, то всплывает, Как бы прощаясь с рыбаком; Так пламень жизни догорает С весной в страдальце молодом. Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «О мой челнок, прости! Пропало С тобою то, что льстило мне; С какой отвагой я, бывало, С тобой носился по волне! Как ты летел, рулю послушный, Как быстро волны рассекал, С какою резвостью воздушной Твой вымпел под небом играл!» Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «Мы навсегда с тобой расстались; С весны, бывало, до зимы Веселой песней оглашались Моей прибрежные холмы. И я умолк! «Прости!» -- надежде, И песням я «Прости!» -- сказал; А море то же, как и прежде, Передо мной призывный вал». Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! «Завесть могу челнок я новый, Ветрило новое достать И, вопреки судьбе суровой, Пуститься по морю опять; Но будет уж не то ветрило, Не тот челнок, и с ними мне Не будет уж, как прежде было, Отрадно плавать по волне». Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет! Так если в юности мятежной Изменят счастье и любовь, Уж никогда к ним верой прежней Не озарится сердце вновь. Быть может, счастье пожалеет, Опять отдаст, что отнято, И новая любовь повеет,-- Но будет всё уже не то!.. Волна шумит, волна бушует И с пеною о берег бьет; На берегу сидит, тоскует Младой рыбак и слезы льет!

T3

生命、时间与存在

T3

CES

Nach, Pavel

ZAVZNĚLA VOLÁNA...

Voskem růžovým (až v sníh odstín přešel) zjemnělým citem mým v poddajnou mi hmotu zachvěly náhle se obrysy štíhlé, lahodné, něžné – – Kovu těžkého, jenž ráz mívá sšedlý – olova myšlének tížících za nocí – podoba přijala symbolu svatosť v uleklém zraku. Píseň zahořklá i v svém echu z dáli zavzněla volána, nucena vším srdcem, – v kadlubu prastarém z obou hmot všedních – ulil jsem dílo. – –

T6

语言、艺术与创造

T6

ZHO

李庄

猫

它太好奇了在门缝看着我俩慢慢挤进来你把它抱出去我知道在关闭的门外它凝听着室内发生的一切出门时它已不在那里就像时光有着缓慢而迅疾的软蹄悄无声息地隐入记忆幽暗的深处只余双瞳

T3

生命、时间与存在

T3

SRP

Vasko Popa

СЕМЕНА

Неко посеје неког Посеје га у својој глави Земљу добро утаба Чека да семе никне Семе му главу испразни Претвори је у мишју рупу Мишеви поједу семе На месту остану мртви У празној се глави ветар настани И коти шарене ветриће

T3

生命、时间与存在

T3

ENG

Hood, Thomas

FAITHLESS NELLY GRAY.

Ben Battle was a soldier bold, And used to war's alarms; But a cannon-ball took off his legs, So he laid down his arms! Now as they bore him off the field, Said he, “Let others shoot, For here I leave my second leg, And the Forty-second Foot!” The army-surgeons made him limbs: Said he,— “They're only pegs: But there's as wooden members quite, As represent my legs!” Now Ben he loved a pretty maid, Her name was Nelly Gray; So he went to pay her his devours, When he'd devour'd his pay! But when he called on Nelly Gray, She made him quite a scoff; And when she saw his wooden legs, Began to take them off! “O, Nelly Gray! O, Nelly Gray! Is this your love so warm? The love that loves a scarlet coat Should be more uniform!” Said she, “I loved a soldier once, For he was blithe and brave; But I will never have a man With both legs in the grave!” “Before you had those timber toes, Your love I did allow, But then, you know, you stand upon Another footing now!” “O, Nelly Gray! O, Nelly Gray! For all your jeering speeches, At duty's call, I left my legs In Badajos's breaches!” “Why, then,” said she, “you've lost the feet Of legs in war's alarms, And now you cannot wear your shoes Upon your feats of arms!” “O, false and fickle Nelly Gray! I know why you refuse:— Though I've no feet — some other man Is standing in my shoes!” “I wish I ne'er had seen your face; But, now, a long farewell! For you will be my death:— alas! You will not be my Nell!” Now when he went from Nelly Gray, His heart so heavy got — And life was such a burthen grown, It made him take a knot! So round his melancholy neck A rope he did entwine, And, for his second time in life, Enlisted in the Line! One end he tied around a beam, And then removed his pegs, And, as his legs were off,— of course, He soon was off his legs! And there he hung, till he was dead As any nail in town,— For though distress had cut him up, It could not cut him down! A dozen men sat on his corpse, To find out why he died — And they buried Ben in four cross-roads, With a stake in his inside!

