language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
ENG
|
Elizabeth Bishop
|
Invitation To Miss Marianne Moore
|
From Brooklyn, over the Brooklyn Bridge, on this fine morning,
please come flying.
In a cloud of fiery pale chemicals,
please come flying,
to the rapid rolling of thousands of small blue drums
descending out of the mackerel sky
over the glittering grandstand of harbor-water,
please come flying.
Whistles, pennants and smoke are blowing. The ships
are signaling cordially with multitudes of flags
rising and falling like birds all over the harbor.
Enter: two rivers, gracefully bearing
countless little pellucid jellies
in cut-glass epergnes dragging with silver chains.
The flight is safe; the weather is all arranged.
The waves are running in verses this fine morning.
Please come flying.
Come with the pointed toe of each black shoe
trailing a sapphire highlight,
with a black capeful of butterfly wings and bon-mots,
with heaven knows how many angels all riding
on the broad black brim of your hat,
please come flying.
Bearing a musical inaudible abacus,
a slight censorious frown, and blue ribbons,
please come flying.
Facts and skyscrapers glint in the tide; Manhattan
is all awash with morals this fine morning,
so please come flying.
Mounting the sky with natural heroism,
above the accidents, above the malignant movies,
the taxicabs and injustices at large,
while horns are resounding in your beautiful ears
that simultaneously listen to
a soft uninvented music, fit for the musk deer,
please come flying.
For whom the grim museums will behave
like courteous male bower-birds,
for whom the agreeable lions lie in wait
on the steps of the Public Library,
eager to rise and follow through the doors
up into the reading rooms,
please come flying.
We can sit down and weep; we can go shopping,
or play at a game of constantly being wrong
with a priceless set of vocabularies,
or we can bravely deplore, but please
please come flying.
With dynasties of negative constructions
darkening and dying around you,
with grammar that suddenly turns and shines
like flocks of sandpipers flying,
please come flying.
Come like a light in the white mackerel sky,
come like a daytime comet
with a long unnebulous train of words,
from Brooklyn, over the Brooklyn Bridge, on this fine morning,
please come flying.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T6
|
PAN
|
عرفان ملک
|
لام
|
لالچ دی وی کوئی حد ہے
جیہڑی اسیں نہیں ٹپی
لُکان دی کیہ گل اے
اسیں ہجے تائیں
اپنے ساہواں نال نہیں پئے جیندے
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T4
|
T3
|
ENG
|
T. S. Eliot
|
The Love Song of J. Alfred Prufrock
|
Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherized upon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question ...
Oh, do not ask, “What is it?”
Let us go and make our visit.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes,
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.
And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.
In the room the women come and go
Talking of Michelangelo.
And indeed there will be time
To wonder, “Do I dare?” and, “Do I dare?”
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair —
(They will say: “How his hair is growing thin!”)
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin —
(They will say: “But how his arms and legs are thin!”)
Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.
For I have known them all already, known them all:
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?
And I have known the eyes already, known them all—
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?
And how should I presume?
And I have known the arms already, known them all—
Arms that are braceleted and white and bare
(But in the lamplight, downed with light brown hair!)
Is it perfume from a dress
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows? ...
I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.
And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!
Smoothed by long fingers,
Asleep ... tired ... or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head (grown slightly bald) brought in upon a platter,
I am no prophet — and here’s no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,
And in short, I was afraid.
And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it towards some overwhelming question,
To say: “I am Lazarus, come from the dead,
Come back to tell you all, I shall tell you all”—
If one, settling a pillow by her head
Should say: “That is not what I meant at all;
That is not it, at all.”
And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the floor—
And this, and so much more?—
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
“That is not it at all,
That is not what I meant, at all.”
No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse;
At times, indeed, almost ridiculous—
Almost, at times, the Fool.
I grow old ... I grow old ...
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.
Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.
I do not think that they will sing to me.
I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.
We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر القطامي التغلبي
|
قصيدة إذا بركت خرت على ثفناتها
|
إذا بَرَكَت خَرَّت على ثَفناتها
مجافيةً صلباً كَقنطرةِ الجِسرِ
كأنَّ يديها حينَ تجري ضفورُها
طريدانِ والرجلان طالبتا وِترِ
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T2
|
BEN
|
ইসমাইল হোসেন সিরাজী
|
অনল-প্রবাহ-(১-১০)
|
(১)
আর ঘুমিও না নয়ন মেলিয়া,
ঊঠরে মোসলেম উঠরে জাগিয়া,
আলস্য জড়তা পায়েতে ঠেলিয়া,
পূত বিভু নাম স্মরণ করি।
যুগল নয়ন করি উন্মীলন,
কর চারিদিকে কর বিলোকন,
অবসর পেয়ে দেখ শত্রুগণ,
করেছে কীদৃশ অনিষ্ট সাধন,
দেখো চাহিয়া অতীত স্মরি।
(২)
দেখ দেখ চেয়ে নিদ্রার বিঘোরে
কত উচ্চ হ’তে কত নিম্ন স্তরে,
গিয়াছ পড়িয়া দেখ ভাল ক’রে,
ফিরায়ে অতীতে নয়ন দুটী।
অই দেখ চেয়ে অবনী মণ্ডলী,
ল’য়ে নানা জাতি হ’য়ে কুতূহলী
বিজয় উল্লাসে ‘জয়’ রব তুলি,
বাধা বিঘ্ন আদি পদযুগে দলি,
তোমাদের তরে পিছনেতে ফেলি,
উন্নতির পথে চলেছে ছুটি।
(৩)
জাগ তবে সবে জাগ এই বেলা,
আলস্যেতে আর কাটিও না বেলা,
এখনো যদি রে কর অবহেলা
পারিবে না তবে জাগিতে আর।
বিলম্ব আর না জাগ জাগ তবে,
প্রমত্ত হইয়া মাতাইয়া সবে,
উন্নতির পথে “আল্লা” “আল্লা” রবে,
ধাও রে সকলে ধাও একবার।
(৪)
যাও কম্র্মক্ষেত্রে করি প্রাণপণ
গভীর নিনাদে কাঁপায়ে ভুবন,
পূব্র্ব স্থান পুনঃ কররে গ্রহণ,
হৃদয় হইতে বিনাশিয়া ত্রাস।
একাগ্রতা-অসি ধরি করতলে,
একতা-নিশান উড়ায়ে খ-তলে,
বলীয়ান হয়ে হৃদয়ের বলে,
বাধা বিঘ্ন যত করহ নাশ।
(৫)
“মাভৈঃ মাভৈঃ” উচ্চারি সঘনে,
ধাও উচ্চ লক্ষ্যে কত্র্তব্য-সাধনে,
যেমনি মৃগেন্দ্র শিকারের পানে,
তৃণ গুল্ম দলি ছুটিয়া যায়।
তেমনি প্রকারে সাহস ধরিয়া,
বাধা বিঘ্ন আদি চরণে দলিয়া,
উন্নতির পথে চলরে ছুটিয়া,
যতই সাধনা হ’কনা তায়।
(৬)
নীরদ-নিস্বনে কাঁপায়ে বিমান,
উড়ায়ে অম্বরে গৌরব নিশান,
ঐক্য-সূত্রে বাঁধি পরাণে পরাণ,
কত্র্তব্য সাধনে ধাও রে সবে।
রে মোসলেম সুত! দেখরে চাহিয়া,
কুহেলি তিমির গিয়াছে কাটিয়া,
বিলম্ব আর না এখনি উঠিয়া
বীর দর্প ভরে সাহস ধরিয়া,
উন্নতির পথে ধাও “আল্লা” রবে।
৭.
অহরে মোসলেম দেখরে চাহিয়া,
নির্জীব যে জাতি তারাও সাজিয়া,
তারাও কেমন সাহস ধরিয়া
উন্নতির পথে ধাইছে ছুটি।
তোমাদের তবে নিদ্রিত দেখিয়া,
প্রকাশ্যে তোদেরে অবজ্ঞা করিয়া,
দেখুরে কেমন চলেছে ছুটিয়া,
দেখরে মেলিয়া নয়ন দুটী।
৮.
ছিছি ছি! কি লাজ! ফেটে যায় প্রাণ,
সবাই তোদেরে করে অপমান,
তবুও কি তোরা রহিবি অজ্ঞান,
আলস্য-শয্যায নিদ্রিত হইয়া?
দেখরে চাহিয়া কত নীচ জাতি,
রাও ভ্বালিছে উন্নতির ভাতি,
রাও ছুটছে কিবা দ্রুতগতি,
নবীন উৎসাহে প্রমত্ত হইয়া।
৯.
সহস্র বর্ষের পতিত দলিত
শতধা বিচ্ছিন্ন ঘোর অবনত,
অই হিন্দু জাতি হয়ে একমত
সাধিতেছে কিবা মহা অভ্যুত্থান
নিজ বাহুবলে নিজ পদভরে,
দাঁড়াইতে তার অবনীর পরে,
সৌভাগ্য-পতাকা উড়াতে অম্বরে,
হইয়াছে হের সবে একপ্রাণ।
১০.
পতিত ভারতে করিতে উদ্ধার
ঘুচাতে দাসত্ব-কলঙ্কের ভার,
আনিতে ভারতের স্বাধীন জীবন
জাতীয় কলঙ্ক করিতে মোচন,
করেছে সকলে কি পণ কঠিন!
কিন্তু হয়ে তোরা বীর কুলোদ্ভভ,
আজি যেন হায়! মৃতপ্রায় সব,
উচ্চ লক্ষ্য আশা উন্নত ধারণা,
বিসর্জ্জন দিয়া উন্নত কল্পনা
হয়েছ অধম ঘৃণিত হীন!
(কাব্যগ্রন্থ : অনল-প্রবাহ)
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
謝孟安
|
感遇二首
|
夕露下庭阿,
凉風起天末。
庭際秋蟲鳴,
褰裳歩㣲月。
顧影獨徘徊,
故人殊契濶。
思之不可即,
山川渺難越。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
鄭鄖
|
游洋州崇法院
|
曉色熹微麥隴間,
杖藜徐步扣禪關。
兩澆水足東西堰,
一抹雲收南北田。
仕路馳驅驚歲晚,
僧寮燕坐覺身閒。
故園早辦歸來計,
莫待星霜滿鬢斑。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
PAN
|
طارق گجر
|
جُثیاں اُتے نیل پئے نے، روحاں اندر کھڈے
|
جُثیاں اُتے نیل پئے نے، روحاں اندر کھڈے
مویاں دے دُکھ بُھلّ جاندے نے، دھرتی دے دُکھ وڈے
دھرم چھڑی نے میرے دیش دی، ہِکّ تے لیکر پا کے،
سارے وسنیکاں دے جثے، لہو لہو کر چھڈے
اس دنیاں وچّ دِنے دوپہرے، عجب تماشہ ہویا،
گھر دے مالک گھر وچّ آ کے، لوکاں گھراں 'چوں کڈھے
خورے نظر کِنّاں دی کھا گئی، ہسدے وسدے گھر نوں،
ویہڑے وچّ کھلو کے بھائیاں، بھائیاں دے گل وڈھے
سڑدے بلدے ماروتھل وچّ، خورے کی سی جادو،
لوکاں ریت چ گھر پاون لئی، محل منارے چھڈے
طارق سمے توں باغی ہویا، ایہہ گل جاندا بُجھدا،
جیہڑے ویلے دے نال چلے، اوہو سبھ توں وڈے
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
BEN
|
নসরুল্লাহ খাঁ
|
জঙ্গনামা কাব্যের পদ-২
|
আপনার সোয়ামীর দাড়িতে অগ্নি দিল।।
নারীর বচন যদি শুনে ভিন্ন জনে।
আপনার সোয়ামীর মাথা মুড়াইল শানে।।
ভিন্ন পুরুষেরে মুখ দেখাইলে নারী।
নরকের হুতাশনে যাইবে পুড়ি।।
(কৃতজ্ঞতা : নবজাগরণ, সাহিত্য আলোচনা, আমিনুল ইসলাম)
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T5
|
T4
|
T4
|
FRA
|
Nathalie Ronvaux
|
[Avant de rejoindre]
|
I Avant de rejoindresa sourcel’encre brûle les points rayonnantset trouble les éléments en équilibre II Le calmeprécède au prochain matricide
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T6
|
BEL
|
Vika Trenas
|
*** [ты вернешся за мной...]
|
ты вернешся за мной, ды я ў жалобе пішу верлібры разам з лістападам ён, як і я, ад жалю захварэлы ты вернешся -- адно не дачакацца запозненай пяшчоты палахлівай залечанай ласкавым “супакойся” ёсць боязь назаўсёды стаць шчаслівым я -- дзіўны боль той боль пад першым снегам мая душа з тваёй не мае выйсця
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
عمر اليافي
|
قصيدة إليك رسول الله أشكو نوائبا
|
إليك رسول الله أشكو نوائباً
من الدهر لا يقوى لها المتحمّلُ
وإنّي لأرجو أنّها بك تنجلي
فإنّك لي حصنٌ وجاهٌ ومعقلُ
وأنت خيار الرسل بل وأمامهم
وأنت جليل القدر أنت المفضّلُ
إذا همّني أمرٌ لجأت إلى الحمى
وأعليت صوتي أنّني متوسّلُ
وناديت يا مختار أنت وسيلتي
وجاهك لي سترٌ وبابك منهلُ
أرحني أرحني من تحمّل بأسها
ومن روعها فالخوف عندي مطوّلُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
马路明
|
房子旁的树木
|
又过去了一年
它们的根,扎入大地更深
它们的枝,距离天空更近
又过去了一年
阳光到达它们的枝和叶
距离更近、更容易了一些
这是谁也不在乎的
可就是事实
我走过去
轮流抱了抱它们
八棵槐树、两棵杏树、一株椿树、一棵梨树
还有好些树木
太小了,不够高,就像孩子们
只能看着我和大人们拥抱
喜悦地看着
不知道其中的含义
晨风吹来
千千万万片绿叶,轻轻颤动
而我——没有一片叶子
没有一根枝条
突然记起:这个男人已经满四十岁了
同为生命,他却愈长愈矮
百年后,他将低于尘埃
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
BEN
|
গোলাম কুদ্দুস
|
অথচ
|
স্বার্থের হওয়া ছাড়া
সংসার অরণ্যে
জীবন-তরুর একটি পাতা নড়ে না।
অথচ তেমন করে দুশমনের মুখোমুখি
দাঁড়াতে পারলে,
নিঃস্বার্থ আবেগ নিয়ে
অচেনাবনধুরা এসে জোটে।
হঠাৎ দুঃখ হতে চায় সুখের প্রতিচ্ছবি---
যে ছবি আমি আঁকতে পারতাম
যদি চোখের কালিপড়া দাগ দিয়ে লেখা যেত বিদ্যুৎ,
বুকের হাহাকারের সুর দিয়ে ফোটানো যেত মেঘ-মল্লার
অস্ফুট অঙ্কুরের নির্ভীক চক্ষুরুন্মীলনের
বিস্ময় দিয়ে রাঙানো যেত অন্ধ আঁধি,
জননীর বেদনার গান দিয়ে
শোনানো যেত ভ্রূণের ক্রমবর্ধমান আনন্দ।
(কৃতজ্ঞতা : মিলনসাগর )
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
李伯敏
|
聞象山論學語有得
|
紛紛枝葉漫推尋,
到底根株只在心。
莫笑無絃陶靖節,
箇中三嘆有遺音。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ENG
|
Richard Crashaw
|
Upon the Book and Picture of the Seraphical Saint Teresa
|
O THOU undaunted daughter of desires!
By all thy dower of lights and fires;
By all the eagle in thee, all the dove;
By all thy lives and deaths of love;
By thy large draughts of intellectual day,
And by thy thirsts of love more large than they;
By all thy brim-fill'd bowls of fierce desire,
By thy last morning's draught of liquid fire;
By the full kingdom of that final kiss
That seized thy parting soul, and seal'd thee His;
By all the Heav'n thou hast in Him
(Fair sister of the seraphim!);
By all of Him we have in thee;
Leave nothing of myself in me.
Let me so read thy life, that I
Unto all life of mine may die!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر حكمة شافي الأسعد
|
قصيدة المرثاة
|
لي.. مساءٌ ونجمةٌ ووميضُ
صرتُ عن حاجة السماءِ أفيضُ.
