Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
CES
Rais, Karel Václav
ŠKOLÁCI.
Po sněžné se pláni valí hlouček dětí nevelký, zahaleni v pleny, šály, lejstra nesou, kabelky. Čapky mají naraženy, jíní lesklé provázky opletly jim šály, pleny, lepí se jim na vlásky. Slabikantek přeubohý píská z límce kožicha, na jeho že malé nohy předák tuze pospíchá. Chocholouši kol nich slídí: „Nic vám v kapsách nevězí?” Radostí, že zas je vidí, zajíc skáče na mezi. Takto ke vsi na podhoří denně klušou ze školy, na cestu jim západ hoří, jíním svítí topoly.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FAS
بیدل دهلوی
ترجیع بند
ما حریفانِ بزمِ اسراریم مستِ جامِ شهود دیداریم جوشِ بحرِ محیطِ لاهوتیم فیضِ صبحِ جهانِ انواریم اثر و فعلِ حق، ز ما پیداست بى گمان عرضِ سرِّ اظهاریم جلوه فرماست حق به کسوتِ ما لاجرم طرفه رنگ ها داریم گاه جامیم و گاه باده ی ناب گاه ساقى و گاه خمّاریم گاه مجنون و گاه جوهرِ هوش گاه مستیم و گاه هشیاریم گاه، مجنونِ کارهاى خودیم گاه، از فعلِ خویش بیزاریم گاه، از خویش رفته چون سیلاب گاه، تمکین بنا چو کُهساریم گاه، معموره ی وجودى را به غذا و شراب معماریم گاه، در عالمِ تغافلِ شوق بى نیاز از خیالِ تیماریم گاه، در دل ز خالِ لاله رخان تخمِ سوداىِ عشق مى کاریم گاه، از زلفِ عنبرین مویان به شکنجِ هوس گرفتاریم حاصلِ کار و بارِ عشق و هوس همه از ماست تا چه برداریم؟ در چمنزارِ عالمِ امکان از رهِ جسم و جان، گل و خاریم گاه لطفیم، موجِ آبِ حیات دمِ سرگرمىِ غضب، ناریم برقِ عشقیم، شعله مى خندیم ابرِ شوقیم، ناله مى باریم گرچه بالذّات واحدیم به حق لیک با اسم و فعل، بسیاریم شوقِ ما با وجودِ بى رنگى تا به رنگ آشناست، گلزاریم کفر و دین است گفت وگو، ورنه عینِ تسبیح و عینِ زنّاریم به فضولان ز درسگاهِ یقین این دو مصرع گواه مى آریم که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست روزگارى ست از محیطِ بقا همچو موج اوفتاده ایم جدا یعنى از درسِ معنىِ اطلاق حرفِ تقیید کرده ایم انشا در تماشاگهِ قِدَم بودیم فارغ از عرضِ چند و چون و چرا جوش زد ناگهان محیطِ وجود موجِ تمییزِ عِلم شد پیدا موج چون بر کنارِ بحر رسید کرد ظاهر مظاهرِ اسما اسم صورت پذیرشى گردید گشت حادث حقیقتِ اشیا آسمان ها پدید شد زان موج چون حباب از تلاطمِ دریا دورِ افلاک شد کثافت ریز تا عناصر پدید شد زین ها نور و ظلمت مقابلِ هم شد داد آرایشِ صباح و مَسا گشت اضداد، ظاهر از اعداد ضدِّ نار، آب و، ضدِّ خاک، هوا از عناصر، جماد صورت بست شوق ننشست ساعتى از پا پس طبیعت در اهتزاز آمد از جمادى نبات یافت نما باز حیوان شد و ازو انسان شد مسمّى به آدم و حوّا کرد پیدا ز نوعِ انسانى کافر و گبر و مؤمن و ترسا وحدتِ صِرف، جوشِ کثرت زد خامشى شد بدل به رنگِ صدا جلوه بر جلوه رنگ و بو جوشید حسن، بى پرده شد ز جیبِ خفا ممکن آمد برون ز سازِ وجوب از چه؟ از نغمه ی تأمّلِ ما جز ز حادث، قدیم رخ ننمود کرد از بس خِرَد معاینه ها عقل هرگز نداشت آگاهى کز چه محبوسِ لفظ شد معنا چون به دریاىِ حیرت افتادیم باطنِ ما ز عشق یافت ندا: که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست عشق تا مایلِ بیان گردید دو جهان شوخىِ زبان گردید آمد و بر درِ شنیدن زد خامشى رفت و داستان گردید آفتابِ ازل نقاب گشود ذرّه ناچار پَرفِشان گردید ظاهر و باطنى به حرف آمد اعتبارات جسم و جان گردید مژه ی شوق، باز کرد آغوش وسعت آیینه ی جهان گردید سَرِ سوداییئی به گردش رفت عرضِ دورانِ آسمان گردید حرص در طبعِ آب و خاک افسرد گوهر و لعلِ بحر و کان گردید اعتباراتِ پوچ توفان کرد محملِ موج و کف روان گردید تخم بشکست و ریشه صورت بست ریشه بالید و گلسِتان گردید دشتِ امکان نداشت دَیّارى گَردِ اوهام، کاروان گردید ریشه برعکس مى دود اینجا نفس از عاجزى فغان گردید تا نواى فنا عیان گردد زندگى سازِ امتحان گردید عمر گل کرد و داغِ فرصت برد شررى پَر زد و نهان گردید بى قرارانِ شوق را چون صبح بالِ پرواز، آشیان گردید خونِ شوقى بر آستانِ نیاز خاک گشت و چمن عیان گردید شوقِ دیدار شد دلیلِ طلب اشک پیش از نگه روان گردید ناله بالید در هواى قدى سروِ گلزار بى نشان گردید اشک هم در قفاى بیتابى رفت جایى که دل توان گردید نه خزان جلوه گر شد و نه بهار این قدَر رنگ بلبلان گردید غیرِ این معنى آشکار نشد: - تا یقین فارغ از گمان گردید – که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست موج پوشید روىِ دریا را پرده از اسم شد مسمّا را نیست جز اسم، بالِ پروازش فهم کن آشیانِ عنقا را جلوه هاى جمالِ بى رنگى تک و پو داد جانِ اشیا را عصمتِ حسنِ یوسفى زده چاک جیبِ ناموسِ صد زلیخا را ذات فارغ ز اعتبارِ ظهور معتبر جلوه ساخت، اسما را ذره اینجا به هر زمینگیرى چشمکى مى زند ثریا را مى کند دودى از نفس ظاهر تا دهد عرضه داغِ دل ها را مى کشد طرفى از نقاب سحر تا کند سینه چاک، دنیا را از نسیمِ بهار کرد عیان نفسِ معجزِ مسیحا را مى نماید ز شاخِ هر گلبن شمع اسرار دست موسا را شوق، حیران که با چنین اظهار چه نهانى ست آشکارا را؟ در دلِ لاله ی چمن آخر که نهاده است داغ سودا را؟ سرِّ حیرت به گوشِ کوه که گفت؟ کز جگر خون چکید خارا را؟ جاده هرسو گشوده است آغوش که دریده ست جِیبِ صحرا را؟ زین همه جلوه ی جنون پیما سوخت حیرت، نگاهِ بینا را شعله ی دل ز چشمِ تر ننشست ابر، ننشاند جوشِ دریا را غُلغُلِ باده ی قیامت جوش همه تن ناله کرد مینا را آگهى مى زند چو آیینه مُهر بر لب، زبانِ گویا را قفلِ گنجِ دل است خاموشى از صدف پرس این معمّا را بیدل ار واقفى ز رمزِ یقین ترک کن قصّه ی من و ما را که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست مگذر از سیرِ عالم اسرار تا شوى محرمِ حقیقتِ کار چند اندیشه ی زن و فرزند؟ مایه هیچ است و راهزن بسیار! گر ندارى ز دهر پاىِ گریز دستى از دامنِ جهان بردار اى حباب! این قدَر چه مى بالى؟ شرمى از گیر و دارِ خویش بدار که به یک دَم زدن، حریفِ اجل از سرت برکشیده است دمار گر همه بر فلک روى چو سحاب قطره اشکى شو و به خاک ببار منعِ جولانِ عجز، نتوان کرد سایه بر کوه مى رود هموار تا نگردى خجل ز روىِ عدم زندگى را به جز فنا مشمار مى رود صبح و مى دهد آواز که: به راهِ تو زندگى ست غبار تا به کى مستعار باید زیست؟ هرچه دارى برو به حق بسپار جهد کن تا به خود زنى آتش نیست شمعى دگر در این شبِ تار مدعا زین فسونِ یأس آن است که تو از خویش بگذرى ناچار چیست از خویشتن گذشتنِ تو؟ یعنى از وهمِ هستى و پندار رفع ظلمت، حضورِ خورشید است نور باقى است چون نمانَد نار نفىِ باطل، ثبوتِ حق دارد همه عیش است چون روَد آزار تا نِیى واصلِ بهارِ یقین عیشِ رنج است گلشنت، همه خار چون رسیدى به نشئه ی توحید خواه مستى گزین و خواه خمار عجز شو تا رسى به علمِ غرور باش مجبور تا شوى مختار اى خوش آن دم که بى نیاز شود درسِ آگاهىِ تو از تکرار تا به چشمِ شهود دریابى: - بى غبارِ تکلّف اظهار - که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست هوش اگر نشئه اى به سر دارد با فلک دست در کمر دارد آن که چاکى به دل رساند از عشق چمنِ فیضِ صد سحر دارد هرکه را داغِ حیرتى دریافت بهرِ دفعِ بلا سپر دارد نیست جز دردسر نتیجه ی عقل بیخودى راحتِ دگر دارد اى خوش آن کس که سرمه ی بینش از خطِ یار، در نظر دارد همچو گرداب مى تند بر خویش هرکه از قعرِ دل گهر دارد گر عمل نیست، علم، بارِ دل است کى پَرَد ماهى؟ ار چه پر دارد! نفسِ انسان، در این چمن نخلى ست کز نفَس ارّه ها به سر دارد خرمنِ اعتبارِ هستىِ ما دانه گر دارد از شرر دارد چه تماشا کند کسى؟ که حباب حاصلِ عمر، یک نظر دارد حرفِ خونین دلان مگوى و مپرس لاله صد داغ و یک جگر دارد محو تسلیم باش و راحت کن سایه، جمعیتِ دگر دارد به تردد محیط نتوان شد موج، بیهوده دردسر دارد آبروىِ محیطِ عافیت است هرکه آیینه ی گهر دارد اهلِ معنى تواضعِ محضند سرکشى شاخِ بى ثمر دارد قیدِ هستى، دلیلِ خامی هاست چوبِ تر، ثقلِ بیشتر دارد چرخ بر نقشِ عیب، بینا نیست حلقه چشمى برونِ در دارد رازداران، خموشى آهنگند خاک، مشکل که ناله بر دارد مایه ی راحت است لب بستن که نِى از خامُشى شکر دارد سخن و خامُشى ست یکسانش هرکه زین گفت وگو خبر دارد که: جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست دیده عمرى ست، داغِ حیرانى ست دل همان نسخه ی جنون خوانى ست گر به هرسو نظر کنى چمن است هر طرف پر زنى گل افشانى ست بى نیازى بهارها دارد گفت وگو محوِ باقى و فانى ست خلوت آرایى انجمن سازى اعتبار وجوب و امکانى ست آن یکى عالمِ تغافل شوق این دگر باغِ رنگ گردانى ست از بد و نیک آنچه دید نظر جلوه گر شد که غیر بهتانى ست همه را سرنوشت فکر خود است زانو آیینه دارِ پیشانى ست خاک آسوده پا به دامنِ ناز که: «همین جا بهارِ رحمانى ست» آب خندان که: «بحر را زاینجا عرق آلود گرم جولانى ست» باد مطلق عنان که: «عنقا را در همین آشیان پرافشانى ست» شعله بى پرده: «کاى نظربازان! کسوتى نیست، جلوه عریانى ست» چرخ گردان که: «چاره نتوان یافت زورقِ کائنات، توفانى ست» صبح اجزاى خویش داد به باد که: «نفس مایه ی پریشانى ست» ابر دامن کشان که: «حاصلِ دهر خرمن آراى اشک سامانى ست» گلسِتان جامه در ز شوخىِ رنگ که: «دو عالم شکست پیمانى ست» شهر و غوغا که: «جلوه آبادى ست» دشت و تسکین که: «جمله ویرانى ست» بحر سرخوش که: «مدعا گهر است» کوه نازان که: «لعلِ رُمّانى ست» هر یک از نسخه ی حقیقتِ خویش سرخط اظهارِ راز پنهانى ست این قدر واشکافتن عبث است گر نه فکرِ یقین گریبانى ست با همه هوش معنىِ این راز تا نفهمیده اند نادانى ست که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست هیچ کس رمزِ این گره نگشود که چه رنگ است گلشنِ مقصود؟ گل نکرد از بهارِ آگاهى جز همین سرخ و زرد و سبز و کبود لیک تا چشم برهم آمده است چون خیالند، از نظر مفقود گرمى از مجمرِ سپهر مخواه شعله ها رفته اند پیش از دود اعتبارات، محوِ یکدگرند آنچه کم شد ز شب به روز افزود در ظهور است مختفى مظهر باوجود است بى نشان موجود همه بى پرده لیک در پرده جمله پیدا ولى برون ز نمود این قدر عالمِ تهى از خویش مطلقى را نموده پر ز قیود یک طرف شورِ مسلم و مؤمن طرفى گفت وگوىِ گبر و یهود این یکى دیرى، آن دگر حرَمى هر یکى را تسلّىِ معبود آخِرِ کار از این همه سودا نه زیان آشکار گشت نه سود لازمِ مایه اى ست سود و زیان خلقِ بى مایه را چه هست و چه بود؟ همه چیدند رخت و ماند همان چارسوى ظهور نامسدود گردشى بود و رفتنى از خویش همه آفاق، رنگ مى پیمود عشق باقى و مابقى فانى این زمان کو ایاز و کو محمود؟ آفتابِ قِدَم همان قدم است نه هبوطى است در میان نه صعود همچو موج و حباب از این دریا عالمى جلوه کرد و هیچ نبود سازِ دیوانگى ست هوش اینجا خاموشى و کرى ست گفت و شنود چیست دیدن؟ غبارِ دیده فریب چه شنیدن؟ خیالِ وهم آلود زین همه پرفشانىِ اوهام به همین حیله مى توان آسود _ که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» بیخودى باز گرمِ جولان شد آهِ افسرده شعله سامان شد: کاین جهان خود نداشت عیبِ حدوث قابلِ تهمت از چه عنوان شد؟ گفتم از سازِ بى نقابىِ ما آنچه پوشیده بود عریان شد گشت محدود، بیکرانىِ دل دستگاهِ جهات و ارکان شد گَردِ ما را نفَس پریشان کرد گیر و دار بساط امکان شد خاک از عجز ما به جلوه رسید آتش از آهِ ما نمایان شد سخت بى آب بود دشتِ ظهور اشکِ ما ریختند، عَمان شد رنگ ما دید خاک، گلشن گشت بوى ما یافت نیستى، جان شد قطره اى ریخت چشمِ حیرانى هفت سیاره سبحه گردان شد یادى از پیچ و تابِ ما کردند زلف پیدا شد و پریشان شد نقشِ رنگِ بناىِ ما بستند نقضِ عهد و شکستِ پیمان شد دهر، کسبِ کمالِ ما مى کرد تا به جایى رسید، انسان شد از جنابِ سجودِ عزّتِ ما آنکه مردود گشت شیطان شد از یقین و گمانِ فطرتِ ماست گر کسى گبر یا مسلمان شد اى بسا دعویئى که آخرِ کار آب گشت و به خاک پنهان شد این دم از گفت وگو پشیمانى ست که نگه محرمِ گریبان شد لافِ ما شورِ ناامیدىِ ماست بسکه هیچیم، هیچ نتوان شد شرم، آبى به روى جرأت ریخت مشکلى از خجالت آسان شد سِحر مى جوشد از فسانه ی ما گوش بشنید و چشم حیران شد آخر کار مژده اش دادند تا دل از فعل خود پشیمان شد که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» گرچه کونین، مستِ جانان است مىِ عرفان به جامِ انسان است نبوَد همترازِ وى یاقوت سنگ و آهن اگرچه از کان است موج و کف جلوه مى کند، اما از گهر آبروىِ عَمّان است خار و خس مصلحت فروشی هاست ورنه گل رونقِ گلستان است از عقیق است اعتبارِ یمن لعل، سرمایه ی بدخشان است بهرِ این شمع، چرخ، فانوس است بهرِ این گنج، دهر، ویران است در شبستانِ غفلتِ آفاق آدمى آفتابِ تابان است شأن زنبور چرخ راست عسل جسم معذور و دهر را جان است مخزنِ عدل و معدنِ انصاف منبعِ فیض و بحرِ احسان است به جلال است معنى قهّار در صفات جمال رحمان است از لبى خنده، صبحِ عالمِ فیض وز نَمى اشک، ابرِ نیسان است دلِ صافش چه نقش ها که نبست بس که آیینه است، حیران است در لباسِ تجددِ امثال همچو حق جلوه گر به هر شأن است صد چمن جلوه مى کند به خیال جوشِ بى رنگى اش گل افشان است گاه از قهر، چشمه ی الَم است گاه از لطف، عینِ درمان است گاه، کهل است و گاه، پیر زمان گه جوان، گاه طفل نادان است گرچه معموره ی خِرَد کارى ست تا جنون مى کند بیابان است زیر چرخ از جهان نشسته برون صاحب خانه است و مهمان است گر به صورت رود گداصفت است ور به معنى رسید سلطان است تا از این رمز گشته ایم آگاه نزدِ ما خوب و زشت یکسان است که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست اعتبارِ حقیقتِ ازلیم آب و رنگِ بهارِ لَم یزلیم عشق، هرجا به خون تپَد، بالیم حسن، هرجا چمن شود، حللیم شوقِ ما داشت جلوه ها در کار عِلم بودیم، این زمان عَمَلیم بهرِ ترتیبِ نظمِ امکانى چون ردیف و قوافىِ غزلیم عمر، سررشته ی توجهِ ماست گر تغافل ز خود کنیم اجلیم چشم یک چند دامِ جلوه گرى ست شیشه گر بشکند پرى مثلیم مستى از پهلوىِ دل است اینجا صد خرابات شیشه در بغلیم چون سحر از غبارِ وهمِ نفس بس که بر خویش چیده ایم، تلیم تا دِماغِ هوس رسا گردد گوهرآراى رشته ی املیم کارِ ما زین بساط مفت برى ست بازى رنگ وهم را شتلیم صلح، درس کتاب وحدت بود تا طرف آشکار شد جدلیم زهر مى پرورد تمیزِ صفات ورنه بالذّات چشمه ی عسلیم مدعا هیچ و این همه نیرنگ عرضِ اوهام و این قدَر حیلیم وهم کثرت نماى یکتایى ست معنىِ واحدیم و مبتذلیم سازِ ما قابلِ اقامت نیست ناله اى در توهّمِ جبلیم هستى اکنون به جاى نیستى است عدمى رفته است و ما بدلیم خجلت اعتبار اگر این است هرقدر ظاهریم، بى محلیم خواه افسانه گیر و خواه خیال هرچه هستیم از همین قبلیم گر کنى فهم گیر و دار ظهور چون نفس جهد هیچ ماحصلیم با همه اعتبار ساز شکست به همین نکته ایمن از خللیم که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» اى خطت آیه ی وفادارى نرگست نسخه ی ستمکارى طرّه ی کافرِ تو از کفِ دل نقدِ ایمان برَد به طرّارى علم حاصل نما، ز جهل گریز جهل خواب است و علم بیدارى غافل از حال خود مشو کز دل لوحِ محفوظ در بغل داری چون صدف جا کنی به سینه ی بحر گوهر دل اگر به دست آرى رشته ی سبحه ی دل است نفس مکش از بیدلى به زنّارى غنچه سان عقده ی تو حل گردد گر شبى وارسى به خونخوارى تا طبیب تو نیست درد طلب گر مسیحا شوى که بیمارى! در خرابى بود عمارت دل سر کن از سیل اشک، معمارى نقطه ی صفر گرد و پیشى کن در کمى خفته است بسیارى هرکه سر در رهِ طلب دارد بودش فکرِ غیر، سربارى التفاتت به ماسِوا زان روست که در اندیشه ی خودى عارى هیچ کس مانعِ خرامِ تو نیست هم تو در پاىِ خویشتن خارى رنگ و بو، جمله سازِ پرواز است اینت آزادى و گرفتارى خواه جنّت گزین و خواه سقَر که تو در اختیار، مختارى گر به عرفان رسى، همان نورى ور به غفلت روى، همان نارى پرتوِ آفتابِ هستىِ ذات هست در جمله ی جهان سارى یک محیط است آبِ رحمت او گشته در جوىِ «کن فکان» جارى گر صداقت دلیلِ دانشِ توست لفظ را عینِ معنى انگارى چون قدح جمله چشمِ حیران باش گر از این باده نشئه اى دارى که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست چون صفاى تو رنگ مى گیرد عالمى را پرنگ مى گیرد امتیازِ تو بس که مى بالد صورتِ فخر و ننگ مى گیرد فطرتت از تخیلِ اضداد طرفِ صلح و جنگ مى گیرد شش جهت از توهّمِ نظرت گردِ اوهام بنگ مى گیرد نُه فلک را به یک تأمّلِ تو مژه ی بسته تنگ مى گیرد نفسِ صبح بى توجهِ تو چون دمِ تیغ، زنگ مى گیرد عطسه ی غنچه گر همه طرب است احتزازت تفنگ مى گیرد فرصتى کز شتاب دارد بال التفاتت درنگ مى گیرد چون تو را میلِ آرمیدن هاست ناله تمکینِ سنگ مى گیرد هرکجا وحشتت قدم ساید برق را عذر لنگ مى گیرد چشمت آنجا که از هوس ترسد هر نگه صد خدنگ مى گیرد گاه پرداز کلک نیرنگت حرف چین بر فرنگ مى گیرد گاه گفتارت از گران سنجى بوى گل را به سنگ مى گیرد گاه شوقت به عالم الفت شعله را گل به چنگ مى گیرد گاه از افسونِ شوخىِ وحشت چمنى را پلنگ مى گیرد گرچه گَردِ خیالِ جولانت سرِ صد کوچه تنگ مى گیرد لیک زنهار مگذر از رهِ عجز پشّه اینجا کلنگ مى گیرد آخر این شمع از گریبانش راهِ کامِ نهنگ مى گیرد عکس چون سوى شخص برگردد ملک آیینه زنگ مى گیرد خواه من گوى و خواه ما مى خوان از همین نغمه رنگ مى گیرد که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» اى به خود غرّه ی کمالِ قصور با همه قرب، از حقیقت دور غیر، جوشیده اى ز عالمِ عین نار گل کرده اى ز گلشن نور دل در آغوش و این همه بیدل؟ شیشه در دست و این قدر مخمور؟ پیر گشتى به فکرِ آب و علف اى دلت مرغزارِ عیش و سرور زندگى بر سرت چه بار گذاشت که خمیدى چو پیکرِ مزدور؟ آسمانى به ذرّگى مغلوب آفتابى به سایگى مجبور جمله عیشى و مى کشى کلفت همه وصلى و مى تپى مهجور خلق توضیح و بینشت اغماض دهر تحقیق و غفلتت منظور چند پوشى لباسِ رنگ فریب چند باشى ز چشمِ خود مستور اى بهشتِ حقیقتِ ازلى خوش فسردى به فکرِ حور و قصور مى کند شوق، معنیئى انشا تا شود فطرتت مصون ز فتور با حقیقت شبى دچار شدم در فضاى طرب سراى حضور حیرتِ دل، درِ سؤالى زد که مَجازت چه فتنه است و چه شور؟ گفت: ما را به حکمِ یکتایى خودنمایى فتاده است ضرور لیک ازبس به خود نظر کردیم شرم شد پرده دارِ عرضِ ظهور گفتمش: شرمت این قدر از کیست؟ گفت: از چشمِ اعتبارِ شعور معنى این است اگر توان فهمید عشرت این است اگر شوى مسرور زین مَجازى که در نظر دارى جز حقیقت مدان چه نار و چه نور برگ برگِ بهارِ امکان را توام افتاده با لبِ منصور به همین نغمه الفت آهنگ است تپش کائنات تا دلِ مور که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» ملکِ دل را عمارتى دگر است لفظِ جان را عبارتى دگر است عاشقان را به خونِ خویش _ چو خُم _ بى تکلّف طهارتى دگر است همچو آیینه چشمِ عارفِ را سازِ حیرت بصارتى دگر است در قضاىِ نمازِ ظاهرِ ما فکرِ باطن کفارتى دگر است گر خداوندى است سلطانى بندگى هم وزارتى دگر است طور این است تاب آتش عشق این شرر را حرارتى دگر است در مقامى که نیستى است ادب عاجزى هم جسارتى دگر است از سپاهِ عدم به کشورِ ما این نفس، گَردِ غارتى دگر است بوالهوس! لافِ درد و غم تا چند؟ این متاع از تجارتى دگر است رو به تفهیمِ انفس و آفاق جهد کن، کاین مهارتى دگر است یک نفس بى جهادِ نفس مباش صلح با خود شرارتى دگر است چه اداها که گل نکرد اینجا زندگى استعارتى دگر است آنکه پاسِ نفس نمى دارد چون حبابش جسارتى دگر است هرزه گو را گشودنِ لبها التذاذِ بکارتى دگر است کى بَرى لذّت از شهودِ یقین این نگه را نظارتى دگر است عارفان را ز جلوه هاى مَجاز به حقیقت اشارتى دگر است چون نفس در حریمِ کعبه ی دل هر تپیدن زیارتى دگر است زحمتِ پا اگر نمى خواهیم رفتن از خود سفارتى دگر است ذره ها را به چشمِ کم منگر کاین حقارت، حقارتى دگر است در نواىِ مخالفِ من و تو این ترنّم بشارتى دگر است که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» نىِ این بزم مى کند فریاد که: صداییم و رفته ایم به باد! شمع مى گوید: اى هوس رقمان! روشن از سوختن کنید سواد غلغل اینجا چکیدنِ خون است این قدر شیشه مى کند ارشاد نسخه ی دل تأملى دارد ورنه یکسر چو ناله ایم آزاد از عروج و نزولِ وهم مپرس کز نفَس ناله کرده اند ایجاد دیده ی ما به خویش باز نشد این گره ماند بى خبر ز گشاد هستى از غفلتِ حقیقتِ خویش داد افسون بى نیازى داد چه فراموشخانه است اینجا که کسى از کسى ندارد یاد؟ شیشه در شغلِ مِى کشى کامل شمع در کارِ سوختن استاد نه دل آگاهِ دیده ی پرخون نه نگه محرمِ دلِ ناشاد محو اندیشه است و فرش نظر دیده تا دل حقیقت اضداد عالم از ما پر است و ما همه هیچ آیِنه خانه اى ست عکس آباد به هوس شغل جانکنى داریم بیستون است دهر و ما فرهاد دشت خالى و هرطرف نگرى دانه، اشک است و آرزو صیاد احول افتاده است چشم شعور که از او این قدر دو بینى زاد دیده، صفر است و کارِ صفر است این که یکى ده کند؛ صَلاح و فساد از عدم مى رویم سوى عدم پس کدام آرزو، کجاست مراد؟ کاروان وهم بود و ناقه گمان بارِ ما هم به دوشِ ما افتاد غیر، گل کرده ایم و مى سوزیم هیچ کس داغِ امتیاز مباد خلقى از وهم مى تپد، اما عشق بى رنگ مى کند فریاد که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» عالم از وهم، فهمِ راز نکرد مُرد در خواب و چشم باز نکرد سرکشى ماند در طبیعتِ خلق سجده آرایش نیاز نکرد طبع از هر شِی انفعال گزید لیک از وهم احتراز نکرد کرد هرکس وداعِ خویش اما ترکِ اسبابِ حرص و آز نکرد به کشاکش گسیخت ربطِ نفس امل این رشته را دراز نکرد نقدِ ما را خجالتِ قلبى کرد آبی که صد گداز نکرد نوحه دارد جهان بر آن کفِ خاک که هواییش سرفراز نکرد بس که در خون نشست، دل گردید عقده اى را که عشق باز نکرد در محیطِ تجددِ امثال موج تکرار جلوه ساز نکرد گر تپش بود و گر شکیبایى هرکسى هرچه کرد، باز نکرد سجده ی ماست بى قیام و قعود خاک هم این چنین نماز نکرد از تعلّق نمى توان رَستن قطعِ الفت کسى به گاز نکرد حسن بى رنگ و شوخى این همه رنگ آنچه دل کرد، حقّه باز نکرد هیچ رنگى نداد عرضِ ظهور که نگه را جنون طراز نکرد بى تکلّف همین حقیقت بود غفلت اندیشه ی مَجاز نکرد معنىِ ما به لفظ کم پرداخت نغمه اى بود یاد ساز نکرد داغم از وضعِ بى نیازىِ دل که به خود او رسید و ناز نکرد رفت خلقى به یادِ جلوه ز خویش آیِنه دید و احتراز نکرد درِ آیینه خانه ی ما را جز تحیر کسى فراز نکرد بس که از ما و من به حیرت ساخت این قدر نیز امتیاز نکرد که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست اى کمالِ تو خاک، زر کردن یعنى از حق به خود نظر کردن هرچه آید ز دست غیر از عشق صرفه ات نیست جز حذر کردن کمرِ جهدِ اختیار مبند نیست کارى از این بتر کردن اعتبارى دلیلِ خجلتِ توست دخل در کار معتبر کردن شرم باید ز جزر و مدّ ِ محیط موج را فکرِ خیر و شر کردن چند باید ز خجلتِ هستى به جبین کارِ چشمِ تر کردن؟ بگذر اى ناله! از رَسایىِ خویش تا کى اندیشه ی اثر کردن؟ راهِ عشق است، کوچه ی نِى نیست بى نفس بایدت گذر کردن عالمى را ز خویش غافل کرد فکرِ تقلیدِ یکدگر کردن خجلت آراست شیوه ی تقلید نتَوان ژاله را گهر کردن زین همه کار و بار نومیدى ناله بایست بیشتر کردن آسمان را به حالتِ شبِ ما خنده مى آید از سحر کردن فهمِ اسرارِ هستىِ موهوم راهِ نارَفته اى ست سر کردن هردو عالم غبارِ خانه ی توست مشکل است از خودت سفر کردن جذبه ی شوق اگر شود پر و بال سنگ را مى توان شرر کردن ره به گلزارِ معنیئى دارد سِیرِ هنگامه ی صُوَر کردن بس که جوشید چشمه ، دریا شد گریه مى باید این قدَر کردن لذّتِ خون شدن اگر این است عالمى را توان جگر کردن سازِ آفاق نغمه اى دارد چند سامانِ گوشِ کر کردن؟ اى همه هوش! سخت بى خبرى بعد از این بایدت خبر کردن که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست هرکه زادِ رهِ فنا برداشت پىِ مقصد ز گردِ ما برداشت نتوان گفت با همه تنزیه حرفِ بى رنگ خط چرا برداشت بس که اظهار کسوت آرایى ست دوشِ ما هم همین ردا برداشت آن یکى درسِ خاکسارى خواند نسخه وارى ز نقشِ پا برداشت دیگرى بر درِ رعونت زد منت از سایه ی هما برداشت در مقامى که ره بر آتش بود زاهدِ کوردل عصا برداشت کثرت از خلق دید و وحدت برد عکس از آیینه ها صفا برداشت با وجودِ غبارِ کلفتِ دهر که دل آن را به صد جفا برداشت سرگرانى علاوه ی دگر است باید این بار را جدا برداشت خُنُک آن چشمِ پیش بین کامروز خاک ناگشته توتیا برداشت دل ز هستى به داغِ کلفت سوخت آیِنه از نفس چه ها برداشت چه توان کرد؟ خفتِ هستى آرمیدن ز طبعِ ما برداشت یعنى از بس که سست بنیادیم خاکِ ما را نفس ز جا برداشت کیست زین سجده گاه امکانى که تواند سر از رضا برداشت همه کس بارِ نسبتِ تسلیم از فکندن گذاشت تا برداشت بارِ دنیا کشیدن آسان نیست آسمان هم قدِ دوتا برداشت خطِ پرگارِ ما تمام خط است کِانتها بارِ ابتدا برداشت بگذر از لافِ ما و من که سپند سرمه گردید تا صدا برداشت عمرها شوق معرفت آهنگ پى آواز آشنا برداشت مدتى محو ما و من بودیم ناگهان سازِ دل نوا برداشت که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» بى قرار است کِلکِ شوقِ حریر تا کند سطرِ معنیئى تحریر قسمتِ دیده زین چمن بِستان بهره ی گوش از این نوا برگیر طالبى کرد طوفِ استادى کاى دلت دشتِ معرفت نخجیر! چه کنم تا در این تماشاگاه دیده از آگهى بَرَد توفیر؟ با چه سازَم کزین تحیر ساز گوش یابد سعادتِ بم و زیر؟ نفَسِ چنگِ شوق، رشته گسیخت پىِ آهنگِ مدعا تعبیر که: در این محفلِ جنون آهنگ حیرت آیینه مى کند زنجیر خلقى اینجا ز نارسایىِ فهم غوطه در دوغ خورده است ز شیر آن یک از بى دِماغى تمئیز خاک مى پرورَد به جیبِ عبیر دیگرى هم چنان ز کاوشِ وهم نقبِ کافور برده است به قیر در مقامى که رمز بى عددى است مى شمارد هوس قلیل و کثیر از شعورِ بهارِ آگاهى نه غنى صرفه مى برد نه فقیر تو ز دید و شنیدِ غیب و شهود نکنى کورى و کرى تعمیر از تماشاىِ حسن اگر خواهى بى نگه نیست دیده ی تصویر و گر از درس عشق مى پرسى شمع هم نیست خامشى تقریر پس در این عشرت انجمن، دور است پنبه در گوش مردن از تدبیر حیف باشد در این طرب محفل چشم بینا بود رمد تأثیر لیک تا امتیاز پردازى فرصت شوق مى کند شبگیر از عیان تا غبار هفت نگاه وز بیان تا نفس به هشت صفیر آنچه در جلوه است، پوچ مبین هرچه در گفت وگوست، سهل مگیر که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست فقر بگزین که عز و شان بینى خاک شو تا بهارِ جان بینى غنچه سان چاک زن گریبانى خویش را چند سرگران بینى؟ از فنا، معنىِ بقا دریاب نوبهارى اگر خزان بینى کف چه داند حقیقتِ دریا؟ پرده بردار تا عیان بینى چون حباب ار ز خود برون آیى بحر در قطره ات نهان بینى غرّه منشین به وعده ی فردا زین چه فهمیده اى که آن بینى؟ در طلب دست و پا بزن چون موج شاید این بحر را کران بینى آیِنه شو که صفحه ی خود را پُر ز نقشِ پَری رخان بینى گر نگاهِ تو با یقین جوشد هرچه خواهد دلت همان بینى چند محبوسِ الفت جسمى؟ سر برون آر تا جهان بینى بالِ اوهام اگر به هم شکنى از قفس فیضِ آشیان بینى جهدِ آن کن که در ظهورِ صفات جلوه ی ذاتِ بى نشان بینى سرمه ی بینش ار کنى حاصل نقشِ آن سوى آسمان بینى سوى اقلیمِ قدس از انفاس کاروان هاى دل روان بینى قوّتِ شوکتِ سلیمانى در دلِ مورِ ناتوان بینى وارسى بر نزاکتِ اسرار یعنى از ریشه، گلسِتان بینى خاک را مغزِ راز پندارى چرخ را مُشتِ استخوان بینى صفتِ التفاتِ رحمانى در ملاقاتِ دوستان بینى پرتوِ حسنِ دوست جلوه کند گر همه روىِ دشمنان بینى سخت در خوابِ غفلتى بیدل دیده بگشاى تا عیان بینى که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست آه از دامِ عشق رَم کردیم خویش را غافل از عدم کردیم دل که شمعِ حریمِ وحدت بود داغِ بتخانه و حرم کردیم خطِ زخمى نشد نصیبِ جگر نسخه هاى هوس رقم کردیم داغِ عشقى به سینه مى بایست بى خبر کیسه پر دِرَم کردیم زینتِ ما به اشکِ گلگون بود سرخىِ طلعت از بَقَم کردیم ننوشتیم نقطه ی اشکى مژه ها را عبث قلم کردیم طلب از خویش رفتنى مى خواست تکیه بر طاقتِ قَدَم کردیم خامشى داشت نغمه ی تحقیق تا نفس وقفِ زیر و بم کردیم مدعا بود آهِ دردآلود خواهشِ پرچم و علم کردیم مدتِ وصل، در فراغ گذشت شهد، در کامِ خویش، سم کردیم نغمه بى پرده بود و جلوه عیان چشم بستیم و گوش اصم کردیم مطلق از جهلِ ما مقید شد بر صمد، تهمتِ صنم کردیم عمر گردید صرفِ بى دردى غم فزودیم و ناله کم کردیم پیر گشتیم و طاقت از کف رفت پیکرى بى سجود، خم کردیم نکته اى گفت دوش دانایى که: شنیدن به ناله ضم کردیم یعنى آیینه شد یقین کز جهل هرچه کردیم ما ستم کردیم فرصتِ گریه رفته بود از دست دیده دریا و اشک، یم کردیم داغِ عمرِ گذشته در غفلت تازه از شعله هاى غم کردیم بارى از دردِ یأس و شوق امید شاد گشتیم و گریه هم کردیم آخر آن لفظ معنى حیرت تا تو باور کنى رقم کردیم که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست برو اى شمع! با گداز بساز که در این بزم، چشم کردى باز آخرِ کار، جز درودن نیست دانه را گر دمیدن است آغاز گر همه چشم حیرت است اینجا هرچه شد باز کردن است فراز خانه آخر به رُفت و روب رَوَد همچو مرآتِ کهنه از پرداز تو هم اى شوق! تا رَوى از خویش یک دو میدان چو اشک و آه بتاز تا برآیى نیاز یعنى خاک اى غرورت دلیلِ عجزِ نیاز بد و نیک جهانِ عجز و غرور شد ز پهلوى یکدگر ممتاز قدرتِ این ز عجزِ آن ظاهر خس بود شعله را پرِ پرواز غالب افتاد باد بر کف خاک سرکشی هاش شد غبار طراز خیره گردید غالب از مغلوب از کبوتر دمید جرأت باز لیک پیشِ حقیقتِ غالب یک شکست است جمله رنگ مجاز این زمان کیست تا دهد تفریق گِلِ محمود را ز خاکِ ایاز؟ سیل را تا به بحر پیوندد چاره اى نیست از نشیب و فراز منزل انشاکُن است جاده ی ما عمر کوشش چه کوته و چه دراز نیستى سخت غالب است اینجا نمک از آب مى رود به گداز چه غرور و چه عجز هموارى ست در حقیقت کجاست راز و نیاز؟ گر به تحقیقِ موج پردازى شوقِ دریاست پیچ و تاب انداز بس که دارد حباب، شرمِ ظهور آب مى گردد از نهفتنِ راز چون شرر تا عبث خجل نشوى به که چشمت به خود نگردد باز بى ظهورِ خزان، گلِ این باغ مى دهد از شکستِ رنگ آواز که جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست چون خُمِ مِى، دلى که در جوش است مُهر بر لب نهاده خاموش است سینه اش مخزنِ گهر باشد چون صدف هرکه سر به سر گوش است دیر و ناقوس، کعبه و لبیک سازِ عالم، بنال و بخروش است چرخ از آهِ ناامیدىِ ما همه شب تا سحر سیه پوش است بى غمى نیست هرکه دل دارد جرس اینجا به ناله همدوش است پیشِ روباه بازىِ ایام فکرِ ما جمله خوابِ خرگوش است زین طلسمِ خیالِ عجز و غرور نه امیر آگه و نه چاووش است مقصدِ هیچ کس نشد معلوم نقشِ این صفحه سخت مغشوش است لیک در پختنِ خیال و هوس خلق چون دیگِ لاله در جوش است شبنم از چشمِ بى نگه همه شب با عروسانِ گل هم آغوش است در بساطِ چمن ز مخملِ وهم سبزه را فرشِ خواب بر دوش است شاخِ گل در هواى عالمِ رنگ از مىِ رقصِ وهم مدهوش است غنچه جامِ هوس چرا نکشد؟ شیشه وارى دلش در آغوش است!! آن یکى در خروش، چون کهسار دیگرى همچو دشت، خاموش است وان دگر همچو بوىِ پرده ی گل با همه بال و پر ادب کوش است تشنگانِ مىِ شهادت را در دمِ تیغ، چشمه ی نوش است دهر، خُم خانه ا ی ست کاندر وى هرکس از نشئه اى قدح نوش است غم و شادى، گذشتنى دارد امشبِ هرکه بنگرى دوش است عاشقان را به بزمِ مَحویَّت جلوه ی نیک و بد، فراموش است جز بر این نکته گوش نگذارد هرکه امروز، صاحبِ هوش است که جهان نیست جز تجلّىِ دوست که جهان نیست جز تجلّىِ دوست بیدلانى که محرمِ اویند شش جهت ناظرند و یک سویند گر بهارند در همان چمنند ور غبارند، هم در آن کویند بى غم و شادىِ وجود و عدم از جنون زارِ شوق مى رویند کَرَم از ذاتشان به خود بالد بس که دریادلانِ حق جویند عدل نازَد به سازِ طینتشان بس که سنجیدگى ترازویند بى نفس چون خیال مى بالند بى قدم چون غبار مى پویند در زمین گیرىِ طریق سجود همچو تسلیم، سخت بازویند دوست دارند چشمِ گریان را بیشتر سروِ این لبِ جویند عجزشان بس که توأمِ ناز است عرش خوانانِ لوح زانویند هرچه هرجا به جلوه مى آید عرضِ سامانِ شوخىِ اویند یعنى آثارِ آفرینش را یک قلم پشت و روى و پهلویند زین تماشاگهِ ظهور فریب چون تغافل کنند ابرویند دلبرى تا به یادشان گذرد هر سرِ مو کمندِ گیسویند گردشِ رنگشان جهان آراست در کفِ صنع، خامه ی مویند زین بقا جز فنا نمى خواهند زین چمن جز خزان نمى جویند از عرق ریزىِ حیاىِ ظهور روزکى چند، رنگ مى شویند چشم تا باز کرده اى رنگند مژه تا برهم آورى بویند به ادایى رمیده اند از خویش که برون از خیالِ آهویند از کجایند این پرى صفتان؟ از جهانِ حقیقتِ هویند! همه را دیده اند و مى بینند همه را گفته اند و مى گویند که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» گر حدوث است ور قِدَم ماییم بى کم و کیف، کیف و کم ماییم فرصتِ عشرتیم و نعمتِ وصل آنچه گویند مغتنم، ماییم محفلِ اعتبارِ امکان را گر نشاط است و گر الم ماییم گر دل آسود، راحت از ما داشت ور طبیعت رَمید، رم ماییم خاک، پهن است لیک ما فرشیم چرخ دارد خمى و خم ماییم سازِ آفاق، جمله خاموشی ست این قدَر شورِ زیر و بم ماییم غیب عرضِ شهادت است اینجا هستىِ ظاهر از عدم ماییم گردشِ رنگ، پُر به سامان است هرکه از خود رَوَد، قَدَم ماییم گر نفس پر زنَد، تپش از ماست ور دلى خون شود، ستم ماییم بحرِ امکانِ انفعال ظهور عرقى کرده است و نم ماییم سرنوشتِ رموزِ هردو جهان گر کسى مى کند رقم ماییم لوحِ دل را که ما و من رقم است اى ز ما بى خبر! قلم ماییم به خمارِ خیالِ دور مرو جامِ معنى، دل است و جم ماییم مدعا عیش و، عیش، غیرى نیست احتراز از غم است و غم ماییم صلح کرده است زندگى به فنا تا به حکم یقین، حکم ماییم ابر تحقیق فیض مى بارد عالمى سایل و، کرم ماییم عشق اگر پایى و سرى دارد به سراپاى خود قسم ماییم عقل و حس، چشم و گوش، جان و جسد همه عشق است، متّهم ماییم جمعِ ما فرد و فردِ ما جمع است هرکجا بشنوى منم، ماییم گرچه وهم و گمان بیانى ماست صاحب این کلام هم ماییم که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» کس چه گوید در این طلسمِ خیال که تحیر گرفته راهِ مقال راز، بى پرده و بیان، معذور حسن، شوخ و زبانِ آیِنه لال اى تراشیده نسبتِ مظهر دورِ عینیتت نماند، بنال! آینه گر همه حضور شود ننماید ز شخص، جز تمثال اعتبارات، سخت راهزن است نخل را دانه گشتن است محال محوِ پروازى و نمى دانى کآشیان نیست جز شکستنِ بال در طریقى که خضر، تسلیم است فکرِ کوشش خطاست، جهد، وبال تا خیالِ تو دامِ صیادى ست هم در اندیشه جسته است غزال تا تو بر علمِ خود گمان دارى خامشى نیز هرزه است چو فال گفت وگو نیست، شرح خجلت توست خواه تفصیل گیر و خواه اجمال گر بگویى ز خود، چه خواهى گفت؟ ور ز حق، فهمِ حق که راست مجال؟ پس سخن، غیرِ هرزه نالى نیست لب فروبند از این جواب و سؤال شعله سان کاروانِ دعوى را آتش افتاده است در دنبال اول اثباتِ هستىِ خود کن بعد از آن بر خیالِ خویش ببال آنکه نَفیَش دلیلِ اثبات است چه نماید توهّمِ افعال ابلهى در تصوّرِ آتش مى زد از بیخودى پُفى به زگال عاقلى گفت: اگر شعور این است مى توان سوخت عالمى به خیال! مقصد آن است کز اراده ی پوچ نبرى زحمتِ حصولِ کمال معرفت، جاهلى ست، عبرت گیر! آگهى، غفلت است، چشم بمال! با همه خامشى و گویایى به از این فکر نیست در همه حال که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» شب ز ما و منِ خواص و عوام گرمی ئى داشت مجلسِ اوهام شمع، یکسر دماغ سوزی ها بادها، یک قلم تصوّرِ خام زاهد از گفت وگوى باغِ بهشت داغِ گل چینىِ خلود و دوام واعظ از ذکر توبه کاری ها به بد و نیک انفعال پیام قاضى و مبحث طلاق و نکاح مفتى و دقّت حلال و حرام حرف شاهان: «کلاه و تخت و حشم» ذکر درویش: «دلق و آب و طعام» شغلِ عالِم به روى هم جستن درس فاضل به یکدگر الزام آن یکى قائلِ عقول و نفوس و آن دگر محوِ عنصر و اجرام کافر و غلغلِ بت و ناقوس مؤمن و شهرتِ صلات و صیام شیخ و عمّامه و محاسن و بس که: «بزرگى ست در همین اندام» هوشیار و خروشِ صد تدبیر مست و خمیازه اى و حسرتِ جام طفل و عشرت نوایىِ آغاز پیر و کلفت بیانىِ انجام شیشه ی حسن و غلغلِ مىِ ناز جامِ عشق و، شکستِ دل، پیغام هریک القصه در جهانِ خیال رفته بود از خود و نبودش کام همه مغرورِ خویش و غافل از این که ندارد از این و آن جز نام مشتِ خاکى ست پرفشان به هوا خواه پرواز گوى و خواه خرام آن هوا چیست؟ پیچ و تابِ نفس که جهان را کشیده است به دام چون نفس قطع شد، غبار نشست رقصِ وهم و خیال، گشت تمام همه اشکند بر سرِ مژگان جمله طشتند، لیک بر لبِ بام زین همه گفت وگوىِ هوش گداز حیرت آخر نمود ختم کلام که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» اى همه جسم، اندکى جان باش سخت افسرده اى پَرافشان باش حرفِ درد، آشیانِ موزونى ست ناله شو، ذکرِ عندلیبان باش گو به فریادِ ما کسى نرسد زندگى بى کسى ست، نالان باش دعوىِ عشق کرده اى! خون شو گنج، بى رنج نیست، ویران باش بى فنا، سیرِ عیش نتوان کرد در خود آتش زن و چراغان باش نیستى، ختمِ نشئه ی هستى ست هرچه باشى، به خاک، یکسان باش هرزه تازِ نگاه، نتوان زیست گر توان چشم گشت، حیران باش شهرتت بادِ آفتى دارد گر چراغى، به زیرِ دامان باش هردوعالم تویى چو نیست شوى؛ اى همه آشکار! پنهان باش نوبهارت حضورِ بى رنگى ست رنگ ها بشکن و گلستان باش معنىِ مشربِ فنا دریاب حیرتِ کافر و مسلمان باش رشته ی سازِ شوق، بى گره است ناله اى فارغ از نیستان باش عجزِ ظاهر، شکوهِ باطنِ توست در دلِ مور، خود سلیمان باش تو دلى جمع کن به ضبطِ نفس گو غبارِ جهان پریشان باش غنچه ها جامه مى درند امروز کاى ز دل بى خبر! گریبان باش کسوتِ شرم، غیرِ هستى نیست چشمى از خود بپوش، عریان باش همه تحصیل حاصل است اینجا طالب آنچه یافت نتوان باش شرم دار از گران بهایىِ خویش هرقَدَر مى خرند، ارزان باش ذاتى اى بى خبر! صفات کجاست؟ موج و کف گفت وگوست، عَمان باش تا بهارت غمِ خزان نکشد این قدَر یادگیر و نازان باش که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» غیب، چشمِ تأملى وا کرد اعتبارِ شهود، انشا کرد یعنى از بهرِ عرصه ی اسرار جنبشى در خیال پیدا کرد بس که بى تاب شد تپیدنِ شوق قطره خونى به دل مهیا کرد خون ز بى طاقتى به جوش آمد تا به حدّى که سازِ اعضا کرد دست و پا و زبان و دیده و گوش دستگاهِ ظهور اسما کرد آب و رنگِ مراتبِ قدرت آنچه در کار داشت یکجا کرد تا کمالِ قِدَم عیان گردد این قدَر جلوه هم در اخفا کرد صورتى بست در مشیمه ی راز ناگهانش به ظاهر ایما کرد لفظ گل کرد معنىِ نیرنگ شوخىِ جلوه این تقاضا کرد گلى آمد برون به نیرنگى که جهانش چمن تماشا کرد آن گلِ نازِ عندلیب آهنگ طرفه منقارِ حیرتى وا کرد _ کز نزاکت به عاجزى پرداخت آدمى نام این معمّا کرد شخصِ خاموشِ بى من و ما را به زبانى که خواست، گویا کرد روزگارى به ناتوانى ساخت مدتى با غرور سودا کرد طفلى و پیرى و شباب، نمود شخصِ موهوم را مسمّا کرد هرکجا از مجاز خواند سبق نام احساس جلوه اشیا کرد از حقیقت اگر بیان فرمود حرفِ سیمرغ و ذکرِ عنقا کرد گاه از ناز یعنى از خود گفت گاه با عجز نسبتِ ما کرد عجز، کیفیتِ صفات آمد ناز، اسرارِ ذات، املا کرد ما و من خواند و رنگ ها گرداند رفت و این معنى آشکارا کرد که: «جهان نیست جز تجلّىِ دوست این من و ما، همان اضافَتِ اوست» ای غبارت گذشته از پروین! چند باشى غبار روى زمین؟ آفتابى! به رفعِ ظلمت کوش آسمانى! به زیرِ پا منشین نقدِ عشقى! مرو به بیعِ هوس نورِ هوشى! بساطِ وهم مچین پاى بندِ طلسمِ خاک مباش که نفس نیست آن قدَر سنگین دشتِ امکان ز پرتواَت ایمن باغِ دهر از گلِ تو خلدِ برین چشمِ عشق از تجلی ات روشن کامِ حسن از تبسّمت شکرین تابعِ عشرتِ تو شام و سحر مدّتِ جلوه ات شهور و سنین روز و شب آسمانِ عالی قدر به هواى تو در طوافِ زمین پرتو
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
SLV
Albreht, Vera
Koruzni storž
Na polju stoji: bele zobe, zlate lase. Pod streho visi: zlate zobe – brez las. Ura Teče, teče, nima nog, kaže, kaže, nima rok, čas računa brez glave, kar želiš, brez ust pove. Krt V črni zemlji brez steze, koplje nekdo brez lopate, nima krampa, ne motike, veš, kako mu je ime? Zvezda Vam vsem je prav dobro znana, spremljala je partizana. Sredi naše zdaj zastave, je simbol svobode prave. Kobilica Ko skočiš v travici za njo, za dolgo zgrabiš jo nogo. Krpan drugačno je imel – na ramo si jo je zadel.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
ENG
Pound, Ezra
Planh
White Poppy, heavy with dreams, O White Poppy, who art wiser than love, Though I am hungry for their lips When I see them a-hiding And a-passing out and in through the shadows — There in the pine wood it is, And they are white, White Poppy, They are white like the clouds in the forest of the sky Ere the stars arise to their hunting. O White Poppy, who art wiser than love, I am come for peace, yea from the hunting Am I come to thee for peace. Out of a new sorrow it is, That my hunting hath brought me. White Poppy, heavy with dreams, Though I am hungry for their lips When I see them a-hiding And a-passing out and in through the shadows — And it is white they are — But if one should look at me with the old hunger in her eyes, How will I be answering her eyes? For I have followed the white folk of the forest. Aye! It's a long hunting And it's a deep hunger I have when I see them a-gliding And a-flickering there, where the trees stand apart. But oh, it is sorrow and sorrow When love dies-down in the heart.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
莫卧儿
布拉格丛林
布拉格，我不爱你漫长的黑夜 不爱你炫目的阳光 我爱你黎明时分天幕上那抹春天般的玫瑰紫 哦，布拉格 “有着一百个塔尖的城市” 我不爱你的城堡与广场 我爱你空寂的小巷，嘈杂的妓院、小咖啡馆 还有贴满轻快讽刺标语的大墙 哦，布拉格 我爱那个用德语写作的素食主义者 终生纠结于灵魂的完备，活着时没有出版过 一行文字 也爱那位无政府主义者兼美食家，他大声嘲笑 包括自己在内的多数人 再为一小瓶啤酒把作品痛快卖掉 我爱自由，也爱不自由 两者罅隙中，众多星星涌出，从这座城市升起 使其成为让人仰望的一方星空 布拉格—— 我不爱半夜尖利的警笛、粗重的皮靴声 但深爱彼此相隔万里，历经坦克辗压后同样 不曾破碎的心脏
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T1
LAV
Kirils Ēcis
ķirši
slimnīcā man pateica ka nekas cits diemžēl neatliekja vēlos dzīvot man nāksies dekapitētieses teicu labi bet dariet to ātriārā bija jauks laiksziedēja ķiršipa ceļam mājāses nopirku divus litrus pienaes jutos labi
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر الأحوص الأنصاري
قصيدة أقولُ وأبصرتُ ابن حزمِ ابنِ فرتنى
أَقولُ وَأَبصَرتُ ابنَ حَزم ابن فَرتَنى وُقوفاً لَهُ بِالمَأزِمَينِ القَبائِلُ تُرى فَرتَنى كانَت بِما بَلَغَ ابنُها مُصَدِّقَةً لَو قالَ ذَلِكَ قائِلُ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
FAS
خواجوی کرمانی
غزل شمارهٔ ۶۷۱
خرم آنروز که از خطهٔ کرمان بروم دل و جان داده ز دست از پی جانان بروم با چنین درد ندانم که چه درمان سازم مگر این کز پی آن مایهٔ درمان بروم منکه در مصر چو یعقوب عزیزم دارند چه نشینم ز پی یوسف کنعان بروم بعد از این قافله در راه بکشتی گذرد چو من دلشده با دیدهٔ گریان بروم گر چه از ظلمت هجران نبرم جان بکنار چون سکندر ز پی چشمهٔ حیوان بروم تا نگویند که چون سوسن ازو آزادم همچو باد از پی آن سرو خرامان بروم چون سرم رفت و بسامان نرسیدم بی دوست شاید اندر عقبش بی سر و سامان بروم اگرش دور مخالف به عراق اندازد من به پهلو ز پیش تا به سپاهان بروم همچوخواجو گرم از گنج نصیبی ندهند رخت بر بندم و زین منزل ویران بروم
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T5
ENG
Johannes Göransson
[Can you give me some money]
Can you give me some money so I can buy my dotter back from döden because poetry is not enough or it is too much an inflation of language I have to cut back the words so I can buy my daughter back I can’t buy her back I can draw her lungs in the garden the dogs are loose again says the neighborhood kid who’s starving in Giovanni’s room we write poems with burning branches I write my daughter’s name it’s a poem about flowers I’m a connoisseur of flowers so I take a photograph of my torso my foreign torso has to have lilies on it will you buy the photograph for $44,000 it won’t be enough for my daughter it will pay skulden the mother debt I’m an expert on father skulden trash the camera there is too much debt on the border between the camera and my trickle-out mouth my treacle-out economy I have sugar in my oskuld I have skuld in my poetry
T6
语言、艺术与创造
T2
T6
T6
HUN
Márió Z. Nemes
AZ EMBERÁBRÁZOLÁS NEHÉZSÉGEI
Van kályhájuk, és hordtak szenet is,de a hűtőben laknak, mert ott hideg van.Ebből a sávból kimaradt a vaj,csak azért, hogy jobban fájjon. Nem vagyok rosszabb az átlagnál, devégül is mindez utánzás. Ahogy egyidősebb férfi kitüremkedő részeitnézem. Vagy egyszerűen csaknevetek. A hűtőben Juditok,„mint szép sorban a csillagok”.Nem aláz meg, ami nincsen,a szerves tél alatt. De hová tűnök, ha elapada gondozó hideg,és akkor majd milyen vajbólteremtenek meg?
T3
生命、时间与存在
T3
T6
T3
LZH
冯廷宾
句曲道中
烟浮地肺近仙山， 一路苍崖尽可攀。 历落桂花村店外， 飘零榆荚马蹄间。 陪京天缺当年壮， 吴会地输近岁艰。 试向秋风寻酒旆， 野樵遥指秣陵间。
T4
社会、权力与历史
T1
T4
T4
LZH
戈镐
送陈伯渊教授归沔阳
花落烟江口， 青苎新槽酒。 索寞辞官资， 还家奉眉寿。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
文同
中秋對月懷寄鳳凰山鄧道人
有客千岩萬壑中， 綠毛丹臉紫方瞳。 不知今夜西樓月， 幾處飛仙下碧空。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T2
T5
FAS
اولا هان
تماشا شده
نگاهم کردی ناگهان حداقل دو چشم دارم یک دهان و زیباترین بینی در میان صورت لمسم کردی رشد می‌کند پوست فرشته‌ای در آنجا که شکایت داشتی مرا بوسیدی پرواز می‌کنند از دهانم کفتران کباب شده کبک‌های بریان و خروسکان اخته آه تو کیف کردی اِکولالیا در اینستاگرام فراموشم کردی حالا من اینجا ایستاده‌ام و می‌پرسم تنهایی چه کار کنم با این آت و آشغال‌های بدرد نخور ■
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
POR
Reginaldo Leal
A Morte, pois me mostraram a vida
trago a morte não como farsa mas farta, ufana. Zela pelo meu segredo distraída, necessária, apressada indivisível, única, derradeira como eu. persegue não a mim mas aos meus passos pois sequer me espera. não me cansa doura-me juventude soma o sol, meu sol minha estrada inteira deseja o meu amor questiona o meu desejo sorri com o meu erro. corre a morte em busca de mais uma aventura me ama, me trai pois tem a mim seu próximo ato seu amo, seu guerreiro que atravessa a fantasia que sorri de medo e falta. trago a morte, inteira infinita como meu âmago incontestável e indesejável que não pernoita apenas espreme o ego inconfundível como eu mesmo apagado, vivo e morto. trago a morte não por essência ou desespero mas porque o tempo me conta e não me exclui, porque não me esconde a náusea nem me põe o rancho da maldade. a morte quer apenas fluir meu contentamento acender a estrada, via láctea. a morte nunca me deixará sozinho como se eu fosse a vida inteira reservado, preparado para a sorte. a morte não me dará vida mas me esconderá dos transeuntes, dos descaminhos e não me postará por inveja em quase todos que me vêem.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
CES
Cemper, Josef
TRAGEDIE.
Zavřel jsem okno... Usedněte!... Já nikdy zraku nesklopil... Co zničeno, to nepokvete... Tu tragiku jsem pochopil... A slunce kdes je za horama a bůh ví sám, kde naše sny... Jen samá hořkost zbyla s náma a kohos chechtot vítězný... Však my se, Marto, nelekáme, a – viďte – noc nás neděsí? Co máme, bez lítosti dáme pod šedivými nebesy. A že se už snad neuzříme? Je konečně to trpká věc... A smrti srdce zasvětíme... Však přirozeně: na konec. Jsme oba ještě, Marto, mladí... Leccos nám život může dát... A k svému právu krev vždy svádí... Já nechci, Marto, zazlívat... Povstal jsem tiše... V její oko jsem zřel a zraku nesklopil... V něm nenávist je přehluboko... Já její smutek pochopil...
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
TUR
Ernest Hemingway
İyi Adamlar Ölmüş
Onlar yuttu bizi içine; Kral ve yurt, Mesih Tanrı Ve ölüm. Vatanseverlik, Demokrasi, Onur- Sözcükleri ve deyimleri, Onlar soktu ve öldürdü bizi. Paris 1922 Çeviri: Tuğrul Asi BALKAR
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Kempner, Friederike
[Vöglein auf den grünen Zweigen]
Vöglein auf den grünen Zweigen, Die sich auf- und abwärts neigen, Freude hebet eure Brust, Klopfen hör' ich sie vor Lust! Frühlingswonne, Schwalben, Lerchen, Laut Geklapper unter Störchen, Wiedersehen, Reiselust, Hohe Freude in der Brust. Gönnet mir Die Freudenfeier, Meine Seele atmet freier, Herr im Himmel, habe Dank Für den innern Festgesang!