T2

爱、情感与人际关系

T2

BEN

উকিল মুন্সী

কেমন করে ছাড়ায়ে যাবা

প্রসাদী –একতালা কেমন করে ছাড়ায়ে যাবা দেখবো এবার অধম বলে। ছেলের হাতে কলা নয় মা, ফাঁকি দিয়ে কেড়ে খাবা॥ এমন ছাপান ছাপাইব, মাগো খুঁজে খুঁজে নাহি পাবা। বৎসপাশে গাভী যেমন, তেমন পাছে পাছে ধাবা॥ প্রসাদ বলে ফাঁকিজুঁখি, মাগো দিতে পার পেলে হাবা। আমায় যদি না তরাও মা, শিব হবে তোমার বাবা॥

T2

爱、情感与人际关系

T2

T5

T2

ENG

Riley, James Whitcomb

A’ OLD PLAYED-OUT SONG

It's the curiousest thing in creation, Whenever I hear that old song “Do They Miss Me at Home,” I'm so bothered, My life seems as short as it's long!— Fer ev'rything‘ pears like adzackly It‘ peared in the years past and gone,— When I started out sparkin’, at twenty, And had my first neckercher on! Though I'm wrinkelder, older and grayer Right now than my parents was then, You strike up that song “Do They Miss Me,” And I'm jest a youngster again!— I'm a-standin’ back thare in the furries A-wishin’ fer evening to come, And a-whisperin’ over and over Them words “Do They Miss Me at Home?” You see, Marthy Ellen she sung it The first time I heerd it; and so, As she was my very first sweetheart, It reminds me of her, do n't you know;— How her face used to look, in the twilight, As I tuck her to Spellin’; and she Kep’ a-hummin’ that song tel I ast her, Pint-blank, ef she ever missed me! I can shet my eyes now, as you sing it, And hear her low answerin’ words; And then the glad chirp of the crickets, As clear as the twitter of birds; And the dust in the road is like velvet, And the ragweed and fennel and grass Is as sweet as the scent of the lilies Of Eden of old, as we pass. “Do They Miss Me at Home?” Sing it lower — And softer — and sweet as the breeze That powdered our path with the snowy White bloom of the old locus’ - trees! Let the whipperwills he'p you to sing it, And the echoes‘ way over the hill, Tel the moon boolges out, in a chorus Of stars, and our voices is still. But oh! “They's a chord in the music That's missed when her voice is away!” Though I listen from midnight tel morning, And dawn tel the dusk of the day! And I grope through the dark, lookin’ upwards And on through the heavenly dome, With my longin’ soul singin’ and sobbin’ The words “Do They Miss Me at Home?”

T2

爱、情感与人际关系

T2

IND

Nila

AKU CINTA PADAMU

AKU CINTA PADAMU Oleh Nila Aku mencintaimu bukan karna sesuatu Rasa dan asaku tulus untukmu Tidak peduli dengan kekurangan mu Tidak peduli dengan kelemahan mu Yang aku tau cinta ini milikmuTuhan... Aku begitu takut kehilangan dia Takut melihat dia sakit Takut melihat dia terluka Takut melihat dia mendeitaTuhan... Aku mohon jagalah dia untuk ku Karna aku tak mampu kehilangan nya

T2

爱、情感与人际关系

T2

T5

T2

ARA

الشاعر حامد عبد الحسين حميدي

قصيدة علامات التنصيص

رافعاً علامات التنصيص، في وجه تلك الفراغات.. أولاً: لا يمكننا أن ننعم بالراحة كالآخرين، لأننا نسينا خطوط التعب في جيوبنا، ولأننا عندما نغادر.. هذه الحياة، نطلب معاودة.. البقاء ولا سبيل لنا ولا خروج ذلك اليوم الذي تحشر فيه الأنوف فرغم اختلاف ألوانها، تتكدس في محطات الانتظار.. العيون.. تتكوّر من النظر، ثانياً: دعونا نغادر غرفة التوقيف، ونحرق كل الأوراق ما بيننا وبين عوامل الانفلات مقدار حصة واحدة فالذين يحققون معنا كانوا اقلّ حرصاً منا، فهم الذين اتخمونا بثرثرة التحقيقات، وكثرة الشكاوى المتهرئة فالقضبان هي التي كانت وراء تلك الممارسات اللانسانية حينما تنام الزنزانة المعطلة على وسادة من الحجر توشك أن تفترسها فيروسات قلما تتجرأ أن تسحب اقيونة مدمجة

T4

社会、权力与历史

T4

T3

CES

Lejsek, Hanuš

Písně.