رفعتني حمائمُ الشعر فجراً
وهوى من فم الحمام القريضُ.
عبَر الحلْمُ في دمي، فإذا العمرُ
ضبابٌ، ودهشةٌ، وغموضُ.
فرَّقتني الشكوكُ
واحتار قلبي:
أأنا واحدٌ هنا، أم نقيضُ؟
أم أنا فكرةٌ تقمّصها الدهرُ طويلاً، ثمّ اشتهاها الحضيضُ.
خارجٌ من كنانتي مثلَ سهمٍ
خانهُ في ريح السقوطِ نهوضُ.
هيَّأ الموتُ لي صلاةً وسرَّا،
دمعة كنتُ، أشعلتْها الفروضُ.
خطفتني شواردُ السرِّ، لكنْ..
لي مساءٌ،
ونجمةٌ،
ووميضُ.
*
28-3-2003
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر عباس كاشف الغطاء
|
قصيدة يا من بذكر علاه
|
يا من بذكر علاه
ران الأنام الطروسا
آراؤه في دياجي ال
علوم لاحت شموسا
جليس ناديك أمسى
للنيرات جليسا
آنست من طور موسى
ما منه آنس موسى
فعاد عود الأماني
غضا وكان يبسا
دم في هنا لا تلاقي
في الدهر يوماً عبوسا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
林希逸
|
詩送鰭叟建安理曹
|
能廉不患不能官,
折獄偏勞是建安。
一掾雖微關涉大,
三司分立應酬難。
平反送喜非徒養,
歎息求生豈尚寬。
積慶如翁須趾美,
厚培福本稱鵬摶。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
王象艮
|
雨中登鹿角山宿趙荆石宅
|
厓古憑空閣,
崚嶒石徑斑。
龍源花外水,
鹿角雨中山。
幸有心知共,
兼逢地主閒。
登臨無限意,
信宿不知還。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T2
|
ENG
|
Richard Crashaw
|
A Hymn to the Name and Honour of the Admirable Saint Teresa
|
LOVE, thou are absolute, sole Lord
Of life and death. To prove the word,
We'll now appeal to none of all
Those thy old soldiers, great and tall,
Ripe men of martyrdom, that could reach down
With strong arms their triumphant crown:
Such as could with lusty breath
Speak loud, unto the face of death,
Their great Lord's glorious name; to none
Of those whose spacious bosoms spread a throne
For love at large to fill. Spare blood and sweat:
We'll see Him take a private seat,
And make His mansion in the mild
And milky soul of a soft child.
Scarce has she learnt to lisp a name
Of martyr, yet she thinks it shame
Life should so long play with that breath
Which spent can buy so brave a death.
She never undertook to know
What death with love should have to do.
Nor has she e'er yet understood
Why, to show love, she should shed blood;
Yet, though she cannot tell you why,
She can love, and she can die.
Scarce has she blood enough to make
A guilty sword blush for her sake;
Yet has a heart dares hope to prove
How much less strong is death than love....
Since 'tis not to be had at home,
She'll travel for a martyrdom.
No home for her, confesses she,
But where she may a martyr be.
She'll to the Moors, and trade with them
For this unvalued diadem;
She offers them her dearest breath,
With Christ's name in 't, in charge for death:
She'll bargain with them, and will give
Them God, and teach them how to live
In Him; or, if they this deny,
For Him she'll teach them how to die.
So shall she leave amongst them sown
Her Lord's blood, or at least her own.
Farewell then, all the world, adieu!
Teresa is no more for you.
Farewell all pleasures, sports, and joys,
Never till now esteemed toys!
Farewell whatever dear may be—
Mother's arms, or father's knee!
Farewell house, and farewell home!
She 's for the Moors and Martyrdom.
Sweet, not so fast; lo! thy fair spouse,
Whom thou seek'st with so swift vows,
Calls thee back, and bids thee come
T' embrace a milder martyrdom....
O how oft shalt thou complain
Of a sweet and subtle pain!
Of intolerable joys!
Of a death, in which who dies
Loves his death, and dies again,
And would for ever so be slain;
And lives and dies, and knows not why
To live, but that he still may die!
How kindly will thy gentle heart
Kiss the sweetly-killing dart!
And close in his embraces keep
Those delicious wounds, that weep
Balsam, to heal themselves with thus,
When these thy deaths, so numerous,
Shall all at once die into one,
And melt thy soul's sweet mansion;
Like a soft lump of incense, hasted
By too hot a fire, and wasted
Into perfuming clouds, so fast
Shalt thou exhale to heaven at last
In a resolving sigh, and then,—
O what? Ask not the tongues of men.
Angels cannot tell; suffice,
Thyself shalt feel thine own full joys,
And hold them fast for ever there.
So soon as thou shalt first appear,
The moon of maiden stars, thy white
Mistress, attended by such bright
Souls as thy shining self, shall come,
And in her first ranks make thee room;
Where, 'mongst her snowy family,
Immortal welcomes wait for thee.
O what delight, when she shall stand
And teach thy lips heaven, with her hand,
On which thou now may'st to thy wishes
Heap up thy consecrated kisses!
What joy shall seize thy soul, when she,
Bending her blessed eyes on thee,
Those second smiles of heaven, shall dart
Her mild rays through thy melting heart!
Angels, thy old friends, there shall greet thee,
Glad at their own home now to meet thee.
All thy good works which went before,
And waited for thee at the door,
Shall own thee there; and all in one
Weave a constellation
Of crowns, with which the King, thy spouse,
Shall build up thy triumphant brows.
All thy old woes shall now smile on thee,
And thy pains sit bright upon thee:
All thy sorrows here shall shine,
And thy sufferings be divine.
Tears shall take comfort, and turn gems,
And wrongs repent to diadems.
Even thy deaths shall live, and new
Dress the soul which late they slew.
Thy wounds shall blush to such bright scars
As keep account of the Lamb's wars.
Those rare works, where thou shalt leave writ
Love's noble history, with wit
Taught thee by none but Him, while here
They feed our souls, shall clothe thine there.
Each heavenly word by whose hid flame
Our hard hearts shall strike fire, the same
Shall flourish on thy brows, and be
Both fire to us and flame to thee;
Whose light shall live bright in thy face
By glory, in our hearts by grace.
Thou shalt look round about, and see
Thousands of crown'd souls throng to be
Themselves thy crown, sons of thy vows,
The virgin-births with which thy spouse
Made fruitful thy fair soul; go now,
And with them all about thee bow
To Him; put on, He'll say, put on,
My rosy Love, that thy rich zone,
Sparkling with the sacred flames
Of thousand souls, whose happy names
Heaven keeps upon thy score: thy bright
Life brought them first to kiss the light
That kindled them to stars; and so
Thou with the Lamb, thy Lord, shalt go.
And, wheresoe'er He sets His white
Steps, walk with Him those ways of light,
Which who in death would live to see,
Must learn in life to die like thee.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر عدي بن حاتم الطائي
|
قصيدة أصبحتُ لا أنفعُ الصديقَ ولا
|
أصبحتُ لا أنفعُ الصديقَ ولا
أملِكُ ضراً للشانئ الشرسِ
وإن جرى بي الجوادُ مُنطلِقاً
لم تملكِ الكفُّ رجعةَ الفَرَسِ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر مصطفي صادق الرافعي
|
قصيدة زهَتهُ الملاحةُ حتى سفرْ
|
زهَتهُ الملاحةُ حتى سفرْ
وخلى الدلالَ لذاتِ الخفرْ
وباتَ يسامرُ أهلَ الهوى
وقدْ طابَ للعاشقينَ السمرْ
يحدثنا عن بني عُذْرة
ويروي لنا عن جميلٍ خبرْ
وليلى وعن حبِّ مجنونِها
وعمن وفى للهوى أو غدرْ
ويذكرنا فعلاتِ الردى
بأهلِ البوادي وأهلِ الحضرْ
كحظِّ السعيدِ إذا ما ارتقى
وحظِّ الشقيِّ إذا ما انحدرْ
أرى كل شيءٍ له آيةٌ
وآيةُ هذي الليالي العبرْ
فيا قمرَ الأفقِ ماذا الزمان
جيلٌ تخلَّى وجيلٌ غبرْ
ويومٌ يمرُّ ويومٌ يكر
فآناً نساءُ وآناً نُسرْ
بربكَ هل بالدجى لوعةٌ
فإن غابَ عنهُ سناكَ اعتكرْ
كغانيةٍ فارقتْ صبَّها
فأرختْ غليها حدادَ الشعرْ
إذا ما سهرنا لما نابنا
فما للنجومِ وما للسهرْ
أترثي لمن باتَ تحتَ الدجى
يُقَلِّبُ جنبيهِ حرُّ الضجرْ
على لوعةٍ يصطلي نارَها
وحرُّ الهوى في حشاهُ استعرْ
وقد بسطَ البدرُ فوقَ الثرى
بساطاً فنامَ عليهِ الزهرْ
إلى أن طوتهُ يمينُ الصَّبا
وقد بللتهُ عيونُ السحَرْ
وباحَ الصباحُ بأسرارهِ
فحجبتِ الشمسُ وجهَ القمرْ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
ARA
|
الشاعر الحراق
|
قصيدة جن الليل عليّا
|
جن الليل عليّا
حتى ظهروا لي كواكب
والطف ربي بيا
وافى لي المرغوب
بان حبيبي ليا
ماذا لي وانا نراقب
واللي فيه النيا
يظفر بالمحبوب
روحي ليه اهديا
عمري فيها ما نطالب
إذا يرضى بيا
أنا لو مكسوب
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
任洪渊
|
1972:黄昏未名湖
|
一
红卫兵甚至改变了太阳的名字
只剩下这一湖未名的水,未名的涟漪
我来守候湖上一个无人称的黄昏
直到暮色,从湖心沉落塔影和我的面影
在看不见面容的时候,面对自己
一个逃离不出自己的人
不敢失踪不敢隐形不敢匿名
尤其不敢拒绝和放弃
我侧身走过同代人的身边
半遮蔽自己的面貌和身姿
畏惧自己嘴角的轻蔑,眉间的怀疑
畏惧哪怕一瞬稍纵高傲的眼神
二
守候在湖上,一双映出我的眼睛
一双眸子的颜色改变天色的眼睛
那是红卫兵不能红变的眼色
那是两湖未名的夜光,未名的晨曦
是爱的绝对命令,她
以身体的语法和身体的词法
给我的名词第一次命名
动词第一推动,形容词第一形容
在禁地外,禁锢外,禁忌外
她是不容许被改写的天传文本
红卫兵的名词无名,动词不动
形容词失去形容,失尽形容
湖上,洞庭波远潇湘水长
娥皇,女英,是神
巫山云,雾,雨的瑶姬
和洛水流韵的宓妃,是半神
隐舟在五湖烟波,西施
多一半是个体之上的家和国
一切从她的眼睛,波去,雨去,烟去
她第一个是人间的,个人的
三
自己给出自己生命意义的
我又多么愿意长映在她清滢的眼里
从我天骄的风姿,风华,风仪
到天成的人格,天纵锋芒的词语
红卫兵以红太阳的名义
却走不近一泓照人的湖水
我守住一湖未名的涟漪,和她
等待我命名的眼波,守住自己
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
釋智愚
|
得頤
|
地窄天寬古所聞,
誅茅分得半谿雲。
有時夢覺蘿窗底,
懶聽前峯鹿叫羣。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
POR
|
Paladas
|
QUATRO POEMAS
|
QUATRO POEMAS
Digamos pois que a vida é um teatro,
em que cumpre ao actor fingir com arte:
levando-a a rir, como se fora farsa,
ou digno sendo na tragédia parte.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T6
|
T3
|
ARA
|
الشاعر مريد البرغوثي
|
قصيدة لا أحب
|
الاستقامةُ مثلاً
ما معناها عندما يتعلق الأمر بالقرميد
هل ينفعُ القرميدُ إلا إذا كان مائلاً؟
الغفران مثلاً
يبدو عقاباً موجعاً للعاشق النبيل
خيرٌ لكَ أن تتشاجرَ معه شجاراً قصيراً
يبدأ وينتهي
دع الغفران جانباً
فالغفران شكلٌ من أشكال القسوة
الإحسان مثلاً
أنت، راضياً وواثقاً، تدعوني إليه
وأنا، متشكّكاً في ثقتكَ ورضاك،
لا أريد أن تظلَّ اليدُ السفلى في مكانها
واليد العليا في مكانها
لهذا أنتَ تُعَيَّنُ وزيراً
وأنا
أُفَكِّرُ في ما يجب
الاطمئنان، مثلاً
ماذا أفعل به أنا المؤلف؟
بل ماذا يفعل بي إن تمكّنَ مني
الاطمئنان قاتلٌ محترف
يعانق ضحاياه لتهدئتهم
ثم يخنقهم بالحرير
وإن لمحهم عن بُعد
أطلق عليهم الرصاص
هنا ينبغي أن أتسلّحَ بالقلق
وأعقِدَ حلفاً مع الشك
لأعيد تعريف البطولة:
بطولةُ الشاعرِ ممحاتُه
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
张裕穀
|
秋日感怀
|
刺桐花老紫萸香,
又听宾鸿唳早霜。
沙草寒依秋火白,
瘴云低压夕阳黄。
城头钟鼓初逢夜,
村落人家未涤场。
好煞蛮歌清月下,
不须镫火照河梁。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ASM
|
অনুপ হাজৰিকা
|
ৰাতিবোৰ
|
ৰাতিবোৰ ক্ৰমান্বয়ে পাতল হৈ গৈ আছে
বগাব পৰা নাই ভালকৈ সময়ৰ জখলা.....
তাহানি বাহীৰ সুৰেৰে পাৰ কৰা ৰাতিবোৰ আজি বেসুৰীয়া ..
আধামৰা ৰাতিবোৰো বলি হ'ল নতুনত্বৰ.......
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر عبد الله بن أحمد
|
قصيدة كل لحظه
|
إن ما ذكرتك كل لحظه وساعه
وإلا تراني مرخصك عكس مغليك
وإن ما بكيتك حي وأنتي طماعه
وإلا تراني بايعك عكس شاريك
يالي زرعتك في عيوني زراعه
أسقيك دمعي حين تظمىُ ويرويك
ويالي عليك القلب زاد التياعه
مقدر على بعدك ولاني مخليك
شفني تراني ما تركت البضاعه
أرخصت لك عمري ولا نيب موفيك
ياللي تحديت الزمن وأتساعه
وخليتني ما بين هاذي وهاذيك
ياكم تمنيت اللقا بالشفاعه
ما غاب طيفك عن عيوني مخاويك
وإن ما ذكرتك راح عمري ضياعه
ببقى وحيد عاش صمته يناجيك
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
POR
|
Truck Tumleh
|
Rotina
|
a lua
se esconde,
estrelas desaparecem,
o pássaro canta.
o sol
entra sala a dentro
e o relógio dispara;
o sono se despede
acordo.
saio.
como se fosse
um robô,
caio na rotina.
as coisas
que antes havia citado,
somem por trás
dos meus ombros.
pego um ônibus cheio,
por estar cheio de tudo
e eu de todos
não percebo
quem levou minha carteira.
uma bala perdida
atinge o poema.
he-mor-ra-gia!
sinal vermelho.
freio!
como um coração
que anuncia
sua última batida.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Friedrich Wilhelm Kaulisch
|
Mutterliebe
|
Wenn Du noch eine Mutter hast,
so danke Gott und sei zufrieden.
Nicht allen auf dem Erdenrund
ist dieses hohe Glück beschieden.
Sie ist dein Sein, sie ist Dein Werden,
sie ist Dein allerhöchstes Gut.
Sie ist Dein größter Schatz auf Erden,
der immer Dir nur Gutes tut.
Sie hat von ersten Tage an
für dich gelebt, in bangen Sorgen.
Sie brachte abends dich zur Ruh
und weckte küssend dich am Morgen.
Und warst du krank – sie pflegte dich,
den sie in tiefem Schmerz geboren.
Und gaben alle dich schon auf,
die Mutter gab dich nie verloren.
Wenn Du noch eine Mutter hast,
dann sollst Du sie in Liebe pflegen,
daß sie dereinst ihr müdes Haupt
in Frieden kann zur Ruhe legen.
