Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
ARA
الشاعر إبراهيم الحصري
قصيدة إني أحبك حباً ليس يبلغه
إني أحبك حباً ليس يبلغه فهمي ولا ينتهي وصفي إلى صفته أقصى نهاية علمي فيه معترفي بالعجز مني عن إدراك معرفته
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
مالك بن حريم الهمداني
قصيدة أنبئت والأيام ذات تجارب
أُنبِئتُ وَالأَيامُ ذاتُ تَجارِبٍ وَتُبدي لَكَ الأَيّامُ ما لَستَ تَعلَمُ بِأَنَّ ثَراءَ المالِ يَنفَعُ رَبَّهُ وَيُثني عَلَيهِ الحَمدَ وَهوَ مُذَمَّمُ وَإِنَّ قَليلَ المالِ لِلمَرءِ مُفسِدٌ يِحِزُّكُما حَزَّ القَطيعُ المُحَرَّمُ يَرى دَرَجاتِ المَجدِ لا يَستَطيعُها وَيَقعُدُ وَسطَ القَومِ لا يَتَكَلَّمُ
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Giuseppe Gioachino Belli
866
C´aria serrata! oh ddio che ttemporale! Guarda, guarda San Pietro cor cappello! Oh cche ttempo da lupi! oh cche ffraggello! Eh cqua ssemo ar diluvio univerzale. Ogni goccia che vviè ppare un canale: Fa un´acqua a vvento, un piove a mmulinello Che nnun pòi tiené ssù mmanco l´ombrello, E ssi ll´arregghi uperto nun te vale. Er celo è nnero nero com´in bocca: E, o vvadi immezzo, o accosto a le gronnare, Credi sempre de stà ssotto a una bbrocca. Le pianare sò ffiumi e nnò ppianare: Ggià nnun c´è ppiù una chiavica che imbocca, E ´r fiume cressce che Rripetta è un mare. Che sperpetua! Nun pare Che Iddio vojji ruprì le cataratte, E scateni li diavoli a ccommatte? E cche ffai, Ggiosaffatte? Eschi da casa mó ppe ffà ddu´ passi?! Chi nnun l´ha sse la scerca, e ttu lla lassi! Co sti nuvoli bbassi Speri che slarghi e cche tte dii ´no scanzo?! Tu vvòi fà la tu´ fine a Pporto–d´Anzo. Ma aspetta a ddoppo–pranzo: Stamo a vvede un po´ ppiù: llassa che sfoghi; Ché cco sta lùsscia cqua, fijjo t´afoghi.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
王建衡
赴泲不果
捆载诗书上小舟， 今春准拟作东游。 帆开汶水移花岸， 路入梁山问酒楼。 到日定知幽兴满， 新篇还与故人酬。 无端荒歉因循甚， 潦倒行装又过秋。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
CUSTOM:出游不果的感慨
FRA
Pierre Louÿs
Pégase
À José Maria de Heredia. De ses quatre pieds purs faisant feu sur le sol, La Bête chimérique et blanche s'écartèle, Et son vierge poitrail qu'homme ni dieu n'attelle S'éploie en un vivace et mystérieux vol. Il monte, et la crinière éparse en auréole Du cheval décroissant fait un astre immortel Qui resplendit dans l'or du ciel nocturne, tel Orion scintillant à l'air glacé d'Éole. Et comme au temps où les esprits libres et beaux Buvaient au flot sacré jailli sous les sabots L'illusion des sidérales chevauchées, Les Poètes en deuil de leurs cultes perdus Imaginent encor sous leurs mains approchées L'étalon blanc bondir dans les cieux défendus. Pierre Louÿs
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر رشيد مصوبع
قصيدة ملكت غزالاً ليس تملكه يدٌ
ملكت غزالاً ليس تملكه يدٌ وقد خفت منه أن يصدَّ ويمنعا فكنت أظن الغانيات منيعةً فلم أر إلا وصلهنَّ التمنعا هنالك حسن نهرق الدم حوله وبالدم قد نلنا الجمال الممنعا وليس أمتناع الغانيات بمانع فما نعنا خوف بان تتمنعا فأهون به بين المطالب مطلباً وأحسن به بين المطامع مطمعا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
HUGO, Victor
À VIRGILE
O Virgile ! ô poète ! ô mon maître divin ! Viens, quittons cette ville au cri sinistre et vain, Qui, géante, et jamais ne fermant la paupière, Presse un flot écumant entre ses flancs de pierre, Lutèce, si petite au temps de tes Césars, Et qui jette aujourd'hui, cité pleine de chars, Sous le nom éclatant dont le monde la nomme, Plus de clarté qu'Athène et plus de bruit que Rome. Pour toi qui dans les bois fais, comme l'eau des cieux, Tomber de feuille en feuille un vers mystérieux, Pour toi dont la pensée emplit ma rêverie, J'ai trouvé dans une ombre où rit l'herbe fleurie, Entre Buc et Meudon, dans un profond oubli, — Et quand je dis Meudon, suppose Tivoli ! — J'ai trouvé, mon poète, une chaste vallée À des coteaux charmants nonchalamment mêlée, Retraite favorable à des amants cachés, Faite de flots dormants et de rameaux penchés, Où midi baigne en vain de ses rayons sans nombre La grotte et la forêt, frais asiles de l'ombre ! Pour toi je l'ai cherchée, un matin, fier, joyeux, Avec l'amour au cœur et l'aube dans les yeux ; Pour toi je l'ai cherchée, accompagné de celle Qui sait tous les secrets que mon âme recèle, Et qui, seule avec moi sous les bois chevelus, Serait ma Lycoris si j'étais ton Gallus. Car elle a dans le cœur cette fleur large et pure, L'amour mystérieux de l'antique nature ! Elle aime comme nous, maître, ces douces voix, Ce bruit de nids joyeux qui sort des sombres bois, Et, le soir, tout au fond de la vallée étroite, Les coteaux renversés dans le lac qui miroite, Et, quand le couchant morne a perdu sa rougeur, Les marais irrités des pas du voyageur, Et l'humble chaume, et l'antre obstrué d'herbe verte, Et qui semble une bouche avec terreur ouverte, Les eaux, les prés, les monts, les refuges charmants, Et les grands horizons pleins de rayonnements ! Maître ! puisque voici la saison des pervenches, Si tu veux, chaque nuit, en écartant les branches, Sans éveiller d'échos à nos pas hasardeux, Nous irons tous les trois, c'est-à-dire tous deux, Dans ce vallon sauvage, et de la solitude, Rêveurs, nous surprendrons la secrète attitude. Dans la brune clairière où l'arbre au tronc noueux Prend le soir un profil humain et monstrueux, Nous laisserons fumer, à côté d'un cytise, Quelque feu qui s'éteint sans pâtre qui l'attise, Et, l'oreille tendue à leurs vagues chansons, Dans l'ombre, au clair de lune, à travers les buissons, Avides, nous pourrons voir à la dérobée Les satyres dansants qu'imite Alphésibée.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T6
HUN
Szenci Molnár Albert
LXXXIV. ZSOLTÁR
T. B. Kívánsága Dávidnak az isteni tiszteletben való jelenlételre Jeruzsálemben. 1 Óh, seregeknek Istene, Melly kedves gyönyörűsége Az te szerelmes hajlékidnak! Az én lelkem fohászkodik, Tornácodba kívánkozik, Óh, Istene az magasságnak, Áhétozik testem-lelkem Tehozzád, élő Istenem. 2 Az verébnek vagyon fészke, És honjában költ az fecske, Én királyom, Zebaoth Isten, Hol vadnak az te oltárid, És te szentséges hajlékid? Hol dicsértettél fölségessen? Bizony bódog az olly ember, Ki téged házadban dicsér! 3 Óh, bódog az ember nyilván, Azki az te utaidban Kíván járni szívvel, lélekkel, Menvén az siralom völgyén, Azhol merő száraz minden, Ott is ő nagy hiedelemmel Kutat ás, csinál csatornát, Kiben essővizet bocsát. * * * 4 Nyereségről nyereségre, Mennek erőről erőre, Míg hozzád jutnak az Sionra. Óh, erős Zebaoth Isten! Hajtsd hozzám füled kegyessen! Figyelmezzél imádságomra Jákob Istene, nagy Isten, Hallgass meg én szükségemben. 5 Mi paizsunk, óh, Úr Isten, Kenöttedre nézz kegyessen, Mert jobb egy nap az te házadban, Hogynem ezer nap egyebött. Az Isten tornáca előtt Kapunálló lennék inkábblan, Hogynem mint sok időt élnék Házokban az hitleneknek. 6 Mert minékünk fényes napunk Az Isten, és mi paizsunk, Nagy dicsőséggel szeret minket: Azokkal kegyelmet teszen, Kik járnak az jó ösvenyen, Sok jovaival áldja őket, Bódog az ember éltében, Ki bízik az Úr Istenben.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Ferdinand Avenarius
Vorfrühling
Leise tritt auf – Nicht mehr in tiefem Schlaf, in leichtem Schlummer nur Liegt das Land: Und der Amsel Frühruf Spielt schon liebliche Morgenbilder ihm in den Traum. Leise tritt auf ...
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر ميخائيل نعيمة
قصيدة النهر المتجمد
يا نهرُ هل نضبتْ مياهُكَ فانقطعتَ عن الخرير؟ أم قد هَرِمْتَ وخار عزمُكَ فانثنيتَ عن المسير؟ بالأمسِ كنتَ مرنماً بين الحدائقِ والزهور تتلو على الدنيا وما فيها أحاديثَ الدهور بالأمس كنتَ تسير لا تخشى الموانعَ في الطريق واليومَ قد هبطتْ عليك سكينةُ اللحدِ العميق بالأمس كنتَ إذا أتيتُكَ باكياً سلَّيْتَني واليومَ صرتَ إذا أتيتُكَ ضاحكاً أبكيتني بالأمسِ كنتَ إذا سمعتَ تنهُّدِي وتوجُّعِي تبكي، وها أبكي أنا وحدي، ولا تبكي معي! ما هذه الأكفانُ؟ أم هذي قيودٌ من جليد قد كبَّلَتْكَ وذَلَّلَتْكَ بها يدُ البرْدِ الشديد؟ ها حولك الصفصافُ لا ورقٌ عليه ولا جمال يجثو كئيباً كلما مرَّتْ بهِ ريحُ الشمال والحَوْرُ يندبُ فوق رأسِكَ ناثراً أغصانَهُ لا يسرح الحسُّونُ فيهِ مردِّداً ألحانَهُ تأتيه أسرابٌ من الغربانِ تنعقُ في الفَضَا فكأنها ترثِي شباباً من حياتِكَ قد مَضَى وكأنها بنعيبها عندَ الصباحِ وفي المساء جوقٌ يُشَيِّعُ جسمَكَ الصافي إلى دارِ البقاء لكن سينصرف الشتا، وتعود أيامُ الربيع فتفكّ جسمكَ من عِقَالٍ مَكَّنَتْهُ يدُ الصقيع وتكرّ موجتُكَ النقيةُ حُرَّةً نحوَ البِحَار حُبلى بأسرارِ الدجى، ثملى بأنوارِ النهار وتعود تبسمُ إذ يلاطف وجهَكَ الصافي النسيم وتعود تسبحُ في مياهِكَ أنجمُ الليلِ البهيم والبدرُ يبسطُ من سماه عليكَ ستراً من لُجَيْن والشمسُ تسترُ بالأزاهرِ منكبَيْكَ العارِيَيْن والحَوْرُ ينسى ما اعتراهُ من المصائبِ والمِحَن ويعود يشمخ أنفُهُ ويميس مُخْضَرَّ الفَنَن وتعود للصفصافِ بعد الشيبِ أيامُ الشباب فيغرد الحسُّونُ فوق غصونهِ بدلَ الغراب قد كان لي يا نهرُ قلبٌ ضاحكٌ مثل المروج حُرٌّ كقلبِكَ فيه أهواءٌ وآمالٌ تموج قد كان يُضحي غير ما يُمسي ولا يشكو المَلَل واليوم قد جمدتْ كوجهِكَ فيه أمواجُ الأمل فتساوتِ الأيامُ فيه: صباحُها ومساؤها وتوازنَتْ فيه الحياةُ: نعيمُها وشقاؤها سيّان فيه غدا الربيعُ مع الخريفِ أو الشتاء سيّان نوحُ البائسين، وضحكُ أبناءِ الصفاء نَبَذَتْهُ ضوضاءُ الحياةِ فمالَ عنها وانفرد فغدا جماداً لا يَحِنُّ ولا يميلُ إلى أحد وغدا غريباً بين قومٍ كانَ قبلاً منهمُ وغدوت بين الناس لغزاً فيه لغزٌ مبهمُ يا نهرُ! ذا قلبي أراه كما أراكَ مكبَّلا والفرقُ أنَّك سوفَ تنشطُ من عقالِكَ، وهو لا
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
许天伦
给我
请给我腿脚，让我可以 脱离轮椅，奔腾于万里辽阔的疆土 请给我手指，让我能够够得到，高山流水的太阳 和默不作声的星月，并且以最为羸弱的光 触摸，萤火虫也难以寻察到的微观世界 请给我爱，给我恨，给我七情六欲堆积的疼 我的身体里豢养了一头流眼泪的狮子 它所渴慕的森林，是父亲的麦子、母亲的布匹 每天，我都在神的注视下看着常年劳苦的他们 我不是神，每天我都祈盼神，给我另一个自己 能在他们日渐衰老的足迹里，留下一瞬 健硕壮丽的身影
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
LZH
孔德紹
夜宿荒村
綿綿夕漏深， 客恨轉傷心。 撫弦無人聽， 對酒時獨斟。 故鄉萬里絕， 窮愁百慮侵。 秋草思邊馬， 遶枝驚夜禽。 風度谷餘響， 月斜山半陰。 勞歌欲敘意， 終是白頭吟。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Czepko von Reigersfeld, Daniel
26.Sey, was du bist
Noch vor, noch hinter ihm hat was der Weis' erkiest: Er weiß, daß er, was er bedarff, selbst lebt und ist.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ELL
Antonis Fostieris
Στην αργυρή σελήνη
Σελήνη να ’ναι αλήθεια ότ’ είσαι από ασήμι; Κι όλοι αυτοί που στο βελούδο της προθήκης στέκονται Αρθρώνοντας ψιθύρους αισθημάτων Άραγε Σε ρίχνουνε στο τάσι του ματιού ζυγίζοντας Βάρη κι αξίες; Δε βρίσκω άλλη εξήγηση. Πώς μαγνητίζεις Τον πόθο της απόκτησης και αλλοπαρμένοι Ανοίγουν τις κουρτίνες βιαστικά ή απ’ το μπαλκόνι Ορμάνε να σε ιδούν. Ουράνια δόκανα Στην έχουνε στημένη. Κι έχουνε στείλει δυο αρκούδες να οσμίζονται Τα βήματά σου. Πρόσεξε Το βέλος του Τοξότη, φυλάξου απ’ το φαρμάκι του Σκορπιού. Σελήνη, θα ’ναι αλήθεια οτ’ είσαι από ασήμι. Δέξου το Πως μόνο εκείνο που μπορεί να πουληθεί έχει τιμή και είναι Απ’ όλους σεβαστό. Απ’ όλους μας τιμώνται οι πουλημένοι. Διάβολε Δέκα χιλιάδες στίχοι έχουν γραφτεί για σένανε Κι ούτε για δείγμα ένας που να πει Τα στοιχειώδη. Ούτ’ ένας αργυραμοιβός πού να τολμήσει Ξεκάθαρα μια προσφορά. Το απρόσιτο μένει συχνά στο ράφι. Κι ας το ορέγονται. Κάνε λοιπόν εσύ το πρώτο βήμα Τώρα που ολόκληρη σε βλέπω κι αυγωμένη Γιατί απ’ αύριο θ’ αρχίσεις να φυραίνεις κι έπειτα Ποιος θα βρεθεί τα ωραία λεφτά του να πετάξει Για το ασήμι σου Το σώμα σου Το εφήμερο Το ελλιποβαρές.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
BEN
শরদিন্দু বন্দ্যোপাধ্যায়
পঞ্চবান
বুকে ওলো সখি বিঁধেছে পঞ্চবাণ সারা নিশি মোর হৃদয় দহিল দুখে। সজনি, প্রিয়ের পাঁচটি আঙ্গুল বুঝি কাঁচুলি ভেদিয়া পশেছে তোমার বুকে! (কাব্যগ্রন্থ: শরদিন্দু অম্‌নিবাস-দ্বাদশ খণ্ড)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Hostinský, Otakar
Ideály.
