Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
POR
Tamara Baroni
Cobiça
O ventre morbido frémito na garganta nos olhos em relampagos fogos cintilam as facas e eu, confundida de medo, alegria, ainda de vida..., conheço a cobiça entendo o aperto do corpo meu cumplice, amigo. Não posso. Em lava de ardente flash back me abro a torrentes celestes: te quero.Não devo. Me tenta mais o desejo que o fato. O sexo que me queima: te quero. Te agarro. Não posso... que absurdo! Jogamos entre nós un jogo de olhos. Tua pele me tenta. Me tenta o respiro. Me dobro ao desejo ao violento sabor meu novo mestre de amor mais novo meu cúmplice amigo.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
TUR
Onur Caymaz
Bir Askerin Tren Düdükleri
kolunda çavuşun altın kaplama saatiyle eve sıhhatim yerinde demek istiyordu belki ve resimde görünüyordu arka sıralarda kar altında cebindeki siyah beyaz kız resmi belki orda burada kıytırık şairlerle soyut bikaç şiire aldatılan lal olan bir askerdi belki berberdi pireler ihtilal bayrakları her evin beşiğinde tıngır mıngır bir demet çiçekti kıskançlığı elinde duran tanrının buz kestiği otuz kupona kara kışlar zarfı kuşlu "görülmüş" mektuplar aldandıkça kıtlık günlerinden maarif takvimleri yüzü sobalar ilçe binaları önemli adam mevkileri şehir kerhanesinde her askere lazım milli savaş hikayeleri kostak meyhanelerden çalıntı damacanadan tozu alınınca çıkan tekel cinleri bir asker aşıksa günler yanık sınır türküleri türkçe ne denli uzaksa nedensiz yakın esmer kürtçe ayak kokan koğuşlarda istanbul resimleri gül kokan yıkanırken hamamda vapur köpükleri ağzının ucunda bir sabah cıgarası çavuştan gizli cıgarasında tren düdükleri
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
髙啓
送鮑翰林遷官陜右
鑾坡初罷直， 西去惜離羣。 載筆唐供奉， 褰帷漢使君。 濁流河驛雨， 髙樹嶽祠雲。 公暇應懐古， 登臨賦夕曛。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
URD
Akbar Allahabadi
Kahaan vo ab lutf e baahamii hai mohabbaton men bahut kamii hai
کہاں وہ اب لطف باہمی ہے محبتوں میں بہت کمی ہے چلی ہے کیسی ہوا الٰہی کہ ہر طبیعت میں برہمی ہے مری وفا میں ہے کیا تزلزل مری اطاعت میں کیا کمی ہے یہ کیوں نگاہیں پھری ہیں مجھ سے مزاج میں کیوں یہ برہمی ہے وہی ہے فضل خدا سے اب تک ترقی کار حسن و الفت نہ وہ ہیں مشق ستم میں قاصر نہ خون دل کی یہاں کمی ہے عجیب جلوے ہیں ہوش دشمن کہ وہم کے بھی قدم رکے ہیں عجیب منظر ہیں حیرت افزا نظر جہاں تھی وہیں تھمی ہے نہ کوئی تکریم باہمی ہے نہ پیار باقی ہے اب دلوں میں یہ صرف تحریر میں ڈیر سر ہے یا جناب مکرمی ہے کہاں کے مسلم کہاں کے ہندو بھلائی ہیں سب نے اگلی رسمیں عقیدے سب کے ہیں تین تیرہ نہ گیارہویں ہے نہ اسٹمی ہے نظر مری اور ہی طرف ہے ہزار رنگ زمانہ بدلے ہزار باتیں بنائے ناصح جمی ہے دل میں جو کچھ جمی ہے اگرچہ میں رند محترم ہوں مگر اسے شیخ سے نہ پوچھو کہ ان کے آگے تو اس زمانے میں ساری دنیا جہنمی ہے
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
POR
José Eustáquio da Silva
Psicograma
já estou morto de viver basta-me ver a lua não tem rua onde moro nem motivo porque choro existem espinhos demais não quero mais chega de poesia bastam-me as estrelas quando eu puder sorrir a lua será cheia a rua será alegre motivo não terá motivo e as estrelas sorriram também
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
李冑
王昭君
漢有妖姬不重輕， 嫁胡猶未許輸平。 世人不解毛師意， 汚殺黃金受賄名。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Ivanov V.I.
«Густой, пахучий вешний клей...»
Густой, пахучий вешний клей Московских смольных тополей Я обоняю в снах разлуки И слышу ласковые звуки Давно умолкших окрест слов, Старинный звон колоколов. Но на родное пепелище Любить и плакать не приду: Могил я милых не найду На перепаханном кладбище.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
BUL
Уилям Дънбар
Жалба за поетите