Spršely mi zlaté květy, sněné v mládí ideály; zanesl je z luhů vnadných v hory zefír, mezi skály. Spadla na ně mlha hustá, zahalila v roucho šedé, bych je hledal, věčně hledal, nenajdu ty květy bledé. O noci temná – ty jen víš, jak lítost vane z vzdechů mých, však žádný se tě nezeptá, a žádnému ty nepovíš. O noci temná – ty jen znáš to Ikání stonů nešťastných, však žádný nepomodlí se nad nimi ani otčenáš. Ba již boří, boří se mi, jejž jsem dlouho stavěl pilně, snů mých luzných zlatý chrám; sloup po sloupu klesá, padá, a než poslední se sřítí, v ssutinách jsem pohřben sám!

T3

生命、时间与存在

T3

DEU

Kleist, Ewald Christian von

Milon und Iris

Komm Iris, komm mit mir ins Kühle, komm! Die Geißblattlaube dort erwartet uns In grüner Dunckelheit, und streut Geruch. Die holde Stimme hab ich lange nicht Gehört, mit welcher du, mir ehedem Den Himmel öffnetest, und in mein Herz Ruh und Vergnügen sangst. Die Musen sind Mir auch anjezt nicht feind, sie lehren mich Gesänge, die das Chor der Nymphen liebt, Und die der Wiederhall im Hayne singt. Komm, laß uns singen! Komm, o meine Lust! O Milon! wie wird mich dein Lied erfreun, Das Liebe dich gelehrt und Gratien! Dein Ton, indem du sprichst, ergötzt mich mehr Als wenn im Veilchen-Thal der Westwind rauscht, Als wenn der laute Bach durch Blumen rinnt; O wie vielmehr wird mich dein Lied erfreun! Komm in die Laube, komm! mir schlägt das Herz! Sie gingen fröhlich hin, und Milon sang: O Wiederhall, der meine Pein erfuhr, Als Iris spröde war, Vernimm nun auch mein unaussprechlich Glück, Und breit es aus: Sie liebet mich! Sie liebet mich; wer ist so froh als ich! Wer ist so schön als sie! Aurora, die in rosenfarbner Tracht Vom Himmel sieht, ist nicht so schön. Auch du bist schön, auch du erfreust mein Herz! Die Ros ist nicht so schön, Voll Silberthau, die zarte Lilje nicht, Vom Morgenroth gefärbt, als du! Wenn in dem Teich das Bild des Gartens hängt, Und jedes blühnden Baums, Um den ein Heer von Schmetterlingen sich Mit hundertfarbgen Flügeln jagt. Denn freu ich mich. Doch wenn im Rosen-Kranz Am Ufer Iris läuft; Alsdenn seh ich des Gartens Bildnis nicht; Dann seh ich nur ihr Bild und sie. Schön ist der Bach, wenn Zephyrs Fittig drauf Der Bäume Blüthen weht. Die Silberfluth, auf ihre Decke stolz, Rauscht froh dahin, und hauchet Duft. Doch schöner ists, wenn sanfter Wind die Fluth Von Milons finsterm Haar, Mit Blüthen und mit güldnen Veilchen schmückt; Dann fließ, o Bach, ich seh sein Haar! O, welch ein Glück ist treue Liebe! Wenn Dein sanftes Auge sagt, Daß du mich liebst, denn seh ich aufwärts hin, Zum Sitze der Unsterblichen. Ich seufze denn, und Thränen fließen mir Vom Aug; ich dank entzückt Dem Himmel für mein Glück, und bitte nicht Um Schätze, nur um Ruh und dich. O, sey mir stets, was du mir jetzo bist, Mein Reichthum, Glück und Ruhm! Mit dir ist mir die finstre Wüste schön, Und ohne dich die Welt ein Grab. Wenn mir dein Auge sagt, daß du mich liebst, Dann fühl ich auch mein Glück, Geschwinder läuft mein Blut, der Busen wallt, All meine Sinnen sind Gefühl. Ich suche denn einsame Gänge, wo Nichts die Gedanken stöhrt. Ich seh dein Bild, und seufze Sehnsuchtsvoll, Und dank dem Himmel für mein Glück. Sey mir auch stets, was du mir jetzo bist, Mein Wunsch, mein Trost, mein Ruhm! Mit dir ist mir die finstre Wüste schön, Und ohne dich die Welt ein Grab. – Indem sie sangen schwieg der Wind im Hayn, Der Himmel hörte zu, das Volk der Luft Lauscht auf ihr Lied, versteckt in dunkles Laub. Die kleine Lalage lauscht auch darauf, Im krausen Schatten vom Gebüsch, und sprang Hervor, und sprach bewegt: Jetzt hab ich euch Belauscht! recht sehr belauscht! Ihr singet schön! Sie seufzet und die Brust empörte sich. – Was seufzest du? warum bist du bewegt? Frug Milon. Aber sie erröthete Und seufzt und wollte nicht gestehn, warum.