V mládí sněné ideály jsou jak z ledu květy, nočním mrazem při měsíčku na sklo pěkně sety: jak mile to slunko hřavé v denní záři plane, roztaví se – kapka vody po tváři jen kane.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر محمد المصطفي بن فتي
قصيدة أبرق على أعلى حناتمَ أو مضا
أبرق على أعلى حناتمَ أو مضا أو ابتسمت دعدٌ فيا حسن ما أضا وفي دعدَ ينضو سيفه كلّ عاذل وللحب سيف يسبق العذل منتضى يرومون كفّى عن زيارة حيّها وكيف وقد أوليته الحب ممحضا اما علم العذال أنى بلغت وال غلام متى يبلغ على وجهه مضى أنا الطينُ إن لم يصف بالترك لم يكن ليصفو بل يزداد ان هو خضخِضا أبى لي عن السلوان قلب معلّق قد انقاض من بحر الهوى وتقيّضا ووسواسُ هم يمنع النوم مقلتي إذا ما الكرى في كل عين تمَضمَضا ونارٌ على الأحشا بطيءٌ خمودُها أشَدّ التهابا في الحشى من لظى الغَضا يقولونَ مالي ضيق الباع قلت لو أصاب الفضا ما بي لما رحب الفضا ومالي لا أهوى سواها من النسا فقلت قضى الرحمن في ذاك ما قضى هواها من أهواء النساء عوضٌ ولم يجُز جمعُ تعويضٍ وما منه عوضا على به المولى قضى فرضيته لاني لم اسطع مغالبة القضا وانفَك أهواها وازدارُ حبّها إلى أن أسجى في ثيابي مغمَضا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
赵天仪
她，紧闭着嘴
——忆杨斐华 她，紧闭着嘴 不承认他的父亲是谁 从小，父亲就追随 他的革命同志，远离故土 她，紧闭着嘴 坚毅而沉默的眼神，背负着苦难 在爱与茫然的悖论中 失去的童年铭记着消失了的父亲 在一场莫名的斗争中 她还背负着父亲参加革命的原罪 且被扣上红色罪名 成为一个政治犯家属的牺牲者
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
程尹起
解组书怀
自笑操刀拙， 经年客梦长。 乡心传雁字， 宦辙险羊肠。 老去花朝露， 归来菊晚霜。 莫荒畦畔秫， 寄语旧高阳。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T1
LZH
林霆龍
送徐殿院回鄉
三十年來人委靡， 如今勁節似秋橫。 三條鯁亮爲時重， 一葉翩翾去國輕。 莘老不還司諫職， 廖公應顯出臺名。 遐衝尚頼精神折， 未許林泉得隠聲。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
ZHO
元业
地平线
那缓缓浮起的太阳，像刚从水里捞起的水草 投放着某种欲望。 它身体周围无法平静的漫长的移动 打开了晨曦。 天空来不及垂下来，这慢慢靠拢的一天的喧嚣 虚拟的外延得到了实词的镌刻。 这地平线，一直有峰峦，青草浮上来 在阳光下等待无限的衔接与吻合。 比如返回的廊柱，街巷，杯沿，暴露了我内心的潮汐。 一个登高想看日出的人，他看到地平线 绷紧的琴弦一经打开，深不可测的苔痕继续弥漫 一首从未听过的歌保留着万物难以察觉的手。
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
LZH
秦尔载
西施庄
烟波短棹下回塘， 环堵居然记故庄。 满径残花春寂寂， 连天蔓草恨茫茫。 波如舞袂千层皱， 山似宫眉一抹长。 自昔功高多不赏， 佳人应亦惜弓藏。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
SPA
Carlos Sahagún
Claridad del día
Te digo que ésta ha sido la primera vez que amé. Si la tierra que ahora pisas se hundiera con nosotros, si aquel río que nos vigila detuviera el paso, sabrías que es verdad, que te he buscado desde niño en las piedras, en el agua de aquella fuente de mi plaza. Tú, tan flor, tan luz de primavera, dime, dime que no es mentira este milagro, la multiplicación de mi alegría, los panes y los peces de tu pecho. Contéstame. No quiero hablar yo solo, estar -yo solo- alegre. Te amo. ¡Fuego, la mañana hace fuego y nos golpea los corazones! Levantémoslos arriba, siempre arriba. Alguien nos lleva, alguna mano pura nos empuja. Aire en el aire, iremos a aquel monte. Cristal en el cristal más limpio, un día nos miraremos hasta emocionarnos. Y ya lo estamos como nunca. Dame la mano. Si me dices que eche al río mis versos, yo los echaré, si quieres que arranque aquella flor y te la traiga, te la traeré. Pero anda, ven conmigo. ¿Ves un pinar allá a lo lejos? Vamos. Ya todo es nuestro: el buen camino, el árbol, la generosa claridad del día.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Kozlov I.I.
Жнецы
Однажды вечерел прекрасный летний день, Дышала негою зеленых рощей тень. Я там бродил один, где синими волнами От Кунцевских холмов, струяся под Филями, Шумит Москва-река; и дух пленялся мой Занятья сельского священной простотой, Богатой жатвою в душистом тихом поле И песнями жнецов, счастливых в бедной доле. Их острые серпы меж нив везде блестят, Колосья желтые под ними вкруг лежат, И, собраны жнецов женами молодыми, Они уж связаны снопами золотыми; И труд полезный всем, далекий от тревог, Улыбкою отца благословляет Бог. Уж солнце гаснуло, багровый блеск бросая; На жниве кончилась работа полевая, Радушные жнецы идут уже домой. Один, во цвете лет, стоял передо мной. Его жена мой взор красою удивляла; С младенцем радостным счастливая играла И в кудри темные вплетала васильки, Колосья желтые и алые цветки. А жнец на них смотрел, и вид его веселый Являл, что жар любви живит удел тяжелый; В отрадный свой приют уже сбирался он... С кладбища сельского летит вечерний звон,- И к тихим небесам взор пылкий устремился: Отец и муж, душой за милых он молился, Колена преклонив. Дум набожных полна, Младенца ясного взяла его жена, Ручонки на груди крестом ему сложила, И, мнилось, благодать их свыше осенила. Но дремлет всё кругом; серебряный туман Таинственной луной рассыпан по снопам, Горит небесный свод нетленными звездами,- Час тайный на полях, час тайный над волнами. И я под ивою сидел обворожен, И думал: в жатве той я видел райский сон, И много с той поры, лет много миновало, Затмилась жизнь моя,-- но чувство не увяло. Томленьем сокрушен, в суровой тьме ночей, То поле, те жнецы -- всегда в душе моей; И я, лишенный ног, и я, покинут зреньем,- Я сердцем к ним стремлюсь, лечу воображеньем, Моленье слышу их, -- и сельская чета Раздумья моего любимая мечта.
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
LZH
胡奎
寄何尹
公館蕭條早放衙， 牡丹今在别人家。 子期去後知音少， 猶有離絃寄伯牙。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ASM
মুনমী ভট্টাচায্য
স্মৃতিৰ উচুপনি
আই, মই ডাঙৰ হ'লো । এতিয়া নালাগে মোক তোৰ চাদৰৰ আঁচল, নালাগে পিতাইৰ আঙুলিৰ সম্বল । মই ডাঙৰ হ'লো আই । তোৰ পোনাকণ বহুত ডাঙৰ হ'ল, এতিয়া তইও অপ্ৰয়োজনীয় অ' আই !!! মোৰ পত্নীৰ দৰে সুন্দৰী আৰু ইমান টকাৰ চাকৰিটোৰ তুলনাত পিতাইৰ সেই ঠেলাখনৰ কি মূল্য ?? যিখন ঠেলাত উঠি শিকিছিলো জীৱনৰ আদিপাঠ, যাৰ উপাৰ্জনৰ ফচল মোৰ আজিৰ এই আধুনিক জীৱন । সকলো বুজো মই তই গৰ্ব কৰ , তোৰ পোনাকণ ই-মা-ন ডাঙৰ মানুহ । কিন্তু আই, এতিয়া তোৰ মমতাৰ দৰকাৰ নাই । তোৰ সেই ছাঁই লাগি ময়লা হোৱা চাদৰখন ! ছিহ, ওকালি আহিছে । চৌখিন পত্নীৰ ভৰি মোচা কাপোৰ হোৱাৰো অযোগ্য । আমাৰ ভঙা ঘৰটোৰ ফুটাৰে যে আকাশৰ জোন চাইছিলো, মাটিৰ শলিতা গচিত ৰাতিৰ গভীৰতাবোৰ সামৰি লৈছিলো, আৰু তোৰ বুকুত কুচি- মুচি সোমাই জিলিৰ আৰ্তনাদবোৰ পাহৰি নিৰ্ভয়ে সপোনৰ দেশলৈ ডেউকা কোবাইছিলো । এইবোৰ পাহৰি যা আই ! এতিয়া আৰু তোৰ পোনাকণক এইবোৰ নালাগে । তই ঢুকি নোপোৱা হ'লি তোৰ পোনাকণক । ক্ষমা কৰ আই, তোৰ মৰমক আঁকোৱালিলে মোৰ সংসাৰ তাচপাতৰ দৰে খহি পৰিব । মই বোজা ল'ব নোৱাৰিম আই । ক্ষমা কৰ মোক । পাহৰি যা তোৰ মমতাৰ স্পৰ্শ ।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
JPN
師範
null
さみたれに　はるのみやひと　くるときは　ほとときすをや　うくひすにせむ
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T2
T1
LZH
王子魯
濯清亭
劉侯亭子連青冥， 雲來倏忽天瓢傾。 蒼龍捲海半空落， 四簷瀑布生秋聲。 煩囂洗滌毛骨爽， 珠簾暮捲山光明。 靜軒題詠今不見， 一區瓦礫蒼苔生。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
LZH
盛陶
奉寄靈巖長老確公大師
傳法仙城後， 流名上國高。 游方緣漸契， 無亦太忉忉。 靈巖山下草， 今古幾回春。 不有開堂日， 焉知卷席人。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر موسي شريف آل محي الدين
قصيدة هب الصبا إن هب أو تنفسا
هب الصبا إن هب أو تنفسا أخفى من الصب المعنى نفسا أليس إن هب يهب حاملا ريا التي أورت بقلبي قبسا كفى بتلك منة ولو بها جرعني الشوق ممرات الحسا وبالحمى لي غادة لو أنها تحنو علي ما شكوت أبؤسا منحتها صفو الهوى ولم تزل تمنحني عمدا تباريح الأسى يا سائلي والصب لم يأس على حياته ما دام مفقود الأسى تسأل عن صنع الهوى بوامق لم يبق منه الشوق إلا نفسا لا تسألني واسأل البيض عسى تنبيك عما بين جنبي عسى ما أنا من أهل الهوى إن لم أكن أديم ترشاف الشفاه لعسا ولا أنا قتيل ألحاظ المهى إن كنت لم أرع الجفون النعسا نفسي الفدا لشادن إن جئته مبتسما أبغي رضاه عبسا أقريه مني النازعات وهو لا ينفك يقريني اعتداءا عبسا فهب أسأت في الهوى فما على طلق المحيا لو عفى عمن أسا قسا على قلبه وأحربا واحربا على قلبه قسا لا والهوى لم أنس قط عهده لم أنسه لا والهوى وإن نسى فكيف إن أنسى هوى معذبي وقد شربت من هواه أكؤسا كم قائل لي كم تعاني أبؤسا وكم تقاسي للزمان مرسا وكم تذم جيرة ألفتهم من بعد ما كنت بهم مستأنسا أما وجدت ملجأ يلجا بهم إن كلح الدهر وإن تعبسا فقلت إني قد وجدت ملجأ أرغم فيه للزمان معطسا ذاك منار الدين والدنيا ومن به أزال الله عنا أبؤسا والمرتجى عند الخطوب والذي يجير إن ليل الخطوب عسعسا محمد والحسن الأفعال من سما محلا دونه النجم رسا ذو عزمة أمضى من السهم إذا رمى بها صرف الزمان انعكسا يأتي على الشيء بحسن رأيه فيبلغ الأمر به تحسدسا كم ملك إذا أتى حضرته تراه من هيبته منكسا كذلك الأشراف في مجلسه أكرمهم أدناه منه مجلسا فليس بدعا إن أتته خضعا أهل المعالي والرؤوس نكسا أليس قد أمت فتى لمجده قد طأطأت له الملوك أرؤسا حتى إذا أبدى لنا جواهرا أنفاسها كالصبح إن تنفسها أحيى بها دين النبي أحمد من بعد ما أوشك أن ينطمسا وكم بها حل لنا من مشكل قد كان لولا رأيه ملتبسا وحين قد أودعها نفايساً أحيت نفوساًَ وأماتت أنفسا يا حجة الله على عباده من بعد آل المصطفى أهل الكسا ونائب الإمام في أيامنا وخير من شاد التقى وأسسا أرسيت للشرع الشريف منزلا من بعد تشييد بناه فرسى ولم تزل معتليا مكرما حتى اتخذت المكرمات فرسا وحين أحرزت المعالي كلها وحزت دون الناس عزا أقعسا أجريت في ظهر الغريين لنا نهراً به تلقى الأنام مأنسا وذاك أمر لم يقم بمثله قرم وإن كان الأشم الأشوسا يا أيها المولى الذي شاد لنا ربع العلى من بعد ما قد درسا سمعا رعاك الله نظم مخلص فيك أتى سهل القياد سلسا لا زالت الأفراح تترى أبدا عليك في كل صباح ومسا أيقظني وامض برق لمعا من لعلع سقى الغمام لعلعا