Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
ITA
Marco Raiti
Poesia di Marco Raiti - Disegnerò un nuovo cielo per te
Poesia di Marco Raiti Disegnerò un nuovo cielo per te In questa notte d’aprile così scevra di stelle, dove una luna insicura ed immatura mostra le sue guance tra grigiastri pezzi di cielo, disegnerò un nuovo cielo per te. Ogni astro sarà un minuscolo pezzo del mio animo e il firmamento sarà cosparso da miriadi di brillanti. Una luna gigante al centro dalla volta celeste pulserà d’amore come il cuore per te.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
山猫安琪
那位诗画家的鬓角
——诗致诗人刘哲廷先生 当谈述着过去的执意 在消波块不断生出坑疤的裸体上瘸行数年 有一些漂流木在插手的雾背后浮沉 以捡拾和刮去 来修饰永生的过去 始终无须担忧划坏了 而 划坏了的浪涛声将苦行的刀 片片拖行得长长地朝现在 断了的砂石 停泊地像下坠的耳垂 跨过木麻黄终年不安的枝桠 听马鞍藤蔓爬的内心 收集那些轻易让人受伤的年少时光 你呼吸之下的网张开伤口问道： 我的血液能偶尔上岸 或者坐在珊瑚礁上 让背后和自己为难的城市 拍抚那片水芫花已稀疏的肩吗？ 微弱的一点贝壳——你 残留着夏日的耳廓 沿一弯小港湾进来海沙里 伸出岩壁 有风向不愿停息的划布； 不知仍会扎刺哪个季节的云 收起桅杆与帆边缘的你 那是我雾的锚 一群以为着陆便会碎成暴风雨的信天翁 它们圈紧那些仰望且粗糙的划笔的颈子 试图由岩缝中挖出捕鱼人的星火 然而捕鱼人稀薄的心闷熄了火光 他们的手抓紧咽喉、有坏死的仰望没有鱼 和一把窄柄的梦 叉起我眼里安葬的梦没有框 有那么一次信天翁飞得好近 好近地朝那些守候回讯的耳朵里投入落雨的鸣声 他们以羽毛苍灰的部分隐瞒种种沉思 偎紧这座岸的刀锋而息
T3
生命、时间与存在
T3
T6
T3
ARA
الشاعر موسي الطالقاني
قصيدة سرورٌ دام يعقبه السرور
سرورٌ دام يعقبه السرور وبشرٌ فيه تبتسم الثغور تداربه كؤوس الراح لكن من الوجنات يعصرها المدير تشعشعَ خدّه والليل داجٍ فشّع بوجنة الظَلماء نور نظرنا ناظِريه وقد سَكرنا كما صنعت بشاربها الخمور فخلنا مُقلتيه كؤوسَ خمرٍ ولكن القلوب لها عَصير يقوم فتَعبث الصهباء فيه ويهوى والنواظر تَستدير وينهض والنسيمُ يميل فيه فيحسد لِينه الغصنُ النظير وما شرب السُلافةَ من زُجاج ولكن ما تَعاطيه الثُغور أعاتبه فيلوي الِجيدَ عني ويغضبُ ذلك الرشأ الغرير أغارُ عليه حّتى من خيالي وذنبي في الورى إني غيور سلوه اليومَ عن قلبي فانيّ أضعت القلبَ وهو به خبير لقد وعد الغداة بيوم وصلٍ ودون وفاء موعده النُشور وحين توَّعد الاحشاءَ أومى بعينيه فعاجلها الزَفير فرفقاً يا ظبي الترك فينا فقد ضاقت بزَفرتها الصدور وعطفاً يا ضعيفَ الجفن إنيّ ضعيفٌ من جفونك أستجير عشقتك والعفاف قرين قلبي وغيرَ الوّدِ ما ألف الضمير وقد لاح العذارُ وبان عذري فحتى م التباعد والنفور لدى وادي الغرَّي اقام جسمي وفي تبريز لي قلبٌ أسير سأقطع إي وشوقي كلَ فجٍ لهجر الماء غصّ به الهجير فلا أقف المطَّى بغير ارضٍ تجانب ضيم نازلها الدهور لسيف مظفر الدين إشمخرت فحاذر أن يصافحها الأثير وهل تخشى الورى جورَ الليالي وسيفُ مظفر الدين المجير تقاعِسُ عن حماه الأسد رعباً وترجف خلف رايته النُسور اذا ركب الجيادَ فذاك يومٌ على أعدائه اليومُ السير يُقّحمها المهالكَ في زحامٍ بنات الرعد فيه لها هَدير وهاتيك المدافعُ كالضواري اذا نظرت فوار سُها تزِير تخال شرارَها والنقع داجٍ نجومٌ في السماء لها سفور فتذهل كل مرضعةٍ لديها وافئدة الضراغِم تَستطير فينهب من أعاديه نُفوساً وينهب مالَه العاني الفقير تسيلُ دماؤها في الأرض حتى كانّ دماءها المطرُ الغزير إذا هبتّ مُقترع المواضِي جبالاً وهي راسية تسير وإن لانت قلوب الأسد حيناً فانّ قلوبَهم أبداً صُخور يقود جنودهَ للحرب طودٌ رزَينٌ عند خفتها وقُور ب صدر الدولة إنتظمت أمورٌ لدولته وأشرقت الصدور وزير شّد أزر الملك فيما يُدبر رأيه وهو الخبير فتيهاً يا بني كسرى وفخراً فقيصرُ دون مجدكم قصير لقد قمتم الى العليا فرادا فأحجم دونَها الجمع الكثير تتوجّ بالعلى قومٌ وأنتم على رأس العلى تاجٌ منير وقد أضحى ولي العهد منكم عليكم من به إفتخر السرير وقام مؤيداً للدين فينا فهّم الدهر من فرحٍ يطير فدام ودامَ سلطان البرايا ودام السعدُ وهو له سمير وأبقى الله ظل الله فينا وعظم قدره الملكُ القدير ولي العهد عهد ولاك طوقٌ ولكن فيه زُينت النحور لقد ألقت لك الدنيا إنقياداً كما سجدت لطلعتك البدور ملأت بسيبك الدنيا فضاقت أمن كفيك تقتسم البحور فمن تبريز جودك والعطايا الى أرض العراق غدت تسير لقد أيدّت دين الله لمّا ل سيف الدين تم بك السرور وقد البسته حللَ المعالي فأضحى اليومَ وهو لها شكور وأرغمت الحسودَ وقد تولى وملؤ ضلوعِه منه سعير أ سيف الدين وقد وفت الليالي بموعدها ووافاك البشير فقم يا بن الاسرة والسرايا فانت بحلية العليا جدير فحلمٌ لا توازنه الرواسي وعلمٌ نحوه الدنيا تشير فشمر ساعديك إلى المعالي وإن مظفَر الدين النصير وهذا ابنُ الاعاظم من سرايا ولي العهدِ وهو له وزير أتاك فعَّطر النادي شذاه وزين نظمه منك الحضور معينُ وزارة السلطان حامي رَعاياه وكافُلها المجير يدافعُ عن رعيته وَيحمي حماها فهو للضُعفاء سور اذا كسر الزمانُ لنا قلوباً ففيه يُجبر القلبُ الكسير فدوموا كالجبالِ بلا زوالٍ ولا لَعبت بشملكم الدهُور
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
华钥
题二泉书院
乾坤井井春常在， 花石层层人自来。 虚到竹心孤节耸， 清如泉水百源开。 昔贤共仰松风阁， 故我难登点易台。 昨夜梦魂寒月下， 半庭香雨落江梅。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
王覿
送中濟侍郎帥慶分韻得十字
承平萬事康， 干戈百年戢。 蠢戰彼西戎， 乃敢侮邊邑。 慶陽用武地， 戰士一當十。 指縱惟其人， 破竹在呼吸。 堂堂高平君， 謀帥公論及。 擁麾當一面， 意氣動百執。 聖時務懷柔， 閫寄貴安輯。 賀蘭黄口兒， 焉用長纓縶。 方當仁草木， 況忍尚首級。 佇見貢琛人， 還從玉關入。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Barthold Hinrich Brockes
Die Ameise
In dieser holden Frühlings-Zeit, Da alles voller Glanz und neuer Herrlichkeit, Trat ich, gerührt durch solchen Schein, In Frommholds schönen Garten ein, Woselbst in reinem Schmuck die saft'gen Bäume blühten, Woselbst in bunter Glut der Floren Kinder glüh'ten. Ein jeder Vorwurf war recht unvergleichlich schön, Recht herrlich anzusehn. Ein Balsam-reicher Duft Erfüllete die laue Luft. Das Wasser schien bemüht, mit tausend bunten Bildern Die glatte Fläche zu beschildern. Man sah mit Lust die schattigten Alleen Im gelblich-grünen Schmuck der jungen Blätter stehen. Auf manchem Pomeranzen-Baum Fand ich mit ungemeinem Prangen Bei Silber-weisser Blüht fast güld'ne Äpfel hangen, Und kurz, mein Auge konnte kaum Sich satt an solcher Schönheit sehen. In diesem holden Ort' und schönen Lust-Revier Erblickt' ich einen Ameis-Haufen. Ich sah Verwund'rungs-voll dies kleine Tier, Mit unverdross'nem Fleiß und eifriger Begier, Sich stets bewegen, rennen, laufen. Es eilte sonder Ruh', und hatte keine Zeit, Die ungemeine Pracht, die holde Zierlichkeit, Veränd'rung, Farben, Glanz, Schmuck, Ordnung, Seltenheit Des Gartens anzusehn. Ach! rief ich überlaut: Du scheinst, wie sehr mir auch vor der Vergleichung graut Uns zum belehrenden Exempel vorgestell't. Die Ameis' ist der Mensch, der Garten ist die Welt.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
彭文明
题疏勒望云图
回鹘烽烟腾五郡， 将军旗鼓领千军。 望云台上平戎日， 驻马天山早勒勋。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
張朝墉
山海關（丙寅）
煌煌宸翰渺難攀， 世界誰知第一關。 塞雪迷天天似笠， 海風激浪浪如山。 蒼榆遠帶炊煙白， 紅葉猶疑戰血殷。 不用秦皇鞭石力， 一車飛去複飛還。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T4
ARA
الشاعر ضيدان المريخي
قصيدة اكحل عينها
ياقلم ما فاضت اشواقك ولاهاضت شجونك خذ من اوراق القصيد الطارفه لا تحتريها امتلا قلبك غرام وناحت الفرقا عيونك واعذاب الصفحه البيضا الى ما دجت فيها سج راسك مع صحاصيح الورق وازعج لحونك خابرك ما تقصر الشرهات دون اللي تبيها يانحيل العود ياعزي لحالك من شطونك سيرتك في دفتر الاشعار ماني منتسيها لك مواريدٍ اليا من جف صدرك ما تخونك لا سريت تزخرف الافكار ياعيني عليها ان تخاوينا على بيض الورق كفي زبونك ذيك نلقاها على الحروه والاخرى نقتفيها لا طعنت الشارده والوارده مكن طعونك لين يشرب من معانيك العليل ويرتويها عش على وجه الورق وافي ولون الصدق لونك والسطور اللي توردك الملامه لا تجيها روض العاقل على حرفك وهو يقرا جنونك والمحابر وان تلوث حبرها لا تشتهيها خل هقوات الصدور الممحلات تطيح دونك شف عروس الشعر واكحل عينها وانقش يديها
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
HIN
Muhammad Asif Ali
हवाओं की तरह तुझको चलना होगा
बहर - 122 212 222 222 हवाओं की तरह तुझको चलना होगा मुसीबत के तले तुझको पलना होगा हमारा घर सबा अँधेरे में हैं फिर चराग़ों की तरह तुझको जलना होगा हुकूमत ने दिया था जो, मरहम न था हमारा ज़ख़्म अब तुझको भरना होगा ख़िलाफ़त अब कहीं जाने न देनी है सख़ावत के लिए तुझको लड़ना होगा जलाने पर लगा है जो, उससे कह दो हमारी आग से तुझको बचना होगा आवारा जानवर गर हाकिम है तेरा फ़सादी शख़्स से तुझको डरना होगा
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
TUR
Yunus Emre
Beni Bunda Veribiyen
Beni bunda veribiyen bilirim ne işe geldim Kararım yok bu dünyada giderim yumuşa geldim Dünyaya çok gelip gittim erenler etegin tuttum Kudret ününü işittim kaynayuban cuşa geldim Sert söz ile gönül yıktım od oldum canları yaktım Sırrımı aleme çaktım bu halka temaşa geldim Ben oldum İdris-i terzi Şit olduk dokudum bezi Davut’un görklü avazı ah edip nalişe geldim Aşık oldum şoy yüze nisar oldum bal ağıza Nazar kıldım kara göze siyah olup kaşa geldim Musa oldum Tur’a vardım koç olup kurbana geldim Ali olup kılıç saldım meydana güreşe geldim Deniz kenarında ova kuyuya işleyen kova İsa ağzında ki dua oluban ben işe geldim Ay olup aleme doğdum bulut olup göğe ağdım Yağmur olup yere yağdım nur olup güneşe geldim Kal-ü kilden geçenlere yolda gözün açanlara Anlayuban seçenlere vaka olup düşe geldim Benim dertliler dermanı benim ol marifet kanı Benim Musa-i İmran’ı Tur dağından aşa geldim Yolum sana oldu durak sebakın söyleyendir Hakk Yunus Emre dilinde Hak olup dile düşe geldim
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Иванов Вячеслав Иванович
De profundis
Кто б ни был, мощный, ты, царь сил — Гиперион, Иль Митра, рдяный лев, иль ярый Иксион, На жадном колесе распятый, Иль с чашей Гелиос, иль с луком Аполлон, Иль Феникс на костре, иль в пламенях дракон, Свернувший звенья в клуб кольчатый, — Иль всадник под щитом на пышущем коне, Иль кормщик верхних вод в сияющем челне, Иль ветхий днями царь, с востока, В лучах семи тиар, на жаркой четверне, Вращаешь ты, летя к лазурной крутизне, Огонь всевидящего ока, — Иль, агнцу с крестною хоругвию, дано Тебе струить из ран эдемское вино, И льется Кана с выси Лобной, И копья в снежное вонзаются руно, Но зрак твой, пронизав мгновенное пятно, Слепя, встает из сени гробной, — Кто б ни был ты, жених на пламенных пирах, — Есть некий бог во мне — так с Солнцем спорит прах Тебя лучистей и светлее, Воздушней, чем эфир, рассеянный в мирах, И снега белого на девственных горах Пречистой белизной белее! В родной прозрачности торжественных небес, — Я жду — из-за моих редеющих завес Единосущней, соприродней, Чем ты, о зримый свет, источнику чудес Вожатый озарит блужданий темный лес: К нему я звал из преисподней. * De profundis — Из глубин (лат).