T2

爱、情感与人际关系

T2

HIN

Jibanananda Das

दूर पृथ्वी की गंध से

आज रात, दूर पृथ्वी की गंध से भर उठा है मेरा बंगाली मन। एक दिन मौत आकर यदि दूर नक्षत्र तले अनजानी घास के सीने पर मुझे सो जाने के लिए कहे तब उस घास में, बंगाल की अविरल घास की सौंफ-सी मृदु गंध भरी रहेगी, किशोरी के स्तनों में पहली बार जननी होने पर जैसे मक्खन तैरता है पृथ्वी के चारों ओर वही शान्ति रहती है, घास-आँख, सफ़ेद हाथ स्तन। कहीं भी आये मृत्यु-कहीं की हो हरी कोमल घास मुझे रखेगी छिपाकर-भोर, रात, दोपहर में पक्षी के हृदय की तरह छाया रहेगा मुझ पर रात का आकाश नक्षत्र का नीला फूल खिला रहेगा, क्या बंगाल का नक्षत्र नहीं? नहीं जानता, तब भी उनके शान्त स्थिर चित्त में-शान्ति लगी रहेगी: आकाश के सीने पर जैसे-आँख, सफ़ेद हाथ-ज्यों स्तन घास।

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ENG

Stephens, James

THE DODDER BANK

When no flower is nigh, you might Spy a weed with deep delight; So, when far from saints and bliss, God might give a sin a kiss.

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر أبو المكارم البصري

قصيدة رأيتُ الشِّعرَ للساداتِ عِزَّاً

رأيتُ الشِّعرَ للساداتِ عِزَّاً ومَنقَبَةً وصِيتاً وارتفاعا وللشُّعَراءِ هَوناً وانخِفاضاً ومَجلَبَةً لذلٍّ واتِّضَاعا

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

金時習

聞靑鳥聲有感

夢聽步虛芙蓉城，睡罷初聞靑鳥聲。間關睍睆紅杏枝，屋頭斜日穿林明。初如怨訴妾薄命，後似永巷承恩輕。又如放臣逐客在湘南，細讀離騷鳴不平。山中老人會寧馨，爲爾夢覺遊中庭。三个五个草芽抽，一片二片花飄零。減却春風愁殺人，芳洲之草何靑靑。年光鼎鼎一飛鳥，擾擾浮世誰能停。靑鳥靑鳥，知爾遠涉崑崙巓。歸來煩語西母前，遺我碧桃三千年。我欲手栽千樹桃，銷盡人間愁纏緜。言訖翺翔忽飛去，碧天遼闊收雲煙。

T3

生命、时间与存在

T3

SPA

Samuel Noyola

Seismona

Voy a arrojar un número de granos. Casi caso la pluma con papel en un pacto de signos deslenguados: forcejeo de ideas emplumadas. Seismona duerme con un arco para mojar las flechas en el sueño. Desplaza sobre el llano la memoria, se cruza con la sombra del venado y las huellas de un tigre perdido que traza el ocho de la fiera en celo. Seismona sueña con Ocho-Venado Garra-de-Tigre y cambia de postura sobre el lecho de pieles atigradas que tatúan su cuerpo cada noche. Seismona sueña con un charco para quemar las fechas en el viento.