من منزل للأنس كان منزلا ومربع للهو كان مربعا كم زار معتل الصبا ربعا به لا زال مخضر الجناب ممرعا ذكرني إذ مر أيام الصبا من بعد ما ولى الصبا وودعا وما يفيد ذكر أيام النقا بعد الثلاثين فتى تورعا ولم يكن رجع الصبا بمؤنس أنسي بالتقي لما رجعا أهلا به ومرحبا من قادم أضحى به عنق الموالي أتلعا قدمت خير مقدم يا من به شتات شمل المكرمات اجتمعا قد كنت من بحر العلوم لجة تعذب ريا وتطيب مشرعا يا خير من بالفضل والتقوى ارتدى وبالعلوم والعلى تلفعا والعلم الحبر الذي بوجهه نور التقى والعلم قد تشعشعا والمقتدى من مضى من أهله فيمن حوى علما وفيما اطلعا والمشتري حسن الثنا بماله حين رأى حسن الثناء أنفعا أكرم به من ماجد حاز العلى والمكرمات الغر مذ ترعرعا ذاك الذي ساد الورى بمحتد أضحت له صيد الملوك خضعا من الألى قد أوضحوا سبل الهدى وأنهجوا له طريقا مهيعا هم سر وحي الله من بفضلهم ومدحهم محكمه قد صدعا ومن هم ذخري ليوم فاقني وعدتي إذا الحجاب ارتفعا والعروة الوثقى إلى مستمسك والحجة العظمى لمن لها رعى يا أيها المولى الذي شاد لنا ربع العلى من بعد ما تضعضعا اختصك الرحمن بالفضل الذي زدت به خمسة أشباح معا وعدت فردا بالذي أعده رب العلى للمتقين أجمعا فليهنأ الحبر الحسين المرتدي ردائي الفخر هدى وورعا ومن بنى للمجد قصراً بعدما أمست مبانيه العوالي بلقعا ومن غدت يمينه يوم الندى بحرا يطيب في الورود مشرعا ومن بأعباء إن غدت شمس العلى تضيء في الآفاق منه مطلعا هنيت في قدوم من كان لنا إن جار صرف النائبات مفزعا لا زلتما بدري تقى شمسي هدى في كل ناد للمعالي سطعا ثم اسلما في نعمة دائمة لله ليس حبلها منقطعا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T4
T5
LZH
林鴻
題夕陽孤棹送鄭二之交州
離亭夕景遲， 遊子去何之。 白髪孤舟别， 滄溟萬里期。 鄉心春鳥喚， 旅泊夜星隨。 無限分攜意， 殷勤唱竹枝。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
辛棄疾
壽趙守
天孫錦字織雲烟， 來向紅塵了世緣。 前去中秋猶十日， 後來甲子更千年。 牆南竹韵調琴譜， 堂北萱香載酒船。 且與剪圭償舊約， 不妨却伴橘中仙。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Drollinger, Carl Friedrich
Scherzgedanken bey Ubersendung eines Blattes an den Hamburgischen Patrioten
So wie ein Gockelhan mit aufgereckter Krone Sein Schaugerüst besteigt, und auf dem waichen Trohne Die Flügel munter straüßt, den stolzen Hals erhebt, Und bald ein Feldgeschrey, vor dem der Hof erbebt, Getrost erschallen läßt; bald sehnlich um sich blicket, Ob auch sein holder Tohn das Federvolk entzücket: So greifft zur Frühlingszeit ein junger Bücherheld Von neüem Trieb belebt, zu Trost der klugen Welt, Nach dem geschärften Kiel, und will mit Tausend Zügen Der Dichter stolzes Heer beschämen und besiegen. Bald reist sein schönes Blatt dem Patrioten zu; Der Held ist auser sich; er kennet keine Ruh, Bis eine schnelle Post ihn sein Verhängniß lehret. Doch, wenn sein zitternd Ohr die Trauerbottschaft höret, Daß ihn ein strenger Spruch verächtlich unterdrückt, Und Hamburgs Blätter nicht mit seiner Frucht geschmückt. O welch ein Donnerstrahl für den bestürzten Dichter! Wie? rufft er halb entseelt, verdammt der eckle Richter Mein Unschuldvolles Blatt? Ist dies der Weysheit Lohn? Jedoch die Rache folgt auf unverdienten Hohn. Ich schwere bey dem Schimpf, der meine Schrift beflecket, Daß ich zum letsten mal der Dorheit Quell entdecket, Der Laster Brut bekämpft. Komm, tumme Barbarey! Es steht Germanien dir förter bloß und frey. Und sollte Kunst und Witz aus aller Welt verfliegen, Soll mein beschimpfter Kiel auf ewig müssig ligen.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
POR
Charles Baudelaire
O VAMPIRO
Tu que, como uma punhalada, Em meu coração penetraste, Tu que, qual furiosa manada De demônios, ardente, ousaste, De meu espírito humilhado, Fazer teu leito e possessão - Infame à qual estou atado Como o galé ao seu grilhão, Como ao baralho o jogador, Como à carniça ao parasita, Como à garrafa ao bebedor - Maldita sejas tu, maldita! Supliquei ao gládio veloz Que a liberdade me alcançasse, E ao veneno, pérfido algoz, Que a covardia me amparasse. Ai de mim! Com mofa e desdém, Ambos me disseram então: "Digno não és de que ninguém Jamais te arranque a escravidão, Imbecil! - se de teu retiro Te libertássemos um dia, Teu beijo ressuscitaria O cadáver de teu vampiro!"
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
彭玉嵌
和虹屏秋感绝句
秋气无端入骨苏， 清愁自省亦模糊。 丹青只有骚人手， 画出伤心一片图。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
LZH
鄺鸞
無題和李商隱
蕭颯秋聲幾度來， 更堪鳴雨過殘雷。 天空青鳥西飛去， 露冷瑤臺曉夢回。 潦倒歲時思舊侶， 風流詞賦屬多才。 等閒往事休回首， 俯仰人間有劫灰。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
端木埰
古銅觶歌
息廬座上古銅觶， 款識乃是屠蒯遺。 璆然玉音協管律， 璘㻞翠彩光陸離。 座客傳觀不敢褻， 古氣肅穆臨須麋。 三代法物見者尠， 停桮敬問安得兹。 我師愾息述所自， 語未脱口先噓噫。 道光初年四海謐， 南齋奉筆承皇慈。 尚方珍玩荷頒賜， 歸來更博慈顔怡。 申江李生識古篆， 橅搨考證無然疑。 爲想歷階酌清酒， 蒯與調曠偕飲斯。 賢侯動色自知過， 畢獻揚觶傳禮儀。 先王教澤入人久， 君能納諫臣能規。 萬歲千秋鑒此觶， 豈有壞爛生創夷。 於戲世事曷可測， 幾年變態愁不支。 側聞清籞被野燹， 寶器淪入滄海涯。 游光野仲滿城闕， 方相鬱壘懵安之。 珍藏億萬逐猋散， 弓玉盜竊歸何時。 銅仙攜盤愴漢月， 神物有識當悲嘻。 此觶流傳有天幸， 千年復返梁山垂。 安得六丁雷電下砰擊， 盡收神物歸天墀， 有如此觶復返梁山垂。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Сидоров Юрий Ананьевич
Озарив парчу ковыльную
Озарив парчу ковыльную Блеском жидких хрусталей, Дождь прошёл над степью пыльною, И светло в душе моей. И свободней груди дышится, Тише боль сердечных ран. Вдаль уплыл и не колышется Золотой, дневной туман. Там за тучей исчезающей Голубая пустота, Но горит стезёй сверкающей Лёгкой радуги черта.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
CES
Stach, Václav
XXXV.) Což jest platno, že křesťan sem,
Což jest platno, že křesťan sem, Nejsemli živ křesťansky? Čistý, svatý, hříchu zbaven Nehledimli být vždycky; Jestliže povolání mé Od Boha mně uložené Hodně nevykonávám, Což platno? A jestli Krystu jen jmenem, A ne opravdivým skutkem Podobný býti žádám, Což platno? Běda mně! což bude platno, Až tam budu vzkříšený, Že sem v Krysta, v jeho slovo Věřil jen přetvářený? Jestliže živobytí mé Cnostmi není okrášlené Tu víru mou utvrdit, Syc běda! Jenom ten bude spasený, Kdo má víru, a je cnostný, Kdo hledí dobře živ být; Syc běda! O Bože! v té náději mé Pomoz dobře živu být; Křesťansky, cnostně a svatě Pomoz má leta projít; Dej mně sýlu, dej poznání, Bych zlých žádostí vábení Skrz mou víru přemohl, Dejž Bože! Bych po tomto časným věku U tebe věčnou odplatu Za mý skutky nalezl, Dejž Bože!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر أسماء العامرية
قصيدة عَرفنا النصرَ والفتحَ المبينا
عَرفنا النصرَ والفتحَ المبينا لسيّدنا أمير المُؤمنينا إِذا كانَ الحديثُ عن المعالي رأيت حديثكم فينا شُجونا رَويتُم علمه فعلمتموهُ وَصُنتم عهدهُ فَغدا مَصونا
T5
神圣、超验与智慧
T4
T5
T5
CES
Simerská, Anna
Mé dítě.
Když první hvězda zaplane na dálném nebes blankytu, já k ňadru tisknu hlavu tvou, v sen kolébám tě písní svou, mé dítě! Když měsíc s nebes vysoka nám stříbro lije do oken, v tvůj tichý sen v mém náručí jen písně šepot zazvučí, mé dítě! Když půlnoc černých stínů tmou kol všecko halí v těžký sen, zas uspává tě píseň má láskou a štěstím svěcená, mé dítě! Když hvězdy blednou na nebi, tvou naposled ozlatí skráň, sníš v loktech matky sladký sen, mé písně hlas tě střeže jen, mé dítě! Když východ v růžích červánků se zardí jasným purpurem, mé kolébavky tichý šum se pojí ku tvým měkkým snům, mé dítě! A první slunka paprslek když zahraje ti na líčku, já ještě v náručí tě mám a v sen tě písní kolébám, mé dítě!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
曾翎龙
诗人的想象
如果你能够停止 想象 一切不仅是 喷水般升起 有韵律地跳舞 而必将 降没 如果你只是一次 又一次 如此轻率地 唱歌跳舞 你该只是突然 雁渡寒潭地悲伤 如果是的 那么我是云 累积，下一场雨 （就什么都漂白了 连快乐的时光 也褪成另种 苍白） 如果诗人的想象 不仅仅是 悲伤作一首诗 你也许不是我 最最无法厮守的喷泉 如果这朵云 抄袭另朵的 昨日今日 和明日的苍白 你也许会从雨中感知 咸咸的 那是我流过的泪 一切都是缓缓的 我知道 包括时间 和你离去的背影
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T6
BUL
Фьодор Тютчев
Денят и нощта
Над тайнствен свят от духове, над бездната му страховита, златотъкан покров се сплита по волята на богове. Денят — покровът светлоок — във всяка земна твар ликува, ранените души лекува, закриля и човек, и бог! Но мръква ден, настъпва нощ и пред съдбата ни сурова разкъсва тя за миг покрова и го захвърля с дива мощ… Пред нас пак зее пропастта, с мъглата, с тъмната си сила, и нищо тук не ни закриля — затуй тъй страшна е нощта! 1839
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
LZH
黃鶴仙
寄懷曠園禪師
炎蒸方逐客， 選勝寄行蹤。 好景題應遍， 名峰住幾重。 雲深徒憶雁， 地迥恍聞鐘。 深怪羅浮蝶， 終宵與夢逢。
T2
爱、情感与人际关系
T1
T2
T2
IND
VI.A
PELAMPIASAN
PELAMPIASAN Oleh VI.A Kau terlihat dekat Tetapi sangat sulit untuk digapai Aku terlihat seolah memilikimu Tapi hanya sekedar menggenggam tangan mu pun tak pernah di izinkan Lalu apa arti dari sebuah hubungan Jika perasaan seseorang tak pernah diharapkan Apa semua ini hanya untuk kesenangan Atau hanyalah sekedar pelampiasan Dari sebuah rasa bosan
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Countee Cullen
For A Poet
I have wrapped my dreams in a silken cloth, And laid them away in a box of gold; Where long will cling the lips of the moth, I have wrapped my dreams in a silken cloth; I hide no hate; I am not even wroth Who found the earth's breath so keen and cold; I have wrapped my dreams in a silken cloth, And laid them away in a box of gold.