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر ماريانا مراش
قصيدة سبحان من قد حباك الحسن أجمعه
سبحان من قد حباك الحسن أجمعه والخد زين بخال أسود حلك وغيهب الشعر منه الصبح منبعث من نور شمس بأفق الوجه كالفلك حاكيت يوسف في كل الجمال كما ماثلت مريم حيث الطهر كملك لما انجليت بطور القلب يا أملي تلفت اللحظ وجداً إذ تأملك أصبوا لذكرك يا فلمو بلا ملل فإن حضرت تحاكي منظر الملك
T2
爱、情感与人际关系
T5
T2
T2
CES
Trojan, Boleslav
Ve stínech pralesů.
Tajemná noc, když rozespí se klidně a pojme v náruč celý svět tak vlídně, jak matka dobrá dítě unavené; když bledý obrouček se v nebi klene a na zemi tím pološerem svítí, že duše jakous’ vyšší úctu cítí a člověk s touhou v hvězdy se zadívá – tam příští chvíle osud psán prý bývá? – – Tajemná noc! – a tichem prales kryje; jen časem vytí šakala se vryje tím známým, děsně táhlým zvukem v ucho, neb pták se ozval – a zas’ kolem hlucho, jak byl by vymřel všechen život náhle – vždyť i ten větřík lenivě, tak táhle se loudá lesem, listem pozašustí, pak opět dále v polosnu se pustí a lehce po prerii bílé táhne, že sotvy stéblo trávy slabě nahne – tichounce šepotá, zas’ mlkne – dumá. Aj! marně oko mé v tom temnu zkůmá – – Tož bystřeji ten zrak tam v houští žíhá, ten jakby jiskry stromovím se míhá, že mžikem v plamen roznítiť se strojí: to Indián tam na čekání stojí. A Indián tam stojí na čekání. Té jeho pomstě nikdo neubrání, ta přirostla již k vlastní jeho duši; zanikne, až když smrť mu dech přeruší. Zda směl by kdo se diviť jeho zlosti? když k pomstě zvou jej otcův hrobě kosti, ty drahé kosti – hroby znesvěcené – a již i od nich běloch dál jej žene, již i ty hroby krade jemu svaté. – –
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HIN
Umashankar Joshi
बगुलों के पंख
नभ में पांती बांधे बगुलों के पंख, चुराए लिए जातीं वे मेरी आंखें। कजरारे बादलों की छाई नभ छाया, तैरती सांझ की सतेज श्वेत काया। हौले - हौले जाती मुझे बांध निज माया से। उसे कोई तनिक रोक रक्खो। वह तो चुराए लिए जाती मेरी आंखें नभ में पांती - बंधी बगुलों की पांखें ।
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
CES
Mašek, Karel
OTAKAR AUŘEDNÍČEK.
Kdy opál luny vzplane leknínový – květ mystický na prsou matky země – na římsy domů lesk ten fosforový ji, hysterickou, svábí na střech témě. Jdou kočky za ní s magickými zraky pří zrezavělých korouhviček vání, jich výkřik nervosní se nese v mraky jak Chopinovo kvilné zasténání. V hnizd ptačích pěstě zaťaté se nese safírů mořem nevěstky jak steny, mé duše klaviatura se pod ním třese, tak nervosní ji rozčilily ženy. Ó rci, kdos byla, nežli noc ta stmělá tvůj vyvábila zjev a kočky za ním? Snad jeptiškou – a zázrak tvého těla kdos zavraždit chtěl vzteklým objímáním? Ó jdi jen dál – zřím ve souchotin muce jak mušle krvavá se zrak tvůj smrákal, tvým nožkám krbem nebudou mé ruce, já pro tebe již mnoho, dlouho plakal.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SPA
Pedro Mesía de Tovar
A la muerte de Lope de Vega
Ya del parnaso el monte generoso no tan fértil tributo al mundo ofrece, y a sus deidades turba, y enternece mirar ausente el hijo más glorioso La hermosa Vega, el fruto numeroso marchito yace, a Ceres enmudece ver que si siembra flor, ya flor no crece, que sólo reina en brazos del reposo Felice solo tú, que de la fama toda la trompa es limitado aliento, LOPE, LOPE, a tu nombre, a tanta gloria Poca voz todo el orbe que te llama, estrecha pira el ámbito del viento: o vive eterno, y vive a tu memoria.
T6
语言、艺术与创造
T3
T6
T6
LZH
钱良择
寄内
六分春色四分过， 梦断家山近若何？ 九陌莺花情绪少， 十年夫妇别离多。 无方贤俊皆簪笔， 有道乾坤渐止戈。 只有恨人归未得， 镜奁闲杀旧青螺。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر عبد الرحمن العيدروس
قصيدة تَذكُرُني شَمسُ الضُحى حينَ تَستَقِرُّ
تَذكُرُني شَمسُ الضُحى حينَ تَستَقِرُّ مُحَيّا لَهُ وَالشَيءُ بِالشَيءِ يُذكَرُ وَإِن لاحَ ثَغرُ الأُقحُوانِ بِرَوضَةٍ أَخالُ باني في ثَناياهُ أَنظُرُ مَليحٌ مِنَ الأَعرابِ كَالظَبيِ لَفتَةً بِوَجنَتِهِ جَمرَ لَها الخالُ عَنبَرُ وَفي ثَغرِهِ خَمرٌ وَبَينَ شِفاهُهُ رِضابُ رِضاها في الشَتيتَينِ كَوثَرُ كَلِفتُ بِهِ عِشقاً وَذُبتُ صَبابَةً وَيالَيتَهُ يَوماً يَحِنُّ وَيَنظُرُ جَميلٌ وَلَكِن لَيسَ مِنهُ جَميلَةً وَغُصنٌ وَلَكِن دَأبُهث الصَدُّ يُثمِرُ نِعمَ خَدِّهِ أَومى بِوَصلٍ وَإِنَّما بَدا دونَهُ سَيفٌ يَصولُ وَخِنجَرُ وَقَد رَتَعتَ عَيني بِجَنّاتِ وَجهِهِ وَلَكِن بِنارِ الهَجرِ قَلبي يُسعِرُ أَلا لَيتَ شِعري وَالفُؤادُ مُعَذَّبٌ وَقَلبٌ عَلى حُبِّ الحَبيبِ مُفطِرُ هَلِ الروحُ تَكسي حُلَّةَ القَزِّ مِن رَشا بِنُطقٍ وَسِحرِ اللَحظِ يَسبي وَيَسحَرُ وَهَل بِمِياهِ القُربِ تُطفي حَرارَةً تَوَقَّدَ في الأَحشاءِ وَجداً وَتُسعِرُ لَعَمري وَهيَ كُلُّ التَجَلُّدِ وَالأَسا كَما رَبَعَ صَبري قَد عَفا وَالتَصَبُّرُ وَكَم رُمتَ كِتمانَ الهَوى عَن عَواذِلي فَنِمتُ عَلى دَمعَةٍ تَتَحَدَّرُ وَحَتّامَ أَخفى العِشقَ وَالقَلبَ راعِدُ وَنارُ الحَشى بَرقٌ وَعَيني تُمطِرُ وَتَركي هَوى حُبٍّ لَهُ القلبُ مَسكَنٌ أَراهُ إِذا ما رَمَتهُ يَتَعَذَّرُ أَيا عاذِلي دَعني أَموتُ بِعِشقِهِ فَإِنّي أَرى السَلوانَ لا يَتَصَوَّرُ وَيا أَيُّها النَهّابُ عَقلي بِحُسنِهِ لَكَ اللَهُ رَقى في هَواكِ مُحَرَّرُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Dohnal, František
Titáni (III)
Je Olymp dobyt... V bílé záplavě den nový právě na východě vzplanul, když titánů voj na temeni stanul, k novému slunci bouře jásavě. Mohutná těla v bílém slunci svítí, kosmaté hrudě jako vlnobití bouřlivě dmou se, během rozhoupány... Je Olymp dobyt... V bliž i v dálavě zrak zvolna klouže kolem na vše strany hrdě a vzdorně, spolu zvědavě po pláních Olympu, jež tajemstvím dosavád byly oku smrtelníka... To tedy sídlo bohů?! – Očím svým věřiti nelze... Vždyť kam oko vniká, nic nezřít zvláštního: jen skály holé, balvany, strže, srázy sluncem rudé, lesnaté stráně po úbočí dole – nic zvláštního – vše jako jinde všude: hora jak hora na té zemi kleté!... To tedy sídlo bohů! – Kde však, rcete, kde bozi jsou?... A v němém úžase druh na druha teď titán dívá se ve zmatku náhlém divným nad objevem... Kam prchli bozi před titánů hněvem? Kam ukryli se, skety?... Nikde ani nejmenší stopy po nich... V rozechvění v nejhlubších skrýších marně titán shání... Kde bozi jsou? – – – Či vůbec bohů není? Je fantomem jen bůh, jen fantasie výtvorem pouhým, jímž se člověk mořil, bláhový hlupec, věky v klamu žije, svá křídla poutaje a v okov nohy! – – – Och, ne bůh člověka – však člověk boha stvořil!... Ne, není bohů!... Viděl kdo kdy bohy? Viděl kdo ty, jimž ve prachu se kořil?... Ne, není bohů! Klam to všechno jest, pohádka pouhá, zašlých věků zvěst, dětinských duší dětské mátohy! – Teď nebude již chvět se před bohy, pozemčan malý, člověk ubohý! Nebude bázní poutat již svých křídel, nebude vláčet pouta otroků! V nadhvězdných výších, v slunném vysoku plout bude svobodný a z čistých zřídel pít bude chutě nektar vědění! Trpaslík člověk titánem se stane a titán sám se v boha promění!... Ne, není bohů! – Konec zvěsti lhané... Či přece snad jsou bozi? – V temnu noci snad prchli kams a kouzlem čaromoci neviditelní, skryti všemu oku, kdes v novém sídle, v nových věků toku smějí se marné vzpouře titánů?... Bezradně znova shlukem balvanů po lesních stráních, v slunné dálavě zrak bloudí titánů a v zmatku zcela druh na druha zří němě, tázavě... A tiše, bez hnutí jak němé sochy stojí bílá těla, tajemná jakás jako by je síla v neživý kámen rázem proměnila... A dusné ticho kol až k zalknutí... Až náhle ticho přerval Gigas rázem: „Je nutno vrátiti se dolů na zem.“...