Und hast Du keine Mutter mehr
und kannst du sie nicht mehr beglücken,
so kannst du doch ihr frühes Grab
mit frischen Blumenkränzen schmücken.
Ein Muttergrab – ein heilig Grab –
für Dich die ewig heil'ge Stelle.
Oh, wende Dich an diesen Ort,
wenn dich umtost des Lebens Welle.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
蓝月
|
你那冰冷的小手
|
打开幻灯机不够温暖
失去焦距的脸在
照片里一张张死亡
曾被永恒碾过的我们
这秒钟在离别现场
拾起破碎的熊掌
天寒地冻的日子还没到
你那冰冷的笑容
与我的现实狠狠擦撞
断落的字句参差指往
下一次法医办案
每种伤口都有一种凶器
我的诗体谁来鉴定
喝完毒酒后
终于明白诗人运气的理由
所以武功越高强越容易受伤
我们要学会参禅
打坐打坐
卸下另一个死亡的藉口
然而
你那冰冷的小手
在奔腾的大寂静中独自升起
我上辈子的永夜和永昼
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر الأمير منجك باشا
|
قصيدة إنعم بعيشك واغنم ما حييت به
|
إِنعَم بِعَيشك وَاِغنَم ما حَييت بِهِ
فَالطيب يُنبيء عَنهُ حُسن مَخبره
لَم يَدر لذة نَعماهُ الشَحيح كَما
لَم يَدرِ عود نَبات طَعم سُكره
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر الأعور الشني
|
قصيدة إنا نعفُّ ونقري الشَحم نازلنا
|
إنا نعفُّ ونقري الشَحم نازلنا
إذ لم نجد في بيوت القوم أمثالا
ونضرب الكبشَ مخضرّاً كتائبه
ضرباً على مسكنات الهام صلصالا
فإن تُصَب سادة منا فإنَّ لنا
بيضاً مسابح يومَ الروع أبطالا
هم يمنعون نساءَ الحي إن بكرت
خيلاً تجر مَذرَّ الشمسِ إرسالا
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T5
|
ENG
|
Abbey, Henry
|
HELIOTROPE.
|
Let my soul and thine commune,
Heliotrope.
O'er the way I hear the swoon
Of the music; and the moon,
Like a moth above a bloom,
Shines upon the world below.
In God's hand the world we know,
Is but as a flower in mine.
Let me see thy heart divine
Heliotrope.
Thy rare odor is thy soul,
Heliotrope.
Could I save the golden bowl,
And yet change my soul to yours,
I would do so for a day,
Just to hear my neighbors say:
“Lo! the spirit he immures
Is as fragrant as a flower;
It will wither in an hour;
Surely he has stol'n the bliss,
For we know the odor is
Heliotrope.”
Have you love and have you fear,
Heliotrope?
Has a dew-drop been thy tear?
Has the south-wind been thy sigh?
Let thy soul make mine reply,
By some sense, on brain or hand,
Let me know and understand,
Heliotrope.
In thy native land, Peru,
Heliotrope,
There are worshippers of light —
They might better worship you;
But they worship not as I.
You must tell her what I say,
When I take you‘ cross the way,
For to-night your petals prove
The Devotion of my love,
Heliotrope.
‘ Tis time we go, breath o’ bee,
Heliotrope.
All the house is lit for me;
Here's the room where we may dwell,
Filled with guests delectable.
Hark! I hear the silver bell
Ever tinkling at her throat.
I have thought it was a boat,
By the Graces put afloat,
On the billows of her heart.
I have thought it was a boat
With a bird in it, whose part
Was a solitary note.
Now I know‘ tis Heliotrope
That the moonlight, bursting ope,
Changed to silver on her throat.
Let us watch the dancers go;
She is dancing in the row.
Sweetest flower that ever was,
I shall give you as I pass,
Heliotrope.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
刘廷良
|
过敌占区
|
大军迅猛指河西,
颓壁残垣树影稀。
瞩目村村遭劫后,
炊烟尽断苦凄凄。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ITA
|
Giovanni Battista Richeri
|
Gonfio torrente, di palustri canne
|
Gonfio torrente, di palustri canne
Cinto le chiome, arresta il corso all’onda,
Arresta il corso, ond’io ti varchi, o vanne
Più lento: Egle m’aspetta all’altra sponda.
E benchè nato in rozze erme capanne
Farò, che alle tue laudi Eco risponda,
Onde tinto d’invidia il Tebro andranne,
Il Mincio, e Sorga, e quel ch’Etruria inonda.
Deh se giammai per vaga Ninfa ardesti,
Ch’ardono ancor nel freddo letto i fiumi,
Non sien tuoi flutti alle mie fiamme infesti.
Ma tu non m’odi, e teco selve e dumi
Porti fuggendo. Ah se per me non resti,
Resta almeno a mirar d’Egle i bei lumi!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Heyduk, Adolf
|
Příčina.
|
Perutí si na kalině
pták povívá,
kalina se ptáku diví,
že tak zpívá.
Proč se divíš, bělokvětá?
Hruď mi stůně,
písněmi mne opojila
tvoje vůně!
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
JPN
|
雅平女
| null |
ありあけの つれなきよりも うきものは とりのねまたぬ わかれなりけり
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
张海宾
|
凌晨窗外传来零号汽油的滴答声
|
凌晨窗外传来零号汽油的滴答声
这个需要记录下来
作为兔年人间的大事
第一场春雨即是第一场福气
我想起父亲一席话
“生意人不希望下雨
但是土地需要
种地的老少爷们需要”
现在好了,饥渴难耐的田野
迎来欢喜满满的春油
地底下的发动机业已启动
马达的轰鸣震颤中,所有树枝藤条
全已爬满萌新出头的芽虫
加满零号汽油的春天
开动喽
明天太阳出来,纵火一般
绿色火焰江山燃遍
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
FAS
|
سیمین بهبهانی
|
دو روز دیگر عید می رسد
|
همیشه دلم شور می زند، همیشه همین اضطراب من
ترقه ناگاه می شود که می ترکد روی خواب من
چه می شود آیا چه می شود? به هرکس و هرجا که می رسم
همیشه همین پرسش من است ، نمی رسد اما جواب من
مضرت ذرات را بگو که قدرت تخریب تا کجاست ?
تصور این آخرالزمان ، گذشته زحد نصاب من
نشانه ویرانی دو شهر به روی دلم مانده چون دو زخم
گواه به جنگ و جنون بس است ، همین دل و این التهاب من
گشودن دالان به زیر خاک ، کنام و نهانگاه اژدهاست
ز خوفه او تیره می شود زمین پر از آفتاب من
خدا اگر از هسته نبات خراب جهان را درست کرد
بشر کند از هسته جماد درست جهان را خراب من
دو روز دگر عید می رسد، بگو که دلم شکوه کم کند
مگر که بخندم به هر چه هست مگر که بکاهد عذاب من
مگر برسانم به اهل دل سرود و درود و خجسته باد
مگر که بنوشند تشنگان زشعر روان تر زآب من
همیشه دلم شور می زند اگر چه بگوید رفیق شوخ
که نغمه ماهور بایدش ز چنگ من و از رباب من
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Keats, John
|
[Glücklich ist England! Sollt' ich nicht zufrieden]
|
Glücklich ist England! Sollt' ich nicht zufrieden
Bei seiner Wiesen frischem Grün verweilen,
Mein Leid in seinen hohen Wäldern heilen,
Die grüne Panzer um die Seele schmieden?
Doch manchmal träumt mein Herz vom blauen Frieden
Italischer Himmel und verlangt bisweilen
Nach erdenfernen kahlen Felsensteilen,
Nach einem Thron auf Alpenpyramiden.
Glücklich ist England! Seine Töchter haben
Ein arglos Herz und schlichte Lieblichkeit.
Genügen sollten mir so schöne Gaben!
Doch oft erfaßt mich tiefe Bangigkeit
Nach heißern Frauen, deren süße Stimmen
Hell neben mir auf Sommerwassern schwimmen.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
倪應淵
|
雷塘
|
天留遺迹鑑興亡,
出郭傷心見此塘。
廢苑無螢秋寂寂,
壞陵有樹月蒼蒼。
綠悽霜重摧荷蓋,
紫怯波寒褪芰裳。
喚醒錦帆當日夢,
一聲水調隔雲長。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
TUR
|
Nilgün Marmara
|
Tomorrow Will Be Another Day
|
Belki ona gideriz yarın,
Belleksiz sevgiliye,
Poplin elli korkak çocuğa,
Duyarlığı, unutkanlığının kanı
anaya-
Ona belki gideriz yarın,
Gören gözlü kör güzele,
Çılgın gülüşlü bebeğe,
Yüreği, sızlanan ruhunun göğü
yavrucağa-
Yarın gideriz belki ona,
Unutuşun türküsü, bekleyiş
tortusunda,
Esnek kokulu çiçeğe,
Kaynak bakışlı Venüs'e-
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
LZH
|
鄭奉天
|
雨蓋
|
旅客常宜挾蓋行,
出門不必問陰晴。
凌風宛似荷千柄,
蔽日何須豆一棚。
錯認綠天頭上覆,
漫將斑竹手中擎。
長途舒卷良為便,
冒雨何辭過幾程。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
CUSTOM:雨盖(伞)
|
BUL
|
Хайме Сабинес
|
Държиш ме в твоите ръце
|
Държиш ме в твоите ръце
и ме четеш подобно книга.
Знаеш ти това, което аз не зная,
и казваш ми неща, които аз не казвам.
Изучавам се във тебе повече, отколкото във мене.
Ти си чудото на всички часове,
една потайна неопределена болка.
Ако не бе жена, ти щеше да си ми приятел.
И ще ми се понякога да ти говоря за жени,
които зарад теб преследвам.
Ти си за мене като прошка
и аз съм като твое чедо.
Какви очи красиви имаш,
когато си при мен!
Каква далечна ставаш и изчезваш сякаш,
когато те пожертвувам на самотата.
Сладка като твойто име, като медена смокиня,
очакваш ме със любовта си, докато пристигна.
Ти си моя къща,
ти си моя смърт, любима моя.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ASM
|
চিন্ময়ী দাস
|
অসীমতা
|
চিতাৰ জুইত ৰাতিবোৰ পুৱায়
আন্ধাৰ বোৰে তুলি লৈ যায় মোৰ
ঢৌবোৰৰ সোঁতে সোঁতে
অনন্তকাল বিশ্বনাথ শুই থাকে
সাৰ নাপায়
সাৰ নাপায়
জীৱনে পাৰ নাপায়
.
ব্যাকুল অসীমতাবোৰ সাবটি
গুচি যায়
উৰি যায়
উটি যায়
সমস্ত অলিখিত অশ্ৰুজল
.
(গংগাৰ দীঘল শৰীৰত মই বিয়পি পৰিছো
নগ্নস্তন গলি বৈ পৰিছে
পানীৰঙৰ আঙুলিবোৰে চুমিছে অশ্ৰুজল)
.
কঁপা কঁপা ওঁঠ যুৰি
সাৰ পাই উঠে
.
অলিখিত মায়া
বিধাতা
.
নিজৰ মাজতে গংগাৰ নিজকে হেৰুৱাই ...!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
JMTMD
|
杏林里的沉思
|
没料到
杏林里的浮屠
要以光阴来堆砌
十七年
杏花开了又谢
只搭了个蜃楼
而悬壶的背已驼
妙手已僵
仁心已老
只留给子女
用旧了的眼神
给太太
不变的鼾声
那杏花呢?
杏花就赠与
来年的春雨
还未到植白杨的年纪
所以
我只要
不回春的杏仁
让诗拿去
慢慢咀嚼它的字句
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
SPA
|
Enrique Molina
|
Poema siete
|
Sobre el viejo recolector de pedruscos
se posa un pájaro,
sobre el hombre de los tatuajes
cristalizan las aguas de tantas travesías,
rudas orgías, ceremonias para partir,
lujuria y avidez en un reino sin pausa.
En vano intenta ver su imagen:
¿sentado junto al fuego? ¿dormido en la cueva?
¿en donde está ese antro, esa promesa?
¿en qué totalidad indecible de un sueño?
Una mujer semidesnuda sale del monte,
y el hombre a quien el mundo enardeció,
con la arena, con la miga del pan, con la piel de
las cosas
deja un mensaje para nadie,
penetra a su propia soledad, a su tormenta.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
August Heinrich Hoffmann von Fallersleben
|
Waldlied
|
Im Walde möcht' ich leben
Zur heißen Sommerzeit!
Der Wald, der kann uns geben
Viel Lust und Fröhlichkeit.
In seine kühlen Schatten
Winkt jeder Zweig und Ast;
Das Blümchen auf den Matten
Nickt mir: komm, lieber Gast!
Wie sich die Vögel schwingen
Im hellen Morgenglanz!
Und Hirsch' und Rehe springen
So lustig wie zum Tanz.
Von jedem Zweig und Reise
Hör nur, wie's lieblich schallt!
Sie singen laut und leise:
Kommt, kommt in grünen Wald!
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
الشاعر صفية بنت عبد المطلب
|
قصيدة آبَ ليلي عليَ بالتسهادِ
|
آبَ ليلي عليَ بالتسهادِ
وجفا الجنبُ غير وطء الوسادِ
واعترتني الهمومُ جداً بوهنٍ
لأمورٍ نزلنَ حقاً شداد
رحمة كان للبريةِ طُرأ
فَهَدى من أطاعه للسداد
طيبُ العودِ والضرية والشيمِ
محضُ الانساب وارى الزناد
أبلج صادقُ السجية عفٌّ
صادقُ الوعدِ منتهى الرواد
عاش ما عاش ف يالبرية براً
ولقد كان نُهبَة المُرتادِ
ثم ولَى عنا فقيداً حميداً
فجزاه الجنان ربُّ العبادِ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T3
|
T5
|
FRA
|
Laurence Vielle
|
ASILE POETIQUE
|
A toi qui crois pouvoir déciderdans notre paysle cours des migrationsqui reste qui entre qui sortje désire te direqu’un vaste mouvement de poésiedoux et indéfectiblevague sismiquedéferle sur la Belgique;nous sommes de plus en plus nombreuxà réveiller nos êtrespar la force du poème.Nous sommes bientôt 10 millionsnous les poètes de ce pays;les mots désir accueil et impulsionprésence ouverture insurrectionvibrent dans nos languespour lever une constituante;nous remplaçons le mot frontièrepar ligne de bienvenue,nous désirons que les écoles du payssoient joyeusement multilingueset que chaque enfant d’iciapprenne l’art de la paix et de la poésie;nous désironsque tu descendes dans la citéécouter la parole du passantdu marcheur du voyageur de l’arpenteur;nous désirons qu’aucun habitant icine souffre du froid et de la faim,nous désirons que le vent qui nous traversesoit l’énergie de nos lumières;nous, les 10 millions de poètes,désirons cela ardemment.Je désire te direque rien ne nous arrêtedans notre désir de désirerla vie;notre vague sismiquedouce et indéfectibleest une langue de feu plus forte chaque jourdes nombreux voyageurs arrivés d’autres terres;et nous désironsque chaque habitant du payssur la porte de son logismaison arbre appartementbagnole tente ou cabanepose l’enseigneDOMO DE POEZIAAu moins une fois par ans’y dit la parole d’un poètefenêtre ouverterage essentiellecontre la mort de la lumière.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
黄业良
|
黄陂湖道中
|
南湖清浅才通纺,
一片通明带夕晖。
䕌草人归渔艇散,
孤蒲相映水禽飞。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
洪坤
|
贈陳握卿己未年邀眾呈禁字紙牌捐建敬聖樓崇祀倉聖人
|
煌煌聖蹟煥班彪,
萬世師尊永不休。
此輩昧良供縱博,
多君嫉惡視為讎。
犯科畫象懸書魏,
重道藏文敬字樓。
紀績臺陽年己未,
芳名千古海疆流。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T5
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Ludwig Tieck
|
Geliebter, wo zaudert
|
Geliebter, wo zaudert
Dein irrender Fuß?
Die Nachtigall plaudert
Von Sehnsucht und Kuß.
Es flüstern die Bäume
Im goldenen Schein,
Es schlüpfen mir Träume
Zum Fenster hinein.
Ach! kennst du das Schmachten
Der klopfenden Brust?
Dies Sinnen und Trachten
Voll Qual und voll Lust?