Аз, който здрав бях и охолен, сега се мъча, тежко болен и слаб почти като дете. — Timor Mortis conturbat me.[1] Тук всяко благо суета е, светът измамен малко трае, сто козни Дяволът плете. — Timor Mortis conturbat me. Човекът е с менлива орис: от здраве в страст, от радост в горест, днес пее, утре се пече. — Timor Mortis conturbat me. Какво ли земно оцелява — върбите вятър разлюлява, а суета света влече. — Timor Mortis conturbat me. В смъртта отиват всички твари: бедняци, роби, господари, прелати, принцове, крале. — Timor Mortis conturbat me. Тя рицаря безстрашен взема ведно със щита и със шлема току сред бранното поле. — Timor Mortis conturbat me. И пак тя гневно дръпва, ето, от майчината гръд детето — най-драг от всички плодове. — Timor Mortis conturbat me. Боеца грабва вмиг от боя, сподиря в крепостта героя, от трема дамата зове. — Timor Mortis conturbat me. Пред никой силен не отстъпва, от умния не се отдръпва. Кой удара й ще възпре? — Timor Mortis conturbat me. Магьосника и астролога, логика ловък, теолога край нея как ще се провре? — Timor Mortis conturbat me. И вещият по медицина лечител и хирург мърцина отиде, та се не виде! — Timor Mortis conturbat me. А както гледам, и поета, и той към гроба с всички крета — пред нея дарба не преде. — Timor Mortis conturbat me. Тя Чосър, княза на певците, срази в часа на изпитните, брат Бери, Гауър превзе. — Timor Mortis conturbat me. Почтения сър Хю Еглинтън, Хериът, Етрик и Уинтън се свиха в нейните нозе. — Timor Mortis conturbat me. В Джон Клерк и в Джеймс Афлек тя впръсна яд скорпионски и прекъсна най-нежните им стихове. — Timor Mortis conturbat me. С Холанд и Барбър се оправи, сър Мънго Локарт не забрави — той, който Лийски се зове. — Timor Mortis conturbat me. И Клерк Транентски, онзи, дето възпя на Гавейн житието, и Гилбърт Хей ни тя отне. — Timor Mortis conturbat me. C градушка зла Слепеца Хари и Санди Трейл сред път удари, от коня Патрик Джонстън сне. — Timor Mortis conturbat me. Мерсейр, що любовта описа тъй смислено, че всички слиса — и него тя оттук поде. — Timor Mortis conturbat me. Отмъкна Роул Абърдински и още Роул Корсторфински. На тяхно място кой дойде? — Timor Mortis conturbat me. В Дъмфърлин тя успя без време и Робърт Хенрисън да вземе, Джон Рос изнесе на ръце. — Timor Mortis conturbat me. И Стобо похити без срама, и Квинтин Шоу — тези двама цял свят оплаква от сърце. — Timor Mortis conturbat me. Уолтър Кенеди — и него Смъртта при себе си прие го, щом ред дойде му да умре. — Timor Mortis conturbat me. Тъй с братята ми се разправи до крак — и мен не ще остави, в прахта накрай ще ме простре. — Timor Mortis conturbat me. Щом свършва в Смърт животът кратък, през Смърт да минем — та оттатък животът вече да не спре. — Timor Mortis conturbat me.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر ربيعة الرقي
قصيدة وتزعم أني قد تبدلتُ خلة
وَتَزعُمُ أَنّي قَد تَبَدَّلتُ خُلَّةً سِواها هَذا الباطِلُ المُتَقَوَّلُ لَحا اللَه مَن باعَ الحَبيبَ بِغَيرِهِ فَقالَت نَعَم حاشاكَ إِن كُنتَ تَعقِلُ سَتَصرِمُ إِنساناً إِذا ما صَرَمَتني بِحُبّكَ فَاِنظُر بَعدَهُ مَن تَبَدَّلُ أَعَلِّلُ نَفسي مِنكِ بِالوَعدِ وَالمُنى فَهَلّا بِيَأسٍ مِنكِ قَلبي أُعَلَّلُ وَمَوعِدكِ الشَهدُ المُصَفّى حَلاوَةً وَدونَ نَجازِ الوَعدِ صابٌ وَحَنظَلُ وَأَمنَحُ طَرفَ العَينِ غَيرَكِ رِقبَةً حِذارَ العِدا وَالطَرفُ نحوَكِ أَميَلُ لِكَيما يَقولَ الناسُ إِنَّ أَمراً رَمى رَبيعَةَ في لَيلى بِسوءٍ لِمُبطِلُ لَقَد كَذَبَ الواشونَ بَغياً عَلَيهِما وَما مِنهُما إِلّا بَريءٌ مُعَقَّلُ فَلَو كُنتَ ذا عَقلٍ لَأَجمَعتُ صَرمَكُم بِرَأيي وَلَكِنّي اِمرِؤٌ لَستُ أَعقِلُ وَكَيفَ بِصَبرِ القَلبِ لا كَيفَ عَنكُمُ وَبابُ فُؤادي دونَ صَرمِكِ مُقفَلُ وَمِن أَينَ لا مِن أَينَ يُحرَمُ قَتلكُم وَقَتلي لَكُم يا أُمَّ لَيلى مُحَلَّلُ أَغَرَّكِ أَن لا صَبرَ لي في طِلابِكُم وَأَن لَيسَ لي إِلّا عَلَيك معَوَّلُ وَلَمّا تَبَيَّنتِ الَّذي بي مِنَ الهَوى وَأَيقَنتِ أَنّي عَنكِ لا أَتَحَوَّلُ ظَلَمتِ كَذِئبِ السَوءِ إِذا قالَ مَرَّةً لِسَخلٍ رَأى وَالذِئبُ غَرثانُ مُرمِلُ أَأَنتَ الَّذي في غَيرِ جُرمٍ شَتمتَني فَقالَ مَتى ذا قالَ ذا عامُ أَوَّلُ فَقالَ وُلِدتُ العامَ بَل رُمتَ غَدرَةً فَدونَكَ كُلني لا هَنا لَكَ مَأكَلُ أَتَبكينَ مِن قَتلي وَأَنتِ قَتَلتِني بِحُبَّكِ قَتلاً بَيِّناً لَيسَ يُشكِلُ فَأَنتِ كَذبّاحِ العَصافيرِ دائِباً وَعَيناهُ مِن وَجدٍ عَلَيهِنَّ تَهمِلُ فَلَو كانَ مِن رَأفٍ بِهِنَّ وَرَحمَةٍ لَكَفَّ يَداً لَيسَت مِنَ الذَبحِ تَعطلُ فَلا تَنظُري ما تَهمِلُ العَينُ وَاِنظُري إِلى الكَفِّ ماذا بِالعَصافيرِ تَفعَلُ هِبيني اِمرِءاً أَذنَبتُ ذَنباً جَهِلتُهُ وَلَم آتِهِ عَمداً وَذو الحِلمِ يَجهَلُ عَفا اللَهُ عَمّا قَد مَضى لَستُ عائِداً وَها أَنا ذا من سُخطِكُم أتَنَصَّلُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Bělovský, Václav
Janek.