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
ENG
Lincoln, Joseph Crosby
A RAINY DAY
Kind er like a stormy day, take it all together,— Do n't believe I'd want it jest only pleasant weather; If the sky was allers blue, guess I'd be complainin’, And a-pesterin’ around, wishin’ it was rainin’. Like a stormy mornin’ now, with the water dashin’ From the eaves and from the spouts, foamin’ and a-splashin’, With the leaves and twigs around, shinin’ wet and drippin’, Shakin’ in the wind with drops every-which-way skippin’. Like ter see the gusts of rain, where there's naught ter hinder, Sail acrost the fields and come “spat” against the winder, Streakin’ down along the panes, floodin’ sills and ledges, Makin’ little fountains, like, in the sash's edges. Like ter see the brooks and ponds dimpled up all over, Like ter see the di'mon' s shine on the bendin’ clover, Like ter see the happy ducks in the puddles sailin’ And the stuck-up rooster all draggled, wet and trailin’. But I like it best inside, with the fire a-gleamin’, And myself, with chores all done, settin’ round and dreaming With the kitten on my knee, and the kettle hummin’, And the rain-drops on the roof, “Home, Sweet Home” a-drummin’. Kind er like a stormy day, take it all together, Do n't believe I'd want it jest only pleasant weather; If the sky was allers blue, guess I'd be complaining And a-pesterin’ around, wishin’ it was rainin’.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
محمد أحمد زيدان شاكر
قصيدة التائب
كم أدَّعي أنّي أتوبْ لكنَّني عبدٌ كَذوبْ كم جِئْتُ ربي ذارفًا دمعًا كَدَمْعاتِ القلوبْ كم جئتُ ربي مُلقيًا في بابه كلَّ الذُّنوبْ كم قد جَزَمْتُ بعفوِهِ ألديَّ مِنْ عِلْمِ الغيوبْ؟! أزْمَعْتُ صدًّا للهوى إنْ في شروقٍ أوغروبْ وإذا بقلبي يَنْحَني إنْ حانَ وقتٌ للهبوبْ كم أدَّعي كم أدَّعي لكنَّني عبدٌ كذوبْ إنّي رَفَعْتُ لهُ يدي إنْ راعَني هَولُ الخُطوبْ إنّي ألِجُّ بذِكرِهِ إنْ مَسَّني لَهَبُ الكُروبْ لو كنتُ حقًّا تائبًا لا بُدَّ مِنْ وَجَلٍ أذوبْ لكنَّني عبدٌ شقيٌّ م من شقاءٍ لا يَؤبْ قد عِشتُ يومي لاهيًا إذ لا أُرى إلا طَروبْ لو كنتُ حقًّا تائبًا أَسْرَعْتُ في سَتْرِ العيوبْ لكنَّني عبدٌ شقيّم تاهَ في كلِّ الدُّروبْ لو كنتُ حقًّا خائفًا أقلعتُ عن تلكَ الذُّنوبْ كم أدَّعي كم أدَّعي لكنَّني عبدٌ كَذوبْ
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ZHO
胡续冬
暴雨中的乡间公路
离开县级风景点的黄泥路把他们的心肠搅得稀烂。县、乡两层西装干部一团和气继续讲解龙须草和扶贫。他们中间有人悄声叮嘱：千万不要露出方言马脚；有人狠狠地吸光了香烟里的困，把刚才三流瀑布的小型壮观憋进肺里，攒成下一段瞌睡的旅游资源。一路平庸，几丛拐弯抹角的苞谷草草遮掩着山区农业的私处，并为他们的扯淡平添了瘦巴巴的田园气象。“乖呀，好鸡巴大呀！”从大柳乡的乌云到渺茫的城关镇暴雨二话没说，从司机的公鸭嗓里滚落下来，伤透了陪游干部的心：他们体谅不到，反而盘算着如何借机绕开县委的苍蝇酒席赶回市里。但雨水残酷、山路痛苦，政策疏松导致泥土下塌，河水漫溢随便闯进道桥工程的财务漏洞。大雨点砸痛了他们的鬼把戏，面包车在河沟里的黯然熄火更是掐灭了他们闪烁不定的游民快乐。暴雨在倾倒沮丧――“尻他妈，回不克了！”一声本地尖叫终于戳穿了他们由市委熟人的电话伪造的北京身份。2000．7．29于鄂西北
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
陈昭渊
误射事件
本来不打算射你的 但就是那么突然 这么不小心 像小麦睡醒变成酒精 狐狸打喷嚏就皮肉分离 碰一下就射了 这种偏颇又小气的射 根本不是我的作风 要射一定对准再射 射到最里面 射到目瞪口呆措手不及 搞得分裂也不觉委屈 射到星星掉下来 旗帜也破烂 射到眼睛看不到未来 射到彼此精疲力竭再互相依偎 直到有一方 再也无法站起来 才考虑为误射道歉 但射了就是射了 已经来不及了 一些东西死了 一些坏了 关系也变了 很难再说爱了
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
秦国楠
白莲
扁舟遥指白云乡， 水气澄鲜梦亦凉。 万顷月明初下露， 一溪风定但闻香。 禅心谁解参真谛， 国色从来爱淡妆。 莫唱江南采莲曲， 碧天何处寄琼芳。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T5
T1
ARA
ابن العلاف
قصيدة قالت كأنك في الموتى فقلت لها
قالت كأنك في الموتى فقلت لها قد مات من ذهبت والله عيناه عيناي كفاي لا طرف الذ به وكيف يفرح من عيناه كفاه
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
CES
Rosenzweig-Moir, Josef
GLOSSUJI HOŘCE...
Jsem uzavřen v ovzduší šerém uzoučkých nízkých obzorů. Curriculum: jsem desertérem rudobílého praporu. Miláček pokrokových židů (viz drobné půtky v „Rozvoji“), glossuji hořce svoji bídu v bázni boží a pokoji. A hnusí se mi dobrodiní, jež zaplatí se zapřením. Odpusť jim, nevědí, co činí. Ale já už se odměním. Neb čekám jenom na tu chvíli, kdy srdcem v žhavém nadšení rozšlehne se mi plamen bílý a všechno v popel promění. Já, tichý ctitel revoluce, v ústraní toužím sám a sám, neznámým krásám tisknu ruce vstříc hledě slavným revoltám.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
何曼才
为徐陵伤妾
迟迟衫掩泪， 悯悯恨萦胸。 无复专房日， 犹望下山逢。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
SILVESTRE, Armand
I
Épris de cela seul que n'atteindront jamais Ni terrestres désirs ni ferveur sensuelle, J'ai dit aux cieux l'amour chaste dont je t'aimais, Splendeur des marbres blancs, virginité cruelle ! De l'antique Beauté vision solennelle, Pour entr'ouvrir encor la pierre où tu dormais, De Paros révolté j'ai fouillé les sommets : — Car je te sais vivante et te crois éternelle ! Mais l'âme qui t'habite a des sérénités Où se brisait le vol douloureux de mes rêves Dans l'infini des cieux nocturnes emportés : Après de longs combats et de rapides trêves, Vaincu de l'idéal, vaincu mais non lassé, J'ouvre à ses flèches d'or mon flanc toujours blessé !
T5
神圣、超验与智慧
T2
T5
T5
ARA
الشاعر هبة الله بن إبراهيم بن المهدي
قصيدة إلي المهيمن ربّي
إلي المهيمن ربّي أتوب من كلّ ذنب رجوته عند موتي لدفع همّي وكربي يا ربّ فاغفر ذنوبي فأنت غوثي وحسبي
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Saar, Ferdinand von
Die alternde Magd
Aus des Dorfes weitem, stillem Platze – Sonntag ist es und die Arbeit ruht – Gehen plaudernd, Arm in Arm geschlungen, Mägde auf und ab in vollem Staat. Weithin rauschen die gesteiften Röcke, Hörbar knarrt der ungewohnte Schuh; Fröhlich wiegen sich die prallen Leiber Schon im Vorgefühl der Tanzmusik. Schönheit ist es nicht, doch Kraft und Jugend, Was sie harmlos tragen hier zur Schau, Und in hellster Lebensfreude strahlen Ihre derben Wangen, roth und rund. Eine doch, im Antlitz fahl'ren Schimmer, Hält sich abseits in des Hauses Flur; Dünn ist ihres Haares braune Flechte, Fältchen spielen schon um Aug' und Mund. Leicht geschmückt mit einem bunten Tuche, Einte sie sich gern der jüng'ren Schaar; Doch sie wird von Schaam zurückgehalten, Denn sie fühlt es, ihre Zeit ist um. Dennoch scheint sie eines Winks zu harren, Eines Wortes, das herbei sie ruft – Von den Andern aber merkt es keine, Wie ihr Blick in scheuer Sehnsucht brennt. Horch! Da tönen Geigen, Clarinetten – Rasch hinüber nach des Wirthes Saal! Dort, erwartungsvoll, die Pfeif' im Munde, Steh'n die Bursche schon zur Wahl bereit ... Sie allein ist still zurückgeblieben; Auf die öde Schwelle tritt sie jetzt, Lauscht gedankenvoll den hellen Klängen Und des Tanzes wuchtig frohem Lärm. Endlich geht sie, langsam ab sich wendend; Niedersitzt sie an des Herdes Rand, Und hinab zum kalten Stein des Estrichs Rollen ihre Thränen heiß und stumm.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
TUR
Salvatore Quasimodo
Ölümlü Ölümsüz
Ve şimdi seni yadsımak zorunda mı kalacağız urların tanrısı, canlı çiçeklerin tanrısı bir hayırla mı yanıtlayacağız o karanlık kayayı ki benim özbenliğimdir, ölüme razı mı olacağız? Ve her mezartaşına kazıyacak mıyız tek kesin gerçeğimizi: thanatos athanatos! Apaçık sorulara yenilmiş şu adamın düşlerini, gözyaşlarını, öfkelerini yorumlayacak bir addan yoksun. Diyaloglarımız da değişmiş şimdi bak saçmalıklar da mümkün olmada. Orada sislerin dumanların ötesinde, ağaçların içinde yaprakların gücü uyanmada doğrudur ırmağın kıyılarına basınç yaptığı. Hayat düş değil. Doğrudur insan ve onun kıskanç yakınışı sessizlikten. Susku tanrısı, açık yalnızlık.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر إبراهيم طلحة
قصيدة غضبة يمنية
يأبوْنَ إلاَّ أنْ نَثُورَ ونَغْضَبا يا للحماقةِ والسَّخافَةِ والغَبا وإذا غَضِبنا غضبةً يمنيَّةً فعلى السَّما والأرضِ أنْ تَتَأَهَّبا عصبيَّةٌ يمنيَّةٌ عربيَّةٌ وتَقُومُ قائمةُ القيامةِ مِنْ (سبا) تستنفرُ الدُّنيا ويفزَعُ أهلُها وكأنَّهُمْ يتساءلونَ عَنِ النَّبا حقٌّ علينا أنْ نُنَكِّلَ بالعِدا ويحقُّ للثَّقَلَيْنِ أنْ يتعَجَّبا
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Šimáček, Matěj Anastazia
Úředník. (II.)
Zřím z jizby své, jak kolos k výši trčí; to pevnost’ veliká je, v jejíž zdech plá slza mnohá má a zmírá vzdech v těch strojů ruchu, které hromem hrčí. V té pevnosti se duch i srdce krčí, v té zmírá píseň na chvějících rtech, a s věže její v sterých záhybech se vine prapor – černý kouř – až k smrčí. Ta pevnost’ stala se mým vězením a její brána svět mi uzavírá, a její pouto, ať již bdím či sním, ne ruce sic, leč duši moji svírá. Že v té cos krvácí, já cítím pak; ba vzpomínám: Vždyť dřív v ní zpíval pták...