T6

语言、艺术与创造

T6

T4

T6

SPA

Eduardo de Río Franco

La francesada

El águila de Francia que altanera sobre Europa vencida se ceñía, con necio orgullo imaginóse un día sola reinar sobre la tierra entera Mirando al mundo con mirada fiera vio de España el León, que aunque dormía avasallar al orbe la impedía, y a sujetarla apréstase guerrera El sueño del León aprovechando, con golpe aleve el pecho le desgarra, mas al dolor la fiera despertando, clava en sus alas la terrible garra; la mira atento, en su agonía se goza, y de una dentellada la destroza.

T4

社会、权力与历史

T4

FAS

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۳۳۷

یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد وگر از پای درافتاد بسر باز آمد ظاهر آنست کزین پس گهر ارزان گردد که چو دریا شد و چون کان گهر باز آمد آنکه در رستهٔ بازار وفا زر می زد در رخ خویش نظر کرد و ز زر باز آمد گر چه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بود دگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد بلبل مست نگر باز که چون باد بهار بهوای سمن و سنبل تر باز آمد شمع کومجلس اصحاب منور می داشت با دلی تافته و سوز جگر باز آمد خاکساری که شدآب رخش از گریه برود همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت مفکنیدش ز نظر چون به نظر باز آمد هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید گفت کان یار قدم دار دگر باز آمد

T2

爱、情感与人际关系

T2

JPN

玄上

null

きみかため　わかをるやとの　うめのはな　いろにそいつる　ふかきこころは

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

駱可聖

次白瑩青雲天梯詩韻

一片清光鎖郡雄，天邊層削秀芙蓉。煙連淡浦三千岫，氣壓陽臺十二峰。湛湛壺天飛乳蝠，離離霜草接雲龍。夜來心醉松梢月，直遞寒香上九重。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

文天祥

萬安縣

青山曲折水天平，不是南征是北征。舉世更無巡遠死，當年誰道甫申生。遥知嶺外相思處，不見灘頭皇恐聲。傳語故園猿鶴好，夢回江路月風清。

T4

社会、权力与历史

T4

T2

LZH

张锺灵

鹤楼别意送王参军

短琴长剑起江东，武略文韬满腹中。扪虱昔谈当世务，飞凫今奏济时功。石洪在镇兵机妙，韩愈归朝幕府空。裘赐紫貂他日独，楼登黄鹤几时重。

T2

爱、情感与人际关系

T4

T2

LZH

刘伯埙

怀人·龚定庵

海内文章伯，周南太史公。百年真健笔，垂老惜飘蓬。兀傲原宜隐，苍凉只送穷。太玄有知己，端可慰扬雄。

T2

爱、情感与人际关系

T6

T2

ARA

الشاعر قمر الدولة بن دواس

قصيدة هذا ابنُ أَفْلَحَ كاتبٌ

هذا ابنُ أَفْلَحَ كاتبٌ مُتَفَرِّدٌ بصفاتِهِ أَقْلاَمُهُ من غَيْرِهِ ودواتُهُ من ذاته

T6

语言、艺术与创造

T6

URD

Agha Sarosh

مرے ہر عمل کو سراہ کر یہ اذیتیں نہ دیا کرو

مرے ہر عمل کو سراہ کر یہ اذیتیں نہ دیا کرومری جان تم بھی عجیب ہو تمہیں روٹھنا بھی تو چاہئے

T2

爱、情感与人际关系

T2

POL

Tadeusz Dąbrowski

[Zeskanowałem swoje zdjęcie...]

* * * Zeskanowałem swoje zdjęcie z pierwszej klasy podstawówki: krzywo przycięta grzywka, grube policzki, delikatnie przygryziona warga, przerażająco ufne oczy. Powoli przesuwam pasek kontrastu i z mlecznej nicości wyłania się kształt, który staje się rzeczywisty w połowie skali, a potem znów zapada się w tło. Szczęśliwy, kto umiera w taki sposób. A teraz patrzę w lustro i muszę się zgodzić na kilka zmarszczek, których niedawno nie było (czy kiedykolwiek mogło ich nie być?). Więc to ja, znowu ja, wszystko ja, włącznie z blizną po trądziku, dziurą w zębie, a kiedyś, być może – dziurą po zębie. Za dużo tego ja, żebym mógł je ogarnąć, wziąć za swoje. Zważywszy, że jesteśmy dopiero przy ciele.