Beflügle die Eile
Und rette mich dir,
Bei nächtlicher Weile
Entfliehn wir von hier.
Die Segel, sie schwellen,
Die Furcht ist nur Tand:
Dort, jenseit den Wellen
Ist väterlich Land.
Die Heimat entfliehet,
So fahre sie hin!
Die Liebe, sie ziehet
Gewaltig den Sinn.
Horch! wollüstig klingen
Die Wellen im Meer,
Sie hüpfen und springen
Mutwillig einher,
Und sollten sie klagen?
Sie rufen nach dir!
Sie wissen, sie tragen
Die Liebe von hier.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
蒨桃
|
呈寇公二首
|
一曲清歌一束綾,
美人猶自意嫌輕。
不知織女螢窗下,
幾度拋梭織得成。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
王竞
|
岳麓寺小憩用李西涯游岳麓寺韵
|
云汉遥遥尚可干,
梵王宫外万松盘。
千年古寺经重劫,
十月山斋报早寒。
瑟瑟清泉容客听,
垂垂红叶耐人看。
眼前景物悲摇落,
秋气萧森一倚阑。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ARA
|
الشاعر عمرو بن الحصين
|
قصيدة ما بالُ هَمِّك لَيسَ عَنكَ بِعازِب
|
ما بالُ هَمِّك لَيسَ عَنكَ بِعازِب
يَمري سَوابِقَ دَمعِكَ المُتَساكِبِ
وَتَبيتُ تَكتَلئُ النُّجومَ بِمُقلَةٍ
عَبرى تسِرُّ بِكُلِّ نَجمٍ دائِبِ
حَذرَ المَنِيَّةِ أَن تَجيءَ بَداهَةً
لَم أَقضِ مِن تَبعِ الشّراةِ مَآرِبي
فَأَقودَ فيهِم لِلعدا شنجَ النّسا
عَبلَ الشّوى أَشرانَ ضمر الحالِبِ
مُتَحَدِّراً كَالسّيدِ أَخلَصَ لَونهُ
ماءُ الحَسيكِ مَعَ الجَلالِ اللّاتِبِ
أَرمي بِهِ مِن جَمعِ قَومي مَعشَراً
بوراً أولي جَبرِيَّةٍ وَمَعايِبِ
في فِتيَةٍ صبرٍ أَلُفُّهُمُ بِهِ
لَفَّ القِداحِ يَدَ المفيضِ الضارِبِ
فَنَدورُ نَحنُ وَهُم وَفيما بَينَنا
كَأسُ المنونِ تَقولُ هَل مِن شارِبِ
لِنَظَلَّ نَسقيهِم وَنَشرَب مِن قَنا
سمرٍ وَمُرهَفَةِ النُّصولِ قَواضِبِ
بَينا كَذلِكَ نَحنُ جالَت طَعنَةٌ
نَجلاء بَينَ رَهائِب وَتَرائِبِ
جَوفاءُ مُنهَرَةٌ مَرى تامورها
ظَبتا سِنانٍ كَالشّهابِ الثاقِبِ
أَهوي لَها شقَّ الشّمالِ كَأَنَّني
حفض لَقىً تَحتَ العجاجِ العاصِبِ
يا رَبِّ أَوجِبها وَلا تَتَعَلَّقَن
نَفسي المَنون لَدى أَكُفِّ قَرائِبِ
كَم مِن أولي مقةٍ صَحِبتهُمُ شَرَوا
فَخَذَلتُهُم وَلَبِئسَ فِعلُ الصاحِبِ
مُتَأَوِّهينَ كَأَنَّ في أَجوافِهِم
ناراً تسعّرُها أَكُفُّ حَواطِبِ
تَلقاهُمُ فَتَراهُمُ مِن راكِعٍ
أَو ساجِدٍ مُتَضَرِّعٍ أَو ناحِبِ
يَتلو قَوارِعَ تَمتَري عَبراتِهِ
فَيَجودُها مَريَ المَرِيِّ الحالِبِ
سبرٍ لِجائِفَةِ الأُمورِ أَطِبَّةٍ
لِلصَّدعِ ذي النَبَأ الجَليلِ مَرائِبِ
وَمُبرّئينَ مِنَ المَعايِبِ أَحرَزوا
خَصلَ المَكارِمِ أَتقِياءَ أَطايِبِ
عَرَّوا صَوارِمَ لِلجلادِ وَباشَروا
حَدَّ الظّباةِ بِآنُفٍ وَحَواجِبِ
ناطوا أُمورَهُمُ بِأَمرِ أَخٍ لَهُم
فَرَمى بِهِم قحمَ الطَريقِ اللاحِبِ
مُتَسَربِلي حَلقِ الحَديدِ كَأَنَّهُم
أُسدٌ عَلى لَحقِ البُطونِ سَلاهِبِ
قيّدتَ مِن أَعلى حَضرَموتَ فَلَم تَزَل
تَنفي عِداها جانِباً عَن جانِبِ
تَحمي أَعنَّتَها وَتَحوي نَهبَها
لِلَّهِ أَكرَمُ فِتيَةٍ وَأَشايِبِ
حَتّى وَرَدنَ حِياضَ مَكَّةَ قطّباً
يَحكينَ وارِدَةَ اليَمامِ القارِبِ
ما إِن أَتَينَ عَلى أَخي جبرِيَّةٍ
إِلّا تَرَكنَهُمُ كَأَمسِ الذاهِبِ
في كُلِّ مُعتَرِكٍ لَها مِن هامهم
فَلَقٌ وَأَيدٍ علّقَت بِمَناكِبِ
سائِل بِيَومِ قُدَيدَ عَن وَقعاتِها
تُخبِركَ عَن وَقعاتِها بِعَجائِبِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T3
|
ARA
|
الشاعر حسن السبتي
|
قصيدة والدين في عصركم أعلامه طمست
|
والدين في عصركم أعلامه طمست
ولم يضق بكم صدر الفضا الرحب
يدعو أسيراً ولا فادٍ فينقذه
من الأسار ببذل النفس والنشب
إن لم تقيموا لقبر المصطفى علما
لم يستقم علم للعالم العربي
أو لم تشيدوا إلى ساداتكم قببا
تظل أشباح سر السبعة الحجب
لم ترتفع لكم بين الملا قبب
ولا عذاراكم يحجبن في قبب
يا للحمية يا للملمين أما
من ثائر صابر في الحرب محتسب
إن لم تحاموا عن الدين الحنيف فما
درأتم بعد ذا في الدهر عن حسب
وإذا لمكة يسري بينكم أبداً
لامّنا محمل يختال بالذهب
ولا نرى هودجا في الحج بينكم
لسيد الرسل محمولا على قتب
دعوا تباغضم خلوا تشاحنكم
تقضوا بها كلما تبغون من أرب
حان اتحادكم حان ائتلافكم
حان اتفاقكم يا معشر العرب
حانت مساواتكم حانت إخوتكم
حانت مواساتكم في البعد والقرب
قوموا غضابا لنصر الدين أنكم
لنصرة الدين أحرى اليوم بالغضب
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T5
|
LZH
|
鄭元祐
|
送峽州何學正
|
夜雨西陵樹,
春風燕喜亭。
學宮資裁正,
士類仰儀刑。
天險開三峽,
人心繫六經。
哀猿月中嘯,
莫作異鄉聽。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Eichrodt, Ludwig
|
Roga
|
Schweigend unter den Genossen,
Wie ers nie gewohnt,
Wandelt Roga, gramverschlossen,
Bleich wie dort der Mond.
Stolzer Roga, Sänger, Räuber,
Soll dein Ruhm verwehn,
Kühner Roga, Stern der Weiber,
Willst du untergehn?
„Euch zu fliehen, war mein Wille,
Aber ich bezwang
Mein Gemüth“, so bricht die Stille
Roga mit Gesang;
Nimmt die Laute, die vertraute,
Die ihm Gott beschied,
Und die Männerzähre thaute
Seinem letzten Lied:
„Unterm Schatten der Olive,
Auf dem weichen Moos,
Lag ein Held, als ob er schliefe,
Magdalan im Schoos –
Aber diese schönen Wangen,
Abendstrahlbegrüßt,
Ruhend an der Brust der Bangen,
Hat der Tod geküßt.“
„Und die Hand des Todten führte
Sie zum heißen Mund –
Wie mich die Bewegung rührte,
Thut euch Niemand kund –
Wiegt in träumenden Gedanken
Seine Arme, die
Wieder ihrer Hand entsanken,
Und dann weinte sie,“
„Von dem Hügel stieg ich nieder,
Trat mit Scheu heran,
Wandte weg die Augenlieder,
Weil die Thräne rann;
Aber schauen mußt ich wieder,
Nur nach ihr, ich stand
Von der Züge, von der Glieder
Anmuth festgebannt.“
„Meinem Bruder, sprach die Reine
Brach das Augenlicht;
Mitleid, Fremdling, haben Steine,
Menschen Mitleid nicht.
Räuber haben ihn erschlagen,
Welcher der Gefahr
In des Lebens Maientagen
Nicht gewachsen war.“
„Als er heimwärts seine Schritte
Lenkte von der Jagd,
Hat er, ritterlicher Sitte,
Tollen Kampf gewagt.
Räuber haben ihn erschlagen –
Ach, wo ist ein Freund,
Der den Jüngling ohne Zagen
Rächet, wenn beweint!“
„Als ich dieser Trauerzüge
Hohe Schönheit sah,
Glaubt ich nimmer, daß ichs trüge,
Was ich fühlte da.
Blicke, die aus Thränen flammen,
Und der heilge Schmerz,
Schnürten mir die Brust zusammen,
Schnitten mir ins Herz.“
„Ihrer schmerzbeklommnen Rede
Nie vernommner Ton
Trieb mir aus der Brust die Fehde,
Meinen Haß und Hohn;
Ungekannter Regung Gluten
Fühlt ich, wie sie sprach,
Mich durchfluthen, mich durchbluten,
Bis mein Trotz erlag.“
„Und ich rief, in Lieb entglommen:
Hast du keinen Freund,
Hat doch Roga dich vernommen,
Hab doch ich geweint
Dieser Mord – war meiner Brüder
Grauser Zeitvertreib,
Du gibst mich den Menschen wieder,
– Mädchen, sei mein Weib!“
„Laß mich deiner seelenvollen,
Strahlenden Gestalt
Feurige Bewundrung zollen,
Bis mein Wort verhallt;
Bis der Athem aus dem Busen
Nimmer kehrend geht,
Bis verlassen von den Musen
Dieser Geist verweht!“
„Aber sie, wie eine Rose,
Wenn die Knospe bricht,
Hob sich leuchtend aus dem Moose,
Glut im Angesicht –
Und mit Augen, wundersamen,
Stolz und sternenkalt,
Daß mich Schauer überkamen,
Schreitet sie zum Wald.“
„Und sie ließ mich bei dem Todten,
Wo ich, wie gebannt,
Wie gewurzelt in den Boden,
Lange starrend stand;
Bis mich Nacht und Donner schreckten,
Und der Eulen Schrei,
Bis mich wilde Blitze weckten
Aus der Träumerei.“
„Alle Wälder, alle Fluren,
Stadt und Burg und Land
Forscht ich aus nach ihren Spuren,
Die ich nirgends fand.
Und der Abend sah mich wieder
Am Olivenbaum,
In der Brust der Qualen Hyder
Und das Haupt voll Traum.“
„Doch wo ist der Jüngling heute?
Wo die Schwester, wo?
Wieder schaut ich starr ins Weite,
Hin, wo sie entfloh.
Lange bin ich so gestanden,
Habe so gestarrt,
Bis die Sterne wieder schwanden
Und es Morgen ward.“
„Ach! und von der Wunderbaren,
Der mein Lied erklang,
Hab ich nimmer was erfahren,
Tage, Monden lang –
Magdala, der theure Name,
Süß in jedem Mund,
Ward mir einzig von der Dame
Meines Herzens kund.“
„Nun versandet ohne Gnade
Liegt des Friedens Born;
Meines Lebens sichre Pfade
Haben sich verworrn.
Dem Vollkommensten der Wesen,
Das ich schauen sollt,
Blutge Trübsal auserlesen
Hab ich nicht gewollt.“
„Wilde Brüder, Waldgenossen,
Meiden muß ich euch,
Denn ihr habt ein Blut vergossen
Außer meinem Reich –
Roga wankt, der heldenkühne,
Ihr macht Roga bleich,
Aber eine große Sühne
Biet ich mir und euch!“
„Wilde Brüder, Waldgenossen,
Horcht, gehorchet mir!
Meinen Tod hab ich beschlossen,
Sterben will ich hier.
Kann, o kann das Herz noch pochen,
Hat das Leben Sinn,
Wenn der Seele Schwert zerbrochen,
Wenn der Muth dahin?“
„Lasset eure Dolche blitzen
In des Mondes Schein!
Taucht die so geweihten Spitzen
Tief ins Herz mir ein!
Bis der Athem aus dem Busen
Nimmer kehrend geht,
Bis verlassen von den Musen
Dieser Geist verweht!“
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Anne Bradstreet
|
As Spring The Winter Doth Succeed
|
May 13, 1657.
As spring the winter doth succeed,
And leaues the naked Trees doe dresse,
The earth all black is cloth'd in green;
At svn-shine each their joy expresse.
My Svns returned with healing wings.
My Soul and Body doth rejoice;
My heart exvlts, and praises sings
To him that heard my wailing Voice.
My winters past, my stormes are gone,
And former clowdes seem now all fled;
But, if they mvst eclipse again,
I'le rvn where I was succoured.
I haue a shelter from the storm,
A shadow from the fainting heat;
I haue accesse vnto his Throne,
Who is a God so wondrous great.
O hast thou made my Pilgrimage
Thvs pleasant, fair, and good;
Bless'd me in Youth and elder Age,
My Baca made a springing flood?
I studiovs am what I shall doe,
To show my Duty with delight;
All I can giue is but thine own,
And at the most a simple mite.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
DEU
|
Hagedorn, Friedrich von
|
Der FalkeFußnoten
|
Wem ist dein Ruhm, dein Vorzug unbekannt,
Hetrurien, der Künstler Vaterland,
Wo die Natur, das Auge zu entzücken,
Recht sinnreich ist, Berg, Thal und Busch zu schmücken,
Und Wahl und Kunst, durch edelmüth'gen Fleiß,
Der Schöpferin klug nachzuahmen weiß?
Der Arno sah hier sonst an seinem Schilfe
Den Pan voll Muth und Nymphen ohne Hilfe,
Und noch erblickt sein reizendes Revier
Der Schönen Schaar, und Lieb', und Lust mit ihr.
Dort, in Florenz, verehrte man vorzeiten
Ein schönes Weib, voll Stolz, und Trefflichkeiten.
Es war nur sie dem Wunder aller Welt,
Der Venus gleich, die Cosmus aufgestellt.
Sie war es nur, die Aller Sehnsucht übte,
Geliebet ward, und keinen wieder liebte:
Frau Silvia, für die so manche Nacht
Der Stutzer Volk geseufzet und gewacht,
Und, schlief es ja, mehr als ihr Ehegatte,
Zum langen Traum nur sie gewünschet hatte.
An Zärtlichkeit und an Verehrung glich
Kein einziger dem edlen Friederich.
Nicht nur sein Gut, er hätte selbst sein Leben
Um einen Kuß, bezaubert, hingegeben.
Er wußte wol, das Geld erkauft den Sieg
Unzweifelhaft, sowol in Lieb', als Krieg,
Sprengt Schlösser auf, kann Wall und Burg ersteigen,
Wiegt Wächter ein, macht Knecht' und Mägde schweigen,
Und wiederum, schnell wie das Spiel sich dreht,
Den Knecht, die Magd verführerisch beredt.
Nichts lockt so sehr von allem, was wir kennen;
Nichts auf der Welt ist freundlicher zu nennen.
Avidien! dir lacht in der Natur
Nichts, als das Geld: sonst alles lächelt nur.
Nichts gleicht, für dich, an Liebreiz, und an Freude,
Dem Sonnenerz, der besten Augenweide.
Doch Friederich war kein Avidien:
Nur Silvia war ihm auf Erden schön.
Er hielte sich glückselig im Verschwenden,
Für Silvien auch alles aufzuwenden.