T6
语言、艺术与创造
T3
T6
T6
LZH
顾堃
重至石城桥赠别
江北江南漾麹尘， 石城烟柳不胜春。 如何前度销魂树， 又向西风折赠人。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
王節
武陵桃源圖
仙境悠然隔世塵， 此中俱是避秦人。 衣冠不識君臣禮， 風俗惟知父子親。 兩岸落花飛片片， 半溪新水漲粼粼。 重來劉驥無消息， 更有何人解問津。
T4
社会、权力与历史
T1
T4
T4
DEU
Freiligrath, Ferdinand
3.
Wie unsre mut'gen Orlogsmänner heißen? Komm mit aufs Meer, ich will es dir verkünden! Da drüben der mit sechzig Feuerschlünden, Das ist „der Arndt!“ Du siehst die Goldschrift gleißen! Hier die Fregatte, bauschig rings von weißen, Halbvollen Segeln, kämpfend mit den Winden – O Gott, ihr Name mahnt an alte Sünden! – „Die Sieben“ heißt sie! Mag kein Strick ihr reißen! Dort die Korvette, segelnd wie der Blitz, Es ist „die Hansa!“ Doch am Ufer diese, Stolz wie ein Schwan, „die Königin Luise!“ Der Dreimast drüben ist „der Alte Fritz!“ Und hier voll Zorns der schlagbereite Kutter, Du ahnst es schon, das ist „der Doktor Luther!“
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
BEN
তপন বাগচী
মামুলি
মৈনাক ছেড়েছে আজ অবেলায় মোক্ষধামে যাবে বলে পথ খোঁজে মেনকাসুন্দরী। মেহেদির রসে আঁকা মেনকার মাটিলেপা হাতের উঠোন; মৈথুনের চিহ্ন তার ম্রিয়মাণ শাড়ির কোণায়। মলমাসে মেনকারা কোন দূরে যায়?
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T1
NLD
Dominique De Groen
Droom #4
Waarin het offerlam zichzelf droomt. Het offerlam is een flexwerker. Het offerlam is op de vlucht voor het klimaat. Het offerlam is stikkend korstmos in zuurstofloze stad. Het offerlam is vogel op hoogspanningskabel. Het offerlam heeft, in theorie, een baarmoeder. Het offerlam is een junkie. Het offerlam is niet wit. Het offerlam is de gedaante die flikkert in statische ruis. Het offerlam is ondood. Het offerlam is een ziel gevangen tussen piepschuim en cellofaan. Het offerlam is nooit niet dronken. Het offerlam werkt 100 uur per week. Het kwaliteitsofferlam is jouw ecologische aflaat. Het offerlam blijft slikken. Het offerlam spookt door ieder lichaam. Het offerlam is post-natuur. Het offerlam is langdurig werkloos. Het offerlam is obsceen. Het offerlam ziet niet maar wordt gezien. Het offerlam is de collectieve droom van rijke en machtige mensen. Het offerlam, meer offer dan lam. Het offerlam, kwantificeerbaar lichaam. Het offerlam, 24/7 on camera. #JeSuisOfferlam. Het offerlam mist haar doden. Het offerlam heeft geen lichaam. Het offerlam is een lichaam. Nu ze weet dat dit bestaat kan het offerlam niet zonder. Het offerlam is roadkill langs de information superhighway. Het offerlam is een wapen van massaconsumptie. Dit is het werk van het lam. Het offerlam zet de tanden in de toekomst. Bijt die per ongeluk stuk. het offerlam zet de tanden in het einde der tijden en proeft bloed. Het offerlam is verwoestijnde grond. Het offerlam sleept tepels over ruwe harde grond. Het offerlam bloedt baarmoederwand op droge zandige grond. Het offerlam is een markt voor tampons. Het offerlam is lui. Het offerlam is magisch. Het offerlam is gewoon een kind van haar tijd. Het offerlam was hier eerst. Het offerlam is het onheilige product van media en het agrarisch-industrieel complex. Het offerlam is zeezoogdier met gezwollen lever vol gif. Het offerlam in mystieke unie met gras en struik. Het offerlam verstrikt in visnet. Het offerlam, wol zonder kern. Het offerlam, vorm en kleur maar weinig meer. Het offerlam reflecteert alleen zichzelf. Het offerlam is warmte. Het offerlam is puur affect. Het offerlam is zo ongelooflijk zacht. Maar het offerlam is niet onschuldig. Het offerlam is opgeblazen kreng in abattoir. Het offerlam is poetsmedewerker die het lijksap wegspuit. Het offerlam is bacterie in darm. Het offerlam is dood vanwege jouw gebrekkig theoretisch kader. Het offerlam wil, maar wat? Het offerlam ziet door de bomen het bos niet, en nu ook geen bomen meer. Het offerlam kan niet meer. Het offerlam trilt op haar hoefjes. Het offerlam is nostalgisch naar toekomst. Het offerlam is geen symbool. Het offerlam verzet zich tegen jouw kritische lezing. Het offerlam ontwaakt uit haar droom. Het offerlam ontwaakt uit ieders droom. Het offerlam is always-already. Het offerlam is immanent. Het offerlam is trauma. Het offerlam is hopeloos uitgezaaid. Met geweld is het offerlam vloeibaar gemaakt. Maar het offerlam will be back.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Мещевский Александр Иванович
Романс Эдальвине
Невольник слез - и ночь, и день, - Тяжелый посох кину... Прими меня, могилы тень, Ты скрыла Эдальвину!.. Как лилия -- краса полей, Древ верных в обороне, Так дева красотой своей Цвела любви на лоне. И грудь прелестной белизной Снег юный помрачала, И нега с кротостью златой В очах ее блистала! И в девственных пылал устах Огонь зари румяной, Как светлого ручья в волнах Играет день багряный! И голос девы сладок был, Как тихих струй журчанье! Он в душу прелесть жизни лил, Любви очарованье! Но мертв чарующий сей глас, Грудь верна охладела!.. Златой огонь очей угас, Любовь осиротела!.. Навек затмила блеск ланит Могила отдаленна!.. Ах! Крепко Эдальвина спит До утра сокровенна... Невольник слез -- и ночь, и день, -- Тяжелый посох кину... Прими меня, могилы тень, Ты скрыла Эдальвину!..
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SPA
Balvino Dávalos
In memoriam
Arrasados de lágrimas los ojos, solíame decir: —Cuando me muera no vayas presto a mi sepulcro, espera al claro mes de los claveles rojos. «Entonces habrá pájaros y flores y brisas olorosas a tomillo, y esplenderán las lápidas con brillo de lucientes cristales de colores. «Entonces, alfombrados de verdura hallarás a tu paso los senderos, y la voz de uno o dos sepultureros entonará canciones de ternura. «Entonces ven a mi sepulcro: llega risueño el rostro, alborozada el alma, como el amante que en serena calma al dulce afán de amar feliz se entrega. «Cuando te acerques, alzarán los lirios su cáliz carmesí, los nomeolvides serán mis valerosos adalides que han de vencer tus lúgubres delirios. «Allí leerás mi nombre entre festones de espigas frescas y de ramas nuevas, y sentirás que dentro el pecho llevas frescas también tus viejas ilusiones. «Te inundará la vida de mi tumba, y lejos de creerme entre los muertos, soñarás un edén tras los inciertos límites misteriosos de ultratumba. «Y en tu imaginación contemplativa verás cruzar mi sombra fascinada por ensueño inmortal, que tu llegada espera sonriente y rediviva.»
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
ENG
Longfellow, Henry Wadsworth
THE WEDDING-DAY
Forth from the curtain of clouds, from the tent of purple and scarlet, Issued the sun, the great High-Priest, in his garments resplendent, Holiness unto the Lord, in letters of light, on his forehead, Round the hem of his robe the golden bells and pomegranates. Blessing the world he came, and the bars of vapor beneath him Gleamed like a grate of brass, and the sea at his feet was a laver! This was the wedding morn of Priscilla the Puritan maiden. Friends were assembled together; the Elder and Magistrate also Graced the scene with their presence, and stood like the Law and the Gospel, One with the sanction of earth and one with the blessing of heaven. Simple and brief was the wedding, as that of Ruth and of Boaz. Softly the youth and the maiden repeated the words of betrothal, Taking each other for husband and wife in the Magistrate's presence, After the Puritan way, and the laudable custom of Holland. Fervently then, and devoutly, the excellent Elder of Plymouth Prayed for the hearth and the home, that were founded that day in affection, Speaking of life and of death, and imploring divine benedictions. Lo! when the service was ended, a form appeared on the threshold, Clad in armor of steel, a sombre and sorrowful figure! Why does the bridegroom start and stare at the strange apparition? Why does the bride turn pale, and hide her face on his shoulder? Is it a phantom of air,— a bodiless, spectral illusion? Is it a ghost from the grave, that has come to forbid the betrothal? Long had it stood there unseen, a guest uninvited, unwelcomed; Over its clouded eyes there had passed at times an expression Softening the gloom and revealing the warm heart hidden beneath them, As when across the sky the driving rack of the rain-cloud Grows for a moment thin, and betrays the sun by its brightness. Once it had lifted its hand, and moved its lips, but was silent, As if an iron will had mastered the fleeting intention. But when were ended the troth and the prayer and the last benediction, Into the room it strode, and the people beheld with amazement Bodily there in his armor Miles Standish, the Captain of Plymouth! Grasping the bridegroom's hand, he said with emotion, “Forgive me! I have been angry and hurt,— too long have I cherished the feeling; I have been cruel and hard, but now, thank God! it is ended. Mine is the same hot blood that leaped in the veins of Hugh Standish, Sensitive, swift to resent, but as swift in atoning for error. Never so much as now was Miles Standish the friend of John Alden.” Thereupon answered the bridegroom: “Let all be forgotten between us,— All save the dear, old friendship, and that shall grow older and dearer!” Then the Captain advanced, and, bowing, saluted Priscilla, Gravely, and after the manner of old-fashioned gentry in England, Something of camp and of court, of town and of country, commingled, Wishing her joy of her wedding, and loudly lauding her husband. Then he said with a smile: “I should have remembered the adage,— If you would be well served, you must serve yourself; and moreover, No man can gather cherries in Kent at the season of Christmas!” Great was the people's amazement, and greater yet their rejoicing, Thus to behold once more the sun-burnt face of their Captain, Whom they had mourned as dead; and they gathered and crowded about him, Eager to see him and hear him, forgetful of bride and of bridegroom, Questioning, answering, laughing, and each interrupting the other, Till the good Captain declared, being quite overpowered and bewildered, He had rather by far break into an Indian encampment, Than come again to a wedding to which he had not been invited. Meanwhile the bridegroom went forth and stood with the bride at the doorway, Breathing the perfumed air of that warm and beautiful morning. Touched with autumnal tints, but lonely and sad in the sunshine, Lay extended before them the land of toil and privation; There were the graves of the dead, and the barren waste of the sea-shore, There the familiar fields, the groves of pine, and the meadows; But to their eyes transfigured, it seemed as the Garden of Eden, Filled with the presence of God, whose voice was the sound of the ocean. Soon was their vision disturbed by the noise and stir of departure, Friends coming forth from the house, and impatient of longer delaying, Each with his plan for the day, and the work that was left uncompleted. Then from a stall near at hand, amid exclamations of wonder, Alden the thoughtful, the careful, so happy, so proud of Priscilla, Brought out his snow-white steer, obeying the hand of its master, Led by a cord that was tied to an iron ring in its nostrils, Covered with crimson cloth, and a cushion placed for a saddle. She should not walk, he said, through the dust and heat of the noonday; Nay, she should ride like a queen, not plod along like a peasant. Somewhat alarmed at first, but reassured by the others, Placing her hand on the cushion, her foot in the hand of her husband, Gayly, with joyous laugh, Priscilla mounted her palfrey. “Nothing is wanting now,” he said with a smile, “but the distaff; Then you would be in truth my queen, my beautiful Bertha!” Onward the bridal procession now moved to their new habitation, Happy husband and wife, and friends conversing together. Pleasantly murmured the brook, as they crossed the ford in the forest, Pleased with the image that passed, like a dream of love through its bosom, Tremulous, floating in air, o'er the depths of the azure abysses. Down through the golden leaves the sun was pouring his splendors, Gleaming on purple grapes, that, from branches above them suspended, Mingled their odorous breath with the balm of the pine and the fir-tree, Wild and sweet as the clusters that grew in the valley of Eshcol. Like a picture it seemed of the primitive, pastoral ages, Fresh with the youth of the world, and recalling Rebecca and Isaac, Old and yet ever new, and simple and beautiful always, Love immortal and young in the endless succession of lovers, So through the Plymouth woods passed onward the bridal procession.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
陳烓
送王宣差還家
兩字功名舉世馳， 扁舟來往共怡怡。 春風北去鶯聲早， 秋日南歸雁影遲。 驛路山川如舊識， 闗河魚鳥謾相疑。 到家未許多濡滯， 四十為官正及時。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
URD
Jaan Nisar Akhtar
Tamaam umr azaabon kaa silsila to rahaa
tamām umr azāboñ kā silsila to rahā ye kam nahīñ hameñ jiine kā hausla to rahā guzar hī aa.e kisī tarah tere dīvāne qadam qadam pe koī saḳht marhala to rahā chalo na ishq hī jiitā na aql haar sakī tamām vaqt maze kā muqābla to rahā maiñ terī zaat meñ gum ho sakā na tū mujh meñ bahut qarīb the ham phir bhī fāsla to rahā ye aur baat ki har chheḌ lā-ubālī thī tirī nazar kā diloñ se mo.āmla to rahā
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
闵鼎
雨中独坐
春来今始雨， 镇日未开门。 独有书千卷， 兼之酒一樽。 桃花才放叶， 竹笋又行根。 我亦无他事， 从朝坐至昏。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
DEU
Alfons Petzold
Es ist Krieg ...