Přítelem proč ženských Janek nechce býti? Že ho žádná nechce ráda míti.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BUL
Леон-Пол Фарг
В познатия край
Едно название: Кромак ни спомня за залив пуст… О смърт ма любовта, бъди по-малко тъжна, щом оплака и други имена, и други дни, когато бе като слепеца, вперил безмълвно поглед в тъмното червено и с изподраскани ръце играещ върху чипа на палавото детство… Като слепеца, който блян сънува и мънка, и сърцето му роптае срещу красавицата с хладко тяло, която го поглежда, цяла в сълзи… Кромак. Опази къща под клонака, прозореца с очите ведри все, с ръцете дълги, бели, тъй полека отмахнати от твоето сърце…
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
ARA
الشاعر محمد اسموني
قصيدة أوكار الأفاعي
يلمعُ الليلُ بكلِّ عيونه تختفي الأشباحُ بين طياته تضيءُ الملاهي في جنباته فيرتمي العشاقُ في أحضانه سُمّارُ الليلِ منتشرون في كلِّ البقاعِ يزحفون نحو الأوكار سِراعاً كالأفاعي يخفون وجوهاً لا تخجلُ خلف قناعِ يغشون المخابئ وينسحبون بلا وداعِ هناك عرضٌ وبيعٌ للرذيله هناك موتٌ وخنقٌ للفضيله بأبخس الأثمان على يد الشيطان كؤوسُ خمرٍ تزيغُ العقول تميتها، تلفها، في كَفَنِ الذهول عربدةٌ في كلِّ رُكنٍ وفجور حط في المكانِ الحمائمُ والنسور هنا ضيع الناسُ صوابهم هنا بددوا عقولهم ونقودهم إلا واحداً منهم مازال صاحياً في ضوءِ البريق صاحبُ الحانة الماكر، حُرٌّ طليق عيناهُ الصغيرتان، تتلصصان جيوبَ السكارى المتعبةِ ترقبان تبتزها، تمتصها تحيلها إلى فقاعات هوائيه. بعد لأَْْيٍ يغادرون المكان وقد فقدوا الشعور بالزمان يحملون رؤوسا ثقيلة من غير عقول لا يعرفون أين القصد ولا الحلول غارقون، تائهون، في لجة الضياع ليس فيها مجداف ولا شراع
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Novák, Slavoslav
2. Ta zem – to býval kdysi ráj,
Ta zem – to býval kdysi ráj, a rozkošné v něm zpěvy; lid sám jej změnil v bědy kraj a zůstal bez úlevy. Teď země naše vězením mně někdy zdá se býti, v němž časem divným zachvěním kmit světla pozasvítí. Bůh ztrestal toho nevděku; leč milosť dal, že člověku se odlesk ráje zaskvěje, když písní srdce rozhřeje.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T5
ASM
শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য
আৱেগৰ বৰষুণ
বুকুজুৰি বাজে প্ৰেমৰ প্ৰাচীন মেঘমল্লাৰ, দুচকুৰ ধাৰে বৰষুণ হৈ নামে ব’ব নোৱৰা কলিজাৰ ভাৰ । আৱেগৰ বৰষুণত জুৰুলি জুপুৰি বুকুৰ চুবুৰি, স্মৃতিৰ এছাৰকণিয়ে তিয়াইহি উৰুখা জুপুৰি । এখুজি দুখুজি কাৰ সন্তৰ্পণ দুভৰি, নেপূৰ বাজে ৰুণজুণ মোৰ বুকু ভৰি ।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BEN
আবদুল হাকিম
আল্লাহর স্তুতি ও গ্রন্থ মাহাত্ম্য
প্রথমে প্রণাম করি প্রভু করতার। স্বর্গ মর্ত্য পাতাল সৃজন যাহার।। অষ্টাদশ সহস্র আলমে ত্রিভুবন। সৃজন করিলা নিজ মহিমা কারণ।। আঠার হাজার বর্ণে সৃজি নিরঞ্জন। অনুক্ষণ দিবা রাত্রি দেয়ন্ত ভক্ষণ।। আদ্য শুদ্ধ জ্ঞান প্রভু মহিমা সাগরে। আঠার হাজরে মৈধ্যে সৃজন কলেবর।। জার যেবা অন্ন প্রায় ভৈক্ষে নিরন্তর। অনুক্রমে দিতে আছে ত্রিজগ ঈশ্বর।। (১০) বিনি মাতা বিনি পিতা বিনি জন্মে জন্ম। বিনি গুরু শিক্ষাবন্ত অপরূপ কর্ম।। বিনি স্তিরি বিনি পুত্র শুদ্ধ কলেবর। বিনি মিত্র নিরঞ্জন অক্ষয় ওমর।। বিনি পাত্রে নৃপ প্রভু ত্রিজগত ঈশ্বর। বিনি মন্ত্রী অপরূপ কর্ম মনুহর।। বিনি স্তম্ভে তুলি দিলা গগন মণ্ডল। বিনি লৈগ্নে রাখিয়াছে ধরণী অটল।। আদ্য শুভ জ্ঞান প্রভু প্রতাপ কারণ। এচিত্র বিচিত্রে প্রভু কৈল্যা ত্রিভুবন।। (২০) হৃদয়ে জন্মিল যদি প্রেমের অক্কুর। অন্ধকার দীপ্তি কৈল্য সৃজি প্রেম নূর।। প্রেম বন্ধু নূর নবী হন্তে নিরঞ্জন। সৃজিলেক এ চিত্র বিচিত্র ত্রিভুবন। সে সকল ধর্ম কথা অপূর্ব বচন। কিতাব বৃত্তান্ত সব আছএ লিখন।। কিতাব পড়িতে যার নাহিক অভ্যাস। সে সকল ইষ্ট মিত্র আসি মোর পাশ।। কহিলা গৌরব ভাষে করুণা বচন। পরিশ্রমে তুষি আক্ষি সভানের মন।। (৩০) নূরের সৃজন কাব্য করি বঙ্গভাষা। রচি আক্ষি সভানের পূর্ণ করি আশা। শুনিতে ফারসী ভাষে অন্য জন মুখে। ভালমতে বুঝিতে না পারি মন সুখে।। তেকাজে নিবেদী বাঙ্গালা করিআ রচন। নিজ পরিশ্রমে তোষি আক্ষি সর্বজন।। আরবী ফারসী শাস্ত্রে নাই কোন রাগ। দেশী ভাষা বুঝিতে ললাটে পুরে তাগ।। আরবী ফারসী হিন্দে নাই দুই মত। যদি বা লিখএ আল্লা নবীর সিফাত।। আরবী ফারসী শাস্ত্র কিবা হিন্দুয়ানী। সর্ব শাস্ত্রে লিখে আল্লা নবীর কাহিনী।। আরব্য শহরে প্রভু মোহাম্মদ স্থান। নিযুজে আরবী বাক্য মুসাফ ফোরকান।। (৪০) উরিয়ান শহরেত বাক্য উরিয়ান। পাঠায় তৌরাত প্রভু মুসা নবী স্থান।। ইউনান শহরেত ইউনান ভারতী। নিযুজে জব্বুর প্রভু দাউদের প্রতি।। সুরিয়ান শহরেত বাক্য সুরিয়ান। পাঠাএ ইঞ্জিল প্রভু ইসা নবী স্থান।। যেহি দেশে যেহি বাক্য কহে নরগণ। সেই বাক্য বুঝে প্রভু আপে নিরঞ্জন।। সর্ববাক্য বুঝে প্রভু কিবা হিন্দুয়ানী। বঙ্গদেশী বাক্য কিবা যত ইতি বাণী।। (৫০) যার যেবা নিজ বাক্য প্রভু আরাধএ। পদুত্তর দেন্ত প্রভু আপনে লক্ষ্যএ।। যত ইতি বাক্য হন্তে প্রভু নহে দূর। যে যার রাজ্যে সে সে বাক্য বচন প্রভুর।। আল্লা খোদা গোঁসাই সকল তান নাম। সর্ব গুণে নিরঞ্জন প্রভু গুণধাম।। হিন্দুয়ানী অক্ষরে বয়নে মুসলমানী। লিখিআ বুঝিল তত্ত্ব পণ্ডিত বাখানি।। অক্ষরে অধিকাধিক নাহি কদাচিত। শাস্ত্র উপদেশ বাক্য জানিতে উচিত।। (৬০) যদি বা শাস্ত্রে নীতি না করে পালন। আরবী ফারসী শাস্ত্র পড়ে অকারণ।। এহাতে পুস্তক কিবা নতুবা কিতাব। অক্ষরে করএ ব্যক্ত গোপ্ত পরস্তাব।। আলিফ প্রভৃতি আঞ্জি সৃজন আল্লার। আল্লা বিনে অন্য নাহি সৃজনিয়া আর।। আরবী ফারসী কিবা বাঙ্গালা বিশেষ। সর্ব শাস্ত্রে লিখে আল্লা নবীর আদেশ।। আজ্ঞা কৈল্য পূণ্য লাগি পাপের নিষেধ।। (৭০) কোরানেতে লিখা যায় প্রভুর প্রমাণ। আমর আদেশ মাত্র নিষেধ তাহান।। আদেশ নিষেধ যেবা না করে পালন। কোরান পড়িলে তার কোন প্রয়োজন। তেকাজে অধিকাধিক নাহিক সর্বথায়। আল্লার আদেশ মাত্র পালিতে জুয়ায়।। তবে কি আরবী শাস্ত্র অধিক বাখানি। রসুল সহিতে প্রভু কহিয়াছে বাণী।। সর্ব বাক্য বুঝে প্রভু বুঝে সর্ব কথা। প্রভু আগে ভেদাভেদ নাহিক সর্বথা।। (৮০) মারেফাত ভেদে যার নাহিক গমন। হিন্দু অক্ষর হিংসে সে সবের গণ।। যে সবে বঙ্গেত জন্মি হিংসে বঙ্গবাণী। সে সব কাহার জন্ম নির্ণয় না জানি। দেশী ভাষা বিদ্যা যার মনে না যুয়াএ। নিজ দেশ ত্যাগি কেন বিদেশে না যায়।। মাতা পিতামহ ক্রমে বঙ্গেত বসতি। দেশী ভাষা উপদেশ মনে হিত অতি।। (কাব্যগ্রন্থ : নূরনামা)