Allein umsonst, wie viel er auch erfand;
Ein trockner Kuß auf Handschuh oder Hand,
Ein kurzer Dank, womit sie ihn beehrte,
Der ihren Stolz durch Pracht und Knechtschaft mehrte,
Ein karges Lob, ein seltner Seitenblick,
Das war sein Lohn, das war sein ganzes Glück.
So ward er arm, weit früher, als er dachte,
Weil er noch stets aus Hufen Baarschaft machte.
Dies Rittergut und jenes Marquisat
Versilberten noch immer seinen Staat;
Doch nur ein Jahr. Anselmo, sein Verwalter,
Ist insgeheim sein jüdischer Erhalter,
Kauft einen Hof, baar, doch für halbes Geld;
Zu diesem Hof ein großes Ackerfeld,
Zu diesem Feld ein Vorwerk, und die Pflege,
Die Fischerei, die Jagd, und das Gehäge,
Und, weil Pandolf, ein Wechsler, Vorschuß thut,
Zum vorigen das Schloß, das Rittergut;
Der Erbschaft Kern. Sein Herr läßt sich betrügen,
Und jedes Gut in fremde Hände fliegen.
Die Lieb' ist schlau; allein sie rechnet schlecht,
Und gegen sich ist sie oft ungerecht,
Sie sammlet nicht. Die milde Kunst zu lieben
Gleicht nie der Kunst, die Xenophon beschrieben.
Dem Friederich verblieb nur dreierlei:
Ein Pferd, ein Falk', und eine Meierei.
Sonst hatt' er nichts, als taube, falsche Freunde.
Die Freunde gib, o Himmel, meinem Feinde!
Doch, Himmel, nein! so hab' ich nie gehaßt,
Und diesen Fluch hat nicht mein Herz verfaßt.
Kein einziger war willig, ihm zu dienen.
Sie ließen ihn, als einen Baum, vergrünen,
Der Schatten gab, dem man noch helfen kann:
Ihm half man nicht, ihn sah man nicht mehr an.
Ein Tischfreund sprach: Er ist recht zu beklagen;
Der andre: Ja! das wollt' ich eben sagen.
Der dritte schwieg, und jeglicher vergaß,
Was er zuvor allein in ihm besaß,
Der, wenn er nur der Freunde Mangel wußte,
Voll Ungeduld, ihn hilfreich heben mußte,
Der jeder Kunst, der Tonkunst, Poesie
Und Malerei, weit mehr als Lob verlieh,
Und Silvien, zum Vortheil vieler Leute,
Turniere, Ball und Lustbarkeiten weihte.
Wie hätten sonst Stand, Jugend, Aufwand, Pracht
Ihm in Florenz die Schönen hold gemacht!
Sie gönnten nicht der Silvien ihr Glücke.
Der Wink zur Lust, die Sprache schlauer Blicke,
Der Seufzer Ruf, der schmeichelhafte Scherz
Verfolgten ihn, und buhlten um sein Herz.
Doch ward sein Herz von keinem Reiz bemeistert;
Es ward allein von Silvien begeistert.
Was er gedacht, empfand, und hört, und sah,
Und sprach, und schrieb, ward alles Silvia.
In diesem Wahn und eingenommnen Sinnen
Sah er sein Gut, wie lockern Schnee, zerrinnen,
Der sternend glänzt, das Auge blendend rührt,
Doch allgemach in Tropfen sich verliert.
So mußt' er bald der schönen Marquisaten,
Die er besaß, bei neuer Noth, entrathen,
Und, weil die Reih' auch bald die Grafschaft traf,
So floh die nach; nun war er nicht mehr Graf.
Wie kränkt' ihn das! die Wollust stolzer Ohren,
Des Namens Schmuck, der Titel ging verloren.
In Frankreich ist Marquis von hohem Ton,
In Welschland Graf, und anderswo Baron.
So heißt man gern: auch lernet diese Namen
Manch' Bürgerkind, auf Reisen nachzuahmen;
Daher ihm auch die Wirthin und der Wirth
Gehorsamst dient, und, sich zum Vortheil, irrt.
Der Silvia Gemahl, und Herr, und Hüter
Hatt' um Florenz viel angestammte Güter,
War reich und groß; und Friedrichs Göttin nahm
Nichts von ihm an, wenn er zu opfern kam.
Es war ihr Herz zu edel, zu erhaben.
Sie duldete den Geber, nicht die Gaben,
Und stellt' ihm nur den steten Aufwand frei.
Den östern Ball, die öftre Mummerei,
Das Ritterspiel, das rauschende Gepränge,
Der Ehrenmahl' und Freudenfeste Menge,
Womit er ihr Geburts- und Namenstag,
Und manchen mehr, stolz zu verschönern pflag.
Doch auch kein Kuß vergnügte seine Triebe.
Er ist, und bleibt ein Märtyrer der Liebe.
Die Hoffnung selbst versüßt nicht sein Bemühn.
Er muß nunmehr die Meierei beziehn.
Er muß die Stadt, den Sitz gewohnter Freuden,
Er muß auch sie, die er vergöttert, meiden.
Betrübter Trost, daß ihn ein Dach versteckt,
Ein Dach von Rohr, das halb sein Haus bedeckt;
Das wüste Haus, wo in der Mauer Ritzen
Ein Marder wirft, und Kauz und Eule sitzen,
Und Licht und Tag, grausamer als die Nacht,
An jeder Wand nur Elend sichtbar macht!
Hier wohnt er nun; beschämt, daß seine Treue
Sein Unglück ist; doch immer ohne Reue.
Er klagt nur sich, nur sein Verhängniß an,
Daß Silvia ihn nimmer lieb gewann.
Er klaget nur, daß er so stolz gewesen,
Zur Schönen sich die Schönste zu erlesen.
Er hatte hier, im öden Aufenthalt,
Ein greises Weib von widriger Gestalt,
Von trägem Dienst, voll Husten, Gicht und Jammer:
Die Küche glich der leeren Speisekammer.
Im alten Stall stand traurig und allein
Ein gutes Pferd, doch nicht von Knochen fein,
Und unterm Dach saß einsam, auf der Stange,
Sein edler Falk. Dem war im Hühnerfange
Kein andrer gleich. Mit dem ritt er in's Land,
Und opferte dem Gram, den er empfand,
Manch' Rebhuhn auf, als ob es büßen sollte,
Daß Silvia ihn nicht erhören wollte.
So lebte hier der gute Friederich,
Durch eigne Schuld, verlassen, kümmerlich,
Und stets verliebt. Der Unmuth, der ihn plagte,
Stieg mit zu Pferd, und trieb ihn, wann er jagte.
Sein zärtlich Herz war seine größte Qual.
Indessen starb der Silvia Gemahl,
Und hinterließ nur einen Sohn zum Erben,
Ein schwaches Kind, und, sollte der versterben,
So hatt' er sie im Testament bedacht,
Und diesem Sohn zur Erbin sie gemacht.
Sie wollte nun, geruhiger zu leben,
Sich auf das Land, und in ein Schloß begeben,
(Von Friedrichs Hof lag es fünf hundert Schritt)
Und nahm dahin den kleinen Junker mit.
Dort wird er krank. Was sie erleiden müssen,
Da Arzt und Tod ihr ihren Herrn entrissen,
Traf nicht so sehr ihr eheliches Herz,
Als dieses Weh, und ihres Söhnchens Schmerz.
Den ganzen Tag sitzt sie vor seinem Bette,
Und forscht, und fragt, was er doch gerne hätte,
Ob dieß? ob das? was ihrem Kleinen fehlt?
Was er zur Lust, was er zur Speise wählt?
Sie will sich gern nach seinem Sinn bequemen.
Er weigert sich, was sie ihm gibt, zu nehmen.
Er weist es ab, schreit, lärmt, ist nimmer still.
Nur jener Falk ist, was er haben will.
Sonst will er nichts. Seit dem man ihm erzählet,
Daß dieser Falk noch nie den Raub verfehlet,
Daß er so scharf von Aug' und Klauen sei,
Sonst lustig, zahm, nicht falsch, nicht menschenscheu:
Seit solcher Zeit war es einmal geschehen,
Daß er ihn selbst, und seinen Herrn gesehen,
Der dieses Kind an seinen Busen drückt,
Und einen Kuß, durch ihn, der Mutter schickt,
Den Falken nun, den will er, und sonst keinen.
Sonst ruht er nicht: sonst kann er nichts, als weinen.
Die Mutter seufzt. Sie wußte freilich wol,
Wie sehr man oft den Kindern fügen soll.
Doch kann sie sich, ja darf sie sich entschließen,
Den Friederich um etwas zu begrüßen,
Das ihn vielleicht oft vor dem Hunger schützt,
Das einzige, das er zur Jagd besitzt,
Das einzige, was ihm das Glück gelassen?
Hat er nicht Recht, nunmehro mich zu hassen?
Erwies ich ihm, als er sich mir geweiht,
Nur mich verehrt, die mind'ste Dankbarkeit?
Wie kann ich nun ihm unter Augen gehen?
Wie, unbeschämt, um seinen Falken flehen?
Ich, deren Stolz ihn in sein Elend stürzt,
Ihn, dessen Noth gewiß sein Leben kürzt!
Doch kann mein Sohn nicht sterben, und nicht leben.
Ich soll, ich muß ihm diesen Falken geben.
Wie quält er sich! Er schlummert keine Nacht,
Als bis man ihm zum Falken Hoffnung macht.
Es sei gewagt! mein Freund läßt sich erbitten;
Ich kenne ja sein Herz, und seine Sitten.
Am nächsten Tag, als nur der Morgen scheint,
Eilt sie zum Hof, und sucht den treuen Freund,
Und findet ihn in seinem kleinen Garten.
Er war bemüht, die Sprößlinge zu warten.
Sie geht zu ihm, unangemeldt, hinein.
Bald sieht er sie. Wie kann es möglich sein,
Spricht er entzückt, daß ich dich hier verehre?
Ich glaub' es kaum, da ich dich seh', und höre.
So bin ich dir doch heute nicht verhaßt! ...
O nein, mein Herr! zu dir komm' ich als Gast ...
Als Gast? zu mir? Erblicke mit Erbarmen
Den Liebenden, den Flüchtling, und den Armen,
Und höhn' ihn nicht. Was hat dich hergebracht?
Denn dein Besuch war mir nicht zugedacht ...
Mein Freund, du irrst. Das will ich dir beweisen.
Ich bleibe hier, und kam mit dir zu speisen ...
Was hätt' ich wohl! an allem leid' ich Noth.
Was tisch' ich auf? ... Wie? Hast du denn kein Brod?
Versetzte sie. Gleich geht er aufzusuchen,
Ob noch vielleicht ein guter Honigkuchen,
Ob frischer Speck, ein unverächtlich Ei,
Ob etwas sonst zum Mahl vorhanden sei.
Da flieget ihm sein schöner Falk entgegen,
Sein treuer Falk. Ohn' alles Ueberlegen
Erwürgt er ihn, rupft ihm die Federn aus,
Und hackt ihn klein, und eilt, und läuft durchs Haus.
Selbst ist der Mann: er selbst will alles holen.
Doch wird der Tisch der Alten anbefohlen.
Ihr Herz verwünscht den plötzlichen Besuch;
Doch langt sie bald das Tisch- und Tellertuch,
Mit Wahl, hervor, setzt in das Zimmer Maien,
Pflückt Quendel ab, die Tafel zu bestreuen,
Holt Rosmarin; dem wird der Majoran,
Die Ringelblum', und mehr hinzugethan.
Man sitzt, man ißt; und, um ihn zu verbinden,
Scheint Silvia hier alles schön zu finden.
Noch kein Gericht hat ihr so gut geschmeckt.
Warum sie kam, wird ihm nach Tisch entdeckt.
Vergönnst du mir, mich dir zu offenbaren?
Wo fang' ich an? Wie weiß ich fortzufahren?
Ich fordre dir, mit Unrecht, alles ab,
Was noch bisher dir Trost und Freude gab.
Doch könntest du die Mutterliebe kennen,
Du würdest mich beklagenswürdig nennen.
Erbarme dich. Ach Freund, betrachte nur
Die Regungen der Pflicht und der Natur.
Mein Sohn ist krank; ihn nagt ein innrer Kummer,
Der seltsam ist, und raubt ihm Kraft und Schlummer:
Denn dieser Sohn, mein einzig Kind, er stirbt,
Falls nicht mein Flehn den Falken ihm erwirbt:
So heftig ist sein einziges Begehren.
Du seufzest schon; ach glaube meinen Zähren.
Ach hätte mir mein langer Widerstand,
Mein spröder Stolz nicht ganz dein Herz entwandt!
Dein edles Herz! doch wolltest du ermessen ...
Der Falk' ist hin: du hast davon gegessen,
Spricht Friederich; und seine Herrscherin
Fragt ihn bestürzt: Was hör' ich? ist er hin?
Der Arme sagt: ach hätt' ich dir, mein Leben,
(Vergib dies Wort) dafür mein Herz gegeben!
Zum Unglück nur treibt mich mein Schicksal an:
Ich soll nichts thun, das dich gewinnen kann,
Dich, Silvia. Dir etwas vorzusetzen,
War dein Geheiß, und ward mir zum Ergötzen.
Ich suchte nach: ich sah den Boden leer,
Und auch mein Falk' fand keine Aetzung mehr.
Ihn würgt' ich ab, gleichgiltig, ohne Reue:
Ihn opfert' ich der Schönheit und der Treue.
Wie? seufzest du? Ist etwas uns zu werth,
Wann die erscheint, die unsre Brust verehrt?
Doch hör' jetzt auf die deinige zu quälen.
Es soll dir nicht an einem Falken fehlen.
Ich schaff' ihn dir von starkem Muth und Flug.
Die Wittwe sagt: o nein; es ist genug!
Du gibst mir jetzt das größte Liebeszeichen,
Mein bester Freund! Es mag mein Sohn erbleichen,
Der Himmel mag ihn länger mir verleihn;
So dank' ich dir. Kehr' oftmals bei uns ein.
Versprich es doch: versprich es, bald zu kommen.
Du wirst gewiß erkenntlich aufgenommen.
Sie reicht ihm selbst die Rechte lächelnd dar,
Die weiße Hand, die sonst so furchtsam war.
Nun darf er sich mit tausend Küssen rächen.
Sein Mund verstummt, und seine Thränen sprechen.
Der kranke Sohn folgt bald dem Vater nach.
Der zweite Tag fand ihn geschröpft und schwach,
Der dritte todt: und, über sein Erblassen,
Will Silvia sich gar nicht trösten lassen.
Allein der Bund der Liebe mit der Zeit
Ist viel zu stark für ihre Traurigkeit.
Nicht blos aus Dank, auch weil ihr Herz ihn wählet,
Wird Friederich mit Silvien vermählet.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Henry Vaughan
|
Peace
|
MY soul, there is a country
Far beyond the stars,
Where stands a winged sentry
All skilful in the wars:
There, above noise and danger,
Sweet Peace sits crown'd with smiles,
And One born in a manger
Commands the beauteous files.
He is thy gracious Friend,
And—O my soul, awake!—
Did in pure love descend
To die here for thy sake.
If thou canst get but thither,
There grows the flower of Peace,
The Rose that cannot wither,
Thy fortress, and thy ease.
Leave then thy foolish ranges;
For none can thee secure
But One who never changes—
Thy God, thy life, thy cure.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Ferdowsi
|
Poesia di Ferdowsi - La prima luce grigia del mattino
|
Poesia di Ferdowsi
La prima luce grigia del mattino
La prima luce grigia del mattino riempiva l’oriente
E la nebbia si alzava dalle acque dell’Oxus
Ma tutto l’accampamento dei Tartari lungo il fiume
Era senza vita e ancora gli uomini erano immersi nel sonno.
Sohrab, lui non ha dormito per tutta la notte,
da solo è rimasto insonne a rigirarsi sul letto,
ma quando la grigia alba entrò furtiva nella sua tenda egli si alzò,
si vestì, afferrò la sua spada prese il mantello da cavaliere
e lasciò la tenda, uscì nella fredda e umida nebbia,
attraversò il campo nella semioscurità verso la tenda di Peran -Wisa
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Trnka, Emil
|
Sylvestr nešťastníkův.
|
Nač ještě žít? nač mrhat čas i síly
pro pouhou kratochvíli ďábla snad,
jenž světa pouští štve mne od zrození,
nepřeje úlevy ni oddechu,
až doštve mne k té tlamě zívající,
jež slove hrob – či kolébka – či jak?!