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
萬時華
曉度牛嶺
巨靈闢幽壤， 滃然劃兹區。 勢若羣兕蹲， 亦若千羊趨。 寒光積巖壑， 髙厚氣有餘。 怳疑虎豹宅， 或有仙人居。 山中建子月， 萬嶺天風俱。 雲雨助奇勢， 車馬爭盤紆。 鴻濛遇雲將， 靈境將焉如。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
卢思道
乐平长公主挽歌
妆楼对驰道， 吹台临景舍。 风入上春朝， 月满凉秋夜。 未言歌笑毕， 已觉生荣谢。 何时洛水湄， 芝田解龙驾。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
鬼叔中
清秋明月
白银铺盖了我们乡村 这安静的，非邪恶的 绝不是俗气的银子，它闪着暗辉 我发现这时被藏敛起来的 包括少年郎的聒噪，蟋蟀的琴 以及那些耿耿于怀的旧日爱恋 虽然秋光的薄刃在开始悄悄地割 寒凉尚且不蚀心骨 最好也没传来什么沮丧的坏消息 蟾蜍无声。步出庭院 提水于井边，这纷飞的秋絮呵 它足以洗净我全身污秽和思想
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
李德林
入山诗
登岭望重关， 腰佩且鸣环。 天河临易饮， 月桂近将攀。 王母西山至， 夫人南岳还。 何必阳台下， 要待梦容颜。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
PAN
احمد سلیم
ہارٹ اٹیک
میری گھڑی دی چین ٹٹی ہوئی اے تے میں اوہنوں کھبے بوجھے وچ رکھدا واں دل دے ٹھیک اُتے تے اوہ ٹک ٹک ٹک ٹک ساہ لیندی اے ہن کدی دل ٹک ٹک کردا اے کدی گھڑی دھک دھک تے سبھ کجھ گڈ مڈ ہو جاندا اے اک وار میرے دل کی حرکت بند ہو گئی پر میں جیوندا رہیا مینوں یقین سی میں نہیں مریا گھڑی بند ہو گئی اے
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Giovanni Alfonso Mantegna
LXXXIV
Di voi m'incresce, amanti, e già mosso a pietà ne piange Amore, poiché de' miei bei lumi il gran splendore vi lascia ciechi in sempiterni pianti, e 'l bel leggiadro viso, volgendo altrove, cria un paradiso. Crescano in voi gli affanni poiché vostra è la colpa e vostr' i danni.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BEN
রোকনুজ্জামান খান
হাট্ টিমা টিম
বগার বাড়ি মাছের হাঁড়ি গড়াগড়ি যায়, বাঁশের মাথায় চড়ে বগা পাবদা-পুঁটি খায়। কানা বগি কাল পেড়েছে তিন তিনটি ডিম, একটা ফুটো, একটা কানা একটা নাকি ধরতে মানা সে ডিম ফুটে তিনটে ছানা হাট্টিমা টিম্ টিম্ সাজনা তলে বাজনা বাজায় ডিম্ ডিমা ডিম্ ডিম্ । দেশবিদেশের রাত-পাগল আনল ধরে রামছাগল। সেই ছাগলই গোটা তিনেক পাড়ল হাঁসের ডিম, একটা তেতো একটা খাটা একটা যেন মরিচবাটা তিন তোতলা নাম দিল তার হাট্টিমা  টিম্ টিম্, ছয় হাবা সেই ডিম দিয়ে ভাই খেলছে লাটিম টিম্।
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر الهدم بن امرئ القيس
قصيدة تقول ودقت صدرها بيمينها
تقول ودقت صدرها بيمينها أبعلي هذا بالرحى المتقاعس فقلت لها لا تعجبي وتبيني فعالي إذا التفت علي الفوارس ألست أرد القرن يركب ردعه وفيه سنان ذو غرارين يابس وأحتمل الأوق الثقيل وأمتري خلوف المنايا حين فر المغامس وأقري الهموم الطارقات حزامة إذا كثرت للطارقات الوساوس إذا خام أقوام تقحمت غمرة يهاب حمياها الألد المداعس لعمر أبيك الخير إني لخادم لضيفي وإني إن ركبت لفارس وإني لأشري الحمد أبغي رباحه وأترك قرني وهو خزيان تاعس
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
IND
Erina Damayanti
RINTIKAN HUJAN
RINTIKAN HUJAN Oleh Erina Damayanti Dalam kelamnya malam Hujan deras mengiringi tangisan ku.. Aku sengaja menangis dalam rintikan hujan.. Agar.. tiada yang tahu, jika ku menangis Ingin rasanya, aku pertunjukan padanya. Betapa pedih nya hati ini Aku tak kuasa menahan penderitaan ini Ingin ku tebas semua rasa ini Namun.. apa daya? Hatiku dan ragaku tak sanggup Biarlah hujan yang menutupi Ku kan coba terus tuk bertahan.. Created by : Erina Damayanti Twitter : @Erinutdmynt
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Šimánek, Josef
Návštěva.
Cos očekávám. Duše má se bojí. A myšlenky si divně šeptají. Do mého okna hledí potají tajemná dáma skrytá pod závoji. Tak nepohnutě jako socha stojí, jí šedé oči horko sálají jak uhel pod popelem. Zatají se v prsou dech, krev bije v nepokoji. V zrak náhle pohlédnu jí, jenž mne vábí. A náhle do mne tajemný host mizí, jak bytost má ho zrakem vypila by. A v mžiku cítím sílu posud cizí, s rozkoší divou letím v náruč stínů a volám po krvi a po zločinu.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
PAN
سید تصدق حسین
دوست
ناگاں دی نگری جاں اِک اِکہلی بُت زہر و زہر بھرے اَکھاں چ ریتاں ریتاں چ اتھرُو زَخماں دی تریہہ نہ مُکّے میں تیرا ہاسہ تُوں مینوں رولیں بُھل ہوئی تینوں مِلے دل تیرا کُوفہ اَدھ رات ویلا رَب ای جو تینوں پُچھے بے درد راہواں کیویں گُزاراں ساہواں توں بھارے سمے سَے کوہاں پَینڈا عُمراں توں وَدھیئا دُوری نالوں دُور وے بُھل ساڈی پَل پَل یادوں نہ ہَٹدی افسوس ہر ساہ اُتے کِس نوں وِکھاواں سوچاں دے جالے لفظاں دے وال کُھلے ناگاں دی نگری دِل دے اُجاڑاں زہراں دے پُھل کالڑے
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
劉作霖
愚溪
柳子何多趣， 溪中紀八愚。 我來事幽討， 幾度闢荒蕪。 怪石獨能異， 清流不可汙。 祠旁叢古木， 落照帶棲烏。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر شادي المرعبي
قصيدة خُطى القَدَر
نَسيرُ على خُطىً رُسِمتْ قَديمًا لِنبلُغ مَبلغًا ما مِنهُ بُدُّ وَنلهَثُ خَلفَ طُعمٍ فيه حَتْفٌ بِخيطٍ ليسَ يُفلِتُ إذْ يُشَدُّ وَنَنسَى أنَّ أظفارَ المَنايا إذا نَشَبَتْ بِعَبدٍ لا تُرَدُّ رَأيتُ المالَ لا يُغني غَنيًّا وَلا يُجدي لِدفعِ الموتِ جِدُّ نَخوضُ غِمارَ دُنيانا كَجَزْرٍ إذا بَلغَ الذُّرَى يُفنيهِ مَدُّ كَأنَّ البَحرَ للآمالِ ملهىً وَشَطّ البَحرِ لِلّاهِينَ حَدُّ عَجبتُ لأمِرنا نَدري بَأنَّا نُحاسَبُ غَيرَ أَنَّا لا نُعِدُّ وَنأملُ أن يَمُرَّ العامُ يَومًا وُيُدنِينا مِنَ الآجَالِ أَدُّ
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
洪万达
阿鹅观察日记
我终于走到这里了，便利商店 驯服我以一瓶雪碧吧。雪碧啊雪碧 阿达曾经念一首诗给我听，他说 老太太喊着盐啊盐啊，就有了雪 铝罐啊铝罐，这样我就可以得到家庭—— 家庭号雪碧了吗？ 我用翅膀慢慢拍着玻璃门，「乓」、 「乓」、「乓」店员把一瓶雪碧给我 他看着我好高兴，我想他是有一些寂寞 的小事吧，我摸摸他的脸。 他需要更多的安慰，我揣测。 我故意跌了个跤，屁股着地 意外不假外求。我自个儿摸自己的头 他赶紧把我抱在身上说： 不痛了不痛了。 我笨笨的脑袋不太中用 我只是看。再用喙啄一啄他的胸口 心该是怎么样的？我怕热，我从没想过 他只是把我放在冰箱里面，叫我等他下班 今天，阿达在便利商店打工
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RON
Svetlana Cârstean
Cine am fost eu?
Am fost un băiețel singur căruia într-o zi i s-au împletit codițe și i s-au pus fundițe albastre și bentița de elastic pe cap. Urechile îi erau roșii și dureroase de la elasticul care-i strîngea cu putere capul și de la pedepsele pe care i le dădea tatăl lui. El îi freca urechile între degetul mare și arătător așa cum ai freca o frunză uscată de mentă sau de busuioc sau o petală de trandafir ca s-o faci pudră și s-o pui la păstrare într-o punguță de hîrtie maro. Urechile ard, se înroșesc ca două petale de trandafir și băiețelul meu aude bine, din ce în ce mai bine, prea bine, pînă departe. Auzul lui se transformă într-un tunel în care sunetele și durerea sînt una și se rostogolesc ca niște mingi grele de plumb. Am fost un băiețel căruia într-o zi au început să-i crească sînii. Și astăzi băiețelul trebuie să scrie o compunere. Mîinile lui miros a plastilină, au pete mari de cerneală de-a lungul oaselor subțiri învelite în piele străvezie, sufletul lui se strînge tot mai mult, ajunge cît o sămînță de mac, apoi cu greu se rostogolește pînă la picioarele învățătorului care bat în neștire un ritm în întunericul necunoscut de sub catedră. Acolo cerșește milă. Strigă după ajutor. Această compunere nu pot să o scriu. Pot totuși să-ți dau o veste: de azi-dimineață îmi cresc sînii.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
黃敟
曹仁憲謹榮壽七言截句
良吏賢師盡識名， 相逢但識我先生。 群才雀躍忻華誕， 同日霓裳一曲賡。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
JPN
成運
null
なみかくる　ころものうらを　きてみれは　もにあらはれて　たまそよりくる
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T1
LZH
胡明善
祁山堡
卧龍扶漢室， 躍馬阨秦原。 星落干戈死， 山空雲鳥存。 昏鴉啼古戍， 秋水咽孤村。 愁讀出師表， 凄凄傷我魂。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Apuhtin A.N.
«Почтенный Оливье, побрив меня, сказал...»
Почтенный Оливье, побрив меня, сказал: «Мне жаль моих французов бедных В министры им меня Господь послал И Трубникова дал наместо труб победных«.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HIN
C. Narayana Reddy
मध्यवर्ग की मुस्कान
मैं मुस्काता हूँ छन्दरहित भाषा में किन्तु भूल नहीं सका- मुस्कान भी छन्दबद्ध होती है! सागर के उदर से- सर ग म के सुर- चुन-चुन लाता हूँ समाज के अन्तस्तल में डमरू-नाद सुनता हूँ देखता हूँ आह भरता हूँ शारदीय दुग्ध धवल- मेघ फेनों में घलती नीलिमा और- दधि जैसी शरच्चन्द्रिका में स्निग्ध गाँठे प्लास्टिकी मस्कान के पीछे छिपनेवाले- संसृति-रहस्य का अवलोकन करता हूँ नाइलोनी जीवन से आवेष्टित करुण कथा छानता हूँ। बढ़ती हुई कीमतों पर होठों से फिसलती उपेक्षा भी- मैंने समेट ली है और सीखा है- कई घड़े सपने पी कर- अपना उदर भरना। हृत्पिण्ड दो खण्डों में बँटा- उस दिन मैं ऐसा पक्षी था जिसका एक पंख कट कर गिर गया था वही भग्न हृदय जब हज़ार टुकड़ों में बँटता हो मैं आग भखने लगा हूँ विवश, अवश! विषपायी नीलकंठ की पीढ़ी का मैं अन्तिम वारिस हूँ बाप-दादा-परदादा की- कीर्ति-परम्परा का- अवशिष्ट-ताम्रपत्र मात्र हूँ! सस्मित सजीव शव का- मैं हूँ रत्नहार। मध्यवर्ग के मनोवपु का- निराला नासूर हैं, मैं ऐसे हंस की चोंच का अन्वेषी हूँ जो वंचना से साधुता को पृथक कर दे। और लतियातें विधायकों की दुग्धोनी को सहला रहा हूँ पीयूष पाने के लिए। निःश्वासों का सेत पग-पग पार कर सदाचार तक पहुँचा हूँ। निराशा की वट-जटाओं को पकड़कर अम्बर का आँचल छूता हूँ। धनुष-सी झुकी कमर से विजयादशमी मनाता हूँ! मोड़ बँधे आदर्शों से- करोड़ों दीपक सँजोता हूँ। (अनु. : डॉ. श्रीराम शर्मा)
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر أبو نصر الرامشي
قصيدة وَكنت صَحِيحا والشباب منادمي
وَكنت صَحِيحا والشباب منادمي وأنهلني صفو الشَّبَاب وعلني وزدت على خمسٍ ثَمَانِينَ حجَّة فجَاء مشيبي بالضنى وأعلني سئمت تكاليف الْحَيَاة وعلتي وَمَا فِي ضميري من عَسى ولعلني
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
POR
Giosi Lippolis
Amo três gestos teus
Amo três gestos teus quando, senhor, me incendeias do teu próprio fogo. Te serves do meu corpo, minha boca sorves na tua, me penetras... És poderoso, vivo, estás feliz. Mas depois disso cada minuto é meu.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SPA
P. I. Miquel
A la memoria de don Pascual Pérez
¿Cuál, muerte, es tu poder? Rompes la inerte frágil materia que encarcela el alma Mentira es tu poder, tú no eres fuerte; sobre tus yelmos se alzará una palma; Cabe la fosa, de tu cetro emblema, ondula a tu despecho una memoria; sobre tu frente el misterioso lema traza gigante el genio de la gloria Morir es el saber de otra vida los ocultos misterios que yo ignoro, y al recordarte, Pérez, no, no lloro, que con buril de luz miro esculpida en la piedra que cubre tus despojos cifra que ciega con su luz mis ojos.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
何逢原
詩一首
萬僞何緣鬭一真， 時間謾得面前人。 生男種女多喑啞， 果報元來必有因。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ENG
Bierce, Ambrose
“A LITERARY METHOD.”