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
丘珊
横湖
湖自澄江一派分， 湖波如練凈無氛。 行行鴈落秋空影， 書破羊家十幅裙。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
朱斗文
陳山道中
繚繞陳山路， 蕭疏古岸楓。 側身徐杖屨， 蹇足奈蒿蓬。 靉靉流雲暮， 冥冥落雁空。 巨靈劈倒處， 龍出玉泉中。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
陳超
謁尹吉甫祠
天上煌煌羽檄催， 燒空硉矹火雲堆。 一時曾振中興業， 千古還思大將才。 月滿松蘿棲鸛鶴， 年深階砌長莓苔。 經過亦有城皋寄， 誰贈清風一慰開。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
JPN
義詮
null
いつしかと　なきてきにけり　あきかせの　よさむしらるる　ころもかりかね
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
LZH
楊自懲
郊行
雨餘村路浥塵沙， 風信初終紫楝花。 雞犬聲聞在何處， 綠隂林麓埜人家。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
SPA
Adolfo Burriel
Donde no cubren
Donde no cubren las aguas, ni los vientos son cúpulas o pájaro, ni transitan la niebla otros caminos, allí, la palabra es el viaje.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر سلمي عمارة
قصيدة توقيع
أمتن لفلسفةٍ.. شربت منِّي الرغبة.. أكلتْ..كل بياض عيونى ألقتنى..لأنامَ على طرف الدنيا أتمردُ من خلف حجابٍ.. وأقولُ "حبيبي" وأنا طبعاً..لا أعنيها
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
王麟生
二月初五夜雪
空阶三寸雪， 小阁一枝镫。 夜色静如此， 春风来未曾。 榻虚衾似水， 杯浅酒成冰。 归梦向何处， 江楼最上层。
T2
爱、情感与人际关系
T1
T2
T2
CES
Mazes, J.
Je snivý podvečer. Už noc se zlehka sklání –
Je snivý podvečer. Už noc se zlehka sklání – tak tichá, nádherná – svou černou perutí a kdesi z daleka zní zvony při klekání a v duši touha hrá zas v novém vzplanutí. O skloň se ke mně zas, jak včera, předevčírem, ty sladké štěstí mé, a zas mne polib v líc a srdce naplň mi zas novým sladkým mírem a v duši zanechej zas vůni svojich kštic. Ó ty má světice! Při zvonů hlaholení já k tobě modlím se, jak touhou bych se spil – ó, když zní klekání a den již v noc se mění, ve snivý podvečer se zase ke mně schyl!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
劉氏婦
明月堂
蟬鬢驚秋華髮新， 可憐紅隙盡埃塵。 西山一夢何年覺， 明月堂前不見人。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
PAN
شاہ شرف
ہتھیں چھلے باہیں چوڑیاں
ہتھیں چھلے باہیں چوڑیاں گلِ ہار ہمیلاں جوڑیاں سہُ ملے تاں پاؤندیاں پوریاں نین بھنڑے کجل سانورے سہُ ملن نوں کھرے اتاورے راتیں ہوئیاں نی اندھیریاں چؤکیداراں نے گلیاں گھیریاں میں باجھ دماں بندی تیریاں میں بابل دے گھرِ بھولڑی گل سوہے اودی چولری سہُ ملے تاں وننجا میں گھولری میں بابلِ دے گھرِ ننڈھڑی گلِ سوہے سوئنے کنڈھڑی سہُ ملے تاں تھیواں ٹھنڈڑی جے توں چلیوں چاکری میں ہوئیاں جوبنِ ماتڑی سہُ ملے تاں تھیواں میں ساکری میرے گلِ وچِ الکاں کھلھیاں مانو پریم صراحیاں ڈلھیاں دئِ ناگنیاں گھرِ بھلیاں آوہُ جے کہی آونا اساں دہی کٹورے ناونا شیخ شرف اساں سہُ ریجھاونا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Ariosto, Ludovico
Siebenter Gesang
Wer weit von Hause geht, begegnet Dingen Verschieden vom Gewohnten ganz und gar, Und Glauben findet er daheim geringen; Ein Lügner heißt er, aller Wahrheit bar. Denn weiter kann's das dumme Volk nicht bringen, Sieht es nicht selber alles klipp und klar. Unwissenheit wird jetzt, besorg' ich bange, Auch wenig Glauben schenken meinem Sange. Ob sie mir Glauben schenken oder keinen, Mir gilt der dummen Leute Meinung gleich; Euch, weiß ich, Herr, wird's Lüge nicht erscheinen, Ihr seid an Weisheit und Verständnis reich. All meine Kraft will ich dahin vereinen, Daß Euch gefalle meines Schaffens Reich. Zur Brücke nun, wohin ich grad Euch brachte, An der Eriphyle voll Grimme wachte. Zu feinen Panzers Schmuck hat sie genommen Buntfarbig glänzend herrliches Gestein: Smaragden grün, und rot Rubinen glommen, Dann wieder Chrysolith mit gelbem Schein. Sie war beritten – nicht zu Pferd – gekommen: Statt dessen muß ein Wolf ihr Schlachtroß sein, Ein Wolf ihr Schlachtroß an des Wassers Rande, Mit Sattelzeug, wie's keiner kennt im Lande. So großen gibt's nicht in Apuliens Auen, Hoch wie ein Stier, die Knochen stark und fest; Kein Zügel, dran des Rachens Zähne kauen; Weiß selber nicht, wie er sich lenken läßt. Ein Kleid von sand'ger Farbe ist zu schauen Über dem Harnisch dieser Höllenpest, Dem ähnlich, von der Farbe abgesehen, Darin Prälaten jetzt zu Hofe gehen. Auf ihrem Helm sitzt, ebenso im Schilde, 'ne Kröte, die sich giftgeschwollen bläht. Die Damen zeigen ihrem Held die Wilde, Die drüben, kampfgerüstet, schilt und schmäht Und höhnend sperrt den Eingang ins Gefilde, Wie sie's zu tun gewohnt ist früh und spät. Zurückzuweichen schreiend jetzt gebeut sie; Jung Roger nimmt den Speer auf und bedräut sie. Ihm sprengt die Riesin kühn und rasch entgegen; Spornend den Wolf, sitzt sie im Sattel schwer; Er sieht sie halben Laufs die Lanze legen – Bei ihrem Nahn erdröhnt der Grund umher. Doch nicht vom Feld soll sie sich fortbewegen, Denn unterm Helm trifft sie des Ritters Speer So wuchtig, daß die ungeheuren Glieder Sechs Ellen weit nach hinten fallen nieder. Den Kopf, den trotzigen, ihr abzuschlagen, Hat nun der Held bereits das Schwert gezückt (Vollbringen konnt' er's, ohne was zu wagen; Im Gras ja lag sie, schon der Welt entrückt), Jedoch „Genug,“ hört er die Damen sagen, „Begnüge dich, daß dir der Sieg geglückt! Steck' ein den Degen, ritterlicher Streiter; Die Brück' ist frei: so gehen wir denn weiter!