Es entzünden sich langsam die ewigen Sterne, Von irgendwo singt eine Amsel süß und rein Die Strophen der Liebe in den Abend hinein. Und in der blauumtürmten, horizontenen Ferne Ist Krieg, ist donnernder Krieg. Die Rosen lächeln über die Mauern der Gärten, Die Lilien halten ein Tüchlein vor das Gesicht Und irgendwo müssen sich viele Herzen härten. Weil einer ihrer so viele zerbricht – Der Krieg, der donnernde Krieg.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر ماجد الحجري
قصيدة طبعي مزوح
طبعي مزوح وما أتعدا به حدود، وما أمازح إلا من عطاني الميانه مزحي مع الغالي يقربه لي زود، وإذا تضايق ضاق صدري عشانه وما ابادل الغالي اذا صد بصدود، أستسمحه وأرضيه وأعز شانه وإذا عرف قدره معزز يبي يعود، على الرفيق إلي على الجد صانه وانا على ممشاي أتبع خُطى العود، واضح ومبعد عن دروب النتانه واجود في خوة هل الطيب والجود، والصاحب آشوفه بعيني أمانه محفوظ قدره غاب او كان موجود، ويبقى مكانه دايمن هو مكانه والمزح بين الي يمونون محمود، بس المهم يكون طالع ب اوانه ويكون بحدود الأدب مابه لهود، ويكون مبعد عن حدود الإهانه والمزح باليدين صاحبه مقرود، له يوم يلقى من مزوحه إدانه والفاهم اللي ما تعدا به حدود، حافظ قدر نفسه وصاين لسانه
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FAS
فخرالدین اسعد گرگانی
پاسخ دادن ویس رامین را
سمن بر ویس دست رام در دست ز داغ عاشقی بیهوش و سرمست ز بس سرما تنش چون بیدلرزان ز نرگس بر سمن یاقوت ریزان همی گفت ای مرا چون دیده در خور شبم را ماهتابی روز را خور ز روی دوستی شایسته یاری ز روی نام زیبا شهریاری نه بی روی تو خواهم زندگانی نه بی کام تو خواهم کامرانی بیازردم ترا نیکو نکردم بدین غم دست و بازو را بخوردم مکش چندین کمان خشم و آزار میندازم تو چندین تیر تیمار بیا تا هر دوان دل شاد داریم به نیکو یکدگر را یاد داریم حدیث رفته را دیگر نگوییم به آن مهر دلها را بشوییم مشو دلتنگ از آن خواری که دیدی وزآن گفتار ها کز من شنیدی ترا خواری بود از همبر تو نه از چون من نگار و دلبر تو به گیتی نامورتر پادشایی ببوسد خاک پای دلربایی نه باشد در عتاب نیکوان جنگ نه اندر نازشان بردن بود ننگ ببر نازم که جانم هم تو بردی مدارا کن که غارت هم تو کردی چه ژواهی روز رستاخیز کردن که خون چون منی داری به گردن چه روز آید مرا زین روز بدتر که نه دل بینم اندر بر نه دلبر دلم بردی و اکنون رفت خواهی دل و دلدار را چند کاهی اگر تو رفت خواهی پس مبر دل که آتش باردم زین درد بر دل ترا چون دل دهد جستن جدایی ز روی من بریدن آشنایی تو آنی کت همی خواندم وفادار کنون از من شدی یکباره بیزار دریغا آن همه پیمان که بستی ببستی باز بیهوده شکستی بسی دادم دل بیهوده را پند که با این بی وفا هرگز مپیوند دل خود کامم از پیمان برون شد که داند گفت حال او که چون شد کنون ایدر مرا چندین چه داری خمارین چشم من خونین چه داری اگر بر گشت خواهی زود بر گرد که سرما بر کشید از جان من گرد و گر تو بر نگردی ای سمنبر به همراهی مرا با خویشتن بر منم با تو به دشوار و به اسان چو صد فرسنگ دوری از خراسان و گر صد پرده را بر من بدری به خنجر دستم از دامن ببری بگیرم دامنت با تو بیایم زمانی بی تو با موبد نپایم کجا گر من دلی چون کوه دارم بر اندیشیدن هجرت نیارم بخواهی رفتن ای خورشید تابان مرا فمره نباندن در بیابان بخواهی بردن ای دیبای صدرنگ زرویم رنگ وزتن زورو فرهنگ چه بی رحمی چه بی مهری چه بی شرم کزین لابه نشد سنگین دلت نرم همی گفت این سخنها ویس دلبر همی راند از دو دیده رود بربر دل رامین نشد زان لابه خشنود ز بس سختی تو گفتی آهنین بود گرو بستند برف و خشم رامین که نه آن کم شود تا روز نه این چو ویس و دایه نومیدی گرفتند ز رامین باز گشتند و برفتند بشد ویس و بشد ماه جهان تاب دلش پر آتش و دیده پر از آب هم از سرما تنش لرزنده چون بید هم از رامین دلش بر گشته نومید همی گفت و ای من زین بخت وارون که گویی هست با جان منش خون که با من بخت من چندان ستیزد که روزی خون من ناگه بریزد ز من ناکس تر ای دایه که دانی اگر زین بیش ورزم مهربانی و گر باشم ازین پس مهر پرور بیار انگشت و چشم من بر آور چنان بیچاره گشت اندر تنم جان که بی جان تن بریز خاک پنهان تن من گر بدین حسرت بمیرد به گیتی هیچ گورش نه پذیرد کنون کز جان و از جانان بریدم چه خواهم دید ازین ندتر که دیدم به عشق اندر بلایی زین بتر نیست سیاهی را زپس رنگی دگر نیست
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Muin Bseiso
बेरूत पीछे छूट गया
हवाई अड्डे पर है एक प्रसन्न कवि हवाई अड्डे पर है एक प्रसन्न पाठक सुरक्षित है हवाई अड्डे की ओर आने वाली सड़क वहाँ कोई स्थानीय विमान नहीं है और रेत का यह बोरा ही सिर्फ़ नायक नहीं है यह बेरूत है न मरे में है और न जीए में लेकिन अख़बारों के हर हिस्से पर बेरूत की छाया है चक्की के दो पाटों के बीच फँसा वह अपना अख़बार छाप रहा है अपना अख़बार पढ़ रहा है वह प्रसन्न कवि प्रतीक्षा कर रहा है विमान की प्रसन्न पाठक इन्तज़ार में है जलयान की और रेत का यह बोरा ही सिर्फ़ नायक नहीं है लेकिन बेरूत वहाँ है एक दीवार के पीछे जीता और मरता हुआ ओ अभागे नगर ! एक बादल हो तुम बन्दूक से छूटी एक गोली, रोटी का एक टुकड़ा और एक बोतल या तुम एक लंगड़ी भेड़ हो फुटपाथ पर नौसैनिकों से प्यार जताती हुई ख़ुदा हो जैसे तुम अब ज़ंजीरों में जकड़ा हुआ तुम न उड़ती हुई चिड़िया हो और न बम दो गुटों के बीच तुम एक धब्बे की तरह हो हर दो वाक्यों के बीच एक अर्धविराम की तरह चाँदमारी के लिए बनी दीवार काम आती है विज्ञापनों के लिए भी उस पर चिपके पोस्टरों पर बरसती है बारिश इकट्ठा हो जाता है तुम्हारा बहुरंगी जल अभी भी शेष है वहाँ, उस दीवार पर एक वासन्ती चिड़िया तुम्हारे प्यानो की चाबियों पर बैठी हुई शाम को अख़बार में लिखते हैं घायल सुबह सवेरे उसे पढ़ते हैं मृतक प्रसन्न कवि और प्रसन्न पाठक हवाई अड्डे पर हैं प्रसन्न विमान परिचारिका बाँट रही है पेंसिलें, उड़ान-कार्ड और समाचार-पत्र दस हज़ार मीटर की ऊँचाई पर लिखो — बेरूत गूँज रहा है दस हज़ार मीटर की ऊँचाई पर पढ़ो — बेरूत डूब रहा है बेरूत पीछे कैसा है ख़ुशी से लिखो ख़ुशी से पढ़ो बेरूत पीछे छूट गया
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
阿哩
落难的帝王
路边睡着一个乞丐 凌乱的散发 难掩他身上的高贵气质 睡相安稳甜美 我正琢磨间 便听到一声呼唤 只见前面几个女子都停下 回头齐刷刷地望着他 直到梦话再说一次 我才听清楚他说—— “爱妃，过来”
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
CES
Šimeček, František
OTEC A SYN
Snadné měl tatík řemeslo a lehce syn si zvykal obracet kapsy chuďasům, jež tatík z halen svlíkal. Ha, byl to život veselý, kdy denně v domě hosté a při šampaňském spíláno nářekům luzy sprosté. A měli se tak pospolu, jak před vyhnáním v ráji, však vzkřiky lidu zoufalé oblohu pronikají. Pak přišel čas, jenž účtuje i s nejsmělejším hráčem – Hoj, času duch, ten do toho zapráskal karabáčem. A skácel hromu s rachotem v nic násilníků pýchu, a mžikem zvrátil z kořenů zdě Babylona hříchu. Co s otcem pak a se synem? Co dále o nich říci? Vždyť oba dávno dozráli pro provaz – šibenici.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر خالد عبد الرضا السعدي
قصيدة وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلنَّخِيْلِ
وَجَّهْتُ وَجْهِيَ للنَّخِيْلِ وَنَوَيْتُ صَوْمَاً لِلعِرَاقْ وَبَكَيْتُ أَسْرَابَ اليَمَامِ بلَوْعَةٍ بِكْرٍ.. عَلى شَمْسِي تُرَاقْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ للشَّوَارِعِ فِيْ بِلادِي.. للتَائِبِيْنَ..الصَّائِمْيْنَ.. المُبْتَلِيْنَ..الصَّابِريْنَ عَلى الحَصَادِ ****** وَجَّهْتُ وَجْهِيَ للبَسَاتِيْنَ المُطرَّزَةِ الحَدَائِقْ وَنَوَيْتُ أَنْ أَبْقَى مَدَى الأَزْمَانِ عَاشِقْ وَبذَرْتُ أَقْمَارَاً عَلَى شَفَةِ المَسَاءْ وَلاحَ لِيْ أَمَلٌ عَلَى جُرْحِ اللِّقَاءْ حُلْمَاً تُغَازِلُهُ الحَمَائِمْ وَفَرَاشَةً طَارَتْ فَأَضْنَتْهَا المَآتِمْ وَرُحْتُ أَبْحَثُ بَيْنَ أَضْلاعِي.. عنِ المَنْفَى الذي أَهْدَتْهُ لِيْ أَمْضَى الجِرَاحْ وَصَرَخْتُ فِيْ وَجْهِ العَوَاصِفِ والرِّيَاحْ أُحِبُّ أَرْضَكَ يَا عِرَاقْ أُحِبُّ صَوْمَكَ يَا عِرَاقْ وَأُحِبُّ أَنْ أَبْقَى نَشِيْدَاً فِيْ مَواويلِ العِنَاقْ وَأُحِبُّ أنْ أَرْسُمَ أَحْلامَاً تَطَالُ النَّجْمَ وَالغَسَقَ الجَمِيْلْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ للنَّخِيْلِ وَعَقَدْتُ عَزْمِيَ أَنْ أُسَافِرَ فِيْ مَدَاكْ طفْلاً تَعَلَّقَ بَيْنَ دَمْعَاتِ الوَدَاعِ وَضِحْكَةٍ فَضَحَتْ هَواكْ يَا مَوْطِني الأَحْلى الذي مَا دمَّرَتْهُ الحَرْبُ فِي عِيْنِيْ ولا عَيْنِ الرِّجَالْ إنَّا كَبُرْنَا مِنْ عَذَاباتِ الخَيَال وَاحْتِضَارات الخيالْ وَلَمْ نَجِدْ إلاّكَ أغْنِيَةً لَهَا سَجَدَ الجَمَالْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ للحُقُوْلْ أَيَظَلُّ يَعْصِرُنِي الذُّهُولْ..؟ لأَنَّ عَزْمَكَ في المَنَاجِل وَالمَعَاوِل لَمْ يَزَلْ جَسَداً تُحَاصِرُهُ الخُيُولْ وَأنَّ زَرْعَكَ فِي دَمِي وَرْدٌ إلهيٌّ يَفُوْحُ مَعَابِرَاً للعَاشِقِيْنَ بِلا ذُبُولْ ****** يَا أَيُّهَا الوَطَنُ المُعَسْجَدُ بالرَّصَاصْ وبانْفِجَارَاتِ الخَطِيْئَةِ وَالعَذَابْ يَا دَمْعَةً سَطَعََتْ عَلَى خَدِّ الحُسَيْنِ حِيْنَ خَانَتْهُ الذِّئَابْ إذْ كَانَ مُمْتَطِيَاً حِصَانَ الخُلْدِ حَامِلاً سَيْفَ الرَّسُولِ يُرِيْدُ للدُّنيا الخَلاصْ يَا أَيُّهَا الوَطَنُ المُعَسْجَدُ في تَرَاتِيْلِ الحَيَارَى الرَّاحِلِيْنَْ يَا دَمَ الأَبْطَالِ مَسْفُوْكَاً كَقِرْبَةِ يَاسَمِيْنْ كَمْ أَنْتَ تَصْبِرُ يَا عِرَاقْ!! كَمْ أَنْتَ تَدْهَسُكَ السَّنَابِكُ وَالخُيُوْلْْ!! وَلَيْسَ فِي الدُّنْيِا سِوَاكْ مُكبَّلاً بِالمَوْتِ مَجْرُوْرَاً بِأَحْزَانِ الفُصُولْ ****** يَا وَاحِدَاً فِي الحُبِّ يَا دِفْءَ الحَنِيْنْ يَا مُسْتَفِيْقَاً وَالصَّبَاحَاتُ احْتِضَارٌ وَأَنِيْنْ لا لَنْ نَبِيْعَكَ يَا دِثَارَ الأَوْلِيَاءْ وَدفْقَةَ النُّور بسِفْرِ الأنبياءْ يَا كُلَّ تَأْريْخِ الوُجُوْدْ وَكْعْبَةً مِنْهَا انْبَثَقْنَا مُخْلِصينَ وَمولعينَ بما سَتَصْنَعُهُ الوُعُودْ يَا عِيْدَ دَمْعَتِنَا المُرَاقَةِ كُلَّ عِيدْ يَا نَازِفَاً بَيْنَ المَمَالِكِ والعبيدْ خُذْ مِنْ فَمِيْ قَلَمَاً وَحِبْرَاً مِنْ وَرِيْدْ وَارسمْ حُدُوْدَكَ فَوْقَ أحْدَاقِ النجومْ أنْتَ المُسَافِرُ في عُرُوْقِي كُلَّمَا نَضَجَ الكُرُوْمْ كَقَصِيْدَةٍ جَذْلَى أَبُوحُ باسْمِهَا للفَاتِنَاتْ لِجُرْفِ دَجَلةَ عِنْدَمَا تَغْفُو عَلَى خَدِّ الفُرَاتْ لِحَبِيْبَتِي لَمَّا تَعُدْ مُنْذُ افْتَرَقْنَا واغْتَرَبْنَا وَاحْتَرَقْنَا في المَصَابِيْحِ العَتِيْقَةْ لِحَبِيْبَتِي فُسْتَانُهَا أَلَِقٌ يُفَصِّلُهُ الرَّبِيْعْ وَأُغْنِيَاتُ شُجِيْرَةٍ شَهَدتْ عَلَى الحُبِّ البَدِيعْ وَرَقْصَةً كُنَّا نُبَاغِتُهَا الدَقِيْقَةَ فَالدَقِيْقَةْ وَقُبْلَةً لَمْ تَنْطَبِعْ فَوْقَ الخُدُوْدِ وَإنَّمَا طُبِعَتْ عَلَى أَثَرِ الحَبِيْبَةِ فِيْ الطَّريقْ وَكَيْفَ يَا وَطَنِيْ افْتَرَقْنَا عِنْدَ شَهْرِ الصَّوْمِ؟ وَعُدْتُ أَبكِيْهَا بِشَهْر الصَّوْمِ!! وَلَمْ أَفَطِرْ بِغَيْرِ الحُزْنِ والدَّمْعِ الصَّدِيْقْ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