Nač žíti zde, kdež chtíč a touhu svoji
ni duch ni tělo zplna neukojí
a vše, čím sen kdy mládí šálil nás,
se v přelud rozeplývá záhy zas.
Jáť dosti dobré vůle měl i chuti
hnal v život se jak dítě oslněné
světélky, skvosty stromku vánočního –
však po čemkoliv sáhnul jsem tu – vše
se v ruce v pouhou plevu změnilo,
a co mi zbývá ze všeho? – jen sen!
Však dosti hry té! Nemám proč tu žíti
ni pro koho – nač dél se o to příti
s neznámý, nelitostným osudem?
Svět – život – láska – vše jen přeludem!
Již nechci strojem být ni otrokem –
radš život vrátím s kletby úrokem.
Hoj, zadrž, nešťastníče šílený,
milý-li ti tvůj život milený –
či nevíš, že to bolí až až strach
a poprask dělá ve všech novinách?
Což vylítalo všecko z tobolky,
že nezbylo ti na truňk rosolky;
či vypověděli tě z menáže,
žes pozbyl na dobro vší kuráže?
Dnes „Sylvestr“ přec, doba kratochvílí,
a hanba, kdo se věší dnes neb střílí.
Pojď se mnou – do hospody malý krok –
tam oslavíme spolu nový rok.
Mlč, děcko, nerozumíš hádankám,
jež slují životem či existencí
a nesnadny jsou k rozluštění tak,
že mládec zešediví, zetlí strom
a nikdo nezví, co se krylo v tom.
Nedobrá moudrost to, můj jinochu,
jež plna pochybností, vrtochů,
i nářků, stesků, klateb na konec
a nevymudruje nic zhola přec.
Popadnout chutě číši života
a s chutí pít, co v ní ti klokotá,
nechť voda to či pravé šampaňské,
toť vrchol moudrosti je titánské!...
Patř na mne – je mi patnáct minut jen
a jak již chápu svět i život ten.
Já snažil též se pochopit i věřit,
leč pozbyv lásky zde i naděje,
ni víry nejsem schopen již – toť vše!
Kdo lásky pozbyl, nechať verše píše,
od těch se nenají, však přece dýše;
kdo víry pozbyl, ten je hůř v tom již,
cíl neznajíce, břímě nesem tíž.
Však čáky nepozbývej, dětino,
tělo-li zdrávo, srdce nevinno;
pokud máš na ruce svých prstův pět,
jak, pověz, omrzet tě může svět?
Hrát mužeš, kouti, zvedat sklenici
i žebře nastavovat čepici!...
Hrát nechci – pracovat mne netěší
a žebrat – sluší lidstva veteši.
Nu tedy – spleen ti pouhý v hlavě straší,
má družka hravě z ní jej povyplaší;
jen okamžik mi bez hnutí zde stůj
a z prachu zvedneš rád pak život svůj.
Ký přelud mámí to mé zraky kalné?
Co má to být? Proč váhám s předsevzetím,
jež drahný čas mou mysl zajímalo,
že neznal jiného jsem pomnění?
Buď jak buď však – tu chvíli postojím;
nechť zvědavost svou aspoň ukojím.
Hned uvidíme, zda-li okřeje,
až tento host se na něj usměje!
Zde družka má i tvá – miss „Naděje“.
Kdy taká kráska chce tě doprovázet,
nebudeš dál snad život vlkům házet
a mne, jenž vládu svoji počínám,
v šanc dávat prostořekým novinám.
Mluv ty, má sestro nebo švegruše,
a zahřímej mu notně do duše!
Nač zoufat hned, kdy chtíč neb touha smělá
nevrací se jak bílá holubice
z korábu Noemova s ratolestí?
Nač život házet tvůrci pod nohy,
pokavad nevíš, jaké ceny má
ten dar a ne-li líp, jej podržet?
Že na chvíli jsem tebe opustila,
již ztrácíš odvahu i rozvahu
a zuříš proti věčné nebes báni,
jež temna tak, jak vnitro mysli tvé
a miliony přece světel září
a hlásá ti, že nahoře kdos bdí...
Již vzmuž se! zahoď zbraň a kladiva
se chop, jímž štěstí zde se dobývá.
Já kotvou svojí podepru ti bok –
ve spolku se mnou vstup již – v nový rok!
A já, jenž počínám své panování,
udílím tobě svého požehnání
i radu dám ti, s níž ti bude „hej“!
Jen humor svůj si vezdy zachovej
a žaly, stesky smíchem sháněj zpět –
pak neomrzí tě tak brzy svět!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
湛若水
|
寄題訥庵
|
天下方多巧,
訥庵元不知。
庵中人默坐,
兀兀到黃羲。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر محمد بن حبيب التنوخي
|
قصيدة يا تاركاً إن لم أغب زورتي
|
يا تاركاً إن لم أغب زورتي
وزائري دابا ذا غبت
وددت إن ودك لا ينثني
يزور جثماني ولو مت
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Ludovico Savioli
|
IV - La Solitudine
|
Lascia i sognati Demoni
Di Falerina, e Armida;
Porgi l’orecchio a storia
Più antica, e meno infida.
Sparta, severo ospizio
Di rigida virtude,
Trasse a lottar le vergini
In sull’arena ignude.
Non di rossor si videro
Contaminar la gota:
È la vergogna inutile,
Dove la colpa è ignota.
Fra padri austeri immobile
La gioventù sedea,
E sconosciuto incendio
Per gli occhi il cor bevea.
Ma d’oro, o d’arti indebite
Preda beltà non era:
Sacre alla patria, dissero:
Per lei combatti, e spera.
Grecia tremò: vittoria
De’ chiesti amor fu lieta;
Premio gli estinti ottennero
Di lagrima segreta.
Chi v’ha rapito, o secoli
Degni d’eterna lode?
Tutto svanì. Trionfano
Fasto, avarizia, e frode.
Fuggiamo, o cara, involati
Dalla città fallace:
Meco ne’ boschi annidati,
Chè sol ne’ boschi è pace.
Remoto albergo spazia
Su i colli, e al ciel torreggia:
Certo invecchiò Penelope
In men superba reggia.
Là Ciparisso ad Ecate
Sacro le cime innalza:
Là densi abeti crescono
Ombre d’opposta balza.
L’arbore ond’ arse in Frigia
La Berecintia Diva
Contrasta al vento: ei mormora,
E i crin parlanti avviva.
Un antro solitario
Nel tufo apriron l’acque,
Forse che a’ dì più semplici
Fu rozzo, e rozzo piacque.
Il vide arte, e sollecita
Vi secondò natura:
Teti di sua dovizia
Vestì le opache mura.
Onde argentine in copia
Dalla muscosa conca
Versa tranquilla Najade
Custode alla spelonca.
Spesso la Cipria Venere
Ne’ spechi ermi s’assise,
Quando del ciel dimentica
Seguía pei monti Anchise.
Il vide, amollo, e supplice
Furtive nozze offerse:
Fornir l’erbette il talamo,
Un elce il ricoperse.
Sui gioghi Idalii crebbero
Cento vergate piante,
E le fortune apparvero
Dell’indiscreto amante.
Ah se di gioja insolita
È frutto un tanto errore,
Ricusi alle mie lagrime
Gli estremi doni Amore.
Vieni: te vuoti aspettano
Da cure i dì beati:
Te pure notti e placide,
Madri di sogni aurati.
Se i tuoi desir secondano
Le facili speranze . . . . .
Ma taci? ohimè tu mediti
Veglie, teatri, e danze.
O Gallo, o tu di Druidi
Un tempo orrendo gioco,
Esca infelice e credula
D’un esecrato foco,
Tu regni, e ai ciechi popoli
È legge il tuo costume:
Cangi, e a tua voglia cangiano
In lui le belle un Nume.
Ha tua mercè l’imperio
Su i cor ragion perduto:
Per l’arti tue Proserpina
Saría rapita a Pluto.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
孫澄
|
贈中憲大夫崇慶州牧理齋常老伯輓詩
|
馬革旌懷意在斯,
𢬵將忠烈矢王師。
邊關露冷寒笳斷,
昔嶺雲深落月遲。
望帝鳴鵑猶飲泣,
浣花溪水尚含悲。
故園雨雪嗟楊柳,
鎮日征還未有期。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
ARA
|
الشاعر المعتمد بن عباد
|
قصيدة سرورنا بعدكم ناقص
|
سُرورُنا بَعدَكُم ناقِصُ
وَالعَيشُ لا صافٍ وَلا خالِصُ
وَالسَعدُ إِن طالَعَنا نَجمَهُ
وَغبتِ فَهوَ الآفلُ الناكِصُ
سَمُّوك بِالجَوهرِ مَظلوَمةً
مِثلكِ لا يُدرِكُهُ غائصُ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HUN
|
Ady Endre
|
SZELÍD, ESTI IMÁDSÁG
|
Uram, adj csöndes éjt,
Nyugodalmas, nagy éjt
A te vén gyermekednek,
Beteg, rossz gyermekednek.
Fölséges dáridók,
Keserves dáridók
Muzsikája kerüljön,
Hangja messze kerüljön.
Ne ülje szívemet,
Nyomorék szívemet
Az ébrenlét lidérce,
Rettenetes lidérce.
Aludjak kacagón,
Álmodjak kacagón
S boldoguljak álmomban,
Ifjuljak meg álmomban.
Valami nagyon nagyot,
Valami dicső nagyot
Álmodva hadd képzeljek,
Éjemben hadd képzeljek.
Imádkozzak, mint gyerek,
Régi, iskolás gyerek,
Istenes áhitattal,
Altató áhitattal.
Mikor az alkony leszáll,
A barna alkony leszáll,
Régi imám az ajkam
Szaporázza, az ajkam: (Adj
csöndes éjt szüleimnek, adj csöndes
éjt mindeneknek. Istenem,
én járva-kelve, fölvirradva
és lefekve, imádlak, mint
édes Atyám. Jó Atyám, viselj
gondot rám, ámen.)
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر ريتا عودة
|
قصيدة يوميّات غجريّة عاشقة
|
همسة
*
هذي جراحيَ
فادخلوهاَ
آمنين
**********
وِلاَدَة
*
كُلَّمَا
........ كَتَبْتُ
.................أُولَدُ
........ مِنْ
جَدِيدٍ
**********
اعتراف
*
عَاشِقَةٌ أَنَا
لاَ لِرَجُلٍ مَا
إِنَّمَا
لكلِّ مَفَاتِنِ
اللُغَةِ
**********
ذَاكِرَةُ الْقصِيدَة
*
أَتَقَلَّبُ
عَلَى جَمْرِ الْقَصِيدَة
أُقَلِّبُ أَلْبُومَ الرُّوح
فَتَنْقَلِبُ قَارُورَةُ الْقَلْب
لِيَتَدَفَّقَ الْحُلُمُ
عَلَى الْوَرَق
**********
فَوْضَى الذَّاكِرَة
*
أُبَ عْ ثِ رُ
أَوْرَاقَي بِفَوْضَى
وَأَسْتَلُّ مَا أَشَاءُ
مِنْ جِرَاحِي
لأُعَمِّدَ الذَّاكِرَة
بِحنان حُضُورِكَ
الْمُقَدَّس
**********
دُمُوع الْقَصِيدَة
*
لاَ تَغْتَسِلْ
بِمَطَرِ حُزْنِي
كَيْ لاَ تُصَابَ فِي
لَحْظَةِ احْتِرَاقْ
بِعَدْوَى الْكِتَابَة
مِنْ عمقِ الأَعْمَاقْ
**********
مملكة الحلم
*
خَيَالٌ
لاَ شِفَاءَ مِنْهُ
يَظَلُّ يُلْبِسُنِي
غَارَ الْكَلِمَات
**********
فَضْفَضَة
*
أَحْلُمُ لِكَيْ أَحْيَا
أَحْيَا لِكَيْ أُحِبَّ
أُحِبُّ لِكَيْ
أَزْدَادَ إِنْسَانِيَّةً
أَزْدَادُ إِنْسَانِيَّةً
لِكَيْ تُحِبَّنِي أَكْثَر
**********
مَدِينَةُ الأَحْلاَم
*
أَسْبَحُ فِي بَحْرِ الْكَلِمَات
كَسَمَكَة
أَصْطَادُ فَيْرُوزَ اللُّغَة
وَلاَ تَصْطَادُنِي
صِنَّارَةُ الضَّجَر
**********
أُسْطُورَة
*
أَسْدَلْتُ حُلُمي
فَزَلَّ قَلْبُ فَارِسِي
وَتَسَلَّقَ جُدْرَانَ حُزْنِي
بِلَهْفَةٍ.. بِشَغَفٍ
لِيَفُكَّ أَسْرِي وَيَتَعَثَّرَ بِحُبِّي
**********
زَخَّةُ حُبّ
*
بَلَّلَتْنِي زَخَّةُ حُبِّكَ الْمُفَاجِئ
وَأَنَا أَتَسَفَّع
عَلَى شَاطِئِ اللَّهْفَة
تَغَلْغَلَتْ
فِي دَوْرَتِي النَّفْسِيَّة
وَصَارَ حُبُّك
حَالَةً مُزْمِنَة
**********
أجنحة الحلم
*
لاَ تَدْخُلْ قَفَصَ قَلْبِي
كَطَائِرٍ أَلِيف
كُنْ حُرًّا حُرًّا
طِرْ عَالِيًا عَالِيًا
لأَنِّي هكَذَا فَقَطْ
مُمْكِنٌ أَنْ أَعْشقك
**********
عقَارِبُ الْقَلْب
*
إِنَّهَا الثَّالِثَةُ بَعْدَ مُنْتَصَفِ الْحُبّ
وَقَلْبِي قُنْبُلَةٌ مَوْقُوتَة
لاَ أَقْوَى عَلَى إِبْطَالِ مَفْعُولِهَا
مَا زِلْتُ ثَمِلَةً مُنْذُ الْبَارِحَة
مُنْذُ احْتَسَيْتُ نَبِيذَ انْبِهَارِي بِكْ
حَتَّى آخِرِ قَطْرَة
**********
خَاتَمُ الشِّعْر
*
لِنَزْرَعَ حُبَّنَا جَنِينًا
فِي رَحِمِ الرُّوح
كَيْ نُؤَثِّثَ مَعًا
شِقَّةَ الْحُلُم
وَنْسْبُكَ خَاتَمَ الشِّعْر
وَنُوَزِّعَ عَلَى القُرَّاء
بِطَاقَاتِ فَرَح
**********
حَبِيبَتُه
*
أَغَارُ مِنْ أَشْعَارِي
لأَنَّهَا تَسْكُنُ عَيْنِيْك
دُونَمَا تَأْشِيرَةِ دُخُولٍ
تُدَاعِبُ رُوحَكَ وَيَدَيْك
تَغْفُو كَقِطَّةٍ
عَلَى وِسَادَةِ قَلْبِك
تَتَدَثَّرُ بِأَحْلاَمِك
فَتَنْسَانِي
**********
شَبَكَةٌ الرُّوح
*
مُخْتَالاً تَأْتِي
كَمَا الشِّبْلُ
تَدْخُلُ شَبَكَةَ الرّوحِ
تَطْلُبُ أَنْ أَصْطَادَك
وَقَدْ تَمَّ اصْطِيَادُنَا
فِي شَبَكَةِ الْحَيَاةِ
!!.. حَبِيبِي
**********
زَوَاجٌ رُوحِيّ
*
أُعْلِنُنَا
رَجُلاً وَامْرَأَةً
أَمَامَ مِحْرَابِ الْعَاطِفَة
فِي السَّرَّاءِ وَفِي الضَّرَّاء
نُبْحِرُ فِي زَوْرَقِ الْحُبِّ
يَدًا بِيَد
نَسْتَقِلُّ قِطَارَ الرُّوحِ
قَلْبًا بِقَلْب
أَطْفَالُنَا أَشْعَارُنَا
:شِعَارُنَا
اصْطِيَادُ أَشِعَّةِ الحلم
الآنَ
وَكُلَّ آن
آمِين
**********
إِخْتِنَاق
*
أُجَفِّفُ كَلِمَاتِك
بَيْنَ أَوْرَاقِ
حَوَاسِيَّ الْخَمْس
عَلَّهَا تُرَوِّينِي
كُلَّمَا قَهَرَنِي
العَطَش
وَازْدَادَ شَوْقِي
إِلَى الْهَوَاءِ
**********
عَلاَقَة
*
كَخَطَّيْنِ مُتَوَازِيَيْنِ الْتَقَيْنَا
وَكَانَ لِقَاءُ الصَّيْفِ بِالشِّتَاء
كَمُثَلَّثٍ مُنْفَرِجِ الزَّوَايَا افْتَرَقْنَا
وَكَانَ الأَلَمُ غَانِيَةً سَمْرَاء
تَرْقُصُ بِحُرْقَةٍ فِي دَائِرَةٍ
مِنَ دُمُوعٍ عَلَى أَمَلِ لِقَاء
**********
أَنْتَ أَمِ الْقَصِيدَة
*
لَطَالَمَا
لاَحَقْتُ خُطُوَاتِ رَجُلٍ مَا
بِصِنَّارَتِي
لاصْطِيَادِ قَصِيدَةٍ مَا
وَحِينَ أَحْبَبْتُ
صَارَتِ الْقَصِيدَةُ
تَصْطَادُ ضَعْفِي
وَتَصْطَادُ قُوَّتِي
**********
صَمْتٌ قَاتِل
*
بَكَى الْعُصْفُورُ
وَنَاحَ
أَمَّا الشَّجَرَة
فَظَلَّتْ صَامِتَة
**********
مَحْلُولُ الرُّعْب
*
بَعْضُ الْقُلُوبِ مَغَائِرُ رُعْبٍ
تَدْخُلُهَا مَرَّةً وَمَرَّة
بِفَرَحِ اكْتِشَافِ خَبَايَاهَا
وَتُغَادِرُهَا مَذْعُورًا
مُشْبَعًا بِمَحْلُولِ رُعْبٍ
مُكَوَّنٍ
مِنْ ذَرَّةِ أُكْسِيدِ مَكَائِد
وَذَرَّتَيْ ثَانِيَ أُكْسِيدِ دَسَائِس
**********
حَظْرُ تَجَوُّل
*
تَسَلَّلْتُ بِحُرِيَّة
إِلَى مَدِينَةِ أَفْكَارِك
فَاسْتَوْقَفَنِي جُنْدِيٌّ عَابِر
عَلَى بَوَّابَةِ أَسْرَارِك
! "وَصَرَخَ: "هُوِيَّة
وَحِينَ أَدْرَكَ أَنِّي عَرَبِيَّة
صَادَرَ أَحْلاَمِي
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T2
|
ARA
|
الشاعر ابن الأشد البهدلي
|
قصيدة قُل لِلَيّالي ما أَرَدتِ فَاِصنَعي
|
قُل لِلَيّالي ما أَرَدتِ فَاِصنَعي
إِنَّ الَّذي أَبلَيتِهِ لَن يَرجِعِ
مِنَ الشَبابِ فَأَجِدّي أَو دَعي
وَأَنتِ قَد أَودَعتِ شَرَّ مودَعِ
تَقَرُّحٌ في بَدَني وَأَضلُعي
وَضَعفُ صُلبي وَاِشتِكاءُ أَخدَعي
بِوَجَعٍ نَظيرُهُ لَم أَيجَعِ
ما فِيَّ يا عاذِلُ مِن مُستَمتَعِ
أَنَحَلَني كَرُّ اللَيالي الرُجَّعِ
تِسعينَ قَد وَصَلتُها بِأَربَعِ
وَيحَكِ كُفّي عَن مَلامي وَاِربَعي
وَحَقَّ ما أُلقي إِلَيكَ فَاِسمَعي
إِنّي لَو عُمِّرتُ عُمرَ الأَصمَعِيِّ
وَعُمرَ لُقمانَ وَعُمرَ تُبَّعِ
وَنِسرِ لُقمانَ الهِجَفِّ الأَقرَعِ
ما كانَ بُدٌّ مِن تَبَوّي مَضجَعي
في عَرضِ شِبرَينِ وَخَمسِ أَذرُعِ
في مَضجَعٍ ساكِنهُ لَم يَهجَعِ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
POR
|
Jorge de Aguiar
|
Contra as Mulheres
|
Esforça meu coraçam,
nom te mates, se quiseres:
lembre-te que sam molheres.