“ Mitten durch ein Gehölz am Bergesraine, Ein wenig rauh und mühsam ging die Bahn; Nicht eng nur war der Pfad und voller Steine, Auch kerzengrade stieg er himmelan. Doch oben, bei dem Ausgang aus dem Haine, Bald einer breiten Wiesenflur sie nahn, Und dort vor ihren Augen steht der beste Und lieblichste der irdischen Paläste. Alcine war vorm ersten Tor erschienen, Wo sie dem Ritter hold entgegentrat Und grüßte ihn mit hoheitsvollen Mienen, Umringt von ihres Hofes stolzem Staat. Das neigt und beugt sich, und dem Held zu dienen, Das Menschenmögliche ein jeder tat, An Ehren könnte gar nicht mehr geschehen, Und ließe sich der Herrgott selber sehen. Nicht weil an Glanz es alles überwindet, Muß dieses Schloß weit über andern stehn, Nein, weil man hier die nettsten Leute findet, Die feinsten, artigsten, die man kann sehn, Und die ein gleiches Alter hübsch verbindet Und Jugend, Schönheit, blühndes Wohlergehn. Alcine Königin der Huld und Wonn' ist, Wie über alle Sterne schön die Sonn' ist. So muß das Urbild aller Reize prangen, Wie's zu erfassen sucht des Malers Fleiß, Mit blonden Haaren, schön verschlungnen, langen (So leuchtet nicht des Goldes Strahlenkreis); Und lieblich mischt sich auf den zarten Wangen Der Rosen Rot und des Ligusters Weiß. Es gleicht die heitre Stirn dem Elfenbeine, Ist keine allzu hohe noch zu kleine. Unter zwei schwarzen, allerfeinsten Brauen Zwei schwarze Augen, nein, zwei Sonnen sind, Langsam beweglich, die voll Mitleid schauen, Und um sie scherzt und spielt das Flügelkind. Dort leert er seinen Köcher, möcht' ich trauen, Und stiehlt von dort die Herzen sich geschwind. Dort ins Gesicht senkt sich der Nase Adel – Da findet selbst der Neid nicht einen Tadel. Darunter, von zwei Tälern klein umschlossen, Das Rot des Mündleins, dem Zinnober gleich: Darin zwei Schnüre Perlen, glanzumgossen; Die zeigt und schließt die Lippe schön und weich, Von der so oft die holden Worte flossen, Die jedes Herz ziehn in der Liebe Reich, Heimat von Schalkheit und von süßem Lachen, Die uns die Welt zum Paradiese machen. Milch ist die Brust, der Hals Schnee, frisch gefallen, Breit jene, dieser wie ein rundes Band. Von Elfenbein zwei herbe Äpfel wallen Hinauf, hinab gleichwie die Well' am Strand, Wenn Meer und linde Luft in Zwist gefallen. Mehr wird dem Argus selber nicht bekannt, Doch meint man, was man sieht, wird wohl sich reimen Mit jenem, das verborgen im geheimen. Die Arme bieten ganz die rechte Weite, Es zeigt sich oft das Händchen weiß und fein, Länglich gestreckt und nur von schmaler Breite; Kein Knötchen sichtbar und kein Äderlein! Zuletzt stellt diesen Reizen sich zur Seite Das liebe Füßchen, zierlich rund und klein. Nie wird sich dieser Himmelsreize Fülle Verbergen lassen unter einer Hülle. Stets spannt sie Schlingen, jemand einzufangen, Ob sie nun geht, ob singt und lacht und spricht: Kein Wunder ist's, bleibt Roger darin hangen, Ihm hat es angetan ihr hold Gesicht. Die Warnung, die er jüngst erst hat empfangen Von ihrer List und Tücke, nützt ihm nicht. Er kann sich's einmal nicht begreiflich machen, Daß Trug vereinbar sei mit solchem Lachen. Er glaubte lieber, daß dort an der Küste Astolf um eigne Schuld verwandelt sei Und er darum mit Recht so schmerzlich büßte Als Undankbarer, für Verräterei, Auch alles dies gesprochen haben müßte Aus Rach' und Haß in eitel Heuchelei; Und Mißgunst nur und Neid hab' ihn bewogen Zu seiner Rede – alles sei erlogen. Aus seinem Herzen ist die Maid geschwunden, Die schöne, die bisher es hat bewegt; Durch Zauber hat ihm, was er einst empfunden, Alcina vom Gedächtnis fortgefegt; Ihr Bild allein ist ihm in diesen Stunden Und ihre Liebe nur ihm eingeprägt. Entschuldigung drum darf man Roger gönnen; Er hat nicht treu und standhaft bleiben können. Bei Tische fehlt, die Freude zu verschönen, Das Spiel von Zithern, Harfen, Lauten nie; Und noch von vielen andern holden Tönen Erbebt die Luft in süßer Harmonie. Ein kund'ger Mund, die Wonne recht zu krönen, Preist Liebeslust in Lied und Poesie, Und mit Erfindungen und Melodien Ruft er empor willkommne Phantasien. Kann sich ein Mahl bei Ninus wohl, dem Zecher (Oder wer nach ihm kam in Ninive), Kann, das Kleopatra gab Romas Rächer, Kann irgend eines sich vergleichen je Dem üpp'gen Prunkmahl, dran vor seinem Becher Der Paladin saß bei der Zauberfee? Es gibt kein solches Mahl, zurück steht jedes; Selbst, wo dem Zeus den Trank reicht Ganymedes. Als dann die Speisen waren abgetragen, Saß man im Kreis und spielt' ein fröhlich Spiel: Ein jedes mußt' ins Ohr dem andern sagen Etwas Geheimes, wie es ihm gefiel; Ist's für Verliebte doch ein groß Behagen, Liebe gestehen ohne Zeugen viel. Zuletzt zu dem Beschluß sie sich verbinden, In dieser Nacht zusammen sich zu finden. Ein Ende wurde bald dem Spiel bereitet (So früh war's für gewöhnlich noch nicht aus): Blutjunger Pagen Fackellicht verbreitet Sich bald und jagt die Finsternis hinaus. Von freundlichsten Genossen schön geleitet, Trat Roger aus dem hohen Saal heraus, In einer Kammer, schön und kühl gehalten, – Die allerbeste war es – Ruh' zu halten. Backwerk und guten Feuerwein beginnen Sie neu zu bieten, wie es Brauch im Land, Dann, tief sich neigend, gehen sie von hinnen, In seine Kammer jeder, wo sie stand. Auch Roger schlüpft hinein in duft'ge Linnen, Gewoben, schien es, von Arachnes Hand, Doch hält er weiter noch, in frohem Hoffen, Sie nahn zu hören, seine Ohren offen. Mag irgendwo das kleinste sich bewegen, Hebt er den Kopf und denkt: „Jetzt ist sie nah!