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
راضي صدوق
قصيدة المهزومة
هي: أختصر العالمَ في نفسي وأذيب الحاضر بالأمس اغضب مزَق أستار الدنيا لا يخفق قلبي للريحِ ولا أطعم تفَاحة خدَي للشمس *** مزَقت الحرف على صدري أضحيةً في معبد أسراري....ووجودي ذوَبت السكَر في جسدي خبَأت الأفعى في جيدي والملح تلالٌ ناشفةٌ..في ثغري..في صلب نهودي فأنا نرجسة عذراءُ تقدَس صورتها لا تنشق من غير مباخرها عطرا وأنا عينُ لا تبصر الاً بؤبؤها وأقطَر دنياكم في جرعة شهوة أجرعها مغمضة العينين أنانيَة أفيونا لا يحفر في رأسي الاَ تاريخي..أحلامي..وخلودي في عين الشمس *** اغضب ما أنت سوى جرعة انسانٍ ينبوع حنانٍ أخضر أجرعه أطعمه ملحي غسليناً..ولهيباً مجنوناً أحمر والسكَر في ذاتي أخزنه....ولذاتي لا تطمع في قطرة سكَر مزَق أستار الدنيا أطعمني قلبك..عمرك..وخلودك واذبح آلهة الإلهام قرابين غرامي..وخلودي خضًب بدماها ثغري وخدودي لن تطمع في قطرة سكَر فأنا الدنيا..وأنا التاريخ..أنا الحلم الأكير --2 -- هو: قدمي في الشمس وخدَك في الطينٍ قرصٌ من حمأٍ مسنونٍ مستنقع حقدٍ ومجونٍ لن أغضب....اني لن أغضب لن أسفح قلبي وشجوني الشمس تعانق أحلامي وتقبَل بالنور جبيني وتخبَيء في صلب قراري كلماتٍ ومواقدَ من نارٍ تتفتَح أزهارا وحناناً في ومض عيوني لن أغضب....لن أغضب اني صانع أقدارك من قبل التكوينٍ *** ماذا..؟ ألدمية تجحد صانعَها؟ أللوحة تنكر مبدعَها؟ ما في نكرانك كذبٌ وجديدُ تاريخك نكرانٌ وجحودُ لن أغضب....اني لن أغضب اني أطفأت الجذوةَ في كبدي بيدي..بيدي والرعشةُ ما عادت تخفق في قلبي والحبٌ؟ هراءٌ..أسدلت الغيبَ على حبَي فأنا لا أعشق طينا لا أعشق رجساً ملعونا الصانع لا يعشق دميتَهٌ الخالق لا يعبد لوحتهُ اني لا أعبد من نفسي الاً نفسي اني أسدلتُ الغيبَ على أمسي *** يا أفعى يا ضلعاً من صلب الصدر خلقناهُ وعبدناهُ يا قدَراً أملاه اللهُ ورضيناهً الشمس أفاقت تغسل آثامَ الماضي وخطاياهُ ما عدنا نذعن للقدرٍ عانقنا الشمسَ..تمرَدنا..ثرنا..ورفضناهُ فلتذهب آثامُ الماضي كانت تاريخاً قدَرياً..وطويناهُ * 1964
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ENG
Christian Hawkey
Hour of Secret Agents
The code word, he whispered, just before letting go, was code word. Asshole, I thought, watching his head get smaller and smaller until it ended in a puff of dust. Where it began, I thought again, and spun around. The landfill stretched on for miles. I heard the voices of lost products beneath me. My wheelbarrow was missing a wheel. A red bird flew by, as if on a mission to flee this landscape as soon as possible. The charred body of an infant crawled out from a plastic bag. I stepped back, covering my mouth. It crawled a little further, then collapsed. A pre-recorded voice announced it was feeding time. I masticated my last handful of brazil nuts but it took forever; by the time I finished I’d forgotten what I was doing and swallowed. Nobody wanted you anyway, I shouted, when it began to cry. My wheelbarrow was missing a wheel. I’ll never get out of here. It was just a barrow. I flipped it over on top of the infant. “Ancient graves,” I wrote in my notebook, “are where the living feel most alive.” A bulldozer started up, two mounds over. Seagulls swarmed its yellow bucket raising piles of blue surgical gowns to the sun. The skin on my face tightened. The bird with the red breast flew by again precisely in the same direction, which confused me. The rubber soles of my shoes were burning. Coils of smoke rose between fissures. From the tip of a far-off mound a CD repositioned the sun straight into my eyes, although it could have been a signal, the permission I was waiting for, the sign I was clear to return, was once again unknown, or no longer known, a night sky, the honesty of stars, a bowl of glass oranges centered on a table, centered in a room, a room that had never been opened or if it had, by a trembling, white glove. The infant was still crying in its makeshift grave. The red bird flew by again, this time in my mind.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
ARA
الشاعر أحمد الماجدي
قصيدة إن الفضيلة في الزمان تراد
إن الفضيلة في الزمان تراد حيث العلاء لربها ينقاد والمرء في دنياه مثل سلوكه ومقامه من سيره مصطاد والحر من يرعى الوداد ويبتغي حفظ الوداد وبالوفا معتاد من يصنع المعروف يسمو قدره وبجله أهل للتقى الأمجاد تنبيك عن أصل الكريم فعاله وكذلك الأقران والأنداد ومن اصطفى صنع الجميل تجارة كأبي حسين حفه الإسعاد هو مصطفي ذو الفضل في أيامنا فهو الهمام الفاضل الجواد حسن المعاني من بلاغة قوله كالشهد من تكراره يزداد رب الفصاحة فاضل من فاضل وكأنه لذوي الكال عماد كالليث يخشي بطشه أعداؤه كالظبي تهوى لطفه القصاد وبالاختصار ففضله في عصرنا شهدت به الأحباب والحساد لا زال في كفر الدوار مبجلا ويؤم ساحة مجده الوراد
T2
爱、情感与人际关系
T5
T2
T2
URD
Habib Jalib
Vatan ko kuchh nahiin khatra nizaam e zar hai khatre men
vatan ko kuchh nahīñ ḳhatra nizām-e-zar hai ḳhatre meñ haqīqat meñ jo rahzan hai vahī rahbar hai ḳhatre meñ jo baiThā hai saf-e-mātam bichhā.e marg-e-zulmat par vo nauhagar hai ḳhatre meñ vo dānish-var hai ḳhatre meñ agar tashvīsh lāhaq hai to sultānoñ ko lāhaq hai na terā ghar hai ḳhatre meñ na merā ghar hai ḳhatre meñ jahāñ 'iqbāl' bhī nazr-e-ḳhat-e-tansīḳh ho 'jālib' vahāñ tujh ko shikāyat hai tirā jauhar hai ḳhatre meñ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ENG
Nora Nadjarian
Mrs Crusoe
He was saved, mine, the moment sandmud touched his palm. I licked the saltstung face. His lips parted to protest, but the voice hid. I smiled at my prize, my empty shell heart filled; grateful to the sea For carrying this man like a heavy wave to crash onto my beach and life. I taught him to hunt, made him goat skin clothes. We shared rats and caves. The moon came and went. And then, the cameramen. Men, more, people. So I hid. I accepted the conditions: that nobody must know I ever existed. Only he, alone Would get the publicity - photos, fan mail, headlines for The Sexy Savage, The Beast, The Hero, The Survivor. One day they took him away, unsaved him. I sat on the sand and dug my nails in, and wept into my trampled heart, the rat stew and the waves.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Písecký, Ferdinand
Pevnost.
Pevnost tvrdá, nová děla, věčnost udržet se chtěla. Domobranci, šedí hoši, na posicích venku sedí. Devět generálů s štábem dobrého si žlabu hledí. A jako dobrý proti nudě lék zde funguje šest tisíc nevěstek. Ve dne v noci řvala děla, až se země rozechvěla. Domobranci na posicích osud proklínají, hynou. V městě páni ve dne v noci zábavu si hledaj jinou. Však nejlepší je proti strachu lék přec jenom těch šest tisíc nevěstek. Čert už vezmi všecka děla, kdyby jíst co huba měla. Polobosí, otrhaní domobranci hynou hlady. Páni k děvčatům se tváří, k nepříteli točí zády. Vždyť proti bídě nejlepší je lék těch vybraných šest tisíc nevěstek. Jednoho dne zmlkla děla – – to se pevnost vzdala celá. Otrhaní domobranci v dlouhých řadách z města kráčí, vyšnoření důstojníci v čele jich se jaksi mračí. Vždyť s pevností jim vzali jejich lék, těch rozkošných šest tisíc nevěstek.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Immermann, Karl
Widerspruch, du Herr der Welt!
Widerspruch, du Herr der Welt! Als die Götter aus dem Chaos Buken diese Welt, die nicht'ge, Sah sie aus, wie ein Gebäck, Das sich durfte sehen lassen, Rund und glänzend, braun und schier, Eingefaßt von schmucker Rinde. Doch im Innern blieb sie Chaos, Bis ins tiefste Eingeweide. Und sobald die Rinde birst, Streckt des Chaos Sohn, der Dämon, Neckisch vor das irre Haupt, Streckst du vor das Haupt, das hinten Trägt die Augen, vorn das Haar, Oberwärts die Nas' und unten Einen quergefügten Mund, Streckst du vor die Wunderglieder, Widerspruch, o Herr der Welt! Tränen, so die Freude weint, Sind die Zeichen deiner Herrschaft, Und wenn die Verzweiflung lacht, Klinget deines Ruhms Trompete. Wenn die Braut, im Herzen Glut, Ficht im Zeichen spröden Schämens, Wenn ein langersehntes Glück, Kaum erlangt, uns angewidert, Dann, wie oft noch sonst im Jahr, Feierst du die hohen Feste, Widerspruch, o Herr der Welt! Und im Liede nur erschölle Nicht dein mächt'ges Herrscherwort? Sind doch unsre armen Reime Auch ein Stückchen Welt, erkennen Müssen sie ja wohl den Meister. Rebellion und Hochverrat Bleibe meiner Seele ferne! Nein, ich beuge dir mein Knie! Unter deinem milden Zepter Lebt man herrlich und in Freuden! Ordnung und Zusammenhang, Diese Polizeiverwalter, Hast du gnädigst abgesetzet, Wir vergessen, was wir sangen In den früheren Romanzen, Und wir fall'n aus dem Charakter, Ohn' uns just den Hals zu brechen. Lebe hoch, du milder Fürst, Lebe hoch, du güt'ger König, Sohn des Chaos, mächt'ger Dämon, Widersprach, du Herr des Liedes! Widerspruch, du Herr der Welt!
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
DEU
Kretschmann, Karl Friedrich
1. Trinklied bei Hermanns Siegesschmaus
Kommt, setzt euch um den Barden her, Ein jeder mit der tiefsten Schale; Es gilt auf künft'ge Siegesmahle! Kommt, setzt euch um mich her. Singt freudig und aus voller Brust. Rom liegt, zertreten vom Verderben: Doch wir sind seiner Fässer Erben! Was fehlt uns noch zur Lust? Schenkt ein den Wein, der sie gelabt! Wir sind nicht kundig ihn zu halten; Er könnte sauern und veralten: Drum trinket, weil ihr habt. Thor schickt den Sturm aus; der zerbricht In unsern Wäldern Stamm und Äste: Bald winkt er ihn zurück, und Weste Liebkosen dem Gesicht. Es würgt der aufgereizte Bär Die Störenfriede seines Schlummers: Dann hüpft der Siegestanz des Brummers Durch Feld und Wald daher. Und wir, wir sollen träge sein? Ha! laßt in Roms verwaisten Mauern Die Mütter und die Bräute trauern: Wir haben ihren Wein! Auch soll ihr Wein, so wie man sagt, Den Mann erfreun, den Greis erneuern, Den wärmsten Barden mehr befeuern: Und es ist, wie man sagt! Ach, ich verschmachte! gebet mir Von diesem Wein, ihr Freiheitsrächer! Fürs Vaterland den ersten Becher; Den andern, Hermann dir!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
URD
Naji Shakir
Zikr har subh o shaam hai teraa
ذکر ہر صبح و شام ہے تیرا ورد عاشق کوں نام ہے تیرا مت کر آزاد دام زلف سیں دل بال باندھا غلام ہے تیرا لشکر غم نے دل سیں کوچ کیا جب سے اس میں مقام ہے تیرا جام مے کا پلانا ہے بے رنگ شوق جن کوں مدام ہے تیرا آج ناجیؔ سے رم نہ کر اے شوخ دیکھ مدت سیں رام ہے تیرا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T2
RUS
Сурков Алексей Александрович
О нежности
Мы лежали на подступах к небольшой деревеньке. Пули путались в мякоти аржаного омета. Трехаршинный матрос Петро Гаманенко Вынес Леньку, дозорного, из-под пулемета. Ленька плакал. Глаза его синие, щелками, Затекали слезами и предсмертным туманом. На сутулой спине, размозженной осколками, Кровь застыла пятном, густым и багряным. Подползла санитарка отрядная рыжая. Спеленала бинтом, как пеленками, туго, Прошептала: - Отплавал матросик, не выживет, Потерял ты, Петрусь, закадычного друга! Бился «максим» в порыве свирепой прилежности. Бредил раненый ломким, надорванным голосом. Неуклюжими жестами наплывающей нежности Гаманенко разглаживал Ленькины волосы. По сутулому телу расползалась агония, Из-под корки бинта кровоточила рана. Сквозь пальбу уловил в замирающем стоне я Нервный всхлип, торопливый выстрел нагана. ...Мы лежали на подступах к небольшой деревеньке. Пули грызли разбитый снарядами угол. Трехаршинный матрос Петро Гаманенко Пожалел закадычного друга.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Tomíček, Jan Slavomír
Jury a Jela.
Jele vadne mladý Jury, Ještě doba – shasne zrak; Jela volá pomoc shůry, Teskně hledí do oblak: Darmo, darmo, hasnou zraky, Tmavými se halí mraky. Slunéčko je na západě, Slední záře lije v krajiny; Jury zírá po své Ladě, Oko pojí s okem Jeliny: Ona pláče, on se směje, Z ní smrt, z něho život věje. „Jelo, co to slyším, Jelo? Slavíkovy zvuky! Poslyš – zažeň muky – On nám zpívá, K sobě kývá – A to v ráje, drahá Jelo!“ „Jury, co to slyším, Jury? Umíráčka zvuky – Hrozné jeho muky! On ti zpívá, K sobě kývá – Zůstaň, zůstaň, drahý Jury!“ „Aj, aj, drahá duše, Jelo! Tvoje láska Slabá páska – Bídná zem a bídné tělo. Hle, hle, co to vidím, Jelo? Skvělé byty, Z blesků slity, Záře svaté, Všecko zlaté – Viz, viz, moje drahá Jelo!“ „Vidím Jury, drahý Jury, V rakvi byty, Z kovů slity, Záře svaté, Všecko zlaté – A přec hrob jen vidím, Jury!“ „Ne, ne, drahá duše, Jelo! Mnohem větší vidím byty – Stěny z hvězdných tahů slity, A ty myriády Oriónů – Zlata nebes plnou zónu, O pojď se mnou, drahá Jelo! Jaká se to míhá podoba? Zelenou mi růšťkou kyne – Bílé kmenty její ozdoba, Záře božská od ní plyne – Zdali duch to, zdali tělo? Viz, viz, moje drahá Jelo!“ „O můj Jury, slasti milená! O již duše tvoje hyne; Ona kmentem není zdobena, Neb to smrt ti růšťkou kyne.“ „Kyne, kyne – níž a výše – Sladko usmívá se – Otevírá věčné říše V nepojaté kráse. S Bohem země, s Bohem Jelo moje, Políbení ještě v ústa tvoje!“ – „Jury, Jury, jakéž políbení! Slasti blahé, rájské lahody! Cit nebeský, ducha věčné chvění – Či klam, či to skutek přírody? Jury, Jury, jakéž políbení – Slavné zvuky slyším, rájské pění!“ „Nemůže to slyšeť Jela! Umíráčka zvuky, Hrozné jeho muky; On ti zpívá, K sobě kývá – To jen slyšeť může Jela.“ „Ach ne, drahá duše, Jury! Rájských citů klokoty, Slavíkovy sladkoty, On nám zpívá, K sobě kývá! A co vidím, drahý Jury! Ráje pásy, Nebes krásy, Kde ten sladký větřík vane, Jara s láskou věčně stane; Kde se kvítek zimě nekoří, S květkou o milosti hovoří, Ony máje, Ony ráje, Kde ty tisíceré lípy stojí, V jejich vůni duše sebe pojí, Kde se palma sklání V míru věčném vlání. Vidím, vidím ony nebes kraje, Kde se láska v proudu věčném vlaje, A v tom proudění, A v tom vlnění – Krásy nové, Nehynoucí, Nevadnoucí Vesmír plove. Jury, Jury, růšťka kyne, Otevírá věkův brány, Vidět nadpozemské stany, Kde trůn věčných bohů plyne. Jury, Jury, ještě políbení A jím věčné s tebou sjednocení.“ Slunéčko je na východě, První záře lije v krajiny; Všecko živne ve přírodě, Každý tvor, keř a ty hájiny: Jenom dvou tu není duchů – Zmizliť u věčnosti zduchu.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
BUL
Клеман Маро
Песничка
Как искам днес любов с финес, с лек намек отдалече… Но всеки ще ме разбере, че на влюбения верността го прави пленник на скръбта. Възнаграден е някой ден, но късно вече…
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
吴全節
中嶽廟投龍簡
陽城天地中， 坤靈奠神嶽。 積翠千層霄， 元氣遠盤礴。 降神生申甫， 形勢控伊洛。 谽谺虎豹蹲， 偃蹇蛟龍躍。 猛士橫戈矛， 奇陣出幃幄。 簇簇羅旌旗， 巍巍聳臺閣。 玉鏡為誰開， 金櫃為誰鑰。 遠近列畫圖， 周遭峙郛郭。 萬狀不可名， 起伏互連絡。 皇皇聖帝居， 歷代重封爵。 老柏浮蒼煙， 古殿蝕丹雘。 天朝混華夏， 秩禮特優渥。 皇慶二載春， 宵旰軫民瘼。 有旨醮長春， 玉簡命新琢。 詔臣走登封， 香幣致虔恪。 邃洞藏寶符， 瓊音降笙鶴。 三呼今復聞， 祥風度天樂。 小臣奉明祀， 三使陟雲崿。 箕山勝可家， 潁水清可涿。 遐想飲牛人， 高風動寥廓。 賜玦知何時， 分我雲半壑。 歌詩勒嵩珉， 用贊聖人作。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
員半千
隴頭水
路出金河道， 山連玉塞門。 旌旗雲裏度， 楊柳曲中喧。 喋血多壯膽， 裹革無怯魂。 嚴霜斂曙色， 大明辭朝暾。 塵銷營卒壘， 沙靜都尉垣。 霧卷白山出， 風吹黃葉翻。 將軍獻凱入， 萬里絕河源。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر ابن ليون التجيبي
قصيدة احذر البخل إنه شر خلق
احذر البخل إنه شر خلق يتحلى به وشر طريقه من يجد غير مسرف فهو في النا س موقى تثني عله الخليقه
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
IND
Amirul Nur Hamid
HAL TAK TERNILAI
HAL TAK TERNILAI Oleh Amirul Nur Hamid Dia yang mengajariku banyak hal.. Dia yang mengajariku tentang kerasnya hidup Dia yang mengajariku bagaimana bertanggung jawab. Dia adalah sesosok yang tak ternilai bagiku.. Dia .... Dia adalah ayahku.. Iya,,, ayah yang menghidupiku. menghidupi dengan jeri payahnya dari tetesan-tetesan keringat yg mengalir di sekujur tubuhnya. Ayah.. ayah yang mendidikku. mendidikku sampai saat seperti sekarang ini yang dulunya aku kecil, tidak berdaya, dan belom tahu apa-apatapi sekarang, berkat ayah..... Sekarang aku dapat berdiri kuat, sehat, dan bahkan aku mulai tahu banyak hal. Itu semua karna mu ayah... Kau rela mengorbankan waktumu demi aku.. Demi kebahagiaanku. Kau melupakan keinginanmu. demi demi memenuhi kebutuhanku..Ayah... Terima kasih ya.. Terimakasih untuk hal yang tak bisa aku balas.. Terimakasih untuk waktumu untukku.. Ayah tak pernah hilang dari hatiku Dan ayah tak pernah lari dari fikiranku. Tetimakasih banyak ayah,. Tetimakasih...
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Varun Singh Gautam
प्रश्नचिह्न
बहुत सारी सम्भावनाओं में, मैं खड़ा प्रश्नचिह्न था, एक बड़ा-सा चिह्न, बड़ा आकार लिए कहते हैं लोग उसे उत्तर की तलाश थी सड़क के ऊपर दौड़ती रफ़्तार में गाडियाँ सूर्य पृथ्वी की दूरी तय करती है! इस बारम्बारता की प्रक्रिया में एक प्रकाश वर्ष में तय की गई दूरियाँ साहित्य, सभ्यताओं, आदिमानव से मनुष्य बनने की धीमी-धीमी प्रक्रिया में यह कोई आकस्मिक घटना नहीं साधना है सम्भावनाओं की जो सारे प्रश्नों का जवाब समेटते हुये पूर्णविराम के साथ उत्तर देती है सिर्फ पूर्णविराम... चलती हुई प्रक्रिया।
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
JPN
一条（徽安門院）
null
をちかたの　さとはあさひに　あらはれて　けふりにうすき　たけのひとむら
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
潘畤
詠釣臺
不到危臺久， 重來恰十年。 壯懷今掃盡， 遺象只依然。 老我從疎拙， 微官合弃捐。 歸來營釣艇， 長此卧風烟。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
SLV
Aškerc, Anton
Šúmi Maríca ...!