His poems Riley says that he indites Upon an empty stomach. Heavenly Powers, Feed him throat-full: for what the beggar writes Upon his empty stomach empties ours!
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
CES
Trnka, František Dobromysl
Nestálost.
Hořké slze z očí plynou; Všecky radosti mne minou. Když můj duch si rozjímá, Že zde žádné radování: Nenalézá setrvání, Žalostnost mě pojímá; Jako šípka, jako hlas Letí, mine vrtký čas. Člověk v větru zámky staví; Vždy se nadějí tou baví, Že mu líp se poděje; Dřív než na ni slunce svítí, Již již přebolestně cítí, Jak ho svedla naděje; Čím se v mysli těšíme, Toho často želíme. Komu včera věnce vili, Jehož zdraví všudy pili, Toho jala krutá lest; Komu třpytěly se tváři Jako oblesk zorní záři, Zhas’, kdež jeho krása jest? Stkvělou lící zardělost Potáhla teď zmrtvělost. Líbezně se nebe směje, Větřík lichotivo věje, Celý svět se raduje: Vichřice v tom rozlobená Mračna ohněm obtížená V sivý chůmáč shrnuje; Blesky křížem létají, Hromy hrozně řechtají. Osení se bujně vlní, Kvítí blahem srdce plní, Hrdě čnějí hájové: Zůřivá v tom voda supá, Všecku okrasu tu zdupá; Jenom smutní zbytkové, Jenž z té pousty hledějí, Tuto zkázu jevějí. Však proč zaklínati změny? Tyť i mají zvláštní ceny, Moudře uřídil je Pán; Kdo ty stezky vyšetřuje, Jimiž Bůh vše stanovuje, Tomu je klíč mocný dán, Aby v chrámě moudrosti Shledal jejich vzácnosti.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Stolberg, Friedrich Leopold Graf zu
81. Die Leuchte
Wie nach dem Quell das müde Reh sich sehnt, Wie nach der Mutter ein verirrtes Kind, So sehnt nach Wahrheit sich der Mensch, wofern Sein Geist gesund in reinem Herzen blieb. Mit dieser Sehnsucht sandt' ihn die Natur Ins Erdeleben, welches Freud' und Harm Ihm schenkt. Ob mehr der Freud'? ob mehr des Harms? Wer mag's entscheiden? Dennoch glaub' ich sinkt Der Freuden Schale öfter als des Harms, Wiewohl das Kind mit nassem Blick den Strahl Des ersten Lichtes schöpft, den letzten Hauch Der Luft, ein banges Röcheln von sich stößt. Oft scheint die Zwischenzeit zu kurz, zu lang, Doch maß sie der, der Sonnenbahnen maß! Dem Wahne scheint sie nur zu kurz, zu lang. Du zeihest sie der Kürze, dem der Tag Zu lang doch immer scheint, zu lang die Nacht, Wiewohl des Leichtsinns bunte Geißel schnell Die Stunden von der leeren Scheitel treibt? Du zeihest sie der Länge, dem der Tag Zu kurz doch immer scheint, zu kurz die Nacht, Dir einen stillen, ernsten Augenblick Zu sparen, und die Frage dir zu thun: Woher? wohin? es dreht sich unter dir Ein schnelles Mühlenrad, und schwindelnd fällst Du da hinab, wo dir der kalte Strom Die Antwort, eh' du fragtest, wirbelnd giebt! Wer Wahrheit liebet, und nach Wahrheit forscht, Den reißet nicht der Taumel blindlings hin, Sein Leben ist kein bunter Larventanz, Kein schwerer Fiebertraum; er wandelt oft Auf dunkeln Pfaden, freut sich manches Strahls, Der unverhofft aus schwarzen Wolken bricht, Erwartet sehnend, aber mit Geduld, Das Morgenrot, und weiß es, daß der Strahl Des blassen Mondes aus der Sonne quoll. Er tauschte seine schöne Sternennacht Nicht für das Karnaval des Wahnes, nicht Für unsrer Afterweisen Lämpchen, nicht Für stolzer Pfaffen Blendlaterne hin. Denn beide sehen bei dem trüben Schein Nur sich; sie wähnen über ihren Schein Hinaus sei eine schwarze Mitternacht. Sie wollen leuchten, aber wünschen nicht Den Tag, sie leuchtet wie ein faules Holz. Der Freigeist, weil er nicht des Mondes Strahl Mit seinem hohlen Brennglas fassen kann, Erkennet seinen Sonnenursprung nicht, Sucht gleich dem Uhu siebenfält'ge Nacht, Im düstern Graun der öden Felsenkluft, Und schreckt mit menschenfeindlichem Geschrei. So führen Stolz und Leichtsinn von der Bahn Der Weisheit ab; zu bald verlieren wir Den Durst nach Wahrheit, von dem Vorurteil Geblendet, und von eitlem Wahn bethört. Es täuscht den edlen Durst ein Taumelkelch, Wir trinken Tod in langen Zügen ein! Nichts bleibt uns wahr, in nichts die Wahrheit lieb. Was edlen Menschen hehr und heilig war, Wird uns ein Spott! die herrliche Natur Erstummet und erbleicht für unsern Sinn. Der Philosoph, ein trügender Sophist, Baut und zerstört sein luftiges System, Dem Knaben gleich, der Sand am Ufer häuft. Der Dichter spielet dann mit falschem Witz. Denn an dem Strahl der Wahrheit nur allein Entlodert jede Fackel des Genies. Die Freiheit scheint uns bald ein Jugendrausch, Es sinkt das Vaterland herab zum Staat, Ein lustig Wort, das jeden Unsinn weiht, Ein leeres Götzenbild, dem Menschenmark Geopfert wird, dem Minotauros gleich! Der wahre Minotauros unsrer Zeit, Der in des Wahnes Labyrinthen thront. Dem Wahren abgestorben stirbt der Mensch Für jedes edlere Gefühl! Der Strahl, Der unser Haupt erhellet, wärmt das Herz! Wahrheit und Lieb' entströmen einem Quell, Sind beide einer Sonne Licht und Glut. Ihr, die mit treuem Herzen Wahrheit forscht, Ermüdet nicht! es sank so tief der Mensch, Weil er von solcher Höhe sank! er schleußt Dem Licht sein Auge, das vom Himmel strahlt. O prüft mit frommer Einfalt dieses Licht! Mit Demut prüft es! Nicht durchs trübe Glas Der Glosse; prüfet selbst das Wort des Herrn, Und flehet dem, der Sonnen leuchten hieß, Der uns den heißen Durst nach Wahrheit gab, Bald wird sein Wort des Fußes Leucht' euch sein, Ein Licht auf eurem Weg, im Tod ein Licht!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
URD
Mian Muhammad Bakhsh
اول حمد ثنا الہی تے جو مالک ہر ہردا
اول حمد ثنا الہی تے جو مالک ہر ہردااس دا نام چتارن والا کسے میدان نہ ہردااوہ محبوب حبیب ربانا تے حامی روز حشر داآپ یتیم یتیماں تائی تے ہتھ سرے پر تھرداآپ مکانوں خالی اس تھیں کوئی مکان نہ خالیہر ویلے ہر چیز محمّد رکھ دا نت سنبھالیپاک کریم امت دا والی تے مہر شفاعت کرداجبرائیل جہے جس چاکر تے نبیاں دا سر کرداموسیٰ خضر نقیب انہاں دے تے اگے پجھن راہیاوہ سلطان محمّد والی تے مرسل ہور سپاہیحسن بازار اوہدے سو یوسف پردے ہون وکاندےذوالقرنین سلیماں جیسے خدمتگار کہاندےجیون جیون جھوٹا ناواں موت کھلی سر اتےلکھ کروڑ تیرے تھیں سوہنے خاک اندر رل ستےبن آئی جند نکلے ناہیں تے کوئی جہان نا چلداڈاہڈے دے ہتھ قلم محمّد وس نہیوں کجھ چلدالوئے لوئے بھر لے کُڑِیے جے ددھ پانڈا بھرناشام پئی بن شام محمد تے گھر جاندی نے ڈرنادلبر مینوں منہ نہ لاندا تے عشق پسند نہ کرداکھوں پئی سب کیتی کتری تے سکہ بنیا ذر دایار کرے جد اپنا تینوں رکن ہور اشنایاںماں پیو سجن یاد نہ رہسن حرص نہ پینا بھائیاںنیچاں دی اشنائی کولوں تے فیض کسے نئی پایاککر تے انگور چڑھایا ہر گچھا زخمایا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ASM
সমুজ্জ্বল ডেকা
মনে মাথো তোমাকে বিচাৰে
গছৰ পাত লৰে বতাহৰ বা লাগিলে মন মোৰ শীতল হয় তোমাৰ কথাকে ভাবিলে মনে মোৰ নামানে তথাপিও তোমাক নেদেখিলে সাৰ পোৱা সপোনবোৰো শুই পৰে অজানিতে তোমাৰ উপস্থিতিৰ উমান হৃদয়ে বিচাৰি ফুৰে ৷ . মাতিলে আহিবা তুমিয়েই ক'বা ক'ত কেনেকৈ লগ কৰিবা? মনত হাবিয়াসৰ ৰহন বুলাই সুখক হাত বাউলি মাতিবা অভিমান কি লৈ কৰা কৰিবা কিন্তু অহংকাৰী নহ'বা গজালি মেলা ভালপোৱাৰ সঠিক ৰূপত পূৰ্ণতা আনিবা তোমাৰ আধাৰতে মোৰো জীৱন হওঁক মাথো সেউজীয়া ৷ . মনে মাথো তোমাকে বিচাৰে তোমাৰ অমায়িকতাখিনিত নিভাঁজ প্ৰেমৰ সংকেত আছে তোমাক কি যে ভাল লাগে !