“ Er meint: „Da regt sichs!“ – Ach, nichts will sich regen! Aufseufzt er nun, ein Irrtum war es ja! Jetzt hebt er sich vom Bett, der Tür entgegen, Und blickt hinaus – vergebens, nichts ist da. Er flucht wohl tausendmal dem Gang der Stunde: Sie schleicht doch allzu säumig in der Runde! Oft sagt er sich: „Jetzt ist sie schon im Gange!“ Und rechnet, wie viel Schritt es mögen sein, Bis sie von ihrer Schwell' an die gelange, Die sie betreten muß zu ihm herein! So, eh die Dame kommt, verfällt er bange In die verschiedensten Phantasterein Und fürchtet, daß ein Hindernis sich finde, Das ihm die Frucht noch aus der Hand entwinde. Nachdem die Fee hat lange Zeit verschwendet, Zu duften von den feinsten Spezerein, Scheint's, daß im Hause die Bewegung endet, Und aus dem Zimmer schlüpft sie fort allein. Und auf geheimem Wege, leise, wendet Sie sich dahin, wo zwischen Glück und Pein Der Ritter harrend muß die Zeit verbringen, In dessen Seele Furcht und Hoffnung ringen. Kaum daß die lächelnden, die hellen Sonnen Astolfs Ersatzmann in der Näh' erschaut, Loht es in Adern wie aus Schwefeltonnen: Ihm ist, es duld' ihn nicht in seiner Haut. Bis zu den Augen hoch im Meer der Wonnen Schwimmt er ob all der Dinge süß und traut. Er springt vom Lager: ohn' ihr Zeit zu lassen, Sich zu entkleiden, muß er sie umfassen, Wenn sie auch weder Reifrock trägt noch Mieder: Nichts als ein leichter Zindel hüllt sie ein; Darunter wallt ein Hemdchen um die Glieder, Gewoben weiß wie Schnee, unsagbar fein. Wie Roger sie umarmt, da gleitet nieder Der Mantel, und der Schleier bleibt allein, Der deckt nicht mehr vom Reiz der Tadellosen, Als Glas verbirgt die Lilien und die Rosen. Kein Efeu hält den Baum so fest umschlossen, Um den er sich mit zähen Wurzeln schlingt, Als sich umfahn die liebenden Genossen: Ein süßrer Hauch von Mund zu Munde dringt Als Duft, der Indiens Blumen ist entsprossen Oder dem Sand von Saba sich entringt. Wie sie genossen – fragt sie selbst um Kunde: Sie haben mehr als eine Zung' im Munde. Verhohlen blieben – oder doch so galten – Die Dinge, die da trieb das junge Paar: Des Mundes Lippen hübsch gepreßt zu halten, Ein Fehler nie, doch oft schon Tugend war. Für Roger alles freundlich zu gestalten, Befliß sich eifrig jene schlaue Schar. Ihm neigt sich und ihm huldigt jede Miene, Denn so gefiel's der liebenden Alcine. Fern bleibt dem Liebesnest nicht ein Behagen, Nicht eine Lust; schier alle sind sie hier. Zwei-, dreimal täglich frisch Gewand sie tragen, Nach dieser bald und bald nach der Manier. Stets eilt man von den Festen zu Gelagen, Zu Schauspiel, Ringen, Bädern, Tanz, Turnier. Man liest am Quell, in schattig kühlem Grunde, Wie Dichter geben von der Liebe Kunde. Man folgt im Tal, in fröhlichen Gehegen Durchs Hügelland des scheuen Hasen Lauf; Man schreckt mit klugem Hund auf Feldeswegen Dumme Fasanen unter Lärmen auf; Dann geht man, im Wacholderduft zu legen Leimrut' und Schlinge für der Drosseln Hauf – Oder man holt die Angeln und die Netze, Dem Fisch zu stören seine stillen Plätze. So lebt man denn in Freuden unermessen, Derweil sich abmühn Karl und Agramant; Sie wollen wir nun auch nicht ganz vergessen, So wenig wie die gute Bradamant, Die Tage lang voll Kummer unterdessen Den Freund beweint, der ihr so rasch entschwand Und vor den Augen ward davongetragen; Wohin des Weges, weiß sie nicht zu sagen. Vernehmt von ihr zuerst aus meinem Munde, Daß sie vergebens suchte tagelang Auf offnen Feldern und in schatt'gem Grunde, In Dorf und Stadt, im Tal, am Bergeshang; Ach, von dem Liebsten ward ihr keine Kunde, Der allzu weit ja sich von hinnen schwang! Im Mohrenheer besucht sie Kriegerscharen, Doch über Roger kann sie nichts erfahren, Befragt tagtäglich mehr als hundert Streiter, Ohne daß jemals sie Bescheid erhält; Von Lagerplatz zu Lager geht sie weiter, Durchsucht nach Roger Hütten und Gezelt. Wohl kann sie's tun; durch Fußvolk und durch Reiter Hinschreitet sie, sobald es ihr gefällt: Hat sie den Ring nur in den Mund genommen, Wird sie von keinem Menschen wahrgenommen. Er lebt noch, glaubt sie – glaubt es ohn' Bedenken: Denn schwände solch ein großer Name fort, Zu hören wär' es von des Indus Bänken Bis wo die Sonne sucht der Ruhe Port. Nur weiß sie nicht zu sagen noch zu denken, Wohin er ging; betrübt von Ort zu Ort Geht sie und sucht, und ihre Weggesellen Sind Seufzer, herbe Pein und Tränenquellen. Zurückgehn will sie, hin, wo die Gebeine Merlins des Weisen jene Grotte hegt, Will schreien dort so lang an seinem Steine, Bis Mitleid sich im kalten Marmor regt: Lebt Roger? Oder ruht er schon im Schreine, Früh vom Verhängnis in das Grab gelegt? Dort wird es kund – dann läßt sich erst beginnen, Was man als besten Ratschluß mag ersinnen. Mit diesem Plane sucht sie nun die Wege Nach Pontier hin und seiner Waldesnacht, Wo in dem düstren bergigen Gehege Des Zaubrers Stimme noch im Grabe wacht. Doch jene Magierin, die allerwege Auf Bradamantes Wohlfahrt ist bedacht, Sie mein' ich, die ihr in der Felskapelle Gezeigt hat künftgen Stammes Wechselfälle, Die Zauberin voll Weisheit und voll Güte, Die Sorge trägt um diese eine bloß – Daß sie vor Ungemach die Ahnin hüte Siegreicher Helden und Heroen groß, Verfolgt ihr Tun und Lassen im Gemüte Und wirft an jedem Tag für sie das Los. Wie Roger frei ward und sich dort verrannte, Erfuhr sie so, daß sie schon alles kannte. Sie sah ihn und das Roß, das ungezäumte, Das er nicht lenken konnte, ganz genau, Wie sie durch grause Pfade, nie geträumte, Hinflogen weithin, weit durchs Ätherblau; Sie weiß, daß er mit Spiel die Zeit versäumte, Weichlich und schwelgerisch, bei jener Frau, Daß er den Herrn ganz aus dem Sinn verloren Und Ehr' und Dame, die er sich erkoren. So hätte in der Blüte seiner Jahre Sich solcher Held verzehrt in Lässigkeit, Nicht nur den Leib bereitet für die Bahre, Nein, auch die Seele selbst dem Tod geweiht; Und jener Duft, der einzig bleibt, der wahre (Weil alles andre schwindet mit der Zeit) Und der uns aus dem Grab zieht als Heroen, Wäre geschwächt, vielleicht auch ganz entflohen. Doch jene Magierin, die mehr beflissen Als Roger selber seines Heiles schien, Denkt durch ein Leben hart und schmerzzerrissen Zur Tugend wider Willen ihn zu ziehn: Ein guter Arzt muß ja zu heilen wissen Mit Eisen, Feuer, gift'ger Medizin; Ob er im Anfang quält den armen Kranken, Er heilt ihn doch, und jener wird ihm danken. Sie will nicht, daß der Held zu weich sich bette: Von solcher Affenliebe ist sie frei; Atlas sinnt nur, wie er das Leben rette. An andres denkt er kaum so nebenbei; Daß er auf Ehr' und Ruhm verzichtet hätte, Wenn Roger vor Gefahr nur sicher sei; Kein Jährlein hätt' er vom bequemen Leben Für allen Preis der Welt dahingegeben. Das Waffenwerk am Hofe zu vergessen, Hätt' er ihn dort zum Eiland hingebracht, Und durch Magie, die er vollauf besessen Und trefflich anzuwenden war bedacht, Alcine auf den Ritter ganz versessen, Auch solchen Knoten um ihr Herz gemacht, Daß nichts ihn lösen könnt' auf dieser Erden, Und sollte Roger alt wie Nestor werden. Und nun zu ihr, die alle Zukunft kannte! Vernehmet denn: in kurzem war sie dort, Geraden Weges, wo ihr Bradamante Begegnen mußte, schritt sie weiter fort: Als auf die Magierin ihr Blick sich wandte, Zu froher Hoffnung wird die Pein sofort. Doch Roger sei Alcinens Gast, die Kunde Hört jetzt die Arme aus der Freundin Munde. Vom Tode fühlt die Jungfrau sich umfangen, Als sie erfährt, wie fern ihr Liebster weilt, Und Wolken schwer auf ihrer Liebe hangen, Wenn starke Hilfe nicht zur Rettung eilt; Doch Trost bringt nun die Magierin der Bangen Und reicht das Pflaster, das die Wunde heilt: In wenig Tagen wird, sie kann's beschwören, Nun Roger kommen und ihr angehören. „Versehen bist du“, sprach sie, „mit dem Ringe, Vor dem der Zauberspuk verliert die Kraft; Ich meine wohl, wenn ich dorthin ihn bringe, Wo jetzt Alcine all dein Glück entrafft, Daß ihren Plan zu stören mir gelinge: Dein süßer Trost wird dir herbeigeschafft. Ich gehe, wenn des Tages Glut verglommen, Nach Indien mit dem Morgenrot zu kommen.“ Des weitern legt sie dar, worauf sie baute, Daß glücken möge der gefaßte Plan Und, aus dem weib'schen Bann befreit, der Traute Dem Frankenlande wieder könne nahn; Worauf die Maid den Ring ihr anvertraute. Sie hätte gern viel mehr dazu getan: Herzblut und Leben würde sie verschenken, Um Roger auf den Rettungspfad zu lenken. Sie gibt den Ring und eilt, sich zu empfehlen, Empfiehlt ihr auch den jungen Ritter fein, Noch tausend Grüße läßt sie ihm befehlen; Drauf zur Provence schlägt sie die Richtung ein. Die Magierin will andren Weg sich wählen; Daß sie dafür gesattelt möge sein, Ein Roß ihr für den Abend zu Gebot ist, Das rabenschwarz, an einem Fuß nur rot ist. War's ein Alchin, den sie der Höll' entzogen? Ein Farfarell? Nicht weiß ich's selbst fürwahr. Sie schwang sich barfuß in den Sattelbogen Und gürtellos; frei wallt ihr offnes Haar. Den Ring nahm sie vom Finger wohlerwogen, Ihr Zauber wäre sonst der Wirkung bar. Nun gings voran, so eilig, daß am Morgen Sie auf dem Inselland sich fand geborgen. Gleich fing sie an, sich selbst umzugestalten: Sie wuchs an Höhe eine Spanne weit; Entsprechend dann die Glieder sich entfalten, Sie werden massiger und derb und breit: Jetzt kann man schon sie für den Zaubrer halten, Der solche Liebe Roger hat geweiht; Es runzelt sich die Haut, die Stirn, die Wangen, Von denen lange Barteshaare hangen. An Zügen, Worten und an äußern Zeichen Ihn so zu treffen, herrlich sie verstand, Um ganz und gar dem Zauberer zu gleichen. Darauf verbarg sie sich und stand und stand, Bis sie Alcine sah von Roger weichen Und nun den Jüngling ohne Hexe fand. Das war ein Glück, denn ihren Schatz zu meiden Auch nur ein Stündchen, konnte die nicht leiden. Den frischen, heitern Morgen zu genießen, Ging er, wie sie's gewünscht, dahin