T3

生命、时间与存在

T3

CES

Sychrovský, Antonín

Dále!

Na dvéře žití člověk zaklepal. – Dále! Tak rázným hlasem život hned ho zval dále. A sotva vešel, člověk zaplakal. Však nedbal osud, ale rozkázal: Dále! A kam se hnul, vždy opodál s tím zvukem osud za ním stál: Dále! Tu v minulost se člověk zadíval, chtěl spočinout, však osud jen ho hnal dále. – Já mnoho, mnoho v mládí zameškal! – – Co mi je po tom? – osud hněvem vzplál: – Dále! – Já marně tak své mládí promrhal! – – Měl’s moudrým být! – tak osud se mu smál: – Dále! I darmo naň se člověk rozhněval, on rovinou i roklí skal ho štval dále. I prosil, lkal, by trochu posečkal, než neúprosný osud stále řval: Dále! A když tak chvíli darmo naříkal, pak stichl již a mužně putoval dále. Tu osud stich a duši klidu přál – a s rozvahou se člověk k cíli bral dále.

T3

生命、时间与存在

T3

DEU

Ernst Wilhelm Lotz

Frühlingsatem

Eine Liebesfrohheit hat meine Wangen rot gepudert. Mein Atem mischt sich weich dem Tagwind. Wo ich die Straßen betrete, sind sie zum Festzug bereitet. Ein blumiges Schauvolk festschreitet und gleitet. Menschen erwartungs-groß haben sich aufgestellt, Aus allen Fenstern kommen Blicke zu mir Sonntag-erhellt. Mit bloßem Kopfe und mit vor Jungkraft federnden Zehen Muß ich immer und immer durch Sonnenstraßen gehen. Ich habe ein fernblaues Mädchen am Ende der Straße erschaut, Das liebruhelos Säulen von Sonnenstaub vor mir baut. Und während ich gehe, geht in meiner Herzbrust jemand mit viel schnelleren Füßen Und ruft: Wir werden heut küssen! küssen! Weichluft-umschlungen verzittert mein Jubelschrei hinab in die Brust, Und mein Atem strömt ab in den Wind. Von Dächern weht ein Gelächter.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر حسانة التميمية

قصيدة إِلى ذي الندى والمجدِ سارت ركائِبي

إِلى ذي الندى والمجدِ سارت ركائِبي عَلى شحط تصلى بنار الهواجرِ ليجبر صَدعي إنّه خير جابرٍ ويمنعني مِن ذي الظلامة جابرِ فإنّي وأيتامي بقبضة كفّه كذي ريش أضحى في مخالب كاسرِ جدير لِمثلي أن يقالَ مروءة لموت أبي العاصي الّذي كان ناصري سَقاهُ الحيا لو كان حيّاً لما اِعتدى عليّ زمانٌ باطش بطش قادرِ أَيَمحو الّذي خطّته يمناه جابر لَقد سامَ بالأملاك إحدى الكبائرِ

T4

社会、权力与历史

T4

T5

DEU

Lisa Baumfeld

Sommertraum

Golddurchflammte Ätherwogen, Schwerer Äste grüne Bogen, Süss verwob'ne Träumerei'n ... Sommer, deine warmen Farben, Helle Blumen, gold'ne Garben Leuchten mir ins Herz hinein ... In dem Wald, dem dämm'rig düstern, Hörst du's rauschen, lispeln, flüstern, Elfenmärchen – Duft und Schaum ...? Blumenkinder nicken leise, Lauschen fromm der alten Weise Von des Waldes Sommertraum ... Und der See, der windumfächelt Lallend plätschert, sonnig lächelt, Netzt das Schilf aus lauem Born ... Rosen blühen am Gelände, Rosenglut, wo ich mich wende, Und im Herzen tief ein Dorn ...