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر أبو الطفيل القرشي
قصيدة صهرُ النبي بذاك الله أكرَمَه
صهرُ النبي بذاك الله أكرَمَه إذا اصطفاه وذاك الصَّهر مُذّخَرُ فَقام بالأمر والتقوى أبو حَسَنٍ بخٍ هنالك فضلٌ ما له خَطَرُ لا يسلم القَرمُ مِنه إن ألمَّ بِهِ ولا يهابُ وإن اعداؤه كثروا من رامَ صولتَه وافى منيتَه لا يدفعُ الثكل عن أقرانه الحَذَرُ
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
المؤيد الألوسي
قصيدة رحلوا فأفنيت الدموع تشوقاً
رحلوا فأفنيت الدموع تشوقاً من بعدهم وعجبت إذ أنا باقي وعلمت أن العود يقطر ماؤه عند الوقود لفرقة الأوراق وأبيت مأسوراً وفرحة ذكركم عندي تعادل فرحة الإطلاق لا تنكر البلوى سواد مفارقي فالحرق يحكم صنعة الحراق
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر جواد بدقت
قصيدة طويت كشحاً أن نقول شططاً
طويت كشحاً أن نقول شططاً فما الذي سوّل هذا النمطا طاش بك الجهل إذا صوبته إن الخصوم نابذوك اللقطا طاف حميا الجهل في كل فمٍ فمجها وتحتسيها فرطا طاب ولكن لم يطب إلا إذا كان بذكر حيدرٍ مرتبطا طوبى لمن حضى به فإنه هو الصواب ولأبنيه الخطا طاف على كل الوجود نوره فقر من إشراقه وانبسطا طاش بغير حبه موحّد فإنه كان به مشترطا طوبى لراجي نيله وغيره شرع سواء إن رجى أو قنطا طبق كل الممكنات عدله وقسطه والجور عنها أسقطا طبق كل عالمٍ نبعثه حيث به فيض نداه بسطا طوَّق نور علمه الهلال في السما وآذان الرجال قرطا طرز نوره الوجود وسنا أنواره للممكنات سمطا طه أخوه وبقربه له يدوس هامات المعادي فرطا طغى الذي ناواه في ولائه في ورطة العذاب قد تورطا طاح به هوانه وأنّه في ورطة العذاب قد تورّطا طغى كجيفة على الماء ومن بعدلهِ طير العقاب التقطا طوباك يا أم العفاف إنما بحيدرٍ نزهت عن نهج الخطا طاب الذي غذيتني فإنه كان شراباً بالولا مختلطا طبت وطاب الفحل إذ أنجبتما حيث يحب الله لم تفرطا طاف عليكما سحاب رحمة يبقى على مرّ المدى منبسطا طيبتما ولادتي فمنكما صرت بآل المصطفى مغتبطا طوقتماني منناً إذ صرت آذ ان الورى نبعثهم مقرطا طلت بمدحه على كل الورى ودك ميناً من أبي أو حبطا طريقة ذو العرش قد طرقها عن اليمين والشمال الوسطا طرت بإسمه متى تلوته حتى يظنني العدا مختبطا طوى بما أرسله من نعته مختلفات فسراعاً وبطا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
HIN
Lakhmi Chand (Pandit)
इस मोह तृष्णा के बस मैं या फसगी ज्यान
इस मोह तृष्णा के बस मैं या फसगी ज्यान झमेले मैं, बाजीगर की बजी बांसुरी गंगा जी के मेले मैं ।।टेक।। उस बाजीगर नै मन्त्र पढ ऐसा खेल रचाया जी, जल पै थल और थल पै सृष्टी अद्भूत उसकी माया जी, उस बाजीगर नै मन्त्र पढ कै ऐसा बिरवा फैलाया जी, उस बिरवे मैं बास करैं और रग-रग मैं समाया जी, आहु से अग्नि तेज जल है इतना इलम अकेले मैं ।।1।। फेर उस बाजीगर नै मन्त्र पढ कै ऐसी माया फेर दई, मखबर कूख बणा शक्ति सबके अन्दर ढेर दई, तीन लोक और चौदह भवन में अपणी सृष्टी बखेर दई, मोह माया और तृष्णा ठगणी सबके मन में गेर दई, गुण की गऊ औगुण का झोटा जुड़ै पाप के ठेले मैं ।।2।। फेर उस बाजीगर नै मन्त्र पढ एक ऐसी बेल बणाई जी, अवध्या अस्त ले गई दिन पै दिन लहराई जी, बेल कै लागे फूल भूल कोए पीला कोये जरदाई जी, कोये काची कली टूटी कोए पाकी कोए गदराई जी, कोये-कोये बिकता लाखों मैं कोये सस्ता दो धेले मैं ।।3।। उस बाजीगर धोरै एक बकरी जो भूखी रोज मिमाती है, हरे न्योले और सूले खरे फल बेल को खाती है, जितने दुकानदार इस मेले मैं सब पे टैक्स लगाती है, कर-कर कै सैल जमाने की बाजीगर धोरै आती है, हुक्म बजाती बाजीगर के, आकै बंधै तुमेले मै ।।4।। संकट का धर्म साथ धर्मराज घर जाना हो, ये भूल-चूक यो किला पाप का जिसकै याद निशाना हो, उस बकरी नै कोये नहीं छोड़या याणा हो चाहे स्याणा हो, देवी देवता प्रसन्न होज्यां सनातन ग्रन्थों का गाणा हो, दिया जिगर भून ना रहया खून इस मानसिंह के चेले मैं ।।5।।
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Silesius, Angelus
190. Das Kreutz offenbahrt was ver- borgen.
In Trost und süssigkeit kennstu dich selbst nicht Krist: Das Kreutze zeigt dir erst wer du im jnnern bist.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ZHO
田长水
玉米
剥开衰老的衣衫 我的金黄耀眼依然 我曾经痛过 好似我仍然痛着 挤压在兄弟姐妹之间 横平竖直的生长 固守人类的道德 沉默和充实是我们的本质 生育我们的母亲 启开芬芳的门 人群中无言的歌者 为赋予我生命的大地抒情 音乐滑过我的肌肤 晨光中裸露欲望和品行
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T1
BEN
শামসুর রাহমান
ডায়েরির একটি পাতা
সকালের রোদে এই সাতই আশ্বিনে আরো একটি দিন এলো জানাতে সাদর সম্ভাষণ। বিছানায় শুয়ে-শুয়ে চাদরে পা ঘষি, অন্যমনে আঙুল চালিয়ে দিই চুলে কোথাও উজ্জ্বল মোটরের হর্ন বেজে ওঠে (শুনি) চেনা শব্দ হরেক রকম। টিক টিক ঘরি বাজে, ঠিক ঠিক টিকটিকি সাড়া দেয় সহযোগী তন্ময় নিষ্ঠায়। বাথরুমে গড়ায় কলের পানি, বারান্দায় দেখি হাওয়ায় টবের ফুলে সে কী গলাগলি। আলোলাগা ভালোলাগা বেলা খেলা করে সত্তার প্রাঙ্গণে -বেঁচে আছি। আলনায় ঝোলানো আমার ইজের কামিজ সাদা দেয়ালের ফুল, টেবিলে পুরানো ছবি, শুকনো ফল, দাড়ি কামাবার সরঞ্জাম, অসমাপ্ত কবিতার পাণ্ডুলিপি, বই সবকিছু ঝলমলিয়ে ওঠে আশ্বিনের রোদ্দুরে এবং মনে হয় থাকব এখানে চিরদিন। যখন পাশের ঘর থেকে ভেসে আসে রুটি মাখনের ঘ্রাণ, সোনালি চায়ের সুগন্ধ, চূড়ির শব্দ, দরজায় আড়ালে তোমার কণ্ঠস্বর ছোঁয় প্রাণ, ভাবি কী সুন্দর এই বেঁচে থাকা… (কাব্যগ্রন্থ :রৌদ্র করোটিতে)
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
BEI Ling
臉也有著被挫傷的莊嚴
那有力伸展的鐵 正從四周向你攏來 寂靜，化為虛無的一瞥 充盈不可企及的恐懼 在瘋狂拉開的距離中 七個晝夜疲倦地徘徊 思想，一個詞的禱告 我為冬天碾過大地的隊伍舉哀 一幅空白的框架安祥 臉，也有著被挫傷的莊嚴
T4
社会、权力与历史
T3
T4
T4
POR
Michel Houellebecq
Não Há Amor Suficiente
Não há amor (Não, não o suficiente) Vivemos sem auxílio, Morremos sozinhos. O recurso à comiseração Ressoa no vazio, Os nossos corpos estão estropiados Mas a carne continua ávida. Desaparecidas as promessas De um corpo adolescente, Entramos na velhice Onde nada nos espera Resta a memória vã Dos dias desaparecidos, Um sobressalto de aversão E o desespero despido.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
王蘇蘇
和李標
怪得犬驚雞亂飛， 羸童瘦馬老麻衣。 阿誰亂引閑人到， 留住青蚨熱趕歸。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
CUSTOM:贫困待客窘迫
ZHO
张二棍
修行者的秘密生活
整座青山就是一个道场 几孔窑洞也是。他说， 山即是空花即是色 躬身入窑后 他像遁入一个秘密 拈花为茶的修行者 他不舍昼夜。在清溪边 吐纳花香，弹指云雾 那一年，他三十有一 和我仿佛。如今， 轻得像一个孩子 他指着朦朦天空 眼含敬畏，“在此地，我耳中的雷声 比你们多”
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
SLV
Jenko, Simon
Na tujem
Na strmo višavo, Na goro jaz grem, Pogledat v daljavo Prot južnim stranem. Kjer reke so zdrave, I bele ceste, Cvetoče planjave, Pa čvrsti ljudje.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر أنوار أومليلي
قصيدة إليكِ
كمْ فيڪِ أحترفُ الثّناء وأنسُجُ وبشهْدِ حسْنڪِ بتّ حبّاً ألهجُ وأراكِ مسْڪاً فائحاً يا غادةً خُلقتْ بطيبِ عفافها تتأرّجُ هذا الفؤاد إذا لمحتُڪِ خلسةً يحمى على جمرِ الغرامِ وينضجُ وأشمُّ أبياتًا بها مذڪورة شوقًا إليڪ وأضلُعي تتأجّجُ وإذا ارتدتْ ثوبَ الظّلامِ ملامحي بضياءِ وجهڪِ إنْ بدا تتبلجُ ينمو هواڪ بداخلي متجذّراً وبمُقلتيَّ ڪأبحُرٍ يتموّجُ ولقد أتيتُڪِ واضحًا بمشاعري ما عدتُ تلميحًا بها أتدرّجُ وأذوبُ صبرًا للحلالِ وحسرةً عجبًا لحالي ڪيف لا أتزوّجُ هل أنتِ يا ريحانتي محتارة يا حبّذا منڪ القبول فأثلَجُ يا أنْصع الفتياتِ أخلاقًا إذا نَصَحَتْ، أنا بدواءِ نصحڪِ أبهجُ إنَّ الحياةَ قصيرةٌ معدودةٌ فيها خُلقنا ثمّ منها نخرجُ فلتُجمع الأشتات فيها عفةً ودعِ القلوب بحقدها تتوهّجُ أخفيڪِ عنهمْ إنْ سئلتُ تجسُّساً وبغيرِ حبُّك مُدْبراً أتحجَّجُ هذا لأنَّڪ مثل ڪنزٍ باهظٍ أحميڪِ إنْ هبَّ العدَا وتسمّجوا هذا لأنڪِ بالتُّقى مستورة نعم الفتاة بدينها تتبهرجُ والله يغنينا ويجمع شملنا رغم الصّعاب العاصفاتِ ستُفرجُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Furch, Vincenc
II. Šíré stepy nepřehledné,
Šíré stepy nepřehledné, Jako moře rovné! – V srdci mém se budí city, Mocné, nevýslovné – Je mi, jakobych byl doma, V milé Ukrajině – A to nebe – a ten měsíc Jako v domovině. – Avšak nesmí se oddávat Citům duše moje – Ale pozorně napínat Musím zraky svoje: V šíré stepi nepřehledné Nepřítele slídím – – Hle tam mezi zemí, nebem V dálce ptáka vidím. Pták to není – je to husar, V měsíci se míhá – Za keřem se nyní kryje – Snadže na mne číhá – Hej, husare, darmo číháš – My jsme oba ptáci, Haha, letem harcujeme Husaři, kozáci. Oba jsme my syni stepy, Bystré oko máme – A my jeden na druhého Pozorně číháme. Dnes měsíček plný svítí Jasně nad krajinou – Dnes se nikdo nelapíme – Volme si noc jinou.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
ARA
الشاعر صالح البدري
قصيدة أيها البلبل الوفي استمع لي
أيها البلبل الوفي استمع لي دعوة أفعمت بحسن رجاء رح الى الروض واقتطف لي منه وردة ذات رونق وبهاء هي في لونها كخد فتاة رمقتها عين بلا استحياء طر بها في الفضاء فهو فسيح باحثا عن أخ الصفا والوفاء بين أهلي واخوتي وأحبابي وصحبي في راحتي وعناء ولتكن رب فطنة ليس يفتر بقول في جهره والخفاء فاذا ما وجدت قلبا رؤفا بي في حال شدتي ورخائي فاهده الوردة الجنية حالا باحترام فذاك أقصى منائي طار ذاك الغريد طوعا لامري يتحرى في الكون والارجاء ضاربا في الفضاء عرضا وطولا سابحا فوق عالم الغبراء فاحصا في مسيره كل ما مر عليه في عالم الاحياء ليرى بينهم صديقا صدوقا منجدا في السراء والضراء فانتهى سيره الى دار من أهوى وقد كان ذاك قبل العشاء حينما حل فوقها غادر الدار سريعا بتلكم الظلماء ثم ولى الى المقابر وجها مستدلا بضوء نجم السماء ورمى وردتي فويق ضريح فيه نامت امي بحكم القضاء فتحققت لم يكن في البرايا ما عدا الام كعبة للوفاء
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
傅起岩
京师书事次舒国裳殿撰
京国烟花重， 卢沟雪树消。 宫陈开帟幄， 仙仗下箫韶。 御酒蒲萄緑， 官庖芍药调。 天顔多喜色， 报捷在今朝。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر طلال السعيد
قصيدة تعاتبني
. تعاتبني بنظرات خفية وأجاملها ولا ادري وش وراها أجاوبها بنظرات حزينة تعبر عن ضنا الروح وشقاها أسايرها وأجاوب كل نظرة وأخبي الوجد وأبحث عن رضاها وعقب ما شفتها عرفت قلبي تناساها ولكن ما نساها غلاها يزود مع زود الليالي وباع الناس قلبي واشتراها وصرت أغار أنا منها عليها خطا نفسي وآنا أتحمل خطاها وأغار من أمها حتى وأبوها وأغار من الذي بأمره ولاها وأحسد اللي تبره بالرعاية وأحسد اللي بأحاسيسه رعاها وأحسد البنز لا قامت تسوقه أخاف أنه يشاركني غلاها وأحسد الريح لا حرك شعرها وأحسد عيون غيري لا تراها وأغار من القمر لا شع نوره خذت نور القمر واصبح ضواها وأحسد الشمس لا بانت عليها أشعتها تسبب في أذاها وأحسد الأرض لا داست عليها أثر خطواتها تحيي ثراها وأغار من النجوم إليا تعلت وشافتها وعيني ما تراها وأغار من الهدوم اذا لبستها عساها ما تجرحها عساها واغار من الخواتم في يديها وساعتها وكل اللي معاها وأغار من القلادة في نحرها وأغار من الشعر لامن كساها وأغار من القصيدة لا قرتها ولو هي قصتي واشكي جفاها وتشمل غيرتي حتى المرايا يحق لها بشوفتها تباها نعم وأغار حتى من الوسادة وأحسد فراشها ويا غطاها آلا يا من يساعدني عليها يوصلني هوى النفس ومناها عجزت أعالج جروحي بروحي جروح القلب ما تشفى بلاها