Lembre-te qu’é por nacer
nenhua que nam errasse;
lembre-te que seu prazer,
por bondade e merecer,
nam vi quem dele gostasse.
Pois nam te dês a paixam,
toma prazer, se puderes
lembre-te que sam molheres.
Descansa, triste, descansa,
que seus males sam vinganças;
tuas lágrimas amansa,
leix’ as suas esperanças;
ca, pois nacem sem rezam,
nunca por ela lh’ esperes;
lembre-te que sam molheres.
Tuas mui grandes firmezas,
tuas grandes perdições,
suas desleais nações
causaram tuas tristezas,
Pois nam te mates em vão,
que, quanto mais as quiseres,
verás que sam as molheres.
Que te presta padecer,
que t’ aproveita chorar,
nunc’ outras ham de ser,
am nunca de mudar?
Deiza-as com sua naçam,
seu bem nunca lho esperes:
lembre-te que sam molheres.
Nam te mates cruamente
por quem fêz tam grande errada,
que quem de si nam sente,
por ti nam lhe dará nada.
Vive, lançando pregam
por u fores e vieres
que sam molheres, molheres!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
江景房
|
保安寺
|
擾擾塵埃白日忙,
偶然來謁贊公房。
行登峻嶺躋攀倦,
坐俯清泉笑傲凉。
林靜鳥聲酬客語,
風來花氣逐人香。
此時已覺凡塵斷,
分得高僧興味長。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
ARA
|
الشاعر سلطان الزيادنة
|
قصيدة سفر في تفاصيل الجرح
|
العِزَّةُ احتَسَبتْ في اللهِ مَحيانا
والمَجدُ جاءَ ليُدنينا فأقصانا
هذي بِلادِيَ قَد بيعتْ ضَفائرُها
غَصباً لكلِّ غَريبٍ رامَ أوطانا
عَينُ الفُراتِ بَكتْ وابيَضَّ أسودُها
والحُزنُ فرّخَ أحزاناً بِدجلانا
والمَوتُ سَوّرَ في الظَلماءِ دُرَّتَها
والبومُ عشَّشَ في بَغدادَ جَذلانا
خَليجُنا العرَبيُّ اغتمَّ شاطِئهُ
ثَوى على الرَّملِ تَحتَ النَّخلِ جُثمانا
سيّانِ مَن جاءَ باسمِ الحَقِّ يَقتُلُنا
أو جاءَ يُمعنُ نَبشاً في بَقايانا
سيّ الهشيمِ ذَرتنا الرّيحُ وارتكَبَتْ
فينا المَنافيُ خَيباتٍ وأحزانا
قَلبي عَلى القُدسِ إذ أثوابها مِزَقٌ
وهاجِمُ اللَيلِ يَحسو الدَمَّ نَشوانا
مَبتورَةُ النَّبضِ ترغي ياءَ غصَّتها
والقَهرُ أضرَمَ في الأحشاءِ نيرانا
نادَتْ شَقيقاً فلبّى الصَّمتُ صَرختَها
والرِّزءُ أنطقَ في الأحجارِ إنسانا
فكيفَ ينجِدُها مَن كَرّهُ هَرَبٌ
وكَيفَ يَستُرُها مَن عاشَ عريانا!
تلكَ الخَطايا بِسِفر الدَّهرِ ظاهِرةٌ
تأبى الحَقيقةُ للتزييفِ إذعانا
في العنقِ حَبلانِ مِن ماضٍ نؤرجِحُه
ذاتَ الحَياةِ فننأى عَن قَضايانا
وحاضِرٍ دَوَّخَته الرّيحُ أرجَحَنا
ذاتَ الشّتاتِ وبَحرُ التيهِ مَنفانا
نُسيّلُ الحلمَّ في كأسٍ مُحطّمَةٍ
سالت سَراباً فَقامَ الكُلُّ ظَمآنا
لاهونَ في تَرَفٍ ماضونَ في صَلَفٍ
فإنْ دَعا العِرضُ حَطّتنا نَوايانا
نحمِّلُ الحظَّ وِزراً في هَزائمِنا
نَشكو المَصيرَ ونَمضي في خَطايانا
وطائرُ النَّحسِ يَهذي في قَصائدِنا
وطالِعُ الذلِّ يَمشي في حَكايانا
نُعِدُّ أفراسنا للحربِ مِنْ ورَقٍ
ونعتلي صَهوةَ الأشعارِ فُرسانا
نامَتْ عَلى الحائطِ المَهجورِ صورتُنا
تُروّجُ الصَّمتَ عنوانا لِمَحيانا
تنعي السَّماوات في العَلياءِ نجمتنا
والشَّمسُ تُكسَفُ مِن مَرأى رَزايانا
قَد فاتَنا البِرءُ يا أوجاعُ فاشتَعِلي
وخيّطي مِن لَهيبِ النارِ أكفانا
شَمسُ العُروبةِ يا أوطانُ قَد أفلَت
قَد أسبَلتْ لعزيفِ النَّومِ أجفانا
يا تُعسُنا الآنَ والأيامُ قَد عَبَست
والبؤسُ غلَّ، وشُحُّ الدَهرِ قَد بانا
زَهَتْ بأعيُنِنا الدُّنيا بِما قَبَحت
وغَطّت العتمَةُ العَميا مَرايانا
عَصرٌ دَميمٌ بفأسِ الخُلفِ صَدّعنا
والجَّهلُ هَدَّمَ بالإسفاف أركانا
وخَيلُنا أسلَمَتْ للدونِ صَهوتَها
واستمرأتْ رَسفَها في القَيدِ أزمانا
تَشتتَ الجَمعُ وانفَضَّتْ مَجالِسُنا
والحِقدُ أوقَدَ في الأرمادِ نيرانا
إن لَم تُوحِّدْ رَصاصاتُ العِدا عَرَباً
فَلن يَرى النّورَ بَعدَ العَتمِ أقصانا؟!
كَم قَد رَكنا لِسلم الجُبنِ نؤثِرهُ
لا البؤسُ ولّى ولا ما يُرتَجى حانا
مَنْ يَطلُب السِّلمَ لا يرضى الهَوانَ به
ولا يُقدِّمُ رأسَ العِزِّ قُربانا
وأعذبُ الماءِ إنْ ألقى بِشاربِهِ
إلى الهَوانِ أُجاجٌ كَيفَما كانا.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Meyer, Conrad Ferdinand
|
Wetterleuchten
|
Im Garten schritt ich durch die Lenzesnacht.
Des Jahres erste Blitze loderten.
Die jungen Blüten glommen feuerrot
Und blichen wieder dann. Ein schönes Spiel,
Davor ich stillehielt. Da sah ich dich!
Mit einem Blütenzweige spieltest du,
Die junggebliebne Tote! Durch die Hast
Und Flucht der Zeit zurück erkannt ich dich,
Die just des Himmels Feuer überglomm.
Erglühend standest du, wie dazumal,
Da dich das erste Liebeswort erschreckt,
Du Ungebändigte, du Flüchtende!
Dann mit den Blüten wieder blichest du.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
ARA
|
الشاعر تميم الفاطمي
|
قصيدة ورد الخدود أرق من
|
وردُ الخدود أرقُّ مِنْ
وَرْدِ الرِّياض وأَنعَمُ
هذا تَنَشَّقُه الأُنو
فُ وذا يُقبِّلُه الفَمُ
وإذا عَدَلْت فأفضلُ ال
وَرْدَين وردٌ يُلثَم
لا وردَ إلاّ ما تَوَلْ
لَى صَبْغ حُمرتهِ الدّمُ
هذا يُشَمُّ ولا يُضَمْ
مُ وذا يُضَمّ وَيشمَمُ
سبحان من خلق الخُدو
دَ شَقائقاً تُتنسّمُ
وأعارَها الأَصداغُ فه
يَ بها شقيقٌ مُعلَم
واستنطِق الأجفانَ فه
يَ بلحظِها تتكلّم
وتُبِين للمحبوب عن
سِرِّ المُحبّ فَيفهمُ
وتشير إنْ رأت الرَّقي
بَ بلَحْظها فتُسلِّم
وأعارَها مَرَضاً تَصِحْ
ح به القلُوبُ وتُسقَمُ
فِتَنُ العيون أَجلُّ مِنْ
فتن الخدود وأَعظَمُ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
程世平
|
世界诗歌日
|
突然认了
这一天自己正在过的
粗俗生活。又突然觉得
应该喜悦,热爱这眼前的春光
去定慧寺的山路上
随手采下几把春分的野茶
中午回来,杀好青
一口小炒锅慢慢烧热
白瓷盘里的茶芽倒进去
它们一边退让,一边蜷缩
我用手指疏通,揉捻
让挤在一起的灼热
轻点儿疼
小心的颠动锅
厨房里升起青涩的暗影
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
HUN
|
Arany, János
|
AZ „ÖREG” HÁZRÓL
|
Híre pora sincsen már az öreg háznak,
Honnan elindultam földi utazásnak,
Nem is úgy épült, hogy századokig álljon,
Csak rövid tanyául, mint a fecskefészek,
Míg ideje eljön a...
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
江定齋
|
題金山雄跨亭
|
漠漠楊花滿渡頭,
東方助我作山遊。
凌空地勢欲吞海,
繞寺渡聲長带秋。
遠近煙光分岸色,
高低塔影浸江流。
欄干倚遍無窮思,
頻喚吟杯洗□愁。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
IND
|
May Carrell
|
SEKETIKA
|
SEKETIKA
Oleh May Carrell
Habis kata
Namun teduh
Berjalan pada ruas-ruas pengharapan
Pelan
Menghadang getir
Seperti kala itu
Biar do'a-do'a
Yang menjadikanku lebih berani.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
王感化
|
奉元宗命詠苑中白野鵲
|
碧岩深洞恣遊遨,
天與蘆花作羽毛。
要識此來棲宿處,
上林瓊樹一枝高。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
张培基
|
耳聋诗
|
七竅不可凿,
庄生有寓言。
今子充两耳,
庶几保混元。
至人不蔽物,
反听濬心源。
心源归湛寂,
塞兑嚴篱藩。
尚嫌两目明,
浅见辨风旛。
务光传七寸,
老子誇三门。
究其司聪者,
在乎谷神存。
恶声自不至,
懒洗甯聒喧。
机心亦弗动,
讵复劳属垣?
有感淚斯下,
触处非啼猿。
有歌还鼓缶,
热时非酒烦。
完彼清浄田,
渐以清六根。
慎勿以药治,
決牖令神昏。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
PAN
|
فرید بخش
|
الف اللہ دا خوف نہ کیتا
|
الف اللہ دا خوف نہ کیتا ایڈ تکبری کردی ہیں
کیوں عاجز پر ظلم پُچاویں نہیں صاحب توں ڈردی ہیں
اُٹھ چغتہ گئے دن تھوڑے کیوں پیر اپُٹھے پھڑ دی ہیں
فرید بخش سمجھاوے تینوں کیوں اوکھی ہو کے مردی ہیں
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
陳廷珪
|
月池
|
象月鑿為池,
池清如月皎。
芙蕖倚風開,
月色含香渺。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
الشاعر عمر لوريكي
|
قصيدة وَدِدْتُ لَوْ
|
وَدِدْتُ لَوْ يُبْحِرُ بِي
مَجَازُ هَذَا الْعَصْرِ
أَلْهُو بِصِبَايَ
حَيْثُ كَانَ، أَوْ يَكُونُ تَمّتَ الْوَطَنْ!
وَتَرْحَلُ الَأْمَانِي عَنْ شَبَابِنَا
فَيَبْقَى دُونَهُمْ ذَاكَ الْجِدَارُ
وَاهِمًا كَيْدَ الزّمَنْ
إِنّ الزّمَنْ لَمْ يَدْرِ خَائِبًا
بِالرّيفِ أَقْمَارٌ يُضِيئُ نُورُهَا
كُل الدّجَى..