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

蔡善繼

春日閒居

幽棲未擬絶塵寰，楚帝橋西水一灣。樹裏暗浮鄰寺塔，樓頭青入傍城山。不縁好客寧沽酒，祇為高僧遂出關。春鳥自鳴花自舞，禪心竟日與雲閒。

T5

神圣、超验与智慧

T1

T5

SPA

Gustavo Ossorio

Presencia numerosa

Flor Número del día Anillo del cielo Vivo espejo presente Tus ojos Espuma de luz Sueño de estrella Tus cabellos Ala infinita Agua disuelta Brilla en tu llanura interior Claridad Cierta palpitación pasea por tu nombre Una llama azul Sostiene tu dulce rumbo Alrededor de tus sienes Se precisan los viajes del viento Lámpara tenue Ah la lejanía Cada flor Cada beso tuyo En actitud de fin De tu paso Va desprendiéndose la noche Como una gran edad

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر السلاوي الواعظ

قصيدة في كُلِّ حالٍ أَنتَ لي

في كُلِّ حالٍ أَنتَ لي بِكُلِّ ما أَرجو مَلي وَحَيثُما كُنتُ أَجِد كَ سَيِّدي مُستَقبَلي وَلَستُ أَعنِي بِمَكا نٍ حاشَ لِلَّهِ وَلِي قَد كُنتَ إِذ لا مَوضِعٌ مِنَ السَّماءِ الأَوَّلِ وَلا هَواءٍ صاعِدٍ وَلا حَضيضٍ أَسفَلِ وَلا شُعاعٍ نَيِّرٍ وَلا ظَلامٍ أَليَلِ كُنتَ بِلا أَينٍ وَلا كَيفٍ وَلا تَنَقُّلِ وَأَنتَ بِالمَعنَى الَّذي كُنتَ عَنِ الكَيفِ عَلِي عَلَيكَ رِزقُ مَن سَعى وَمِنكَ غَوثُ مَن بُلِي فَها أَنا مُفَوِّضٌ مَنزِلَتي لِمُنزِلِي مَن كانَ لي فيما مَضَى فيما بَقي يَكونُ لي

T5

神圣、超验与智慧

T5

ZHO

严力

与诗谈诗

来到西安如今的唐诗不以朝代为荣所以参观兵马俑不是我的长项坐在一家诗歌泡馍店里与伊沙、秦巴子以及几位年轻的诗人仔细地掰着馍掰着掰着果然听见了麦子朗诵出来的声音咳！这样的馍啊诗说要经常地掰

T6

语言、艺术与创造

T6

ARA

الشاعر توبة الخفاجي

قصيدة تنجو إذا قيل لها يعاط

تنجو إذا قيل لها يَعاطِ تنجو بهم من خلل الأمشاط

T2

爱、情感与人际关系

T2

T6

ZHO

�负�

我已经走向你了

你立在对岸的华灯之下众弦俱寂，而欲涉过这园形池涉过这面写著睡莲的蓝玻璃我是唯一的高音唯一的，我是雕塑的手雕塑不朽的忧愁那活在微笑中的，不朽的忧愁众弦俱寂，地球仪只能往东西转我求著，在永恒光滑的纸叶上求今日和明日相遇的一点而灯晕不移，我走向你我已经走向你了众弦俱寂我是唯一的高音梦中，落我一身衣裳

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

孟醒石

平原

平原上也有起伏的生活一半是因为风，一小半是因为革命还有一部分是萌动当风吹灭了漫天的火烧云吹亮了灶膛里的星星村庄沉浸在芫荽清香的月色里贪吃灯油的少年，放下高中课本平躺在床，身体某一部分竹竿一样挺立试探着，向虚无之处刺去又赶紧缩回来，像捅了马蜂窝理智反扑过来，欲念作鸟兽散懊悔和不安，惴惴到天亮这种茫然的日子持续经年直到犬齿磨平，思想长出赘肉嗡嗡叫的青春时光从额头飞走留下一个硕大的脓包痛感消失日，便是脓包成熟时成熟为另外一颗心脏代替大脑进行思考并以种种堂皇的借口把平原的梦想扼杀在无边无际的地平线上

T3

生命、时间与存在

T3

SPA

Andrés González Blanco

Tardes sosas y estériles...