CES
Vlk, Jan
I. Co to asi se mnou bude,
Co to asi se mnou bude, nikde nemám stání, rád bych plakal, rád bych smál se, pláč nemám ni smání. Jindy jsem za volnost svatou do bojů zalítal, teď bych jenom věnce z růží, z nezabudek splítal. Jindy jsem na hrobu vlasti mstou vrahům hrozíval, nyní bych zas s citem vroucím všechen svět objímal. A jak se o nebi sluší, tak to v srdci hude! Co se as to se mnou děje, co to asi bude?!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
釋居簡
王守除本路倉使
把茅著在深雲裏， 亦有殘畬近水邊。 不作山人沽善價， 更饕司業養廉錢。 皇華未遠難爲別， 倦翮嫌高弗足憐。 來歲小團新錫賚， 從公酌第四橋泉。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
ZHO
罗智成
上邪曲
上邪 在最黑暗的时刻醒来，祝福你。 谁也看不见眼前的深渊呼吸。 我投下一枚石子，去探测鳔美目的深度 回响在一片森林里迷失。 不复起 我欲与君相知 群山起伏如被窝零乱 但一片漆黑 当触及冰冷的脚趾我坚实的感觉 如落水的石子。 千手成浸洗崖石的浪花， 只有丝绸的声音 复断 最黑暗的时刻我依旧感到你身影晃动 “哦，请护卫我” 长命无绝衰 我该怎么称呼你呢？黑暗浸去了你的名字。 淹没我最后一盏心灯 我不该这么快就忘记你的容貌的 尤其我还依赖着你 请不要离开。这么黑暗，请至少留下你的承诺 风会从你背后吹来。 风是一条甬道 那是不止的脉博亦或跫音？ 山无陵 掩住叹息。 露珠该归向土壤还是阳光？ 我要土壤。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T3
HUN
Garay János
EGY NAGYÚRI KASTÉLYBAN.
Gödöllő, 1846. május 31. Ki helyhetett e bájvidék ölébe, Némán borongó kastély, tégedet? A természet s müvészet frigybe lépe, Ékitni nyájas, szép környékedet. Körötted a kert, nagyszerű diszében, Az új tavasznak pompájában áll; Zöld lombjaid közt, édes hangcserében, Ezer madárka lejt és hangicsál. Itt tarka népe a virágligetnek, Ott a mosolygó rét enyelg körül; Amott az ősi sorfák integetnek, Lankadt kebelnek édes enyheül. Ezüst tavadban rátartó negélylyel Uszkál hattyúid játszi serege, S a hányszor benne megfürdik szemével, Szebben derül fel a táj kék ege. Mértföldre terjedt nyéked egy kis ország, Ezernyi vadnak ád mentő tanyát, Völgyed hüsében a gazdag majorság Dúsan mutatja barmaid sokát. S köröskörűl a helység duska népe, Mint raj sűrr és forr fáradatlanul Mindütt az élet és a munka képe! Ily képen a szem s szív megittasul. És mindezek közt, ennyi báj körében, Némán te állsz csak, kastély, egy magad! Mi átok ül épűleted kövében, Hogy rajt ez élet viszhangot nem ad? Volnál sötét rom, pusztaság tanyája, Megérteném e síri csendedet... De im tetődnek fenáll koronája, Fehér faladhoz jártas út vezet. Kapud kinyílik, a pitvar seperve, Virágsorok közt a lépcső megyen, S a néma kastélyőr kegyét kinyerve, Végig megyünk a pompás termeken. Dús termeid fényt és pazart lehelnek; A fényes bútor vendégkészen áll; Itt hangszerek, ott játmüvek hevernek, A fal remek föstvényekkel kinál. Mindent találok... csak, ki ennyi kincsen Örűlne, embert nem és életet! A fény s pazar holt, mert gazdája nincsen... A szív szorongást érez kéj helyett. Hol állok én? élőknek csarnokában? Vagy néma holtak közt járok, kelek? Mindütt kisértetes, mély hallgatás van, A tárgyak újak s mégis régiek. Egy Herculanum sűlyedett-e itt el, S most régi keble újra felnyilott? S én itt magasztos, szent, gyermekded hittel Csodálhatom a régi szép- s nagyot? Nem, nem! szobáid tündér ékessége Újabb időnek hordja bélyegét... Ez egy magyar családnak ősi fészke,... Csak az hagyhatja így el örökét! A fecske visszatér szerény lakához, A gólya régi fészkéhez siet,... Csak ember, a ki hűtelen honához, Vadász hazáján kívül élveket.
T3
生命、时间与存在
T3
T4
T3
SPA
Marié Rojas Tamayo
Memorias de reptil
La voluptuosidad de mi cuerpo ardiendo lentamente, Reverberando bajo los rayos del sol Contra la blanda arena. Estirarme perezosa y volver la otra mejilla… La increíble, inagotable sensación de subir, Trepar, escalar, Todo lo que sea subible o trepable o escalable, Siempre hacia arriba, rumbo al cielo… La piel pegada a la corteza vegetal, Su rugosidad arañando mi carne, La soledad de las ramas más altas, De nuevo el sol que nos calienta… El amor por tenderme a dormir en las piedras, El placer por huir, por ocultarme, Por mutar de envoltura si es preciso. El infinito goce de enroscarme… El saber apretar los anillos hasta el fin, El engullir lentamente, La digestión demorada de la presa, Ese balanceo inconsciente cuando escucho un solo de flauta… La incansable búsqueda del veneno del saber, El no haber aprendido a guardar secretos, La pasión por las manzanas, El querer jugar a ser Dios… Mil detalles como estos Me confirman que un día fui serpiente.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
王鸿儒
读东汉外戚传
金貂赫奕侍中家， 恩托椒房宠莫涯。 连苑高楼临紫陌， 倾城名妓按红牙。 君王自是光明烛， 竖子终为顷刻花。 所惜覆车无戒者， 青编常遣后人嗟。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HUN
Bessenyei György
AZ ESZTERHÁZI VIGASSÁGOK
Herceg Rohán francia követ Bécsbe érkezik, s Bécsből Eszterházára magát mulatni kifut. Szent Jakab havának 12dik napján A főherceg Rohán Páris kebelébül Kikél, és a bécsi koronák alá ül. Elhagyja hazáját királya szavára, Akinek személyét felveszi magára, Bécsnek lármáji közt helyre verekedik. Híre, dicsősége széjjel nevekedik. Nézi világunkat nagy méltóságával, Tanácskozik titkon nemes pompájával; Ha sétálni indul, seregek követik, Mellyek gazdagságát közöttünk hirdetik. A Magyar tisztesség ezeket szemlélvén Felrijad és tűnik, szárnyaira kelvén. ESZTERHÁZI MIKLÓS karjaira szalad: S hogy kedvét tölthesse, Eszterházán marad. Ez a gazdag atya, mint kedves gyermekét, Elfogadja őtet; s hogy keresse kedvét, Rohán főherceget elhívja magához: Biztató szókat tőn szerelmes fijához. A követ megértvén Eszterházi szavát, Felkél, s kis útjának elkészíti magát. Magyarországnak megy pompás seregével, Egy kis világot hord francia népével. Hátrahagyja hamar Bécsnek sok lármáját, Nézi a szép ország elterült pusztáját. A Magyar tisztesség ismérvén vendégét, A csudákig viszi régi fényességét. Már a nap fáradván, kék térjén egének, Készült általadni magát éjjelének. A faluk, várasak füstölgötték széjjel, Terjeszteni kezdte szárnyait az éjjel. A mezőn legelő barmok bőgni kezdtek, S csendes tanyájokhoz lassanként érkeztek. A nap veres színbe hányta el sugárit, Hegyekről, erdőkről mutatta határit. Herceg Rohán földünk illy időn szemlélvén, Eljut Eszterházra, útjában sijetvén. A tündöklő várnak vitézi serege Kiáll, s csattog rendbe őriző fegyvere. Dob, síp, több muzsikák egyszerre zendülnek. A nagy épületek széjjel megrendülnek. A gyalogkatonák, mint emberoszlopok, Majd két közönséges ölre húzzák magok, Óriás termetet mutatnak testekbe, Csattog és ordítoz a fegyver kezekbe. Késérik kétfelől a követ szekerét, Közrevévén apró francia emberét. A szörnyű testektől ezek iszonyodtak, S nagy emberségekkel lassan vonakodtak. Herceg Rohán ekként béjut a kastélyba, Mellynek vezettetik egy nagy szobájába. Itt egy játéknéző piac formáltatott, Hol a szív érezni gyengén taníttatott, Negyedik Henriket vadászva játszották, Francia király volt, s most azért mutatták. Az asszonyi nemből Diána serege S Vénusnak ragadó aranyos fellege; Mezei játékra lementek volt Bécsbül, Értek égy érzékeny szív melegszik és hül. A játék végződvén, asztalt terítenek, Hová a nagy rendek sorjába leülnek. Ambróziaszaggal telik bé a nagy ház, Csattog kanál, tányér, ezer inas vigyáz. A halhatatlanság tokaji itala Csorgott az ezüstön, mellyet sok száj nyala. Csendes szelek fújtak bé az ablakokon, Mosolyodás játszott s szép ajakakon. A világosság közt sok kifeszült mellyek Pihegtek; csak lopva hevesítvén szívek. Vénus virágokból szőtt koszorújival, Játékra indul itt kedves fijaival. Titkon szórja tüzét a tolvaj szívekbe, Szökdös széjjel a sok csendes beszédekbe. A vacsora ekként eltelik csendesen, Hol idejét ki-ki töltötte kedvesen. Kijőnek rakással egy nagy folyosóra: Szép kert mosolyodik a kinyílt ajtóra. Egy kis lapály térség feküdt a szem előtt, Melly salétromtűzzel mesterségesen tölt. Egy ágyú bődül el, mellynek lármájára Villámlás szökdös fel a kert lapályjára. Égő szárnyak mentek a nagy fellegekre, Bámulással néztek a tüzes egekre. Egyik tűz másikát szaladásba marta; Sok futó láng egymást ölelésre várta. Ezerszer kezdődött a csattogó zúgás, Villámlások között lett minden változás, Tapsolás, kiáltás űzte a lángokat, Ölelték, rángatták sok nézők magokat. E játék eltelvén, az éjfél kiáltoz, S némelly bágyadt testbe bészökvén, szunnyadoz. Eloszlik a sereg édes nyugalmára, Örült, ki juthatott párjának karjára. 