Šumi, Marica, po ravni zeleni, šumi po raju bolgarskem naprej! Da jo pozdravljam, to bratovsko zemljo, glasno povsodi gredoč ji povej! Šumi, Marica! ... O robstvu li pesem časov minulih otožno šumiš? Kar jih kdaj narod tvoj solz je pretakal, reka vseh tistih ti solz mi se zdiš! Šumi, Marica, poslej o svobodi, pesem veselo, zanosno le poj! Doba verig se in spon ne povrne, nikdar več sužnik Bolgar ne bo tvoj!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
PAN
اقبال نجمی
دلبر نال اوہ اٹھدے بہندے
دلبر نال اوہ اٹھدے بہندے اُس نال وقت وہاندے جدھر دلبر کرے اشارہ اودھر مڑ جاندے دلبر دی گل یاد نیں رکھدے اوہ تے کھاندے پاندے سجن دے دیدار دے بھکھے ہور نہ کجھ وی چاہندے اپنے سوہنے دلبر ولوں کدے نہ مکھ پرتاندے پیار پریت دے شوہ وچ نجمی اوہ نیں غوطے لاندے دلبر نال اوہ اٹھدے بہندے اُس نال وقت وہاندے
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ASM
মাহিম ৰয়
কবিতাৰ নিচান
হৃদ সাগৰত নিঃশব্দ উৰ্মিমালা ক’বতো নোৱাৰি কোন ক্ষণত ই জন্মা শাৰদীয় বতৰত তোমাক দেখাৰ শুভ ক্ষণতেই হ’ব চাগে কিনকিনয়া হেঙুলীয়া বৰষুণত অতদিনে তিতি আহিছে বুকুৰ আদিম ভাস্কৰ্য খেৰীঘৰৰ মজিয়াত কঁহুৱা কোমল হৈ দূলি আছে দহ হাজাৰ জ্যোতিৰ চাকি সৌদামিনী জোনাকৰ সাজেৰে তুমিয়েই চাগে লাহী দুপট্টাখনেৰে উৰুৱাইছা কবিতাৰ নিচান
T6
语言、艺术与创造
T6
T2
T6
HUN
Juhász, Gyula
A rokkant színész
Mikor elmentek, piros harci tűzben Égett az arcuk, lelkük csupa láng, Szívükben ifjúság, remény derűje, Mind magyarok, hívők és katonák. A riadó, ujjongó harsonák Dicsőség forró mezejére hívták Az izmos kart, az acélos erőt. A diadalt ők dalolva kivívták S a viadalban megrokkantak ők. Míg elfog fájó büszkeség, alázat, Tiszteljétek a rokkant katonákat. És volt közöttük a dalos seregben Művész, kinek a gesztus mindene, Ki végtelenbe lendít ihletetten Királyi szót és isteni zene Egy mozdulata, egy tekintete. S most karja csonka és nincsen szeme. Ó áldozat, oly nagy, mint régi szentek Víg vértanúi áldozása volt, Akik halálba menve énekeltek És mosolyogták az égő pokolt. Tiszteljétek a rokkant katonákat. Már leng a függöny, készek már a deszkák, A szín kitárul mindjárt, emberek. Ó szín. Harcszíntér volt tavaly ilyentájt, Hol ő szerepet játszott, remeket. A Kárpátok, a drága szent hegyek A halál és a győzelem igéit Zengték dörögve, hullt a vér, a hó. Ő jobbját hagyta ott és víg reményeit, De szíve él és szava szárnyaló. A karja csonka, lelke ép, erős. Tapsoljatok, e muzsika szívének, Művész szívének kedves ismerős.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
洛风
井口打坐
千年前他就已经来过 如今他独自黯然神伤 没有颜色的饥饿和没有温度的痛苦 没有哭泣的眼泪和没有季节的思念 时代已经过去了 贫困的苦水在胆囊里倒流 这一天必将无比美丽 所有的事情在井台上花朵般依次开放 没有长度的耐力和没有高度的时间 没有经历的风雨没有理由的伤感 此时我正在毫无杂念地打坐 在井底而且判定自己是一只考古的蛙
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
BEN
রাধারমণ দত্ত
বন্ধু রে নিরল
বন্ধু রে নিরল কেন তুমি কালা হৈলা না! হৈল না ব্যাকুল পঠনের লাগি আমার মনোবাসনা। বন্ধু রে কালা কেন তুমি নিরল হৈলা না! হৈলা না আকুল বলিবার লাগি তোমার গহীন কল্পনা।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
IND
Vivi Chandra
KESEMPURNAAN CINTA
KESEMPURNAAN CINTA Oleh Vivi Chandra Maha sempurna cinta .. Hanya kesempurnaan cinta yang tiada tandingannya Hanya kesempurnaan cinta yang tiada duanya . Maha agung cinta .. Keagungan yang tiada akhirnya Keagungan yang tiada ujungnya . Maha suci cinta .. Kesucian yang sesuci sucinya Kesucian yang tersuci bagiannya . Maha indah cinta .. Keindahan yang hanya dimilikinya Keindahan yang hanya ada didalamnya . Cinta itu dirimu, Cinta itu hatimu, Cinta itu nafasmu, Cinta itu jantungmu, Dan cinta itu nadimu .
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T2
ZHO
周文海
新娘
啊 你们男人就爱完美 长的要林黛玉，织布要像刘兰芝 连笑也要像婴宁 女人就该集天下美和德于一身 我爱残缺 因为，人生从不完整 女人都有面纱 羞涩的背影是内心的萌动 哥哥 你也在老去 不经意中，你的青春已大把大把流失 可你，又何尝放过 年年赏樱 你知道吗？樱花从冲绳卷来 一直到札幌 她一路枯萎，一路前行 她用残缺 结出了你最爱的新绿 如同新娘
T3
生命、时间与存在
T2
T3
T3
VIE
Bùi Chát
Hiện thực xã hội chủ nghĩa
Anh chị em hãy nhớ Chúng ta có mặt nơi đây không phải để khóc Không phải để cân nhắc Im lặng Rồi quay đầu Chúng ta ở đây để sống Để thể hiện bổn tánh chúng ta Đâu nhất thiết phải quan tâm Nhắc nhở lời đe dọa Bởi, với chúng ta Sợ hãi – không bao giờ là mục đích
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Ashharumov D.D.
«Судьба жестокая свершилась надо мной...»
Судьба жестокая свершилась надо мной. От смертной казни я едва освобожденный, Стою среди снегов, один, в стране чужой, В остроге, как в тюрьме, погибнуть осужденный. Прощай, мой милый край, семья моя родная! Всё лучшее, что в жизни я любил, И родина моя, столица дорогая! Я с вами счастлив был, но счастья не ценил. Вас больше нет при мне, судьбы рукой суровой В изгнанье дальнее влекусь я,-- скорбь в душе! Так, вихрем сорванный от дерева родного, Летит зеленый лист увянуть вдалеке!.. Свободы я лишен, и в бегстве нет спасенья; В обители снегов один я здесь стою… Кому я выскажу тяжелые мученья, Которые теснят и давят грудь мою? Услышьте ж вы меня, дремучие леса! Одни свидетели и жалоб, и страданья, И с жизнью моего последнего прощанья; И вы, горящие святые небеса!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
FAS
کمال الدین اسماعیل
شمارهٔ ۱۰۰
زلف که هزار عهد محکم بشکست پشت و دل صفدران عالم بشکست گفتم که بگیرمش شبی در مستی با آن همه پر دلی از آن هم بشکست
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Kosegarten, Ludwig Gotthard
Das Hünengrab.
Die Nacht ist heilig und hehr. Dämmernd und schauernd und ahnend ist die Nacht. Im Mondlicht woget die düstere Waldung, Im Mondlicht die Saat den Hügel hinan. Wie die Unken läuten im Teich! Wie die Nachtigallen den Busch durchflöten! Liebliche Kühle durchwehet die Lüfte. Die Maynacht ist duftig und thauig und hehr! Schweigt Nachtigallen! Unken schweigt! Schauererinnerung umflistert mich. Zwischen vier bemooseten Steinen, Unter drey rauschenden Eichen sitz' ich hier. Über die vier moosbewachsnen Steine, Über die drey rauschenden Eichen Fried' und Ruh! Die ihr schlummert drunten, Helden, Herr- liche, Schlummert sanft, die ihr sanket in der blutigen Schlacht! Die Schlucht brüllte, Der Wald brauste, Das Meer tosete dumpf auf, Als die Herrlichen fielen. Sie fielen. Die Feinde frohlockten. Verlassen weinten die Bräute. Die Barden klagten. Die Übrigbliebnen Thürmten das ehrekrönende Mahl. Schlaft sanft, ihr Edelgefallnen. Schlaft sanft im Ringe der Steine. Schlaft sanft — oder steigt herauf Mit der benarbeten Stirn, mit dem blut- beströmeten Busen. Steigt herauf, und reicht mir die Hand Voll Schwielen für die Freyheit, die ich liebe, wie ihr; Ich, eurer Enkel einer, Der Späteren, der Schwächeren einer! Die Heldenzeiten sind vorüber, Vertreten die Spuren der Ahnentugend, Verstürme der Freyheit Donnerrufe, Verbrüllt die Schlachten für das Vater- land. Knechtschaft umklirrt Die Söhne der Freyen Striemen der Despotengeissel Brandmalen den Rücken der Heldensöhne. Wo ist Biedersitte? Wo sind Mädchenblöde und Jünglingsscham? Begraben unter dem tausendjährigen Stein; Begraben, oder Laut eines Mährleins. Reiche mir, Braga, die Harfe! Reiche mir, Wodan, das Schwert! Ich fühle flammen in mir der Ahnen Tugend. Bey den Edelgefallnen, Bey der Eiche und dem Mahlstein, ich schwöre der Ahnentugend. Schwöre dir, Treue der Väter! Schwöre dir, Keuschheit der Ahnen! Schwöre der Thorheit unauslöschlichen Hass, Ewige Liebe der Väter Einfalt und Wahrheit! Wie das Moos duftet! Wie die Eiche rauscht! Wie der Rohrspaz läutet, und die Nachtigallen flöten! Der Mond lächelt aus versilberten Wolken, Und die thautrunkene Saat wogt glän- zend den Hügel hinan.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر عبد الكريم أحمد عاصي المحمود
قصيدة رسالة الزلزال
أفاقوا في المضاجع فازعينا وصاحوا معولين وصارخينا غياثك ربّنا من شرّ خطبٍ به الزلزالُ يضرب ظالمينا قد اهتزّتْ مواضعُهم فقاموا على أقدامهم مترنّحينا يغطّون الرؤوسَ حذارَ سقفٍ ترنّح في تصدّعه مَهينا وهبّوا للخلاص بغير رشدٍ بداراً للمخارج راكضينا وعدّادُ الهلاك على ثوانٍ يعدّ مصيرَهم في الهالكينا هي اللحظاتُ بين حياة بذخٍ وموتٍ فاجعٍ يُذكي الشجونا فمن أمٍّ تنادي في ذهولٍ بنيها قاصرين وبالغينا وآباءٍ من الأهوال صاروا بغوث عيالهم متحيّرينا وأطفالٍ علا منهم بكاءٌ ونادوا للحماية خائفينا تهاوتْ فوقهم جدُرُ المباني وأسقفُها فما من سامعينا قد انهارتْ عمائر شاهقاتٌ بمَن ألِفوا حِماها ساكنينا بهم دُكّت مساكنُهم وكانوا نياماً في الأسرّة آمنينا غدوا تحت الركام فلا صريخٌ يساعدهم وما من منقذينا قد اهتزّت طِباق الأرض حتى تفلّق سطحُها فِلَقاً مئينا بزجرة قاهرٍ رجفتْ خضوعاً تدكّ بأمره الحصنَ الحصينا تطوّح بالأعاظم من قصورٍ تهدّ عمادها الصلب المتينا فألقتها ركاماً من حطامٍ وأنقاضاً تخيف الناظرينا وتحت ركامها نِعمٌ أبيدت فعاد سرورُها بؤساً حزينا وتحت ركامها آمالُ ضاعت وأبقت يأسها للآملينا وأحلامٌ تلاشت من خيالٍ أحاط ظلامُها بالحالمينا وأهواءٌ وأشواقٌ بقلبٍ قضى تحت الصفائح مستكينا وأصبح تحتها بطلٌ تردّى يكابد ثقلها للعيش حينا يصارع سحقها من غير جدوى يردّ بصدره جبلاً مكينا إذا أنفاسُه خرجت بزفرٍ فلا أنفاس في شهقٍ يلينا يجاهد فوقه كُتلاً ترامت من الخرَسان سُلّح أجمعينا يدافع حملَها بيدٍ وصدرٍ وليس لثقلها من حاملينا على أعضائه هبطت جثوماً فصار خليطُها بدمٍ عجينا فأصبح ذلك البطلُ المعافى قتيلاً تحت وطأتها دفينا وتحت ركامها أمٌّ أحاطت رضيعاً رام من يدها مُعينا فنازع كفّها حجرٌ مهولٌ يقيّد ثقلُه يدها اليمينا فتحضنه الشمالُ برغم ضعفٍ وتعطف حوله صدراً قرينا يثير بكاؤه منها بكاءً ومن عطفٍ تحنّ له حنينا تباعد عنه أحجاراً ورملاً وأتربةً وأسياخاً فُرينا وتدعو يا مُجير أجرْ ضنانا فإنك أنت أرحم راحمينا فعلّق فوقها جبلاً تداعت له كُتلٌ مسلّحةٌ رُمينا على الأرض التي هاجت كبحرٍ بعنف هياجه يُلقي السفينا فسبحان الذي نجّى ضعيفاً وقد حلّ الهلاك به يقينا فأخرجه سليماً من صخورٍ تحيل جماجمَ الصرعى طحينا لئن رجع الأنام بروح يأسٍ عن الإنقاذ صاروا عاجزينا فقد حضر المُغيث لدى الدواهي هو القهّار ربّ العالمينا يُطيح الظالمين إذا تمادوا وصاروا بالعدالة ساخرينا يعمّ ديارَهم إثمٌ وفسقٌ وبالأرزاق أمسوا جاحدينا تجافوا عن عبادة مَن براهم وللشيطان صاروا عابدينا فما ركعوا لخالقهم خضوعاً وللشهوات خرّوا ساجدينا وليس لهم عن الآثام ناهٍ وبالمعروف ما من آمرينا يسود عتاتُهم بطراً وظلماً ويضطهدون قوماً مبلسينا وإن خطر الهدى فبه استرابوا وأمسوا بالضلالة مؤمنينا وإن عمّ الفساد له استراحوا وللإصلاح باتوا منكرينا شبابٌ داعرون بكل صوبٍ تراهم في الغواية سادرينا فلا يلقون رشداً من حكيمٍ ولا نصحاً لهم من ناصحينا وإن سمعوا خطيباً فاه وعظاً به سخروا وفرّوا معرضينا فلا أنسٌ لهم إلّا بفحشٍ وجلّ سماعهم للمطربينا وكل حياتهم عبثٌ وطيشٌ وإن زعموا لها هدفاً رصينا غزا أذهانَهم فكرٌ مريضٌ تُبثّ سمومُه من ملحدينا وعاد فسادُهم طبعاً جموحاً أزمّته بأيدي المجرمينا فعاثوا في البلاد بكل قبحٍ له ذو غيرةٍ يندى جبينا أما علموا بأن الله يرضى بإمهالٍ ويمقت مهمِلينا فيأخذ بالعذاب شرار قومٍ وأخياراً رضَوهم ساكتينا ويُنجي من يشاء بفيض لطفٍ يُعيد مضلّلاً في المهتدينا ويصحو غافلٌ من سكر عقلٍ ويرجع طالحٌ في الصالحينا وذلك سُنّةٌ لله دارت على مرّ الدهور بسابقينا على أممٍ عتتْ عن أمر ربٍّ وعن آياته في المرسَلينا فمنهم مَن أُبيد بعصف ريحٍ ومنهم بالخسوف قضى رهينا ومنهم صيحةٌ أردته فوراً ومنهم من أبيدوا غارقينا ومنهم بالزلازل قد أميتوا وما كانوا جميعاً معجزينا وما قصد الإله لهم بظلمٍ فأنفسَهم أباروا ظالمينا فهل تمحو العقولُ سطورَ شكٍّ وتعرف قدْرها في العارفينا! وهل تصفو القلوب من المعاصي وتُخلص حبّها في المخلصينا! وهل تعنو الوجوه لمن براها وتعلن ذلّها في الخاضعينا! وهل تُلقي الجباه غرورَ كِبرٍ وتسجد ذلّةً في الخاشعينا! وهل يذر اللسانُ حديثَ لغوٍ ويذكر ربّه في الذاكرينا! وهل تدَع النفوسُ هوى فجورٍ وتعرُج في زكاة المتّقينا! وهل تمضي الجوارحُ طائعاتٍ أوامر ربّها في الطائعينا! وهل لمليكها الأسماعُ تصغي وتأخذ قولَه شرعاً ودينا! ومن لم يبتغِ الإسلام ديناً فوجهتُه ضلال الخاسرينا فهل يأتي الشباب إلى صلاةٍ وصومٍ طائعين وراغبينا ويُلغون المراقصَ والملاهي ويأتون المعارفَ مرتقينا ويُلغون الخمور وكلّ سكْرٍ وكلّ مذمّةٍ للعاقلينا ويُلغون الإباحة في فسوقٍ إلى خلُق الفضائل قاصدينا ويمحون الفساد فلا لصوصٌ يديرون المناصبَ سارقينا ويحمون العقيدة من مضِلٍّ يحاول هدمها للفاسقينا حمىً للدين أنصاراً وجنداً لإزهاق الضلال مجنّدينا ويحمون الضعيف فلا قويٌّ يصادر حقّه من غاصبينا حباهم دينُهم علماً ووعياً فعادوا في الهدى متفقّهينا فلا يرضَون تقصيراً بحقٍّ وليسوا في التطرّف واغلينا يرون العدلَ أجملَ كلّ شئٍ يزيد جمالُه في العادلينا وتقوى الله أحسنَ كل زادٍ إذا وقف العباد محاسَبينا فيفلح من رعى لله حُكماً ويدخل في جنان الفائزينا ويسقط مُعرضٌ ولّى كفوراً إلى نارٍ تحيط بكافرينا وفي الدنيا لكل الناس عهدٌ من الرحمن أصدق صادقينا بأنْ لو آمنوا بالله صدقاً وعاشوا متّقين موحّدينا فإن الخيرَ يُفتح من سماءٍ ومن أرضٍ عليهم راغدينا ولكنْ كذّبوا بالحقّ كفراً وكانوا للمآثم كاسبينا فذاقوا بأسه أخذاً وبيلاً سواء نائمين ولاعبينا وذلك سُنّةٌ لله تجري بأول خلقه والآخِرينا لقد فاز الألى صدقوا وتابوا ومن كذبوا تولّوا خاسرينا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
خلف الخاقاني
قصيدة إبك المنازل عند منعرج اللوى
إبك المنازل عند منعرج اللوى فلعلنا نطفي به لهب الجوى دار بها قمر المحاسن طالما جذب القلوب إليه من أهل الهوى لو قال واصف حسنه فاق الورى ما ضل عن نهج الصواب ولا النوى فعسى تقول وكيف يرجى عودها فكأنها برق تألق وانطوى ولكم قطعت إليه براً واسعا من فوق طرف سابح عبل الشوا حتى طرقت حجالة في سحرة فكأنني نجم عليه قد هوى
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BEN
লালন সাঁই
কে ভাসায় ফুল প্রেমের ঘাটে
কে ভাসায় ফুল প্রেমের ঘাটে । অপার মহিমা তার ফুলের বটে।। যাতে জগতের গঠন সে ফুলের হল না যতন বারে বারে তাই তে ভ্রমণ ভবের হাটে।। মাস অন্তে ফোটে সে ফুল কোথায় গাছ তার কোথায় রে মূল জানিলে তাহার উল ঘোর যায় ছুটে।। গুরু-কৃপা যার হইল ফুলের মূল সেই চিনিল লালন মহা ভেড়ো প’ল ভক্তির ঘটে।।
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
BEN
রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর
মার্জনা
ওগো    প্রিয়তম, আমি তোমারে যে ভালোবেসেছি মোরে    দয়া করে কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। ভীরু     পাখির মতন তব পিঞ্জরে এসেছি, ওগো,    তাই বলে দ্বার কোরো না রুদ্ধ কোরো না। মোর    যাহা‐কিছু ছিল কিছুই পারি নি রাখিতে, মোর    উতলা হৃদয় তিলেক পারি নি ঢাকিতে, সখা,    তুমি রাখো ঢাকো, তুমি করো মোরে করুণা— ওগো,   আপনার গুণে অবলারে কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। ওগো    প্রিয়তম, যদি নাহি পার ভালোবাসিতে তবু     ভালোবাসা কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। তব     দুটি আঁখিকোণ ভরি দুটি‐কণা হাসিতে এই      অসহায়া‐পানে চেয়ো না বন্ধু, চেয়ো না। আমি    সম্বরি বাস ফিরে যাব দ্রুতচরণে, আমি    চকিত শরমে লুকাব আঁধার মরণে, আমি    দু‐হাতে ঢাকিব নগ্নহৃদয়বেদনা— ওগো    প্রিয়তম, তুমি অভাগীরে কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। ওগো    প্রিয়তম, যদি চাহ মোরে ভালোবাসিয়া মোর      সুখরাশি কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। যবে     সোহাগের স্রোতে যাব নিরুপায় ভাসিয়া তুমি       দূর হতে বসি হেসো না গো সখা, হেসো না! যবে     রানীর মতন বসিব রতন‐আসনে, যবে     বাঁধিব তোমারে নিবিড়প্রণয়শাসনে, যবে     দেবীর মতন পুরাব তোমার বাসনা, ওগো     তখন হে নাথ, গরবীরে কোরো মার্জনা কোরো মার্জনা। (কাব্যগ্রন্থ : কল্পনা)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
EST
Triin Soomets
***[Sulle ma kingiksin südame]
Sulle ma kingiksin südame, kuid ma ei leiakusagilt isegi ta tulilillede lõhna,olen ta kaotanud kuhugi, kus tuli käiakuldsete puude all, tunda laugudel tumedat vihma. Sulle ma kingiksin öö, kuid ma ei leiatähte, mis tõustes kuulutaks päeva lõppu,hommikult tuleb sul huuled mu huultel hoida,keset päikselist päeva mind võtta. Sulle ma kingiksin enda, kuid ma ei leiakusagilt isegi liiva vajunud jälge,sul tuleb tuuli pyyda ja varjude kannul käiakuulmatult-kergelt.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
景安
寿阳道中
山程逐日入清幽， 涧水潺潺漱石流。 欲问关情何处是， 半林红叶写深秋。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
CES
Dostál-Lutinov, Karel
PÍSEŇ ORÁČOVA.