Tardes sosas y estériles, lentas tardes de fiesta, tardes interminables, tardes que se han pasado sobre el lecho, leyendo a un autor olvidado, o durmiendo una larga y perezosa siesta. Salimos cuando el sol ya se había ocultado; y fuimos a un café donde había una orquesta que nos causó fastidio de nuestra vida honesta evocándonos sitios que no hemos visitado Y al son de algún racconto fugaz de Rigoletto, nuestra alma se explayaba en su anhelo secreto; su anhelo hacia las cosas que nunca logrará. Soñábamos mujeres vaporosas, lejanas, que moran en las cálidas ciudades antillanas, donde nuestro destino jamás nos llevará.

T3

生命、时间与存在

T3

FAS

اینگه بورگ باخمن

زمان مهلت مانده

روزهایی‌ سخت‌تر در پیش است. زمان مهلت مانده، تباهی‌پذیر به هر دم در افق شکل می‌بندد. باید که بی‌درنگ بند کفش خویش ببندی و تازی‌ها را به سگ‌دانی ِ کشت‌گاه بازگردانی. زیرا که اندرونه‌ی ماهی سرد گردیده در باد. چراغ پیچک‌ها کورسوزنان می‌سوزد. نگاه خیره‌ی تو کورمال کورمال می‌گردد میان ِ مه: زمان مهلت مانده، تباهی‌پذیر به هر دم در افق شکل می‌بندد. در فراسو محبوب ِ تو فرو می‌رود به ژرفای ماسه‌ها. فراز می‌شود گردِ گیسوان مواج‌اش. می‌شکند درون واژه‌هاش فرمان می‌راند که خاموش باش، او را میرا می‌یابد اِکولالیا در اینستاگرام به اطراف منگر. ببند بندِ کفش‌های‌ات را. دنبال کن تازی‌های شکاری را. ماهی را به دریا بیفکن. خاموش کن چراغ پیچک را! روزهایی سخت‌تر در پیش است.

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

LZH

吴昌绶

和艺风见寄原韵

离群一雁堕云边，瞥眼千花过劫前。杯酒生涯浇赵土，鬘华消息梦吴天。漏痕补屋摹新体，流潦妨车拾断篇。愁苦惯经还失笑，吾家先有道元笺。

T3

生命、时间与存在

T3

T6

ARA

عاكش الضمدي

قصيدة فالدين منتصرٌ ليوم جلاده

فالدين منتصرٌ ليوم جلاده بشبا أسنته ويوم جداله والملك منتظمٌ بما نثرته من هام الأعادي مرهفاتُ نصاله واللم مشتهر بما يأوي من ال علماء والفضلاء تحت ظلاله والجود منهمرٌ بما يولي الورى من فيض أنعمه وفضل نواله والعدل منتسرٌ بما يخشى الذي يغشى المفاسد من وبيل نكاله والفضل منحصرٌ به في بعض ما أغنى الأوائل من شريف خلاله فلذاك فاق بفخره وبذكره في الأرض مرتفعاً على أمثاله

T4

社会、权力与历史

T4

T5

ARA

بنت الشحنة

قصيدة يا بين بالغت في الأشجان والمحن

يا بين بالغت في الأشجان والمحن وجلت فينا بجد ليسٍ بالحسن أضرمت نار فؤادي والحشاءَ معاً أوليتني في الورى حزناً على حزن أغلقت باب علوم ثم باب هدى أخذت مني محب الدين من وطني قد مات في غربة والشام مسكنه يا ليتني قبل ذا أدرجت في كفني وقد فقدت عفيف الدين واأسفي فليت بعد عفيف الدين لم أكن قد كان موت محب الدين نائبة واطول حزني لذاك المنظر الحسن واطول حزني وواوجدي وواأسفي فيم الإقامة بالشهباء لا سكني

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3

T2

URD

Saghar Siddiqui

اس درجہ عشق موجب رسوائی بن گیا

اس درجہ عشق موجب رسوائی بن گیامیں آپ اپنے گھر کا تماشائی بن گیادیر و حرم کی راہ سے دل بچ گیا مگرتیری گلی کے موڑ پہ سودائی بن گیابزم وفا میں آپ سے اک پل کا سامنایاد آ گیا تو عہد شناسائی بن گیابے ساختہ بکھر گئی جلووں کی کائناتآئینہ ٹوٹ کر تری انگڑائی بن گیادیکھی جو رقص کرتی ہوئی موج زندگیمیرا خیال وقت کی شہنائی بن گیا

T2

爱、情感与人际关系

T2