وَدِدْتُ لَوْ..-2-
وَدِدْتُ لَوْ يَبْقَى وَحِيدًا فِي دَمِي
نَبْض الْوَرَقْ
وَأُسْمِعُ الْمَوْتَى وأحياءً، (كَأنّهُمْ(،
تَرَاتِيلَ الشّفَقْ
وَالشّمْسَ حِينَ تَفْقِدُ النُّورَ
لِيَغْرُبَ الضّيَاءُ قَبْلَ أَنْ يَبْلُغَ أَرْضِي
إِنّنِي نِصْفٌ..
وَلَوْ رَجَوْتُنِي أَنْ أَكْتَمِلْ!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
吳三樂
|
嵩山高
|
望嵩嶽兮乃在伊,
洛之浦箕潁之隈。
巃嵷萬仞何奇哉,
盤礡中原橫九垓。
陰陽昏曉多變態,
吐吞日月相縈迴。
翠屏孤聳排丹嶂,
二室東西宛相向。
諸峰卻立如欲摧,
削出芙蓉千萬狀。
紫峰高處從中起,
瑤臺紺宇白雲裏。
古松偃蹇不知年,
溪流惟見石齒齒。
有峰六十信插天,
森森劍戟白蜿蜒。
玉女青童遞隱見,
紫微黃蓋生雲煙。
上有三花之古樹,
下有百丈之飛泉。
晴空片片灑寒雪,
飛蘿懸瀉如珠連。
我欲乘風到絕巔,
恨無羽翰愁攀緣。
策杖徘徊日將午,
倏忽陰雷散輕雨。
長風為我捲浮雲,
飛來倒掛巖前樹。
振衣宛轉陟層巔,
四顧茫茫小寰宇。
神僧面壁人不知,
仙子吹笙鶴自舞。
即欲舉手探月窟,
廣寒彷彿見銀闕。
醉把金壺餐綺霞,
坐看玉鏡邀明月。
入石室,
臥雲門,
劃然長嘯如雷奔。
山鬼倚巖笑,
山鳥繞樹喧。
靈怪恍惚不可測,
更從何處問真源。
君不見周家申甫原非偶,
詩云嶽降理或有。
又不見盧鴻巖下草生春,
卜居偏傍洗耳人。
吁嗟乎。
靈山自是毓精英,
古來高士留其名。
秀色攬結真堪挹,
而我豈終軒冕者。
紅塵白馬竟何為,
不如棲息此山下。
出山日落迷煙霧,
回首恐失桃源路。
他年倘得伴松筠,
買山還許留詩賦。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
ورقة بن نوفل
|
قصيدة أتبكر أم أنتَ العشيةَ رائحُ
|
أتبكر أم أنتَ العشيةَ رائحُ
وفي الصَدرِ من إضمارك الحزنَ قادحُ
لفُرقةِ قومٍ لا أحب فراقهم
كأنَّك عنهم بعد يومين نازحُ
وأخبار صِدقٍ خبِّرت عن محمد
يُخبّرها عنه إذا غابَ ناصحُ
فتاكِ التي وجَّهتِ يا خيرَ حُرَّةٍ
بغورٍ وبالنجدين حيثُ الصحاصحُ
إلى سوقِ بُصرى في الركاب التي غدت
وهُنَّ من الاحمال قعص دوالح
فخبرنا عن كلِّ خير بعلمهِ
وللحقِّ أبوابٌ لهن مفاتحُ
بأن ابنَ عبد اللَه أحمد مرسلٌ
إلى كلِّ من ضُمَّت عليه الأباطحُ
وظنّي به أن سوف يُبعث صادقاً
كما أرسلَ العبدانِ هودٌ وصالحُ
وموسى وإبراهيمُ حتى يُرى له
بهاءٌ ومنشورٌ من الذكر واضحُ
ويتبعه حيّا لؤيٍّ جماعة
شبابهُم والأِيبون الجحاجحُ
فإن أبقَ حتى يدركَ الناسَ دهرهُ
فإنّي به مُستبشرُ الودِّ فارحُ
وإلا فإني يا خديجةُ فاعلمي
عن أرضكِ في الأرضِ العريضةِ سائحُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ENG
|
Rudyard Kipling
|
My Boy Jack?
|
'Have you news of my boy Jack? '
Not this tide.
'When d'you think that he'll come back? '
Not with this wind blowing, and this tide.
'Has anyone else had word of him? '
Not this tide.
For what is sunk will hardly swim,
Not with this wind blowing and this tide.
'Oh, dear, what comfort can I find? '
None this tide,
Nor any tide,
Except he did not shame his kind-
Not even with that wind blowing, and that tide.
Then hold your head up all the more,
This tide,
And every tide;
Because he was the son you bore,
And gave to that wind blowing and that tide!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
BEN
|
রাজশেখর বসু
|
পদ্য ও ছড়া
|
লোকে পদ্য লেখে, হিসাব লেখে, কিন্তু ছড়া কাটে, সুতো কাটে।
পদ্য শৌখিন রচনা, ছন্দের নিয়ম মেনে লিখতে হয়। ছড়া গ্রাম্য রচনা, ম
ুখে মুখে তৈরী হয়, ছন্দের দোষ থাকলেও চলে, যদি মনে রাখবার যোগ্য হয়
তা হলেই যথেষ্ট। বছর চার আগে Verse Verse নামে একটি
ইংরেজী ছড়া পড়েছিলাম, সম্প্রতি ক্লোরোফিল টুথপেস্টের যে হুজুগ উঠেছে তাকেই ঠাট্টা।
নীচে তুলে দিলাম।
Why reeks the goat
On yonder hill,
Who seems to dote
On chlorophyll?
অর্থাৎ
বোকা ছাগলটা চরে বেড়াচ্ছে,
দূর থেকে লোকে গন্ধ পাচ্ছে।
এত ক্লোরোফিল বেচারা খাচ্ছে,
তবুও গন্ধ কেন ছড়াচ্ছে?
১৪-৭-৫৬ (আশুতোষ কলেজের 3rd year ছেলেদের জন্য)
(কাব্য : রাজশেখখর বসুর কবিতা)
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
LZH
|
王展
|
穷追残敌三千里1949年开国大典前夕
|
盛暑战罢渭水边,
冒雪再越祁连山。
猛追穷寇不停步,
昨夜西出玉门关。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
貝瓊
|
挽溪南處士
|
天地消兵氣,
江湖隕客星。
群英同日起,
一葉向秋零。
伏勝終秦士,
楊雄老漢庭。
尚思風雨夜,
縱酒共忘形。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
SPA
|
Pedro Malón de Chaide
|
Soneto
|
¡Oh paciencia infinita en esperarme!
¡Oh duro corazón en no querernos!
¿Qué esté yo cansado de ofenderos,
y no lo estéis Vos en perdonarme?
¡Cuántas veces volvisteis a mirarme
esos divinos ojos, y a doleros,
al tiempo que os rompía vuestro fueros,
y Vos, mi Dios, callar, sufrir y amarme?
¡Oh guarda de los hombres! Vuestra saña
no mostréis contra mí, que soy de tierra;
mirad a lo que es vuestro, y levantadle;
que no es deleite ya lo que me engaña,
sino costumbre que me vence en guerra,
pues por sólo pecar, peco de balde.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
DEU
|
Gleim, Johann Wilhelm Ludwig
|
Die Witwer, An die Frau von S.
|
Ach, seht doch die Männer!
Sie schwimmen in Tränen.
Seht,
Durch Blumbergs Gefilde!
Er hört nicht die Lerche,
Er sieht nicht die Blumen,
Er fühlt nicht die Weste,
Er wünscht sich zu sterben.
Seht,
Kan klagen und weinen!
Wie ringt er die Hände,
Am Ufer der Leine!
Seht
Was weinen die Männer?
Sie seufzen, sie weinen,
Um würdige Damen,
Um trefliche Schönen.
Ach lebt doch nur ewig,
Ihr trefliche Schönen!
Ach laßt euch, ihr Damen,
Vom Tode nicht holen;
Sonst weinen die Männer.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ORI
|
Basudev Sunani
|
ଗୋଠିଆଲେନ୍
|
ଠକ୍...
ଠକ୍...
ଠକ୍....
ଠକ୍....
ହେଇ!
ହୁଏତ ଆସିଗଲେ ମଣିମା!
ତାଙ୍କ ଡାକ ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଛି କବାଟ ପିଟିବାର ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଭୁଛି ଚୁପି ଚୁପି ଆର୍ତ୍ତ ଚିକ୍ରାରର । ଯୁଦ୍ଧଖୋର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଲାଜକୁଳୀ ଲତା ପରି ସେମ୍ଟି ଯିବେ,ପାପୁଲି ଭର୍ତ୍ତି ଘୋଡ଼ାଶାଳ ମଇଳା ଥମିଯିବ,ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାଳନ ଶିରା ପ୍ରଶିରାରେ ବନ୍ଦ ହେଇ ଉଠିବ । ଠକ୍...
ଠକ୍....
ଠକ୍....
ଠକ୍....
ସିଏ କାନ୍ଦି ପାରିବନି ଯେ କାଳେ କାନ୍ଥମାନେ ଶୁଣି ଦେବେ କଠ୍ଲି ବି ପାରିବନି ଯେ କାଳେ ଛାତିର ମାଂଶପେଶୀ ଫଟେଇ କଲିଜା ବାହାରି ପଡିବ,ଏଇ ସମୟରେ କେହି ଜଣେ ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା ବାନ୍ଧି ଦେହଟାକୁ ଚିରିଫାଡ଼ି ମାଟିରେ ମିଶେଇ ଦିଅନ୍ତା କି ଅନ୍ତତଃ ଗୋଟିଏ ଘୋଡ଼ାର ବଳ ଖଞ୍ଜି ପାଚେରୀ ଫଟେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଡେଇଁ ପଳେଇବାର ବାଟ ଦେଖାନ୍ତା କି । ଠକ୍...
ଠକ୍....
ଠକ୍....
ଠକ୍....
ଏ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଏଡେଇ ହେବନି ଏଡେଇ ପାରିବନି,ବରଂ କୁହ ଏଡେଇବା ସମ୍ଭବ ହୋଇନି,ସିଏ ଧୀର କିନା କବାଟ ଖୋଲିବ,ଏ ପାହାନ୍ତା ପହର କେତେ ଉକିଆ କେତେ ଅନ୍ଧାର ପରଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମଣିମାଙ୍କ ନିଃଶ୍ୱାସର ଝାଞ୍ଜି ଦେହରେ ବାଜୁଥିବ । ତା’ ଜିଭରେ ସେତେ ବଡ଼ ହାଡ଼ଟିଏ କାହିଁ?ଅନ୍ତତଃ ଯିଏ କହିପାରିବ ଛି...
ମଣିମା...
ଛି....
ତମ ପାଟରାଣୀ ତମ ଗଜଦନ୍ତ ପଲଙ୍କ ତମ ମହମହ ବାସ୍ନାୟିତ ଉଆସ ଯେଉଁଠି ଉଛୁଳି ପଡୁଛି ଶୃଙ୍ଗାର ରସ ସବୁ ଛାଡିଦେଇ କେମିତି ଆସିଲେ ଏଠିକି?ଦେଖତ ଘୋଡ଼ାଶାଳର ଉକ୍ରଟ ଗନ୍ଧରେ ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଇ ହେଉନି ମୁଁ ତ’ ମଇଳା ଫିଙ୍ଗୁଥିବା ନୀଚଜାତି ଚାକରାଣୀ । ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ତା’ ଜିଭକୁ ଏତେ ବଡ଼ ଶକ୍ତ ହାଡଟିଏ ମିଳିପାରିନି । ମଣିମା ନିକଟେଇ ଯିବେ ଭିଡ଼ି ଧରିବେ ଛାତି, ପିଠି, ପିଚା,ରାମ୍ପି ବିଦାରି ଫିଙ୍ଗି ଦେବେ ତା’ ବିରିଫୁଲିଆ ଗଣା କପ୍ଟା,ଓଦା ମାଟିକୁ ଜିଆ ପରି ଚାଟି ଯିବେ ନାଭି, ଜଂଘ ଓ ଯୋନୀ ସିଏ କାନ୍ଦି ପକେଇବ କାନ୍ଦିବ ଏଇଥିପାଇଁ ନୁହେଁ ଯେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବରଂ ଆହା ପଣରେ,ସିିସ୍କେଇ ଉଠିବ ପ୍ରଖରତାରେ,ଭାବିବ କ’ଣ ଥାଏ ଏ ମାଟି ସର ସର ଦେହରେ,ଦେଖତ!
ମଣିମା କେମିତି କଇଁ କଇଁ ହେଇ ପୋଢ଼ଟିଏ ପରି ଘୋଡ଼ା ଶାଳର କାଦୁଅରେ ଗଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି,ତା’ ଝାଳ ସରସର ଦୁର୍ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ମାଂସପେଶୀକୁ ଚିପୁଡ଼ି ରକ୍ତ ନିଗାଡ଼ୁଛନ୍ତି,ଏତେ କଥା ବୁଝେଇ ପାରୁନଥିବା ନାରୀଟିଏ ବୋଧେ ଚାକରାଣୀ ଏତେ କଥା ବୁଝିପାରି ନଥିବା ନାରୀଟିଏ ବୋଧହୁଏ ପାଟରାଣୀ,ଫର୍ଚ୍ଚା ହୋଇ ଉଠିବ ଦିନ କା...
କା...
କରି ରାବି ଚାଲିଥିବେ କାଉ କିଚିରି ମିଚିରି କରି ବସା ଛାଡି ସାରିଥିବେ ଚଟିଆ ରାତି୍ର ଜଗୁଆଳୀ ଦରୁଆନ ଫେରୁଥିବ ଆଖି ମଳି ମଳି ପହ୍ନା ଫୁଲେଇ ହମ୍ମା...
ହମ୍ମା...
ରଡ଼ି ଛାଡୁଥିବ ଗାଈ । ସିଏ ସଳଖେଇ ନେବ ଅଣ୍ଟା ଦେହରେ ଢ଼ାଙ୍କି ହେଇ ସାରିଥିବ ବିରିଫୁଲିଆ ଗଣା କପ୍ଟା । ମଣିମା!
ଦରବାରରେ ବସି ବିଚାର କରୁଥିବେ ଅନ୍ତସତ୍ତ୍ୱା ନାରୀଟି ଘୋଡ଼ାଶାଳ ମଇଳା ବୋହି ଗଲା ବେଳେ ଯେବେ ସୈନିକ ଜଣକ ପଚାରିଦେବ,ସିଏ ଥଙ୍ଗେଇ ଥଙ୍ଗେଇ ଉତ୍ତର ଦେବ “ମଣିମା”ତା’ପରେ ସବୁ ଓଲଟ ପାଲଟ । ରାଜାଙ୍କ ନାଁରେ ଏଭଳି ଅପବାଦ ଶୁଣି ଦୌଡ଼ି ଆସିବେ ସୈନ୍ୟ, ସାମନ୍ତ ଚାକରା, ଚାକରାଣୀ ନରିଆ, ନରେନ୍ ଗର୍ଜି ଉଠିବ ଘୋଡ଼ାର ଟାପୁ ମଣିଷ ବାଘର ହେଣ୍ଟାଳ ଦଂଶନର ଉଡ଼ନ୍ତା ମୁଦ୍ରାରେ ଚାବୁକ୍ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଗାଈ ଗୋଠ ଭିତରେ ପଶି ସିଏ ପ୍ରାଣ ହରେଇଥିବ ମଣିମାଙ୍କ ଦରବାର ନ ସରୁଣୁ ଏକ ସାଧାରଣ, ସ୍ୱାଭାବିକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ନାରୀଟି ଗଣା ସମାଜର ଏକ ‘ଡୁମା’ ପାଲଟି ସାରିଥିବ ଏପରିକି ‘ଗୋଠିଆଲେନ୍’ ଦେବୀ ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇ ସାରିଥିବ । ଏକ ଗୁରୁ ଗମ୍ଭୀର ବାତାବରଣରେ ଦରବାର ସେଇମିତି ଚଳ ଚଞ୍ଚଳ ଥିବ ଅଥଚ ମଣିମାକୁ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଘଟଣା ସବୁ କିଛି ବୋଲି କିଛି ଗୋଚର ନଥିବ କିଛି ବୋଲି କିଛି ଗୋଚର ନଥିବ ।
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
JPN
|
道朝法親王
| null |
よよへぬる すゑはなりとも くれたけの そのふのいろは かはらすもかな
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.