Orám, orám, orám od západu k zorám. Orám, orám, orám v srdci dolů horám. Od zor do západů orám do úpadu, nohy rozedrány, ruce rudé rány, Tváří naléhaje, krví zalévaje. Svaté seju zrní, klaté klidím trní, posmívyný, štvaný, hložím zasypaný, dva tisíce roků pořád slzy v oku orám, orám, orám.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
LZH
张翰
杂诗三首
东邻有一树， 三纪裁可拱。 无花复无实， 亭亭云中竦。 隟禽不为巢， 短翮莫肯任。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ARA
الشاعر مظفر بن إبراهيم العيلاني
قصيدة وروضات بنفسجها
وروضات بنفسجها بصبغة صنعة الباري كخرم لازوردي على ألفات زنجار
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T5
LZH
李穡
孤生
孤生何孑孑， 多病更依依。 筆硯消長日， 壺觴對落暉。 世情隨處變， 吾道至今非。 對鏡每自笑， 白頭胡不歸。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Diego Sandoval De Castro
32
Ecco che s'avicina il giorno estremo, lasso, de l'empia e dura dipartita et è ben presso il fin de la mia vita, a cui pensando inanzi tempo tremo. Occhi miei lassi, perch'io forte temo che vostra gioia fia tosto fornita, godete intorno a la beltà infinita, mentre il vostro poter non è in voi scemo. E siate tanto nel mirar accorti, che per soverchie voglie, in sua presenza viver credendo, non restiate morti. Ma non potendo aver tal sofferenza, prendete, mentre durano, i conforti, ch'assai meglio è 'l morir, che 'l viver senza.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
屠隆
闻化女湘灵为祥云洞侍香仙子志喜六首
手启琅函喜欲狂， 东来消息大非常。 偶然题作留香草， 洞府新衔号侍香。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Egunov A.N.
«Для наших русых -- русичей иль россов --...»
Для наших русых -- русичей иль россов -- среди помойных ям и собственных отбросов мир оказался тесен, и в ничто они себя спихнуть старались разом. Пустые розы на откосе у траншеи, уже пустой, болтаются, как голова на шее, и шепотом кивают соловьям, зиянье ям преображая в песень: вы вымерли, и мы хотим за вами, о Боже мой, кто нас сорвет, кто нас возьмет домой, в жилище призраков и русых и российских, убийственных, витийственных и низких?
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ENG
Flecker, James Elroy
PRAYER
Satan, to thee be praise upon the Height Where thou wast king of old, and in the night Of Hell, where thou dost dream on silently. Grant that one day beneath the Knowledge-tree, When it shoots forth to grace thy royal brow, My soul may sit, that cries upon thee now.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ENG
Sheard, Virna
THE FAIRY CLOCK
It has been so glad a world since the coming of the morn;— Oft I wondered, when I met any souls who seemed forlorn; And I scarce gave heed to those who were old or travel worn. Mayhap I have loved too well all the merry fleeting things; Run too lightly with the wind,— chased too many shining wings; Thought too seldom of the night, and the silence that it brings. Well I fear me I have been but an idler in the sun; All unfinished are the tasks long and long ago begun;— In the dark perchance they weep, who have left their work undone. And I know each black-frocked friar preacheth sermons that, alas! Fain would halt the dancing feet of those careless ones who pass, Down a sweet and primrose path, through the ribbons of the grass. Silver-clock! O Silver-clock! It was only yesterday Dandelions flecked the field, starry-bright and gold and gay; You are but the ghost of one — little globe of silver-grey! Tell me — tell me of the hour,— for there is so much to do! Is it early? Is it late? Fairy-clock! O tell me true, As I blow you down the wind, out upon a road of blue!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
万志为
天地之外
我走的路用孤独铺成 伤痕见证 宛如一株临水的垂柳 只能俯视倒影的天空 何时，我的手竟可以举起 指着头顶上方 指着过往的行云 行云且留步 我和你一样孤独 它潇洒的去了 我放下酸软的柳条手 静静看它被分割 片片散布水面 没有一条路少得了寂寞 巨大的孤独 沛然与四时同生 完整而不发怨言 我的路，是孤独的分支机构 我的寂寞，是暖暖小屋 贮存我在完整里面 避免瓜分大劫
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
王阮
彭澤道中二首
世路日益險， 道根終自深。 因勞踏石足， 倍起愛山心。 地冷雪常在， 歲窮天更陰。 今宵投宿處， 知度幾層林。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ZHO
谢三进
地缚灵
「当时他就坐在那里」 亲眼目睹的人正在讨论，传闻中的地缚灵 「因着未能完成的愿望……」 冷清街角看不出任何痕迹 「……思念都是多余」 突然想起我曾多次见过你 在相同街角，怀藏春的遗绪途经 行道树据此擅自 散布花的信息 然而传闻频替，递来恶耗十分可疑 娴好女子如你 竟有那么一次失信 在无神的夜—— 为了与你再次相遇 于是日复一日返抵记忆街角 坐稳适合等待的姿势，点燃思绪狼烟 召唤非自愿的阴影 累积情感灰烬直至成为烟头微光中 一再忘情现身的 地缚灵
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
ITA
Giacomo Leopardi
null
Piango el mio peccato rio E 'l tempo ch'ho mal speso, Mercè chiamo, o summo dio, Che d'ogni diffecto mio Me perdoni se t'ho offeso. Po' ch'io son tua creatura, Signor, non me abbandonare, Non lassar la toa factura Ch'ora a te vol ritornare. Dame spatio cum misura, Che me possa confessare, E dal prete aver censura D'ogni mio grave fallare. Per fuggir toa voce obscura Che farà el mondo tremare Quando ognun con gran paura Serà a odirti judicare. Exaudi hora el mio disìo, El mio pianto e la mia voce, Signor dolce, uman e pio, Non me ponere in oblio, Che per me pendisti in croce.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
ابن نباتة المصري
قصيدة كل حي قاض عليه زواله
كلّ حيٍّ قاضٍ عليه زواله وإلى هذه السبيل مآله يا جلالاً عن الزمان تقضَّى عزّ ربٌّ قضى وجلَّ جلاله ما اقتضى حظّنا بقاءك فينا واحداً تشمل الأنام ظلاله هادياً للندى وللعلم ترجى كلّ يومٍ أقواله وفعاله أين ذاك الغمام يدنو إلى النا سِ ندى كفّه ويعلو مناله أين أحكامه وأين علاه أين أقواله وأين نواله قف بقبر الإمام يا نادب الفض ل وخلّ البكاء تهمي سجاله وانْثر الدمعَ حول مثواه نثراً مثل ما ينثر الكلام ارْتجاله ودع الشعر كانَ للشعر وقتٌ بنداه وقد تغيَّر حاله وسلا الصبّ واسْتراح المعنى لا صباباته ولا عذَّاله أقفرت ساحة العلى فبيوت الش عر من بعدِ بُعده أطلاله آه للطالبين علماً ورفداً بعد ما غاضَ عزمه واحْتفاله طالب العلم فيه للنحو نوْحٌ لا تسل عنه كيفَ أصبح حاله طالب الجود مات من كانَ في الج ود تباري يمنى يديه شماله طالب العلم مطلقاً خلّ عنه قيد العلم حزنه واتّكاله عجباً من سريره يوم أوْدى كيفما أوْرَقت ورقّت ظلاله عجباً من زمانه حين ولَّى كيفما سيرت ودكَّت جباله صعدت روحه لأمثالها الزه ر وفي الأرضِ أين أين أمثاله فتهاوت كواكب الأفق تسعى وانْحنى يبدأ السلام هلاله وعدمنا نحن الندى ولقينا يتقاضى وفد الرجاء جلاله يا له من مصاب دينٍ ودنيا طالَ فينا اشْتغاله واشْتعاله شابَ كالشيخ طفله وبكى الأش ياخ فيه كأنهم أطفاله ونعت مصر والشام إماماً طرزت مجد وذا وذاك خلاله كم مقام كما سمعت ملوكي ولديهِ تصرَّفت أفعاله كم بيمناه قصة قد أجيبت وسؤولٌ بها أجيب سؤاله كم قريب دعا به وبعيد وهو هامٍ يد الندى هطَّاله كم أتتني مع الركاب لهاهُ ووفت لي مع الزمن خصاله لو بقدرِ الأسى بكيت لسالت مهجة كم وفت لها أفضاله في سبيل العلى غمامٌ تولى بعد ما أخصب الورَى إقباله هكذا عادة الزمان بنوه بسط ظل كما ترى وزواله ودفين على بقايا دفين مثل ما قال من سرت أمثاله كم إلى كم هذا التغافل منَّا عن يقين الردى وهذا التباله جاد يا قاضي القضاة ضريحاً كنت فيهِ غيثٌ يسرُّ انْهماله وجزى الله جود كفّك عنَّا وتولاَّك جوده ونواله لك منَّا نشر النسيم ثناءً ولنا بالأسى عليك اعْتلاله
T3
生命、时间与存在
T3
T4
T3
ARA
الشاعر جران العود النمري
قصيدة فيأخذني العناق وبرد فيها
فيأخذُني العناقُ وبَردُ فيها بموت من عظامي أو فتورِ وأقحَلُ حين أدخلُ في حشاها قحولَ القدِّ في عنقِ الأسير
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
LZH
林大鵬
石塔嶼
峋嶙滄海島， 石塔鬥飛泉。 雲濕人猶在， 樹欹鳥共屳。 平郊迷極目， 遠水欲浮天。 潦倒高歌後， 名山是夙緣。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
薛岡
庚申元旦
日掛鳯樓端， 年新事改觀。 可矜臣罪薄， 不測主恩寛。 望赦心徒費， 回天責巳完。 諸公有笑口， 踴躍試辛盤。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
ENG
Christina Georgina Rossetti
Up-Hill
Does the road wind up-hill all the way? Yes, to the very end. Will the day's journey take the whole long day? From morn to night, my friend. But is there for the night a resting-place? A roof for when the slow dark hours begin. May not the darkness hide it from my face? You cannot miss that inn. Shall I meet other wayfarers at night? Those who have gone before. Then must I knock, or call when just in sight? They will not keep you standing at that door. Shall I find comfort, travel-sore and weak? Of labour you shall find the sum. Will there be beds for me and all who seek? Yea, beds for all who come.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
RUS
Майков Аполлон Николаевич
В альбом
Жизнь еще передо мною Вся в видениях и звуках, Точно город дальний утром, Полный звона, полный блеска!.. Все минувшие страданья Вспоминаю я с восторгом, Как ступени, по которым Восходил я к светлой цели...
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
عائض القرني
قصيدة يفدي حذاءَك باعةُ الأبقارِ
يا باعةَ الأجبانِ والأبقارِ كفوا أذاكم يا رموز العارِ شاهت وجوهكمو وخيّب سعيكم تباً لكم من عصبة أشرارِ طاشت عقولكمو أمثل محمد تلد النساء بسائر الأمصارِ؟ لو صُوّر الشرف الرفيع بهيكلٍ لوجدته في هيكل المختارِ والعدل لو تلقاه شخصاً ناطقاً لرأيته في سيِّد الأبرارِ يتطهّر الطُهرُ البريء بطهرهِ والمجدُ يلبسُ منه تاج فخارِ نفديك بالأرواحِ يا عَلَمَ الهدى نفديك بالأعراضِ والأعمارِ نفديك بالأبناءِ في زمن الصبا نفديك من دكّا إلى دكّارِ والذُّلُ والعارُ الشنيع لساقطٍ نذلٍ حقيرٍ خائنٍ غدّارِ من دون عرضكَ يا حبيب قلوبنا ضرْبُ الجماجمِ من بني المليارِ المجدُ يبدأُ من محمدٍ شامخاً وبوجههِ يزدانُ كل نهارِ والحقُ يبدأُ من محمدٍ مثلما فاض الضياء بروحه في الغارِ والعدلُ يبدأُ من محمدٍ معلناً للناس حق مكانة الأحرارِ هو سيد العظماء ما من سيدٍ إلا له يعنو بكل وقارِ هو فجرُنا هو نورُنا هو فخرُنا هو ذخرُنا في البدوِ والحضَّارِ ودماؤنا تجري بنبض حديثهِ كالسلسل الجاري من التيارِ خفقاتُ أرواح الشعوب بحبِّه ودموعهم كالهاطل المدرارِ فعليه صلى الله ما سَطَعَ الضيا وترنَّمتْ ورقاءُ بالأشعارِ وعليه صلى الله ما التفَّ الدجى وتردّدت ذكراهُ في الأقطارِ بأبي وأمي أنت أكرمُ مرسلٍ يفدي حذاءك باعةُ الأبقارِ
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Friedrich Nietzsche
An den Mistral
Mistral-Wind, du Wolken-Jäger, Trübsal-Mörder, Himmels-Feger, Brausender, wie lieb ich dich! Sind wir zwei nicht Eines Schoßes Erstlingsgabe, Eines Loses Vorbestimmte ewiglich? Hier auf glatten Felsenwegen Lauf ich tanzend dir entgegen, Tanzend, wie du pfeifst und singst: Der du ohne Schiff und Ruder Als der Freiheit freister Bruder Über wilde Meere springst. Kaum erwacht, hört ich dein Rufen, Stürmte zu den Felsenstufen, Hin zur gelben Wand am Meer. Heil! da kamst du schon gleich hellen Diamantnen Stromesschnellen Sieghaft von den Bergen her. Auf den ebnen Himmels-Tennen Sah ich deine Rosse rennen, Sah den Wagen, der dich trägt, Sah die Hand dir selber zücken, Wenn sie auf der Rosse Rücken Blitzesgleich die Geißel schlägt, – Sah dich aus dem Wagen springen, Schneller dich hinabzuschwingen, Sah dich wie zum Pfeil verkürzt Senkrecht in die Tiefe stoßen, – Wie ein Goldstrahl durch die Rosen Erster Morgenröten stürzt. Tanze nun auf tausend Rücken, Wellen-Rücken, Wellen-Tücken – Heil, wer neue Tänze schafft! Tanzen wir in tausend Weisen. Frei – sei unsre Kunst geheißen, Fröhlich – unsre Wissenschaft! Raffen wir von jeder Blume Eine Blüte uns zum Ruhme Und zwei Blätter noch zum Kranz! Tanzen wir gleich Troubadouren Zwischen Heiligen und Huren, Zwischen Gott und Welt den Tanz! Wer nicht tanzen kann mit Winden, Wer sich wickeln muß mit Binden, Angebunden, Krüppel-Greis, Wer da gleicht den Heuchel-Hänsen, Ehren-Tölpeln, Tugend-Gänsen, Fort aus unsrem Paradeis! Wirbeln wir den Staub der Straßen Allen Kranken in die Nasen, Scheuchen wir die Kranken-Brut! Lösen wir die ganze Küste Von dem Odem dürrer Brüste, Von den Augen ohne Mut! Jagen wir die Himmels-Trüber, Welten-Schwärzer, Wolken-Schieber, Hellen wir das Himmelreich! Brausen wir ... o aller freien Geister Geist, mit dir zu zweien Braust mein Glück dem Sturme gleich. – – Und daß ewig das Gedächtnis Solchen Glücks, nimm sein Vermächtnis, Nimm den Kranz hier mit hinauf! Wirf ihn höher, ferner, weiter, Stürm empor die Himmelsleiter, Häng ihn – an den Sternen auf! Tweet   Gedichtinterpretationen - Gedichtanalysen - Bücher von und über Friedrich Nietzsche audible-Hörbücher KOSTENLOS testen Impressum - Datenschutz
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
ARA
الشاعر خالد عبد الرضا السعدي
قصيدة غريب المرافئ
لكَ أن تصيح فتستفزُ قبابُها وتنوحُ أفئدةُ وينزفُ بابُها وتلٌمُكَ الدٌنيا جُنُونَ أصابعٍ نسَجَتْكَ أشرعَة يطُولُ غِيابُها مُتبسًمَ الخُطواتِ تُورقُ آهة شُتِلت على صدرِ الجهاتِ حرابُها لك أن تُعاتبَ كي تئِن قصائِدُ وتُنيرُ حُزْنَكَ إذ يُمُجُ شرابُها لكَ في أقاصِ الحرفِ أعتقُ جنةٍ قامت على يُتِمِ السنينِ رحابُها فكأن أوردةَ الحُرُوف مآذِنُ كفَرت بفقْدِك واستطالَ عذابُها وهَربتُ أبحثُ عن يديكَ فلم أجِد هَربا..فأروقةُ الرحيِلُ إيابُها أنا أقتفيكَ وجيلُ همًك في دمَي.. أرضُ..وآثامُ الًرياح تُرابُها ************** تتلاهثُ الخطواتُ حينَ تدوسني للبُعدِ أخيلةٍ يجِلُ خطابُها فأفزُ مِن سَكَرِ الحقيقةِ شاربا كأسَ الغيابِ فيستقيكَ سَحابُها صُلِبَت على بابِ الدقائقِ دمعتي وبوجهِ حُزني غُلًقت أبوابُها وأراكَ تقترفُ إعتِناقَ شَواطىءَ ال أوجاعِ يُغْرزُ في إعتناقِكَ نابُها!! فَتُحَشًدِ الدنيا بصدركَ صَرْخة لو أُطلقِت لتزلزلت أعتابُها وأُُحِيَلَ شَوكُ العُمْرِ آيةُ فرحةٍ مخمورةُ بسمائها أربابُها ************ فالآيةُ الأولى: تُذلُ رِ قابُها والآيةُ الأُخرى: يحَقُ حِسابُها زَ حَلت لقتْلِكَ في السًماءِ كواكِبُ والشًمسُ مُسودُ المدادِ عِتابُها وبكت للوعَتِكَ الحييًةِ أنْفُسُ وتَعَفًرت بثرى خُطاكَ ثيابُها غًُربْتَ عن جَسَدِ العراق بِطَعنةٍ نَهَشت بأفئِدِةِ الفراتِ ذِئابُها فالآنَ تسألُ عنْ رحيْلِكَ طِفلةُ ويفيضُ من كأسِ السٌؤالِ جوابُها والآن تَرتعِشُ الحمائِمُ في دمي إذ باضَ في عُش اللقاءِ غُرابُها كم كُنْتَ تَغزِلُ في العراقِ قصائِدا عِشْقا يضوعُ على الوجودِ ملابُها؟؟ لملِم شواطِئَكَ الفتًيةَ إنًها قِمَمُ وجيشُ الحاسدينَ هِضابُها أأبا الخوالِدِ كيفَ نُفْهِمُ أُ مًة مَلجُومةُ بظلالِها ألبابُها؟!! ولديهموا قَتَلَ النٌفوسِ تًعودت أخبارُهْم..وتًقطًعت أنسابُها وكأنًهُم عَصَبُ بِجِسمِ مصيبةٍ مشدودةُ لِعناقِهم أعصابُها قتلوكَ كُل القَتْلِ إلا قتْلة من قبلِ هذهِ ما محاكَ ضبابُها فالخالِصُ الظامِي يشِفُكَ رشفَة سعديًة علَويًة أترابُها فا بشِر بفَوزِكَ إن داركَ جنًةُ خُتِمت بصومك إن صَومكَ بابُها ربُ رحيمُ لا شحيحُ فَضلُهُ وتَطوفُ حَولكَ بالرًحيقِ كِعابُها ياخالدَ الحرفِ المُضمًخِ بالعرا ق محًبَة صلًى عليكَ شبابُها
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
JPN
公宗（西園寺実衡男）
null
さひしさは　はるもかはらぬ　やまさとに　ひとめをそへて　はなそまたるる
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T1
CES
Chalupa, František
III.