13dik napján Azonban a nap is világunk mélységét Megjárván érkezik, s hozza fényességét. Kék egét béhúzza szőkés sugarával, S úgy érkezik osztán piros hajnalával. Pompája közt feljő, vonási ragyognak, Az álmos emberek fényére mozognak. Felkél Eszterháza, kacag örömével, S új mulatságot kezd nyájas seregével. Vadászatra indul az egész társaság, Különös örömöt formált e mulatság. Az erdők közt lévő csendes árnyékokba Jártak a dánvadak, legelve magokba. Rájuk tört Diána pusztító serege, Megzendült az erdő, füstölt Fébus ege. Kacagás, kiáltás szaladt a fák között, Ki-ki amint tetszett, akként lövöldözött. A futó vadacskák vérekbe hullottak, Hol felfelé szöktek, hol hasra lapultak, Lárma, nyargalódzás, puskázás hallatott, Aki itt lehetett, kedvvel mulathatott. A vadászsereg így végre megfáradván, Visszafelé fordul, ebédhez indulván. Ebédjek elmúlik, muzsikát kezdenek, Az aranyas szobák játékkal eltelnek. Zúdul a hang hamar, s lármáját indítja; De magát hirtelen ismét csillapítja. Vidámít egyszerre, majd megént elaltat, Hol felrijadást tesz, hol csendesen nyugtat: Mintha szárnyat fűzne a szív érzéséből, S repülni akarna az ember mellyéből; Úgy van a muzsika, felzendült hangjával, Nem tudja, mit tegyen nyűglődvén magával. Vergődik tüzében mindég, s fohászkodik, Most csendesen örül, majd ismét bánkódik. Ez elmúlván, ismét tragédiát kezdnek, Hol édes fájdalmat osztnak érzéseknek. Csendes hallgatás lész a játékpiacon, Ki-ki gondolkodik, s sohajt magánoson. Ezt végighallgatván, egybe felzúdulnak, S nyájasabb dolgokra széjjel kitóldulnak. Csak azért tették volt illyen bús változást, Hogy jobban érezzék a többi vidulást. Vacsorálnak s osztán a kertbe kimennek, Amellyet egészlen lángok között lelnek. Széjjel templomforma boltocskák látszattak, Öblök portékákkal szépen megrakattak. A tüzes erdő közt egy kis lapály hevert, Mellyre a mesterség most házikókat vert. Világosítva volt minden részeibe, Gazdag vásár látszott szegeleteibe. Egy épület, templomformára felnyúlva Állott a fáklyákkal megvilágosítva, Kis játéknézőhely készült el közepén, Szövétnekek égtek minden szegeletén. A mulató sereg bémegyen ez helybe, Hol letelepedik csendesen egy rendbe. Éneklés hallatik a játékpiacon. Beszélni kezd a szív a nyílt ajakakon. A sok énekesné egymás után kijő, Mondják nótájikat, s buja mellyek felnő. Az égő erdőkbe édes szavok hangzik, Érzésében a szív bágyad s szunnyadozik. E kis Vénusoknak mosolygó szemek lett, Mellyekbe Kupidó ezer nyilakat tett, Kik a nagy láng között, mint istenasszonyok Büszke pompájikkal, úgy mutatták magok. Néha panaszosan nyújtották énekek, Kis zokogásokkal magyarázván szívek. Az édes fájdalom kesergett szemeken, Fél jaj, fél vigasság tévelygett nyelveken. Titkos szemeikbe tüzök nedvesedett, Hová a kívánság lopva elegyedett. Énekek csendesen, bágyadással húzták, Mellyekkel a szívet kötözték, oldozták. Itt ezek elvégzik kötelességeket, S Vénushoz felviszik asszonyi nemeket. A nézőseregek ekkor megmozdulnak, S a játékpiacon táncolni indulnak. Éneklések helyett álorcás bál támadt, Melly az erdő között, e szép helyen vigadt. Titkos szorítások, kérdezés, rángatás, Sok csúfos üngetés, ögyvelgés, hallgatás Forgott azok között, kik magok rejtették, S isméretes képek álorcákba tették: Így táncolt az öröm itt részegségébe, Keresvén sok tárgyat víg egészségébe. 14dik napján E napon délelőtt csak sétálást tettek; Hogy magok szellőzzék, a kertbe kimentek. Mesterség alkotta egybe itt a fákat, Mellyek rendre szépen ölelték magokat. Sűrű gallyaik közt hosszú utak nyúltak, Hol a csendességek lappangva bujkáltak. Itt járkál a sereg bágyadt lépésivel, Szemlélvén e kertet álmos nézésivel. A fák levelei néha megzördültek, Mert itt-ott reggeli szelek lengedeztek. Így sok fáradt szívek újították magok, Mellyek már gyakorta megnyögték rabságok. Végre a szép sereg a várnak megindul, S szorgalmatossággal minden szobát feldúl. Valamit lehetett nézni, azt meglátták, Hol a vár szépségét kincsével csudálták. Innen az erdőbe, nyári házba mentek, Ahol egy gazdagon készült asztalt leltek. Leültek, s gyomrokat örömmel töltötték, Míg innen felkelvén, új kedvek nem lelték. Ismét éneklésnek készítették magok, Akiknek a szívbe hangozott nótájok. Egy szép házba zengtek nyájas énekekkel, Tanácskoztak minden érzékenységekkel. Ezek után német komédiásokat Néztek, kik mutatták beszélve magokat. Minden indulatot viseltek testekbe: Hol öröm, hol harag forgott a szemekbe. A vacsora eljött, hol csendesen ettek, S tűzi mesterségre csakhamar felköltek. Egy erdőnek alja meg volt porral rakva, Mellyet felgyújtottak egyik részen lopva. A híg egek széjjel szikrákkal ropogtak, Közöttök lángoló csillagok haladtak. A nézés sok ezerfelé szaladozott, És a forgó tűzön néhol maradozott. E forma elmúlván, új bál következett, Mellyet az álorca sok színnel fedezett. Ki-ki amint tetszett, magát úgy múlatta, Örömét mindenbe könnyen találhatta. 15dik napján Délelőtt csak álmos sétálás tétetett, Mig Bakhussal Vénus erőbe jöhetett. A tagok lankadva, álom nélkül voltak, Zsibbadozva széjjel csak úgy tántorogtak. Orfeust kiáltják szép muzsikájával, Hogy ismét újítson nótája hangjával. De először Tokaj hozta el italát, Éjfél közt lepvén meg a herceg asztalát. Ezután kezdődtek a nóták zengeni, S hangjokkal az erdők és egek rengeni; Eztet tragédia követte végtére, Mellyet a szép sereg játszatott kedvére. Azalatt vacsora ideje érkezett, S a sok énekesné új nótákat kezdett. Éneklések jöttek a tragédiába, Melly édes s keserves lehetett magába. A vacsorát illyen vigasság közt ették, Hol érzékenységek sokan tévesztették. Ezután a kertbe mentek sétálásra, Hol reáakadtak egy égő piacra. Megvilágosítva volt ez a fák között, Melly magára minden tüzes színt öltözött. Muzsikák zengettek széjjel körülötte, Égtek, zúgtak a szép élő fák mellette. E helyen tobzódó parasztok lármáztak, Kik félre hercegjek pénzére vigadtak. Kétezeren mintegy lehettek számokban, Ettek s fél juhokat hordoztak szájokban. Eltölté lármájok a magas egeket, Ordítva dicsérték kedves hercegjeket. Parasztos gyomrokba hívesítő italt Vehettek, mit torkok nem ivott, hanem falt. A nemessereg ezt sok ideig nézte, De álorc s bálját végre újrakezdte. Mellybe sok táncokat készítvén magoknak, Új zsibbadásokat okoztak láboknak. 16dik napján A mulató sereg reggel vadászatot Kezdett el, hol sok szép vadakat hullatott. Tüzelt acél, kova; a puskák ropogtak, Ólombogarai itt-ott széjjeldongtak. Élő fákat szöktek által a szarvasok; Úgy tűntek, hátakra hajigálván szarvok. Sok felugrásában lövetik keresztül, S a fáknak tövére zuhanással ledül. A reggel ekképpen múlik vérengezve, Délre ki-ki hazafordul nevetkezve. Asztalhoz ülnek le, beszélik dolgokat, Dicsérik, gyalázzák tett puskázásokat. Étel után mindjárt muzsika hallatik, Mellyel a szív felkel s szárnyon ragadtatik. Ennek vége lévén, egy szép tóhoz mennek, Hol récét s ludakat ezerekként lelnek. A puskaropogás ezekre megszólal: Srét zápora széjjel, a víznek színén fal. Bétöltött minden részt a szörnyű gágogás, Zúgatta az erdőt sok lármás hápogás. A madarak széjjel egymásra hullottak, Szárnyokat tördelvén, gyalog úgy maradtak. A víz fejér színe vérrel keveredett, Hova sok lúd s réce halva telepedett. Itt a nagy puskázás végtére hogy elmúlt, A kacagó sereg egy nagy háznak indult. Terített asztal volt ennek közepébe, Sok szépség ül enni le kerületébe. Felette, körülte, ezüsterdő állott, Mellynek szép csengése messzére kihallott. Az evés itt múlván, játéknéző helyre Kelnek fel, új kedvet keresvén szívekre: Komédiát néznek együtt tele hassal, Nyájasan susogván a székbe egymással. Ennek hogy vége volt, vacsorához ültek, S osztán komédiát gyermekekkel tettek, Akik játékokat rendesen viselvén, Szó nélkül futostak, céljokat jelentvén. Közöttök sokféle intések forgottak, Mellyekkel a nézők nyájasan mulattak. Ennek is vége lett végre a többekkel, S elmúlt minden vígság a leírt rendekkel. Így bosszulta magát a Magyar tisztesség; Csudálván pompáját a bécsi fényesség. Felkél a hír ekkor sebes szárnyaira, Tűnik, s fest pennája a szép papirosra; Bécsnek szalad, honnan Páris felé indul, Kedves újságira egy kis világ bámul. Egy részét rajzolni akartam versemmel, Mit le nem írhattam kis tehetségemmel. Csak az igyekezet fáradott érettem, Mellyet erő nélkül, szomorún érzettem.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
CUSTOM:Eszterházy Celebrations
ITA
Giacomo Lubrano
XIII
Cifra animata di prodigii un Verme, a le viscere sue la guerra indice, rorario invitto, e venturiero inerme, per cangiarsi in trofeo l'urna felice. Gli stami di sua età sudando elice, vivendo a l'ombra di funereo germe: poi risorge sepolto, e l'ali ferme addestra al vol domestica Fenice. Quindi impara, mortal, or che ti affanni, come degenerar la tua fralezza può nobilmente, ed eternarsi gli anni. Chi vincitor di sé la vita sprezza, s'impenna nel morir mistici vanni, da porsi in Cielo un Angiolo in bellezza.