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ITA
Iacopo Mostacci
A pena pare ch'io saccia cantare
A pena pare ch’io saccia cantare nè gioi mostrare ch’eo degia placire, c’a me medesmo credo esser furato considerando lo breve partire; e se non fosse ch’è più da laudare quell’om che sa sua voglia coverire, quando gli avene cosa oltra suo grato, non canteria nè faria gioi parire. E però canto, donna mia valenti, ch’eo so veracementi c’assai vi gravaria di mia pesanza; però, cantando, vi mando allegranza, chè crederete di me certamenti, poi la vi mando, ch’eo n’agio abondanza. Abondanza non n’ò, ma dimostrare vogliol’a voi, da cui mi sol venire, ch’eo non fui allegro mai nè confortato se da voi non venisse, a lo ver dire. E sì come candela si rischiare prendendo foco e dona a altrui vedire, di questo son per voi adottrinato ch’eo canto e fac[c]io ad altrui gioi sentire. Ma però canto sì amorosamenti a ciò che sia gaudenti lo meo coragio di bona speranza, ca s’eo son sofretoso d’abondanza sarò, madonna da voi mantenenti ricco a manente di gioi e di bombanza. Di bombanza e di gio[ia] sol[l]azare averia plenamente meo volire; ma un disio mi tene occupato: quale aver soglio lo pogo cherire. E sì com’eu son dutto ad aquistare così son dutto, donna, a mantenire, che dentr’al cor sta sì imaginato c’altro non penso nè mi par vedire. E so c’avete fatto drittamenti s’io non sento tormenti, sì ne sent’eu gran gioi e allegranza; però quando risento la gravanza, [che] contene la gioi che fue presenti, parte da pena la mia rimembranza. La rimembranza mi fa disiare e lo disio mi face languire [per] ch’eo non sono da voi confortato. ca per voi l’aio e per voi penso avire tosto por[r]ia di banda pria tornare. Como di Pelio non por[r]ia guarire quell’om che di sua lancia l’à piagato se non [ri]fina poi di riferire, così, madon[n]a mia, similementi mi conven brevementi ac[c]ostarme di vostra vicinanza, ch’è la gio[i] là ’nde colsemi la lanza. Con quella credo tosto e brevementi vincere pena e stutar disïanza. La disïanza non si pò astutare senza di quel che nd’ave lo podire di ritenere e di darmi cumiato como la cosa si possa compire. Donqua, meglio conven merzè chiamare che ci provegia e no lassi perire lo suo servente di gioi prolungato, c’a fino amore faria displacire. Ed io son certo che nd’è benvoglienti, c’Amor gioi li consenti ch’ell’è gioioso e di gioi con crianza; ond’eo [n]di spero aver con sicuranza quello che gli adomando alegramenti, poi ch’ell’è criator di ’namoranza.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
野桥
我不在场才是一个诗人
我只是静静地看着窗外 更多时间我只感受我的心灵 和它沐着一场深秋的雨 我不在云雀看见的任何地方 这样我不是已经散掉 而是到了深渊。我的血在那里 逐渐凉下来。覆着青苔和水声的 神。闪耀着灵魂的光辉 我紧贴在岩石上。时间的柔软 和诗的坚硬。正在合二为一 呼吸里藏着更为深邃的爱 一首诗和更多的诗。寂然诞生
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
SPA
Rodrigo Lira
Autocríticas uno
Está mal hecha La Mujer está mal hecha dice la letra de una cumbia colombiana. ESPANTOSA SENSACIÓN cuando te consta y es evidente que esa poesía que escribiste hace no mucho también está mal hecha La Poesía está mal hecha.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ZHO
刘诚
通用的悼词
悼念你们，被屠杀的动物和将要被屠杀的动物，今天的寂静是屠杀前的寂静，充满杀机 悼念你们，处以极刑的人、坐牢的人和病死在监狱里的人，国家机器吐出的碎屑，为了秩序，你们的生命已经献出，可是仍将献出 悼念你们，误入路面的蚯蚓，你们由十世修成，为一次报恩而来，在公路上 留下大约两厘米长度的痕迹；而成群的鼠类和蛇类的尸体，被一些人抛上 马路，再被南来北往的车轮碾碎、碎成粉尘，随风飘逝 悼念你们：疫区被扑灭深埋的动物，愿你们的灵魂在某个地方得到安顿 悼念你们，被砍伐的树木、即将被砍伐的树木及其子孙，你们众多而且美丽， 遍布每一块大陆，可是除了年轮的秘密记录，没有历史 悼念你们，天下恶行和善行，神的语言，诗歌只是你们的某种形态 悼念你们，所有美好的事物和善的事物，从北美州到南美洲，从大洋洲星罗 棋布的群岛，到非州的丛林，从北半球积雪皑皑的冰峰，到南极洲隆起的 冰冒，从大陆的高山和丛林，到阴冷、深邃、充满巨大张力的海洋内部， 你们一刻不停地消失；我们的罪，经由文化的辩护得到宽恕 悼念你们，因人类的存在提前离去的事物，你们美好，可是你们提前离去： 不是被生活的过程消耗，就是被迫离开，如同畏惧
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
LZH
陳週
寄尚幹林昌達
梅風吹雨亂山隂， 卻望山頭見客心。 繼業當傳麟史學， 思親應廢蓼莪吟。 閒雲引水通蔬圃， 卜地誅茆傍石林。 誰謂李生盤谷逺， 籃車早晚一登臨。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
熊攀龙
德沟春暮
双双紫燕掠江飞， 一路呢喃入翠帏。 报道落红春不管， 东风吹过钓鱼矶。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
RUS
Олимпов (Фофанов) Константин Константинович
Я хочу быть душевно-больным
Я хочу быть душевно-больным, Чадной грезой у жизни облечься, Не сгорая гореть неземным, Жить и плакать душою младенца Навсегда, навсегда, навсегда. Надоела стоустая ложь, Утомили страдания душ, - Я хочу быть душевно больным! Над землей, словно сволочный проч, В суету улыбается Дьявол, Давит в людях духовную мочь, Но меня в смрадный ад не раздавит Никогда, никогда, никогда. Я стихийным эдемом гремуч, Ослепляю людское злосчастье. Я на небе, как молния, зряч, На земле - в облаках - без поместья. Для толпы навсегда, навсегда, Я хочу быть душевно-больным!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ENG
Carolyn Forché
The Light Keeper
A night without ships. Foghorns calling into walled cloud, and youstill alive, drawn to the light as if it were a fire kept by monks,darkness once crusted with stars, but now death-dark as you sail inward.Through wild gorse and sea-wrack, through heather and torn woolyou ran, pulling me by the hand, so I might see this for once in my life:the spin and spin of light, the whirring of it, light in search of the lost,there since the era of fire, era of candles and hollow wick lamps,whale oil and solid wick, colza and lard, kerosene and carbide,the signal fires lighted on this perilous coast in the Tower of Hook.You say to me stay awake, be like the lens maker who died with hislungs full of glass, be the yew in blossom when bees swarm, betheir amber cathedral and even the ghosts of Cistercians will be kind to you.In a certain light as after rain, in pearled clouds or the water beyond,seen or sensed water, sea or lake, you would stop still and gaze outfor a long time. Also when fireflies opened and closed in the pines,and a star appeared, our only heaven. You taught me to live like this.That after death it would be as it was before we were born. Nothingto be afraid. Nothing but happiness as unbearable as the dreadfrom which it comes. Go toward the light always, be without ships.
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
ZHO
黑大春
献给大嫚的诗：大蝴蝶
大蝴蝶、大蝴蝶 你伏卧黄昏、茅屋般倾斜 大蝴蝶、大蝴蝶 你肌肤光滑，绸缎连接荒野 大蝴蝶、大蝴蝶 你刺绣阳光，纹身斑驳的岁月 大蝴蝶、大蝴蝶 你在尘世间沉沦，在梦想中毁灭 大蝴蝶、大蝴蝶 你最后的舞蹈，将夹在诗歌的扉页 大蝴蝶、大蝴蝶 你是飘零的姐姐，是展开家书的姐姐
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر محمد بن علي الفشتالي
قصيدة جُذَيلُ حِكَاكٍ قَد رَمَى بعَظِيمةٍ
جُذَيلُ حِكَاكٍ قَد رَمَى بعَظِيمةٍ كَثالِثَةِ الأثفَى وَهُنَّ عَظَائِمُ وذَكَّرنِي الظّعنَ الَّذي قَد نَسِيتُهُ فَتىً مُبشِرٌ بل منذِرٌ لاَ يُقَاوَمُ كأنَّيَ بافَضلِ الَّذي هُوَ أهلُهُ يُغطِّي عِراقاً وهوَ بالنَّقصِ عالِمُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T5
ITA
[anonymous]
388
Musa, qual mai meravigliosa e nuova Virtude il cuor m'accende, e qual rinfranca Ardore il corso del già stanco ingegno? Ben so per lunga prova Ch'ei corte ha l'ali e 'l tuo favor gli manca, E che tropp'alto è della gloria il segno. Ma tal CLEMENTE il grande, Or che di Lui ragiono, Divina luce in me riflette e spande, Che già maggior di me medesmo io sono. Certo indarno oserebbe alta e spedita Voce narrar suoi pregi a parte a parte, Onde la terra e il Vaticano onora, Se quel, ch'ora ne invita Nobil soggetto ad eternarlo in carte, Forza non desse al nostro canto ancora. Tal del Sole il fecondo Vigor mal noto a noi Fora, se non che, mentre alluma il Mondo, Fa che il veggiam ne' chiari effetti suoi. Bello il veder concordi, oltre l'usanza, Del gran CLEMENTE sull'augusta fronte Sedersi amore e maestade insieme; Quinci nascer speranza, Che a' giusti è sempre di bell'opre il fonte, Quindi timor, che il cuor degli empj preme; E giustizia e pietade Veder come il circondi, E innanzi a lor magnanima umiltade, Santa umiltà, che il tutto poi nascondi. Io penso, se a Lui mai fosse ben noto L'incredibile al Mondo unico merto, Qual nel modesto cuor vien ch'ella il cele, Ei tosto al comun voto Ceduto avria, né di sua gloria incerto Fra' nostri applausi spargeria querele, Ma dir con nobil vanto Potria dal sacro trono: "Quest'aureo serto e questo regio ammanto È scarso a mia virtù premio, non dono." Deh perché forza or io non ho, che velo Sì denso vaglia a disgombrar? ma segua, Segua a coprir suoi chiari pregi interni: Ché, qual traspare in Cielo Più bel fra nubi il Sole, e le dilegua Col vivo lume de' suoi raggi eterni, Tosto vedrem lor farsi, Per l'ampio stuolo e folto Di sue grand'opre, a noi palesi e starsi Il Mondo tutto allo splendor rivolto. E già ver' Lui dolente Europa, e oppressa D'alte cure guerriere, alza le ciglia, Come a sua speme e suo conforto solo. L'Infedeltade istessa, Chi 'l crederia, qual reverente figlia, Veggo fin dal gelato ultimo Polo In lui fissar lo sguardo E, il velenoso in prima, In bell'uso miglior cangiar suo dardo, Onde le glorie di CLEMENTE imprima. Oh quanto, oh quanto al tuo splendor primiero Nuovo splendore accresci e nuovi fregi, Gran Donna di Cittadi, eccelsa Roma! Poiché ha di te l'impero Sì gran Pastore, e i suoi bei fatti egregj Vedi e sì rari in non canuta chioma. Ben mille volte e mille Per me felice il giorno, Che alle sacre del Tebro onde tranquille Rivolsi il piede e feci in te soggiorno. Or so la bella omai sperar dell'oro Antica etade, e all'onorate imprese Per Lui so qual sentiero ampio conduce. So qual traggon ristoro Le Muse allo spirar d'aura cortese E al dolce influsso di propizia luce. E so pur quanta e quale Per Lui virtude in terra Alberga, e so com'uom farsi immortale E mover puote incontro al tempo guerra. Troppo alto mar tentasti, Canzon, con debil legno; omai più cauta Le vele abbassa, e il grande ardir ti basti.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ENG
Allingham, William
ROBIN REDBREAST.