Na Hradčanech na královském týně českým panstvem přeplněny síně. Vše sem touha po perutích snesla, by v zem lepší vrátily se časy. Mezi nimi, co je cizák, líně usedlo si v pozlacená křesla, potutelně mhouří hnědé řasy, pod kterými zpupnost v zracích hoří – lakotné to plémě braniboří. Ve skupinách hlava vedle hlavy. Hrdý Vítek z tvrdé Soběslavi s panem Sezimou se živě baví. „Děl jsi, jak jste vjeli do Jihlavy,“ – pamatuje Sezimu, jenž chvíli odmlčel se. „Dojeli jsme tedy k naší cesty kýženému cíli. Záviše byl smuten. – V skvostné šaty oděn stoupal zvolna do komnaty hodovní, já pozorlivě za ním. Urozených hodovníků hledy spočinuly na něm. Lepým paním, něžným pannám uklonil se svíže, na to vábně koleno své níže Rudolfovi císaři čest vzdával. Milostných slov lichotivý nával odměnou byl panu bratru tvému. Kunhuta pak v skvostném diadému, závoj líci její obestíral, stiskla ruku Závišovu jemně. Poznal jsem v tom krásných očí tému znojem vášně pláti zraky její, a když Záviš obrátil se ke mně – vidím, – i on touhou po ní zmíral.“ „„Láska, jakých bylo málo, pravdu díš, upoutala tato srdce obě,““ kvapně Vítek obrátil se k němu. „„Myslím asi, na letošním sněmu Záviše že mezi pány nespatříš. Neskonale šťasten v této době čarovného blaha prázdní zlatou číš. Na opavském Hradci v Kunhutiných loktech, kde je v taji oddal kněz, věru spřádá pásmo řečí jiných. Odpusť, prosím, a svou dopověz.““ „Kolovaly poháry a číše, – a my rokovali stranou tiše. Hlednu mezi řečí na Záviše... Vypravoval, ke mně mluvil sice, ale jeho jarobujné zraky, jak dvě neuprosně hněvné lvice hledí na Kunhutu. Šeré mraky smutečního závoje, jenž líce její, světlé slunce ženské krásy, zahalují, chtěly proniknouti. Na rtech jeho sladký úsměv hrá si, zří-li závoj poněkud se vzdouti. – Vinula se různých řečí nitka, kol nichž jeho žárlivost se táhla, jak zjev drobný potajného skřítka, když ta slova zaslechneme znáhla: ,Jste jak světlá, smavá zora ranní, nejkrásnější v světě z krásných paní. Ovšem dvorný mrav to sice není, prosit o jediné políbení, ale u vás jinak není možná – ‘ Naklonil se Rudolf po tom slově ke Kunhutě kněžně, krásné vdově. Tu choť císařova, Anna zbožná chvěla se jak ovanutá mrazem. Kunhuta zrak cudný klopí na zem, na rozpacích ovdovělá kníní, úzkost v každém něžné líce tahu. Než se stalo, těžkým mečem rána zaduněla náhle o podlahu, rozlehla se po hodovní síni. V mdloby mnohá dáma polekána padla, mnohý pohár vypad’ z ruky. Záviš, jak bůh hněvu – zrak plál divě – stál tu jako vytesaný v kameni. A ta rána jeho hrozné muky, žárlivosti neklamné jest znamení. Rudolf pousmál se pohrdlivě. – Závišovi mnoho vděku, pane, tento projev hněvu neuchystá!“ „„Ovšem,““ vece Vítek, „„pravda jistá – bratře, totéž na mysli mi tane –““ A než dopověděl, úhoz mečem v ráz slyšet sněmovnou, až tělem běží mráz. Pohlednou, kde bouř se jaká shání. Hynek z Dubé, – kolem čeští páni – horlí to, – pot kane s jeho skrání, – vykládá a při tom hněvným řečem, dává důraz na podlaze mečem. „Utonouti v německém-li moři chcete, milí páni korouhevní? Což pak nejsou země škůdci zjevní všichni, pravím, všichni Braniboři? Ať moc svoji tuto neupevní, staráme se, kdo z nás nejsme tchoři, bijeme se, rveme s nimi stále – vy mi nejste nežli chasa líná, která v zoufalosti ruce spíná, když má groš dát na výkupné krále.“ Bruno, braniborský biskup, jak to slech’, zachvěl se a v hrudi se mu ztajil dech. A pan Hynek hněvně bouří dále: „Lépe k babám, páni, jíti než-li k vám! Kdo máš plný měšec, nech si ho již, nech. Však já pro krále si dojdu svého sám. Jest-li dnes mé slovo nepochopí braniborská dravá chasa, vlčí – bude s nimi mluviti mé kopí a řeč mého meče neumlčí. Umím provést, co dím jedenkráte, umím, páni, umím, však mne znáte!“ Dohovořil, ohlednul se kolem – pozornosť však jinam obrácena. Záviš vstoupil právě. Pod chocholem zlaté přilby usměvavé líce, něžné, jako by to vešla žena. Žasli všichni zvědavě zírajíce na stříbrné loutny jeho duhu, kterou zavěsil si na ramena na hedbavnou, šarlatovou stuhu. Žena, meč a loutna – jeho heslo. „Krásný Záviš,“ – z úst se k ústům neslo. Vážně hleděl Záviš tich a něm po známých i neznámých mu kruhu, věděl, mnohým že jest nevítaný host. Rázem jinam obrácena pozornosť, neboť započínal panstva sněm. Mnoho řečí... Mnohá prudká, přímá z mračen nevole a hněvu hřímá, cizozemce drtí blesky její v jiné tajný záměr jakýs dřímá, který štítí se a bojí světla, jiné jako přívaly se lejí, jiná v drobné kudrlinky zkvetla, obsah vysech’, jako potok v parně. Když pan Hynek z Lichtemburka švarně povstal, uklonil se pánům skrovně, ticho jako v hrobě po sněmovně. Byl pan Hynek z Lichtemburka svěží, mlád a řeč jeho bouřila jak vodopád. Napjetí, co poví. Dnes on tiše: „Otázka tu byla, panstvo, různých vlád – kdo má nyní, kdo nám dosud v čele stál? Já vám pravím: Pozor na Záviše, aby nebyl dneska pán a zítra – král. Kunhuta již aspoň jeho chotí!“ – Domluvil a zrak mu divným ohněm plál. Kol Záviše dav se přátel rotí! „Ztrestej pych ten,“ vyzývají mnozí, všady ruch a povyk, ryk a šum. A když litá bitka nastat hrozí, probral se pan Záviš z těžkých dum, na řečniště stoupá pevnou nohou, ukloní se panstvu, mužně vece: „Pravím, vysýlejte, co kdo mohou, šípův mrzké hany na mé plece, mnozí z vás, kdo stojíte tu vůkol, hanebný mi přidělujte úkol, že se v duši mojí touha chvěje, abych mohl uloupiti trůn. Já vám odpovídám zvukem strun této loutny, jež mi nad vše drahá.“ Ve stříbrné struny něžně sahá, mocným hlasem k jejím zvukům pěje: Roucha svoje roztrhněte, hlavy sypte popelem, vždyť víc nejsi, český světe, než-li druhým Bábelem. Druhu druh meč bědných svárů učí tančit po lebce, v nesvornosti hyne spáru každý podnik v kolébce. Uchystáni proti sobě stojí v zbroji mužové, nevidouce, že v té době hyne poupě růžové. Z Přemyslovy ratolesti – slyšíš, stádo rvavých lvic. Odpovídej, kde že jesti dědic trůnu, králevic? Zrezavěly meče naše, nevíme, co s pavezou. Čekejme jen tedy plaše, co běd Němci navezou!“ „Tisíc rarohů! Toť slovo jednou!“ volá Hynek z Dubé. „To mi z duše, ať se čeští páni přece zvednou – odkud přišel Branibor, ať kluše!“ – Biskup Bruno oulisný jak hádě vstane, mluví měkce, ale suše: „Nechci věnovat své slovo vádě, ale tolik moje ústa tvrdí, páni stateční a Češi hrdí, králevici vlas že nebyl zkřiven, jemu nebylo a není kruše. Nejlíp – vykupte – jej – pět set hřiven. Záviš rozhorleně vece na to: „Aj kdo může jednat, kněže, jako ty? Hlásati máš svaté milosrdí a ty ctitelem jsi zlaté lakoty. Pojď si, kněže, pro stříbro a zlato – plně naměřím ti, vrchovatě.“ Souhlas rozlehnul se po komnatě, za ním radost letí Prahou dále: „Záviš vyplatil a osvobodí krále!“
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
SPA
Jaime Torres Bodet
Túnel
Una antorcha enemiga alumbra, mientras duermes, el profundo túnel que de mi amor a tu alma lleva. Con invisibles puños ¿qué guardia la sustenta? Quiero avanzar… Y me detiene un muro. Pretendo entonces retroceder y siento que una puerta se cierra tras de mí siempre que dudo… En pleno sol me quedo -trémulo, terco, ciego- imaginando no más el golpe brusco con que, al cortar tu sueño, me arrojará a la noche, sin antorchas, otro invisible centinela mudo.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BUL
Албер Самен
О, споменът за теб — една любима книга!…
О, споменът за теб — една любима книга! Заспивам с нея аз и тя от сън ме вдига и в нея по̀ е хубав животът, може би — не блян печален, в който душата ти скърби. Бих искал мойте строфи не друго да краси, а облакът уханен на твоите коси; като прочут златар с движения изкусни да ти извая стих по-фин от твойте устни; да пресуша тъгата с изгарящи вълни и всяка твоя дума и в мене да кълни, да кажа как море с талази скръбни стене в гръдта ти — залив тих, недостижим за мене; а твоите очи са две хладни езера в безмълвния следобед сред есенна гора; и в гаснещия час на скъпата реликва — чуй как пианото на нашта скръб откликва! — с почти набожно ехо и днес да прозвучи целувка закъсняла по твоите очи.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
IND
Ayus.
UNTUKMU ISTRIKU
UNTUKMU ISTRIKU Oleh Ayus. Wahai istri ku... engkau wanita yang telah dihalalkan untuk ku.. terima kasih atas kesediaan mu.. terima kasih atas keikhlasan mu.. menerima ku seperti ini adanya... Wahai engkau, istri ku.. kepercayaan mu adalah motivasi ku.. untuk selalu menjaga cinta mu...ISTRI ku.. maafkan suami mu yang jauh ini.. maafkan suami mu yang tak bisa selalu ada untuk mu...
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Tania Skarynkina
ЗАВТРАК ИЗ НИЧЕГО
Сейчас начнётся самое интересноея начну готовить завтрак из ничегоиз малярш за дверьюиз синичек за окном из новостей со всех сторонот которых заворачиваются кишкии абсолютной тишины изнутри а когда наемсябуду ходить до беспамятстваи пытаться проголодаться.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
TUR
Murat Çobanoğlu
Yaradan (Bir Dua Edim)
Ben bir dua edim siz amin deyin Cümlemizi afeylesin yaradan İsyanımız fazla amelimiz yok Cümlemizi afeylesin yardan Her zaman huzurda duran aşkına Boynunu Mevla'ya buran aşkına Hakk kelamı güzel Kur'an aşkına Cümlemizi afeylesin yardan Hakk'a doğru zikir eden gözlere Selavat getiren nurlu yüzlere Afatını göstermesin bizlere Cümlemizi afeylesin yardan İsyan bizi götürüyor günaha Çalışanlar temiz gider dergaha Çobanoğlu el açıyor Allah'a Cümlemizi afeylesin yaradan
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
URD
Mirza Ghalib
Mat mardumak e diida men samjho ye nigaahen
mat mardumak-e-dīda meñ samjho ye nigāheñ haiñ jam.a suvaidā-e-dil-e-chashm meñ aaheñ kis dil pe hai azm-e-saf-e-mizhgān-e-ḳhud-ārā ā.īne ke pāyāb se utrī haiñ sipāheñ dair-o-haram ā.īna-e-takrār-e-tamannā vāmāñdagī-e-shauq tarāshe hai panāheñ juuñ mardumak-e-chashm se hoñ jam.a nigāheñ ḳhvābīda ba-hairat-kada-e-dāġh haiñ aaheñ phir halqa-e-kākul meñ paḌīñ diid kī rāheñ juuñ duud farāham huiiñ rauzan meñ nigāheñ paayā sar-e-har-zarra jigar-gosha-e-vahshat haiñ daaġh se ma.amūr shaqā.iq kī kulāheñ ye matl.a 'asad' jauhar-e-afsūn-e-suḳhan ho gar arz-e-tapāk-e-jigar-e-soḳhta chāheñ hairat-kash-e-yak-jalva-e-ma.anī haiñ nigāheñ khīñchūñ huuñ suvaidā-e-dil-e-chashm se aa.heñ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T6
T2
ARA
نبيل الشاويش
قصيدة عيناك يا توأمي
عيناكِ يا توأمي بدءُ الحكاياتِ قد أينعتْ منهما بالسحر جنّاتيلو جاز لي في الهوى والشرعِ غلقُهما لحَجرتُ سحرَهما إلا على ذاتي عيناك يا توأمي أفقٌ يفيض رضَى كالمُزْن في أرضنا نبعُ المسَراتِعيناك دفءُ الندى والريح تعصف بي عيناك فجر المنى في ليلنا الآتي عيناك بحرٌ طغى والعشق أشرعتي أنَّى اتجهتُ على كفيك مرساتيعيناك في شرعتي نجمان قد لمعا يسري بهديهما رحلي وميقاتي وأعيذ سحرَهما بالله من حسدي وأعيذ حسنَهما من سحر أبياتييا ساحري ولكم في أرضنا جيشٌ يحمي مرابعكم من فوق صهواتي عيناك في قدري سرّان من عجبٍ مأوى لمغتربٍ شهد المرارتبرقان في ليلي، سهمان في كبدي مسرى لأوردتي، معراج آهاتي يا ساحري عذراً، لم يبقَ لي إلا عيناك يا ساحري أرقى حكاياتي
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر زفر بن الحارث الكلابي
قصيدة ألاَ مَن مُبلفٌ عني عُمَيراً
ألاَ مَن مُبلفٌ عني عُمَيراً مقالَةَ عاتبٍ وعليك زاري أتتُركُ حَيَّ ذي كَلَعٍ وكلبٍ وتكسِرُ حَدَّ نابك في نزارِ كمجتنح على احدى يديه فَخانتهُ بِوَهنٍ وانكسارِ بتغلبَ تبتغي الأرباحَ جَهلاً وقَبَلَكَ أَفسدُوا ريحَ التجار
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
FRA
HERVÉ, Henriette
JUIN
Nous éprouvions tous deux un sentiment d'attente, Par ce ciel lourd et chaud, c'était au mois de Juin, Et j'écoutais, à travers le sens incertain Des mots que nous disions, la pédale constante Que tenaient nos deux cœurs… Ah ! je sais qu'il te hante Aussi, l'appel réitéré comme un tocsin Du do bémol si doux, qui cherche, et cherche en vain, La fusion de son accord de dominante… Mais ta voix s'est brisée au bord de tes aveux, Et voilà que moi, j'ai des larmes dans les yeux… Minute étrange où j'ai peur de ce que j'inspire… De ce que j'éprouve aussi. Mais rien ne traduit, Qu'un long regard, tout ce combat qui nous déchire… Et brusquement… je t'ai quitté comme on s'enfuit…
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SLV
Snoj, Jože
Njihov dan
Mire bere ves dan, Mare marnja ves dan. Ni videti Vida ves dan, Jošt se joka ves dan. Vsak fant ima svoj dan, za vse fante je dan en sam. Dan je od vseh otrok, čedalje dlje naokrog. Ne trobite vendar ves dan: ti si tak in ti tak in ti tak, saj dan je dnevu enak in v njem je vsak lahko vsak. Mire bo šel na klepet in Mare bo modro molčal, Vid ne bo več potep in Jošt se bo le še smejal. Dajte jim dan ves dan (to se pravi: dajte jim mir), pa si bodo razrezali dan kot velik okrogel sir. Prav nič ga ne bo ostalo in vsega v njem bo pomalem. Nekega fanta poznam: klepetuh je, potep in cmera, pa zraven račune kot za šalo razdira, pa knjigam cele dneve črke obira in je sploh modrijan ves dan, vsak dan.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LAV
Māris Salējs
*** [nekādā ziņā mani neviens nepārsteigs ar zvaigzni]
nekādā ziņā mani neviens nepārsteigs ar zvaigzni vari mani aiznest kā lapu uz savas upes muguras vari mani notraukt kā knisli no sadzeltā vaiga vari ar mani darīt ko gribi. šai tumsā un gaismā mērcētā laikā bet es palikšu pie sava. aizmidzis. piecēlies. izmisis meklēdams pēdējo kreklu. klepodams mazu lāsīšu pulkus. tev uz pleca. tev uz plaksta o dzīve es esmu atzinies ka tas tomēr ir skaisti ka mani tomēr neviens nepārsteigs ar zvaigzni un tajā pat nav nekāda baisuma. korī kurā reiz sāku dziedāt skaidri un gaiši no visām partitūrām pil viens: es tevi mīlu
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Imtiaz Dharker
Bloom
You are nothing more than yourself, not a message sent to change the world, not here to save mankind or even me. You are, like a snail or mollusc, only there; like a leaf among thousands on a tree, like the sea or the smallest of its creatures, just there. And yet, and yet I watch your face and see a star waking in your eyes like sap-rise to a leaf, tide-rush to the moon. I try to live the life inside your head, think what you are thinking, feel what makes your heart beat fast, small body, small weight in my arms. More than my self, I want to know you. This is the gift you give. Cradling you close I feel the world and all its waking life. Holding you, I hold the world, wishing it for ever safe.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
梁大柱
送存書記
一聲兩聲松子落， 三片五片楓葉飛。 夕陽在山新月上， 道人相伴一僧歸。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T2
T1
ZHO
马骅
白雪吹送还乡人
一场白雪吹送还乡人 上路。细碎的绒毛贴上 棉衣的外罩。我感到满足 感到棉絮下骨头的 松弛。又是一阵哄笑，我也 掏出一支烟。 一场故乡的雪在千里之外 送我上路。一场雪在钢轨的尽头 纷纷落下。我还不清楚 不清楚世界的内在 奥秘。一根燃烧殆尽的 烟头，正落在胸膛。 一场刚刚停止的白雪 等着我践踏，等着 让我惊诧。我开始麻木 我的脚趾开始麻木。不可 把握，不可向舌头诉说，一阵简短的伤感 在喉管的深处突然消失。
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
LZH
黄宗德
閶門灘
姑蘇西去是閶門， 何事祁山亦共名。 落月啼烏人睡覺， 曉鐘空動故鄉情。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Kálal, Josef
Z Tater.