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
LZH
釋善懃
洛下別同志
歲暮遠交朋， 携筇背洛城。 往來興廢地， 今古別離情。 疊翠嵩峰色， 瀉寒伊水聲。 他年再相會， 却訝白髭生。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر أسعد العظم
قصيدة آه لو ينفع التأوه لكن
آه لو ينفع التأوه لكن عز أن يطفي الزفير الزفير إن يوم الحما ليوم عبوس قمطرير وشره مستطير فيه فار العيون بالدمع وجدا وعلى جمرها تفور القدور هكذا صدمة القيامة تأني وكذا يفدح الملم الكبير والرزايا جميعهن قليل بعد خضر وكل خطب يسير خضر أصحت بك القبور قصورا وقصوري امست وهن قبور
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر الحسن الهبل
قصيدة رامَ عذالي فيه سلوة
رامَ عُذّالي فيه سلوةً دونَ ما راموهُ واللهِ العماتُ وَيْح عُذّالي فيهِ ما دَروا أنّ آيات غَرامي مُحكماتُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
范景文
賦得花朝遇雨
春隂偏是趂今朝， 妬暖餘寒尚自饒。 花意如人初中酒， 栁容似凍未舒條。 踏青遊屐方微濕， 聴雨吟魂却暗銷。 烟裏空濛飛翠冷， 縱無紅紫亦堪描。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر لطفي ذنون
قصيدة قاهِرَتي
قلبي إليها يُناديني ولا آتي هل ذُقْتُ من كاسها إلا مُجافاتي!! قد كان ما بيْننا شوْقٌ ولا أمَلٌ واليوم ما بيْننا ماضٍ ولا آتِ كُلُّ المُحِبّينَ قد أرْضَوْا أحِبَّتَهُمْ مالي بصحْرائها أشقى بآهاتي!! إنّي رُمِيتُ بسهْمٍ مِن كِنانتِها قد ضِعْتُ مِن بعدِه في بحْرِها العاتي يا مَنْ إلى طيْفِها أهْفو فتجْرَحُني تَبْرا الجِراحُ ولا تَبْرا جِراحاتي إنّي عَشِقْتُكِ رغْم السهْمِ في كَبِدِي هل صُودِرَ الحبُّ في عصْر الحماقاتِ!! قولي بربِّكِ هل في الشِعْر مَهْلَكَتي؟ هل جُرِّمَ الشِعْرُ كالأفْيونِ والقاتِ!! حسْناءُ لا تَبْخَلي فالجُودُ مَكْرُمةٌ والبُخْلُ يا مُهْجَتي أصْلُ الدَنِيّاتِ إنّي اصْطَفَيْتُكِ رغْم الجُرْحِ سَيِّدَتي وكُنْتِ رغْم الأسى والحُزْنِ موْلاتي إيّاكِ أنْ تحْسَبي حُبّي بلا ثَمَنٍ إنّي أضِنُّ على القاسي بدمْعاتي الحُبُّ بالحُبِّ لو تدْرينَ قاهِرَتي والذّاتُ سَيِّدَتي بالرُوحِ والذّاتِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ليلي العامرية
قصيدة أخبرت أنك من أجلي جننت وقد
أُخبرتُ أنّكَ مِن أَجلي جُننتَ وَقد فارَقتَ أَهلك لم تعقل ولم تُفقِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
顔頤仲
慶元府人日鄉飲酒禮
王春人日喜陰晴， 文物衣冠萃四明。 禮樂幾年今一見， 主賓百拜酒三行。 人心天理須興起， 士習民風悉變更。 太守自慚才德薄， 綱維全頼老先生。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر عمرو بن كلثوم
قصيدة لنا حصون من الخطي عالية
لَنا حُصونٌ مِنَ الخَطِّيِّ عالِيَةٌ فيها جَداوِلُ مِن أَسيافِنا البُترِ فَمَن بَنى مَدَراً مِن خَوفِ حادِثَةٍ فَإِنَّ أَسيافَنا تُغني عَنِ المَدَرِ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ASM
বিকাশ কলিতা
নৱ বৰ্ষ ২০১৮
আকৌ আহিল নতুন বছৰ নতুনত্বক আকোঁৱালি ল’বলৈ আমি সদায়েই প্ৰস্তুত ন ন সপোন ৰচি ন ন প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ন ন আশা ৰচোঁ বহুত হেপাহেৰে সলনি হয় বেৰত আৰিথোৱা কেলেণ্ডাৰ খন বহু ঘাত-প্ৰতিঘাত আশা-প্ৰত্যাশা সুখ-দুখ ৰ মাজেৰে পাৰ হয় বছৰ বোৰ কিন্তু সলনি হয় জানোঁ সমাজৰ কু চৰিত্ৰ বোৰ শেষ হয় জানো আমাৰ মনৰ ম্লানিনতা বোৰ দিন বাগৰি বছৰ যায় বাগৰি আমিও আগবাঢ়িব লাগে মনৰ সমাজৰ কু চৰিত্ৰ বোৰ আতঁৰাই সু স‍ংস্কাৰ বোৰ আকোঁৱালীলৈ নৱবৰ্ষক আদৰি লোৱা অনাগত দিনবোৰ সকলোৰে বাবে সুখৰ হওক বুলি...
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
ZHO
邓方
我一个字一个字写着
房屋面向我的墙面上 写着大字的 治结巴 野外开满了野胡萝卜花 就在这时 火车车头坏了 火车缓缓地停下 停在野外铁轨上 白色的花哦，气味浓烈的花 火车那是我坐坏的 我一个字一个字写着 写一个字要停顿一下 我用了很大的劲
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
LZH
秦儼
貴縣南山
二十四峯圖畫裏， 九千餘里宦遊中。 滿川禾黍無豺虎， 便是南行奉使功。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
陈昌纶
别王笛生明府
十年京国花前酒， 万里黔阳衣上尘。 有句旗亭还记否， 乱山残月马头人。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Pranendra Nath Misra
जीवन-परिचय
जीवन, सौ वर्षों की परिमिति जिसका आधा सोने मे गया बचपन औ’ बुढ़ापे मे मिलकर बाकी आधा भी निकला गया। चौथाई जीवन मे भी तो दुख, वियोग और व्याधि रही जो बचा, वही सार्थक जीवन विद्वानों ने यह बात कही। भाषा से पता चलता है देश आदर सत्कार से प्रेम भाव, स्वास्थ्य से भोजन और संयम आचरण से दिखता कुल प्रभाव। यह जीवन, जल तरंग जैसा कभी उठता है, कभी गिरता है, आचरण अगर अच्छे रखें तब जीवन परिचय मिलता है।
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
釋崇嶽
送化主
勞生擾擾夢喧譁， 夢破喧譁也大差。 雲凈水天江上望， 一輪皎潔落誰家。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
黃友正
彭蠡漁歌
落霞孤鶩飛， 江楓上秋色。 一曲滄浪聲， 月冷蘆花白。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
行照
平山堂
广陵山阁好跻攀， 放眼乾坤夕照閒。 十里松涛传石磬， 万重云树接江关。 雷塘尚积千秋恨， 法海旋偷半日閒。 幸得有人同此意， 五泉亭上竟忘还。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
洪适
景盧約賞朝天菊不克往
暮節真無分， 頭風祇自知。 朝天雖有菊， 向日不如葵。 久旱千株槁， 深秋百草萎。 吾衰亦相類， 飲興謝東籬。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر عبد الصمد بن المعذل العبدي
قصيدة لي صاحب في حديثه البَركهْ
لي صاحب في حديثه البَركهْ يزيد عند السكون والحركهْ لو قال: لا في قليل أحرفها لردها بالحروف مشتبكهْ
T2
爱、情感与人际关系
T6
T2
T2
LZH
沈德潜
甘露寺
高阁真疑坐九霄， 钟声远送海门潮。 峰巅片石留三国， 槛外长江咽六朝。 何处云烟辨吴越， 此间苍翠压金焦。 老僧犹说孙恩乱， 白骨青磷尚未消。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
POR
João José Cochofel
Sensibilidade
Que sensibilidade me sobe da passada adolescência? Que agudeza dos sentidos me perturba a consciência? Surge do desencanto um mundo a que me abandono. Tranqüilo e caricioso como um sol de Outono. A cor, a luz, as formas, sinto-as de coração novo! Em tudo desconheço uma experiência que renovo. Como quem sai duma longa doença, deslumbrado e comovido pela convalescença.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
CES
Kašpar, František
ANDĚLÉ.
V den prvý světlem zaplavil jsi svět, a vyslal řeky světla, svoje anděly, by jas Tvůj rozváděli do duší a k Tobě zase zpět ze vraceli. Hle, v síti jejich světel tone svět jak veleměsto ozářené v temnotách. V těch řekách zářících se odráží Tvá veleba jak břehy ve vodách. Jak buřiči jsme směle přeťali vedení světla Tvého – k vlastní pohromě; teď jiné světlo zazářilo nám z požáru vzníceného v Sodomě. Ó, pošli anděly své na pomoc! Však, je-li vůle Tvá, jak Syna k oběti posílil anděl, neodepři nám sílu s Ním trpěti!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
僧梵琦
淨土詩
念極心開見佛時， 自然身到碧蓮池。 火輪罪淨千千劫， 琪樹光分萬萬枝。 善友深談終不厭， 靈禽妙語實難思。 功成果滿須臾事， 尚謂奔流閃電遲。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Francisca Stoecklin
Im Traum
Ich ritt auf einem schwarzen Pferde Durch die Nacht. Ich ahnte nicht, Daß das so stolz und traurig macht. Ich war ein junger Edelmann, Und hatte goldene Kleider an. Doch auch der Sterne reiche Pracht. Sie konnte mich nicht trösten. Ich wußte nicht, woher ich kam. Ich wußte nicht, wohin ich ritt. Ich wußte nur, daß ich unsäglich litt. Die Bäume und die Steine um mich waren fremd. Und meine schweren Kleider Froren wie ein Totenhemd. Ich kannte meinen Namen nicht mehr, Nicht mein Schloß. Sehr weit schien mir ein Wunderbares, Und versunken. – Einmal hab ich doch auch mit Menschen Schmerz und Lust getrunken? – Jetzt bin ich mir so fremd und unenträtselt Wie mein Roß.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
许翼
开门——写给自闭症儿童X
在摒弃世界的入口 抽象被禁止喧哗 他默默涂写他的时间 揉掉书本里所有过于突起的字母 时常热切地与桌缘接吻 说话用背影或者眉头 肢体扭曲的方式很后现代 豢养多个分裂的梦境 并习于将易碎的情绪 折入脑中的一个秘密凹槽 有时缩小有时放大 偶而呼喊 他关起了门 打开自己
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ليث فائز الأيوبي
قصيدة ذكريات حجرية
عادة... ما اعود لجدران زنزانتي استعيد صدى ذكرياتي هناك خطى الحارس الصارم المتلفع بالمعطف العسكري السميك وشاربه المتهدل نظرته بجمود الى سحنتي وهو يرمقني عابسا خلف قضبان قبوي صدى قدميه المروعتين وضوضاء اخمص رشاشه المتلاطم بالارض عند استدارته في ظلام الممر امام وميض اظافرنا وهي تنبش بحثا عن الشمس بين الرماد لعاب الشفاه امام تجاعيد تفاحة يخرج الدود منها على مضض لأداء تمارينه في الصباح اعود لجدران زنزانتي .. استعيد صدى ذكرياتي انامل مرمية كالغبار على الارض.. جاثمة بعد تعذيب صاحبها.. وانتزاع اعترافاته لشخير الحمير على التل عتمة قلبي.. لنافذة تتنهد لصق النجوم لأكفان اشباحها في الظلام.. لمروحة تتدلى من السقف مشنوقة لنزاع الطيور على حبة القمح تحت حفيف السماء مشاجرة السجناء امام المراحيض ايدي اللصوص وهم يجرفون ذقون النجوم على مهل.. تتحسس كالحشرات جيوب النيام لسلب سجائرهم وانتزاع محافظهم باحتراس ... اعود لجدران زنزانتي اوجه السجناء مصفحة تسترد صدى نظراتي عليها وهم كالتماثيل في متحف ينزوون لتنظيف ما بددوا من صحون امام مياه نحاسية تتدفق جارية من أنابيبها!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
IND
Iffah Afkarin
TETAPLAH DISINI
TETAPLAH DISINI Oleh Iffah Afkarin Suara renyahmu tak bisa kulupakan Manisnya senyummu masih tetap terekam dibenakku Namamu selalu ada, selalu kuingat. Seakan tlah mengukir dengan sendirinya di hati ini Pernah aku berpikir, Jangan-jangan pertemuan kita hanya pada perkenalan singkat itu Dan tidak akan pernah terulang kembali Seakan itu semua hanya mimpi Tapi, Aku tak ingin itu terjadi. Pikiranku biarlah menjadi pikiranku sendiri, Jangan kau jadikan nyata Tuhan, aku mohon. Aku ingin, Aku selalu dapat melihatmu Aku selalu dapat melihat senyum manismu Meski ku tak mampu mendekatimu Aku mohon Tuhan, Jangan hilangkan dia Jangan musnahkan dia Dari kehidupanku Biarlah puisi ini mewakili, Perasaanku padanya saat ini. Biarkan suatu saat Tuhan menunjukkan, Rasaku ini kepada sang pujaan.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Ceyp z Peclinovce, Jan Bohumil
Upřený podíl. (III.)
U lesa kříž věstí s obrazem, Že zde zoufalý čin zřela zem. Planá hruška pne se opodál, Na ní Janův bratr za své vzal. V chládku jejím mrtvol pochován, Prostým křížem hřích byl zažehnán. Chodče, postůj chvilku pod hruší, K Bohu pomodli se za duši! Den se světí, v který Boží Syn Smrtí svou nás zbavil věčných vin. Minulo dnes paté podletí, Co sok Janův sešel v nadsvětí. Mořem nebes luna vesluje. Někdy v mlází vánek zaduje, Jezerní tůň v plesu zašplechtá, Vzdechem bor cos hvězdám pošeptá. S věže pozev nočních stínů zní, Otvírá se říše záhrobní. Co to ržalo? co to dupoce? To tluk podkov, to kůň řehoce. Noční dobou z kvasu jede Jan, Hrdý, jako velmož, světa pán! Jak se bočí u své nádheře, Všecko na něm bujní, pychem vře. V plném květu stojí jeho pych, V květu jeho vášně, jeho hřích! Již je u kříže – jak na smrt zbled, Sotva kříž a planou hrušku zhléd. Pod stromem se míhá postava, Jaká strašlivá to ohava! Na šíji se šklebí rudý pruh – Bože, příšerný to bratrův duch! ,Svez mě, Jene!‘ přízrak blbotá; ,Umrlčina vzduchem kolotá, Na hřbitově vyje vzteklý pes, V divé kolo zve nás bodrý běs!‘ Kůň se děsí, prchá v šírý lán, S žasem bratra za sebou zří Jan, V údech lomcuje mu žár a led, Vlas se ježí, trne zpouchlý hled. ,Svez mě, Jene!‘ huhle děsný druh; ,Otec v hrobě, bloudí bratrův duch, Jedem na kvas, žijí duchové, Pleše hmyz, výskají ďasové!‘ Oř se zpíná, větří umrlce, Kope, couvá, smutně řehoce, Ostruha mu utkví v slabině, Plaše cválá k vodní hladině. Hvězdy vyhasly, uprchla noc; Skončila se tajná duchů moc. Již se září rosou lupení, Zoře hory témě rumění. V háji ptáčkové již šveholí, Brav se pase v travném údolí, Již se budí kraj, i luh, i les, Všude vůně, zpěv a svěží ples. Procitlá zem mladistvému dnu Do očí lže mír a poklid snu. Všecko vůkol spalo, kdož to ví? Hvězdná nebesa to nepoví. Hle, tam rybák brázdí hladinu, Uloví dnes v sítě zdechlinu. Janův mrtvol hnije v jezeře, Nad ním lačný havran krákoře.
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
LZH
朱毓文
蚕词
闭门忌客各西东， 恰值求桑话晚风。 遮断绿阴不相见， 独横梯影夕阳中。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T2