GOOD-BYE, good-bye to Summer! For Summer's nearly done; The garden smiling faintly, Cool breezes in the sun; Our Thrushes now are silent, Our Swallows flown away,— But Robin's here, in coat of brown, With ruddy breast-knot gay. Robin, Robin Redbreast, O Robin dear! Robin singing sweetly In the falling of the year. Bright yellow, red, and orange, The leaves come down in hosts; The trees are Indian Princes, But soon they'll turn to Ghosts; The scanty pears and apples Hang russet on the bough, It's Autumn, Autumn, Autumn late, ‘ Twill soon be Winter now. Robin, Robin Redbreast, O Robin dear! And welaway! my Robin, For pinching times are near. The fireside for the Cricket, The wheatstack for the Mouse, When trembling night-winds whistle And moan all round the house; The frosty ways like iron, The branches plumed with snow,— Alas! in Winter, dead and dark, Where can poor Robin go? Robin, Robin Redbreast, O Robin dear, And a crumb of bread for Robin, His little heart to cheer.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
郭君彦
早春湖上
栁牙黄淺不勝春， 沙暖泥香草色新。 鸂鶒雙飛湖水闊， 相思愁殺倚䦨人。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
厲寺正
賀鄭丞相
和羹梅傍小春榮， 堯陛猶餘一莢蓂。 萬里雲收天鏡浄， 三台星畔老人星。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
LZH
何香凝
慰劳奋勇杀敌之健儿
家家儿女做征衣， 收复河山定有期。 众志成城何畏敌， 同心同德励戎衣。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HUN
Eötvös József
DALNOK ÉS KIRÁLY.
Szélvész üvölt, - a tenger Egy sajkát zúg körűl, Rajt’ egy öreg király és Egy ifju dalnok űl. S mig korona övedzi Az aggnak ősz haját, Még fris babér az ifju Redőtlen homlokát. »Mit ér mostan hatalmam, - Szól búsan a király; - Ki annyi harczban győzött, Dicsetlen sírt talál. A nép könnyen felejti Meghalt királyait, Csak a ki jutalmazza, Említi tetteit«. ,Isten veled, szerelmem! - A dalnok énekel; - Isten veled örökre, Ifjadnak halni kell. Ha majdan énekemnek Ismétled hangjait, Gondolj reám is akkor, Ki némán fekszem itt. Elég gyönyört találtam, Ne sírj, oh kedvesem: Szerettem, énekeltem, És ez elég nekem’. S a tenger inkább ordít, A szél inkább fütyül, A sajka szirtre vetve, Törötten elmerűl. - Megszűnt a vész, nyugodtan Áll a tenger megint, A holdvilág felkelve, Reá ezüstöt hint. A dalnok fris babérja Fenn úszik tükörén: Az aggnak koronája Temetve fenekén. 1835.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Bosone da Gubbio
Però che sia più frutto e più diletto
Però che sia più frutto e più diletto A quei che si dilettan di sapere Dell’alta Commedìa vero intelletto; Intendo in questi versi proferère Quel che si voglia intender per li nomi Di quei che fan la dritta via vedere Di questo autor, ch’e’ glorïosi nomi Volse cercar e gustar sì vivendo Che sapesse de’ morti tutti i domi. Dico che anni trentacinque avendo L’autor, che son nel mezzo dei sessanta Dai quali in su si vive poi languendo; Stando nel mondo, ove ciascuna pianta Sì di cogitazioni e di rancura L’appetito vagante nostro pianta; Vedea della virtù l’alzante altura, E desïava di salire in cima, Chè discernea già il bel della pianura. E così vôlto innanzi i venne prima Quella leonza che per lo diletto E per la creazion buona si stima, E poi, perchè ’l saver non lassa il petto Ben conducer lo freno, il leon fue La superbia che offusca ogni intelletto. Quella lupa ch’avendo ogn’or vuol piùe Fu l’avarizia che per mantenere Uom la sua facoltà fa giacer giue. Queste fur le tre bestie che ’l volere Gli fecer pervenir d’andare al monte Dove virtù se ne solea sedere. Ma perchè l’alma che si prende al fonte Del nostro battistèo ci dà un lume El qual ci fa le cose di Dio conte, Venne dal lustro del supremo lume Una grazia di fede, che si dice Che ’nfonde l’alma come terra il fiume, E mosse lui colla ragion felice, Per fargli ben conoscer quelle fere; In che ci allegoreggia Beatrice. E la ragion, per cui da lor non père, Descrive per Virgilio, e vuol mostrare Ch’ebbe da’ libri suoi molto sapere. Questi gli mostra come per mal fare Si dee ricever pena, e poi agguaglia La pena al mal come me’ può adequare. E perchè ’l magistero più gli vaglia, La ragion, se ragion si può chiarire, Mostra come la spada infernal taglia: E questo mostra per voler partire Non pur lui da peccato e da far male, Ma farne all’uditor crescer desire; Sicchè ’l buon viver nostro naturale Non erri, e, se pur erra, che si saccia E pentere e doler quanto ci vale. In questo la sentenza par che giaccia Di questa prima parte, che l’Inferno Par che comunemente dir si faccia. Poi la seconda parte del quaterno, Tuttochè la ragione ancor lo mena, Siccome fece per lo foco etemo; Caton lo ’nvia per la gloriosa pena Che purga quegli spirti che pentuti Diventan pria che sia l’ultima cena; E, perchè i lor voler sien bene acuti E liberi di far ciò che lor piace, Vuol ch’uom per libertà vita rifiuti. In questo il nome di quel canto giace, Mostrando come uom dee fuggir lentezza E tardanza d’aver con l’alma pace. Poscia descrive con bella fortezza Di poetrìa, come un’aquila venne Nel pensier suo della divina altezza: E questa è quella grazia che pervenne, Come il divin volere in lui la ’nfonde Che di lei e d’un segno si sovvenne. Ella ci scalda, e non conoscemo onde; Se non che noi rischiara un poco stante Una donna gentil colle sue onde: E questa è quella grazia che è giovante, La qual descrive in nome di Lucia Che i fe colla ragion veder sì avante. Chè ben conobbe come si salìa Su per li gradi della penitenza E come il prete su in essi sedìa; E fa tra essi quella differenza Di color di fortezza e di virtute, Che descrive la chiesa e la credenza. Poi mostra come per aver salute Si vuol tre volte percuoter lo petto Con non voltarsi alle cose vedute; Che per tre modi corre uom nel difetto Di far peccato, o per superba vita, O per aver degli occhi mal diletto, O per aver la carne troppo trita; E quinci vengon li sette peccati, Che fa d’ognun la spada sua ferita. Non vuol avere i vestimenti ornati Lo sacerdote, ma umilemente Oda i difetti che gli son mostrati; E ’n le due chiavi che tenea latente Mostra l’autorità e discrezïone, Che l'una toglie e l’altra ha nella mente. Faccia lo diocesan comparazione Fra prete e prete, e non dia capomanno Se non gli avviene quel di Salomone. Poi vede chiar come pentuti stanno E purgati ciascun del suo mal fare, E per lo suo contrario la pena hanno. Ma, perchè io voglio alquanto dimostrare Una bella figura che vi mette, Ricolgan gli uditori il mio parlare. Perchè ci sien le virtù più dilette E i vizi più ci sieno abominati, Dinanzi al bel purgar ciascun de’ sette Mostra come gli par veder davanti (Qual scolpito, quale udìa, qual vedea, E qual sognando, e qual parea per canti) Molte novelle di cui si sapea Ch’ebber l’ornata eccellenza del mondo, Perchè ’l contrario di quel vizio fea. E questo mette, prima che nel fondo Salga dal grembo, per forza che faccia Correre altrui nell’opera giocondo: Poscia di retro descrive la traccia Di quei che per quel vizio rovinaro, E questo infrena altrui come quel caccia. E perchè Stazio fu fedele e caro, Dice che i libri suoi con la ragione La via d’esto cammin gli dimostraro. In sommità di questo monte pone Quel luogo, ove si crede che Adamo Vivesse e fesse poi l’offensïone. E per lo ben che vien di ramo in ramo, Lodando il luogo, di fuor della riva, Sedeva lamentando alcun richiamo. Poi lì da alto della selva diva, Sol con quell’atto che l’effetto importa, Vede allegra seder la vita attiva. E lì dinanzi dalla prima scorta Fu lasciato egli, perocchè la fede La ragion mostrativa non comporta. Lo fondamento d’essa oggi mai vede: Li sette don dello Spirito Santo Eran quel lume che ’nnanzi procede; E i ventiquattro che facean quel canto I libri della Bibbia erano, quelli Che hanno mo di chiarezza ciascun manto; E i quattro che avieno ali più che uccelli Eran gli Evangelista, che mostrare L’esser di Dio da’ pie fino a’ capelli. Cristo era quel grifon che vedea chiaro, Che menava la Chiesa santa dietro, Chè le sue carni Dio ed uom portaro: E le tre donne che scrive ’l suo metro Eran quelle teologiche perfette Che non si veggion che per divin vetro: L’altre eran quattro cardinai dilette, Che n’andavano a modo di prudenza Ch’è nei tre tempi, come l’autor mette: Li due che medicâr la nostra essenza Fur Paulo e Luca, e gli altri quattro fôro Quei che epistole fare ebber potenza: E ’l vecchio ch’era dietro a tutti loro Pu Moïsè. E così ci descrive E mettene per questo stretto foro. Poi dice appresso perchè mal si vive Per gli pastor di quella navicella, Come l’opere lor furon lascive. E quella volpe di cui ci favella Fu Maometto, che diede un gran crollo Al carro, come conta la novella: Poscia lo impero per aquila pôllo, E scrive come il bell’arbor del mondo Per dare al papa si fece un rampollo. Mette poi Eunoè che mostra il fondo, Per la chiarezza sua, di questa fede; E quinci uscì per gire al ciel rotondo. Quivi la gloria di Dio tutta vede, Come la Teologia lo vi conduce, Per pagamento di quel che si crede. Qui mostra come la luna riluce Fin di sopra Saturno tutt’i cieli, Che ben guardando chiaramente induce. E poi il sito da molti candeli Gli fu mostrato, e poi la somma altezza: Poi della Trinità par che riveli Ciò che se ne può scriver per chiarezza E ciò che lo intelletto ne comprende. E qui fa del suo libro la fermezza. Adunque noti chi lui ben intende. Che speculando queste cose vede: E così tutto il dicer suo si prende, Fortificando la cristiana fede.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر مالك المزموم
قصيدة أَلَم يَأنِ لي يا قَلبُ أَن أَتركَ الصِبا
أَلَم يَأنِ لي يا قَلبُ أَن أَتركَ الصِبا وَأَن أَزجُرَ النَفسَ اللَجوجَ عَنِ الهَوى وَما عُذرُ مَن يَعمى وَقَد شابَ رَأسُهُ وَيُبصِر أَبوابَ الضَلالَةِ وَالهُدى وَلَو قُسِمَ الذَنبُ الَّذي قَد أَصَبتُهُ عَلى الناسِ خافَ كُلّهُم الرَدى وَإِن جَنَّ لَيلٌ كانَ بِاللَيلِ نائِماً وَأَصبَحَ بَطّالَ العَشِيّاتِ وَالضُحى
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ASM
ডিম্বেশ্বৰ কোচ
সেই বাটেৰে,যি বাটেৰে
কিমান দিন হ'ল বাৰু... মোৰ ধুঁলিৱলি বাটেৰে তই নোযোৱা.. ? তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধটোৱে.. এতিয়াও আমনি কৰে, জান নে...! ধুমুহাবোৰে সঘনাই আহি বৰ আমনিখন কৰিছে অ.. উৰুখা পঁজাত সৰকি পৰা দুখৰ চকুলোবোৰ নোশুকাই হ'ল... বতৰটো ফ'ৰকাল হ’বলৈ দে.... আহিবি এদিন সেই বাটেৰে.... যি বাটেৰে এৰিথৈ আহিছিলো.... মোৰ সপোনৰ বাটচ'ৰা... তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধ.....
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ابن ميخائيل القيرواني
قصيدة أحببت منه شمائلاً فوجدتها
أحببت منه شمائلاً فوجدتها في الطبع مثل خلائقي وشمائلي فكأنني أحببت من قد شفه حبي ورخت مشاكلاً لمشاكلي كم ليلةٍ مزقت ثوب ظلامها بضيائه وقبلت فيه رسائلي وكأنني من وجهه في صبحها وكأنه مني مناط حمائلي والعيش ليس يلذ طعم مذاقه حتى يشاب بماثم أو باطل
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2