Přes družnou Moravu co poutník jarý jsem kroky své kdys vedl ku východu, kde žezlo druhdy vládlo v slavském rodu, a nerozpoltěn slavský kmen prastarý. Duch můj pohroužen v tiché zadumání a mysl těžká jako mlha ranní, když k zemi lnouc jí halí čelo v mraky. Slovenské nivy, podtatranské kraje! když v dávných věků běhy nořím zraky, hned líbám vás, hned v pláč se oči mají. Posvátná půdo, dotýkaná nohou těch světců dvou, již v dávnověku v tebe sem od východu vzali cestu dlouhou, by slavským kmenům světlo dali s nebe: jak zřím vás dnes, i vaše bydlitele! Jsou pouště tu, jsou lidé skleslí mukou, v otrockém hávu, pouta kolem rukou, a slavský důvtip sotva zříš v jich čele... Dnes jinak tu. Uralský národ dravý v otroctví těžké vrhnuv národ zdravý v poušť přeměnil ty žírné jeho nivy, a lid pohroužil ve stav polodivý. Byl večer – slunko v zlatém potápění si s lunou mění nebes vladaření a čárnou tvář svou luna objevuje. Tak dívka cudná za dne tvář si skrývá, však v samotě dlíc večer zamyšlivá svých ňáder půvabem tě okouzluje. Byl večer už – mé tělo poumdleno tou těžkou chůzí, dálným klopotáním, již k odpočinku bylo nakloněno. Však zabaven jsa mnohým přemítáním jsem s cesty sběh’ a zašel do úvalu, tu místo chaty lidské uzřel skálu. Nic netuše, že lidskou tvář tu zočím, jsem hodlal na mech složit údy svoje, a v spánku zbýt se mysli nepokoje, však obraz divný mým se zjevil očím; zřel oheň jsem na kraji údoliny, kol tváře rudé míhať se a stíny. Však nežli zjev ten vtisk’ se mojí duši, mne slova blízká z pohroužení ruší: „Ty zbloudil jsi; to z tváří lze ti znáti, a hledáš, matné kde bys složil kosti; tu tábor náš – jen tvrdě známe stláti, však také rádi přechováme hosti.“ Byl cigán to; tím vlídným dojat slovem, tu noc jsem prodlít chtěl pod jejich krovem. V tatranských horách, lesní údolině ciganských stanů řada rozložena; od kotlů oheň plá a kouř se vine, až krajina jím celá zahalena. Mne půvab zvláštní pojal při pohledu na život ten, jenž mými před zraky se zjevil, panských strastí beze sledu, a volným, jak kdy vidím v letu ptáky. Jim myšlének roj hlavu nerozpálí, žár vášní našich srdce neužírá, ni neštve v boj, jenž tak nám život kalí; jsou bez války a nedělí jich víra... Mé oko dlouho těká po táboře: kol ohňů děti, starci, muži, ženy; vše veselo a nikdy znáti hoře, vše ve zpěvu, všech mysli naladěny. Mně v prostřed stanů místo vykázali a vůdci předvedli – jej „Baťou“ zvali. Co zrak můj tak se baví pozíráním, cigánku jakous z lesa přiváděli, a s velkým křikem i sil namaháním ji k stanu vůdce doprovodit chtěli. Byl podivný to zjev: vlas rozcuchaný, tvář zdivočela, oko vyhýřilé; však hrdý vzrůst, ač šat byl rozervaný, i znáti stopy krásy ještě zbylé. Mně řečeno: žeť šílenou a v noci prý často z stanu tajně vyletěla jsouc vůdcově jen podrobena moci. As rok to, v Budíně co u kostela ji žebrat zřeli v šíleném už stavu; je spatřivši hned rvala sobě hlavu. A vůdce jat jsa velmi, k svému stanu ji kázal vést a chovat upoutánu: jakési tajemství prý spočívalo na ženě té, jež málo z nich jen znalo. Jsa zván, ku ohni Báťy sednu sobě, nic netuše, že cizince tu zočím, Slováka rodem, přišlého v též době: to zjev zvlášť milý mým byl očím. Zdál být se sestárlý, vlas sšedivělý, i na čele již mnohé vrásky lpěly. Tu „Báťa černý“ pozdvihnuv se s země – kmet vetchý, s okem pronikavým – všem vůkol pokynul a všecko němě se usadilo ke ohňům tu hřavým: „Zas host k nám přisel jeden z vzácna stavu, to druhý již, co dnes se u nás staví. Z nich jeden dávno znám už našich mravů, a druhý poutník dálné od Vltavy. Aj, Janko milý, co tě za čas dlouhý sem od Sároše svedlo v tábor lesní; či ozval v tobě hlas se dávné touhy, či příbytkové vaši jsou ti těsní? Už dvacet let, co ve štávnické lesy jsi s námi kryl se před panskými spáry; hoj, všecky na nás Maďar seslal běsy, však uhnul se mu dobře Báťa starý. Jáť mněl, že zemřels, neb že polapili tě „páni“ snad a na sloup pověsili. Tys zde! Vím, trudno as ti bylo žíti; mně vyprav vše, též hosta pobavíme.“ Zamyslil Janko se; a jak kdy jíme jej úzkost těsná, zdál se tělem chvíti. Pak rukou čelo horké utíraje se ponoří ve mladých dnů svých báje. Nadějné tenkrát byly časy, kdy mečem zdobili jsme pasy; kdy hory naše pevný štít, a na Slovensku všecko k boji, hotovo krev tu svoji lít; kdy Slovák každý stanul v zbroji: i k Tater štítům též se vzneslo volnosti zlaté nové heslo a od Kriváně zahřmí hlas: pryč s pouty, bratří, přišel čas! A píseň jedna o volnosti se v srdci starých, mladých hostí. Již dlouho Maďar divoký mučil „slovenské otroky.“ Než jazyk sláb a bez umění, bych líčil srdcí našich žár pozvednout Tatry z porobení a maďaronský zničit špár. Vám také slov těch význam pravý se nikdy v mysli nezjeví: vy národ jste, jenž stany staví dnes tu a zítra kde – Bůh ví. Vy volni jste i bez knížete – však jméno vaše v lidstvu kleté; vám nikdy v srdci nerodí se svatý plamen svobody, vy pýchou panskou vše to zvete. Své syny Tatry k boji slaly; a mladých orlů křídla svěží po horách kroužíc s větrem běží; tu houf, tam dva se k sobě spjali, až vše tu v jeden sletne sbor, jenž míhá temeny se hor. A na moravských hranicích, kde první voje k boji stály, při svitu ohňů hořících jsme „vytrváme!“ přísahali. Pak jako blesk zas po Tatrách se míhajíce oheň dmuli a Maďaříkům černý prach i zkusit dali našich kulí. Nám mnohý vzešel slávy den, a o volnosti zlatý sen již v mysli své jsme upřádali. I vzdorni byli jako skály, ač mnohý z nás již k otcům spěl. Nám svědkem Nitra, Tater stráně, kdo písně bouřné hlas náš zněl, že nosili jsme ostré zbraně. Byl dlouhý boj i utrpení, však v šiku my vždy postaveni. Což, platno! I den Világoše nám odměnou dal prázdné koše. Můj tábor rozprášen; tu jedni se táhli rychle do hor zpět, a jiní chtíce vlasti slední krev prolít padli za obět. Já těžce raněn v pravou nohu uváznul v lesní bařině, až od vás kdos mým zvukem rohu byv zváben, smrti vytrhne. A v stanu vašem od té doby jsem prožil s vámi drahně chvil jsa léčen vámi od choroby, než lůžko zdráv jsem opustil. Než neduh však, víc mezi vámi mne důvod jiný pozdržel: slovenských vůdců nad hlavami vynesen soud, jenž smrti zněl; a jméno mé i zrádnou vinu na sloupech psáno v Pešť-Budínu. V těch dobách – kdysi za večera – ó vzpomínko ty dávných let, však živa, jak by bylo včera, tak mocně mysl vábíš zpět! Ten večer samy lesní víly snad z kouzel zlatých utkaly, ten večer hor těch tajné síly se v čarokrásy upjaly; a luny zář tak mámí tebe – vše stříbrem jejím pokryto. Ten večer jak by na zem s nebe půl slastí bylo vylito. V mou duši teskno jakés vjelo; já poodešel od stanů, bych ochladil své horké čelo, tu toužil vlasti na ránu. Kdo rozuměl z vás tomu bolu? Tak stojím v sebe pohroužen; tu píseň zazní tklivá z dolu a rázem trhá duše sen... Jakés to kouzlo svůdné kryla, ty písni, jež mi úžasně na věky vše se v paměť vryla! Jak z moře slunko přejasné se zvednouc záři kolem leje pryč mlhu temnou zaháníc, až hladina se v záři skvěje: tak mysl má vždy víc a víc se jasní, tichnou prsou vzdechy; a duše volněj dýchala, jak nebeské by ssála těchy. To kouzlo píseň skrývala! Jar tenkrát v čárném opojení zapomněl vlasť i pomsty chtění. Ó kéž to píseň byla jen, nic víc! to vše by z duše prchlo co nočních vidin phaenomen. Však náhle pění čárné ztichlo, postava kás mým před zrakem se v stříbrolesku luny zjeví. Cigánka to! Ji poznal jsem. Pověstná byla svými zpěvy a nejkrásnější ze cigánek jest zvána v vašem táboře. Mnohý prý cigán míjel spánek a mnohý chřadnul od hoře: však každým z nich prý pohrdala. Mně mnoho ještě řečeno: žeť umění i tajná znala, jež od duchů ji zjeveno; a nad Dunaje vodami prý tančívala s vilami. To slýchal jsem a vídal taky ji častěj mého u stanu, kdy sklopenými se zraky mně léky kladla na ránu. Než mysl tenkrát v jiné říše po skvělých videch toužila a nikdy ještě lásky číše v mé nitro žáru nevlila. A Marjula – takť byla zvána v mém srdci tenkrát nekochána... O duchu strážný, večer onen proč péče tvá mne minula, kdy v lesních vil síť já byl vhoněn, kdy ona u mne stanula! Jak stanula! To sama víla! Vlas černý splýval po šíji, v něj luny zář své stříbro lila; a oko, jak kdy rozlijí v ně čáry moc svou neudolné, mně v hloub se duše vnořilo. Já cítil, jak jí ňádro volné se v sladkém dechu vlnilo, jak vzdechů jejích přívaly k mým prsoum ztuhlým splývaly... Tak stála tu! – já beze dechu tím zjevem byl jsem opojen. Tu náhle ona v lehkém spěchu – snad tušíc duše mojí sen – svou náruč snivě rozevírá; – a k srdci ruku přiložíc zavzdychne, jak kdy touhou zmírá – mně zdá se, že mi kyne vstříc. Již nevím dnes – mne paměť mučí – zda byl to já či ona snad, co první z nás lét’ do náručí... To vím: můj žití los tu pad’. A dlouho potom srdce kvas jsme hřáli v sladkém objímání, a dlouho dleli v slibování, až zbudil nás pak ranní čas. Co říc’ mám dál – mne milovala Marjula ohněm nejprudším; i v srdci mém se láska vzňala: ty, Báťo, zvals mne synem svým. My nešli ani ku oltáři si věčnosť lásky slibovat; my, zvykové jak vaši staří, vždy věrně k sobě chtěli stát. A sladce plynuli nám dnové nosíce slasti vždycky nové, tu největší, kdy žena má mne dcerou krásnou dařila... Jak rád bych já i ve šedinách svou duši ve vás ponořil, vy dnové, v jejichž ve vidinách jsem večnosť blaha svého kryl! Jak rád bych ohřál srdce zpráhlé tím horkým žárem mladých let, zpomínkou na dny ony náhlé! ...dnes s kletbou k nim se vrací ret... V těch prvních dobách lásky snění jsem na vše strasti zapomněl. Já druhý rok již u vás v dlení a nejistým jsem pořád spěl dnům vstříc, jsa v sobě neodhodlán. Ten život váš tak divoký: připoután býti věčně na stan, na pánech žebrat patoky a kletbu lidí na se zváti – vše stalo se mi odporné. I odhodlal jsem umorné to žití dále zanechati. Když jednou pláčem dítěte ze spánku jsme se probudili, tu Marjuly i poupěte jsem ústka boskal mnohou chvíli; pak odhodlal se záměr ten Marjule říci otevřeně; ač dobře znal, jak nechuten jí život tichý v lidské stěně. Jíť nejlíp slunko pusty plálo a nožku k tanci rozskákalo; jí nádherných měst třpytný lesk tak srdcem hýbal jako blesk. Též to mne často rmoutilo: že plála jen, kdy velcí páni si štěstí dali hádať v dlani; to žár zlý v srdci budilo. Jsa psanec, chuďas beze dvorů, jen prostý shléd’ jsem útulek v šumavských horách z lesních vorů, však lásce naší dobře vděk. Tu vzdálen všeho světa víru a nepřátelským zrakům skryt jsem Marjule chtěl jenom žít a naučit ji slastem míru. Mé plány všecky zamítnula. Jí život její nad všecko; i přísaha nic nepohnula ni naděj sladká pro děcko. Já často potom ještě prosil. i mnohou slzou tvář jí zrosil... Až pojednou vše slíbila, jen dobu krátkou zvolila. To od těch dob, co přívětivé jsem ústo její nezřel víc; a zřídka už jen čelo snivé se k polibku mi neslo vstříc. I ta už zmizla oka zář, co čarovala tak jí tvář: já líbal už jen sochu živou. To bolelo mou duši tklivou, však doufal: ten že kvas jí v srdci zhojí příští čas. Byl klamán jsem; čas nezhojil jí mysl kleslou ve přízraky; on v rány jedu víc vždy lil. Já zřel už v obzor nést se mraky a slunce klesať za oblaky... Tou dobou z pust jsme vytáhli. Co přijde teď, jak řeknou suše mí rtové žárem vypráhlí, by neprasknuly struny duše? Ty Báťo, víš, jak s medvědy jsme tenkrát táhli do Budína, kde tučné, vzácné obědy vás čekaly i sladká vína. Pilněť jsme v pustách cvičili se čardas tančit v košili; i naladěny píšťaly ve shodě s bubny, cimbaly: kde slavnosť velká, mnoho pánů, tu dobře býti vytleskánu. Již stanuli jsme ve městě. Já medvěda ved’ na provazu; však provaz tiskl do pěstě a vrahům našim lál tu zkázu: neb v hlavu mou tu pojednou krvavých dnů zpomínky jdou... A vrahům mého národu já měl tu skákať ke hodu! Má prsa mořem vln se dmou... Chodíme městem; lid se shlukne kol nás; tu kdos tě, Báťo, ťukne, cos pospitá a za chvíli nás v palác branou vpustili. Dvůr z mramoru a ve čtverhranu, pilíře zlatem oděny, malby tu ryty ve stěny a nachy rdí se od pavlanů. Z pavlanů, oken nad hlavami k nám schylují se krásné dámy; a krásní páni se skly v ruce tu kníry sobě hezky točí, a cigánku-li krásnou zočí, hned hybe jim to v tváři prudce... Cimbály, bubny zavřeskly, i páni v ruce zatleskli. Medvědář hoja! vyvolá a medvědi jdou do kola. Nastane křik a mručení, v to vřeskne tonů víření; posunky svými cigáni medvědy k tanci nahání. Boj divý, v kole vše se víří a zrak i sluch již unaven, jak smyslu stojíš pozbaven a tělem se ti úzkost šíří... Pak medvědy pryč z kola hnali a páni chválu zatleskali. Zná cigán dobře omámit těch lebek „panských“ matný svit. Teď ticho krátké – „pusty víla“ a „nejkrásnější ze cigánek“ co šumných větrů sladký vánek se v půlkole tu objevila. Zas hudba vřeskná zavířila, a krásných pestrých kyticí se zevšad sype v směsici: to Marjula, co v kole byla! Teď nožka k tanci rozletla se; a oči tak jí zaplály, jak blesky z nich by šlehaly. Já nikdy před tím v drahném čase v tak divoké jí nezřel kráse. A nejvíc páni z pavlanů; co hejno dravých havranů let nožky okem zpilým stíhá, jak na kořisť kdy svůdně číhá. Jen krátký tanec – „pusty víla“ všem hlavy kolem zatočila. Pak náhle stanouc v středu kola svou ruku k ňádru přitiskne a divoce tak zavýskne, že bázní duše zmírá zpola. Zas ticho; ňádro volněj dýše; tu z oka zář se usměje a srdce její rozleje se žárem písně v strmé výše... Tak nikdy dravých ptáků zjev, kdy pustou táhnou v době ranní a přes hlavu jich bědný zpěv se nese v hrozném dojímání, v mou duši hlouběj nepronik, jak šílené té písně vzlyk. Těch tonů chvěním struna jedna v mém srdci tak je dotknuta, že duše má jak uštknuta potácí v hloub se, do bezedna. Ó Marjulo! ta není píseň, co tenkrát ve tvé objetí mne snesla v citu zánětí v tvou náruč, kojíc srdce tíseň... Co tajně věstil tvůj mi hled, to z písně té jsem jasně čet’: té lásky tvojí výpověď... Zavřeskne buben, píšťala, a nejbouřnější pochvala se „pusty víle“ dostala. Nás dlouho potom častováno pokrmy, víny vzácnými, a dary také hojnými nám kapes obtěžkáno. Česť zvláštní dána Marjule: u panské zpívať tabule, na lesklých tančit kobercích a pánům z tváří loudit smích. Těch nápojů všech sladký plamen se úst mých ani nedotknul: v mém srdci žár se jiný hnul, ten sálal v něm co žhavý kámen. A předtucha už tesklivá se v duši mojí ozývá. Den zchýlil se; a vína slastí zmoženi spíte u bubnů; já střízliv sám – jak ve propasti žil nejstrašnější ze všech dnů. A Marjula? tam hýří s pány, což bolely ji moje rány! Já v dáli zvonit zaslech’ hrany... Tu náhlým hlukem dotknut jsem i palác zbuzen hlomozem: cigána vedli zpoutaného. Jej lapili prý v činu jeho, kdy šperky drahé tajně kradl, však brzo stráži v ruce padl. I pohřešeno nenadále prý v paláci též děcko malé! Ó Maďaříci! znám ty pány, tak dobře umí strojit plány! Nás všecky potom svázali a do šatlavy vehnali. Až pozdě, tuším o půlnoci – jáť v temné ležel mrákotě – tu zahřmí dvéře, v práskotě, a ženou ven nás s velkou mocí. A daleko až za branou v tom prudkém kvapu ustanou. Pak přísný rozkaz byl nám dán: kdo zjeví kdy se v Pešť-Budínu, neb na blízku svůj staví stan – na sloupu káti bude vinu. V tom chvatu s bázní za Marjulou si srdce moje zastesklo; však marně hledám utonulou. Pak rázem se mi rozbřesklo. Jižť darmo ovšem po ní ptáno i darmo čekat příchod ráno! Což platno, Báťo, všecko bylo, že rval jsi sobě vlasy z hlavy, že nitro mé co spousty lávy hněv k nebesům až vychrlilo?! My lstivé „pánů“ úklady jsme pozdě brali do rady. Ji zlato panské zaslepilo a v hedvábu tak spáti milo... Tři dny jsem u vás ještě dlel, ač bez sebe víc, nežli bděl. Vždy ještě naděj konejšila mou zoufalost; však marna byla. Dne třetího pak ve kraji se pověst kolem rozšířila: že po Slováku pátrají, jejž ciganská prý maska kryla. Mně jasno vše: jáť zanechal papíry jakés v Pešť-Budínu. Hned úmysl jsem dávný jal: se ukrýt ve Šumavy klínu. Ó noci zlá a přec tak krásná jsi byla, sladkým dchnuta mírem; tvých nebes světla přejasná tak vznešena nad žití vírem, tak láskou svatou dýchající! A člověk já tu bídně štván, napájen plnou jedu lžicí, své nevěda kam kosti vlíci! Kam poklesl to světa pán? Ty nebes hrozní velikáni tak tiše věčnou drahou jdou plajíce láskou všehomíra: jen červík-člověk bez ustání si píď tu země změřenou pod nohou rve a v záští szírá... Ó noci zlá! a přec tak krásná! Má noha těžká ve spěchu, a žádná v hvězd tu záře spasná v mou duši neplá útěchu! Svou dceru v náruč obemkna od stanu tajně prchnul jsem, vás nevyrušiv z tvrda sna. Tak nešťastnou jsem míjel zem! Co dále pak? Tou nocí dnové skončeni mého života; mně zbyli již jen přízrakové dnů zašlých – prázdná temnota. A bratří los – okovy hnusné, i Tater šíje skloněné: to balšám zlý, to léky dusné, zda zhojí rány plamenné?!... Let dvacet hor těch ve stínu se vzneslo věkům do klínu. Již nežiju – jen poukláním jak strom se červem dotknutý; sem vleku se – mýmť dávno přáním, bych ve vlasti ten sesutý trup složil v hrob. Já též se ptal i pátral po tvém, Báťo, stanu: Marjuly los tak rád bych znal! Ó Marjulo! v tom zlata planu, zda na dceř svou jsi zpomněla? Ty matko zlá! víc nemohu ukázať tvář ti anděla – leč hrob jeho bys v brlohu šumavských hor zřít zachtěla... Dokončil Janko. A jako strom bouří sklácený – hlavu svoji dolů svěsí. V tom postava se mihne v kouři a šílený nám výkřik prsa zděsí. Pojednou cos tu nablíž sebou trhne a – šílená se v náruč Janka vrhne... „Marjulo! Janko!“ dvě tu zavzní jména – má mysl jak by bleskem ohromena! Cigáni všichni od ohně hned vstali a nešťastné ty sobě zanechali... Rozkošné ráno – slunko v zlaté záři; my lůžko své již všichni opustili. Tu cigán jeden s uslzenou tváří nám zprávu hroznou v chvatné dává píli: mrtvoly dvě tam našel pode skálou už bez ducha a s tváří zesinalou... V mém srdci teskno. S tichou slzou v oku jsem loučil se cigánů od táboru; a cestu k horám svěřiv svému kroku jsem pohled svůj vznes Tater ku obzoru. Tam slunko plane; mne však ani jeden paprsek zlatý září neoslnil: z mých prsou dech se těžký vlnil, kdy pozřel jsem na pustý hor těch éden. Kdo lide, vzal ti ráj, trud vtiskl líci? Ne ruka vyšší, vinu trestající! To vraha zášť, co běd rosesila a v tuláckou tě havěť pomísila... A přec i v tobě jiskra svatá plane; i synové tví někdy za svobodu své páže zdvihli vrahem utýrané. Však kletba zlá – ty z slavského jsi rodu...! Jen trp! Tvé lůno hor za dávných věků slovanských kmenů proudy rozeslalo: ti ke kolébce vzhlédnou s okem vděků a pomstí vše, co křivdou se ti stalo. Na Tater štítech prápor upevníme od Volhy břehů, Labe, od Dunaje; pak s hlasem hromu v soud se posadíme a navždy ztichnou mrzké řeči láje... Na Tater štítech prápor zakotvíme my od Vltavy – bratří ode Něvy, hlas holubí pak v orlí zaměníme: už láska ne – je soudit budou hněvy!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
郭江
下牢放棹
络滑行行遍绿苔， 溪边舟趁老渔回。 停桡笑问衣衫湿， 我答苍山洞里来。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
盧會龍
橫舟
漫浪江湖萬里天， 蘋花蘆葉飽風烟。 五更驚覺家山夢， 撇棹歸來月底眠。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T2
CES
Macháček, Simeon Karel
Bětulinka.
Když já spatřil Bětulinku, O, jak se tu semnou dálo! Ve dne, v noci se mi zdálo Jenom o té rozmilé. Arci hezká jest i Minka, Terinka i Karolinka: Ale Pražská Bětulinka Nade všecky laskavá! Ve Francouzích nepokojných Jsme co vítězové stáli; Tam se dívky na mne smály Ve městech i na venku. Arci hezká je i Minka, Terinka i Karolinka: Ale Pražská Bětulinka Nade všecky laskavá. Ve Vlaších já ležel dlouho; Děvčata v tom parném kraji Také rozpalovat znají, Nikoli však milovat. Arci hezká je i Minka, Terinka i Karolinka: Ale Pražská Bětelinka Nade všecky laskavá. Z Prahy dodáno mi lístku, Ve kterém mi sladce touží, Že se beze mne tam souží, A že bude věčně mou. Arci hezká je i Minka, Terinka i Karolinka: Ale Pražská Bětulinka Nade všecky laskavá.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Lánský, V.
Ubohá cikánka.
K pahorku se žene lidu dav, až se prach v kotoučích zdvíhá; nad tím vlnícím se mořem hlav sloup se v ranní mlze míhá. Odsouzenci umíráčkem zvoní, jejž zde ku popravě vedou – brzy on svou bujnou hlavu skloní: potěš bůh tu ženu bledou! Jako vzteklý počíná si lid, hroze pěstí odsouzenci – na jeho však čele trůní klid, ač se vidí v divném věnci; smutně časem ohlédne se po ní, jižto v patách za ním vedou – brzy on svou bujnou hlavu skloní: potěš bůh tu ženu bledou! Ona kráčí strastí sklíčená pevně za svým povoláním, v žití, v smrti s chotěm spojená, nevzrušená lůzy láním; onť svým životem se zastal o ni, s ním kráčela slastí, bědou – brzy on svou bujnou hlavu skloní: potěš bůh tu ženu bledou! Vždyť to srdce věrné seznala na bludné po vlastech pouti, smělá páž ji smrti vyrvala, když jí bylo utonouti. Mnohou hladu trýzeň snášel pro ni s usměvavou tváří snědou – brzy on svou bujnou hlavu skloní; potěš bůh tu ženu bledou! Že prý zalknul čárem skot i brav, bouří lid se pověrčivý; že se dotknul lupem cizích práv, žádá krev lid pomsty chtivý; trest je vyřknut, hrozný proň i pro ni: aby zřela, ji sem vedou, jak choť její bujnou hlavu skloní; potěš bůh tu ženu bledou! Když svatební hody slavila při zpěvu a při cimbálu, když s ním v kole rodném tančila za lonského slunce palu, věstila jí baba pod jabloní: „Pro tvou radosť rakev předou!“ Brzy on svou bujnou hlavu skloní: potěš bůh tu ženu bledou! Zasmála se tehdy cikánka věstbě baby závistivé, a na prsou svého kochánka snila po čas ráje lživé. Ráje lživé odkvetly již pro ni, a teď manžela jí na smrť vedou – manžel klidně bujnou hlavu kloní... potěš bůh tu ženu bledou.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
LZH
蒋文藻
竹所自題
主人留竹似留仙， 門掩清隂日日眠。 客至澆茶凉滿榻， 鳩啼唤雨緑盈川。 輕塵不到擕琴處， 淺水疑來汎月船。 最愛彭城風格老， 緗縑長畫一溪烟。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1