allein, Wo talwärts eines Bächleins Wellen fließen, Lieblich und klar, in einen See hinein. Er atmet Üppigkeit: den Leib umschließen Gewänder köstlich, Stoffe weich und fein, Die ihm Alcine, zart aus Gold und Seide, Kunstvoll mit eignen Händen wob zum Kleide. Ein Halsschmuck, herrlich, ganz aus reichen Steinen, Ihm tief bis auf die Brust herniederhing; Die beiden Arme (männlich gleich den Beinen) Mit lichtem Glanz je eine Spang' umfing; Die Ohren sind durchbohrt mit zierlich kleinen Goldfäden in der Form von einem Ring, Daran zwei große Perlen hangend schweben, Wie es in Indien keine hat gegeben. Vom lock'gen Haare Wohlgerüche kamen, Das Köstlichste, das sich nur denken läßt. Verweichlicht schien er, wie gewohnt, den Damen Zu dienen in Valencia beim Fest. Gesund an ihm war nichts bis auf den Namen, Verdorben, mehr als faul, der ganze Rest. Also der Jüngling seines Weges wandelt, Durch Zauberkunst im Innersten verwandelt. Mit einem Mal tritt ihm die Fee entgegen: Sie bietet sich dem Aug' als Atlas dar Und weiß den würd'gen Ausdruck anzulegen, Den Roger stets mit Ehrfurcht ward gewahr; Unwill' und Zorn im dräunden Blick sich regen, Der ihm als Knaben oft so furchtbar war. Sie sprach: „Soll Schweiß und Mühe langer Zeiten Mir dieses als ersehnte Frucht bereiten? Ließ ich mit Leun- und Bärenmark dich laben Als erster Nahrung für die Heldenbahn? Und grausen Schluchten dich und Höhlengraben, Schlangen zu würgen, schon als Kindlein nahn, Dem Panther, Tiger ihre Klauen gaben? Lebend'gem Eber nahmst du seinen Zahn, Um nach der besten Zucht auf dieser Erden Ein Atys und Adon der Fee zu werden? Ist das, was mir die Sterne offenbarten? Die heil'ge Maserung, die Punkt-Figur, Orakel, Traum, Augurien, alle Arten Von Zeichen, ausgespäht in der Natur, Die mir seit deiner Kinderzeit, der zarten, Verhießen: kämen diese Jahre nur, Das Allerhöchste werdest du erreichen Durch Waffentaten völlig ohnegleichen? Fürwahr der herrlichste Beginn auf Erden! Ein Alexander, Julius, Scipio, Das seh' ich deutlich -mußt du sicher werden! Wer hätt' – o weh! – geglaubt, dich jemals so Zu sehn als Sklav' Alcinens dich gebärden? Und daß kein Zweifel sei noch irgendwo, Mußt du an Hals und Arm die Kette zeigen, Dran sie nach Laune führt, wer ganz ihr eigen! Und wenn der eigne Ruhm dich nimmer rühret, Nicht die von Gott dir auferlegte Tat, Was raubst du, ach, das deinem Stamm gebühret, Das Glück, das ich verkündet früh und spat? Was schließest du, den Gott für dich erküret, Den Schoß, der tragen soll nach seinem Rat Heroenblut, das in des Ruhmes Kränzen Einst heller als die Sonne selbst wird glänzen? O gönne doch den adeligsten Seelen, Die ewiger Idee entsprungen sind, Von Zeit zu Zeit sich einen Leib zu wählen, Der da in dir des Stammes Wurzel find'! O laß der Welt nicht tausend Siege fehlen, Womit, nach Leid und Schicksal ungelind, Die Söhn' und Enkel einst und ihre Erben Italiens frühsten Glanz zurückerwerben! Doch dich zu weihn dem herrlichen Beginnen, Brauchst du so vieler schönen Seelen kaum, Die glorreich, unbesiegt und hoch von Sinnen Entblühen sollen deinem reichen Baum: Ein einzig Paar schon müßte dich gewinnen: Alfons und Hippolyt; der Erde Raum Vermag wie sie nur wenige zu zeigen, Die alle Stufen auf zur Größe steigen. Mehr mußt' ich dir von diesen beiden sagen Als von den andern Deinen miteinand; Teils weil an Ruhm sie über alle ragen (So hoch an Tugend noch kein dritter stand), Teils weil dir selbst sie mehr am Herzen lagen, Als wen ich sonst aus deinem Samen fand: Dich freute, daß dir Enkel werden sollen, Heroen, denen Menschen Ehrfurcht zollen. Was hat nun die, daß Vorzug sie verdiene Vor tausend andern Dirnen dieser Welt? Sie, die so vielen schon war Konkubine (Du weißt, wie das Beglücken ihr gefällt)? Damit du siehst, wie's stehe mit Alcine, Und dir vom Aug' des Truges Schleier fällt, Den Ring am Finger, sollst du zu ihr gehen; Wie schön sie wirklich ist, wirst du dann sehen.“ Roger stand schamerfüllt, stumm und beklommen; Zu Boden schauend, lang kein Wort er sprach. Sein kleiner Finger hatte hingenommen Melissas Ring, da ward der Jüngling wach, Und als er völlig zu sich war gekommen, Sah er sich so bedrängt von Schimpf und Schmach, Daß er versinken möchte tausend Ellen, Um keinem vor die Augen sich zu stellen. Mit eignen Zügen, als ihr Wort verklungen, Die Magierin nun plötzlich vor ihm stand; Nachdem der Sieg so glänzend war errungen, Atlas zu sein sie nicht mehr nötig fand. Melissa (was mir früher nicht gelungen Euch mitzuteilen) war sie zubenannt. Und Roger hörte nun aus ihrem Munde Von dem, was her sie brachte, treue Kunde. Wie jene von so großer Lieb' Entbrannte, Die ihn ersehnt, nicht von ihm lassen kann, Ihn aus dem Netz zu lösen, sie entsandte, Das, ihn zu halten, Zauberkunst ersann; Wie sie des Atlas Züge dann verwandte, Ihn besser zu befrein aus jenem Bann; Nun aber, da Vernunft zurückgekehrt sei, Einsicht in alles ihm nicht mehr verwehrt sei: „Die edle Jungfrau, dir so ganz ergeben, Die deiner Liebe also würdig ist, Der du verdankst, in Freiheit jetzt zu leben, Von ihr gerettet – ob du's wohl vergißt? –, Schickt diesen Ring, der Zauberspuk kann heben. Sie hätt' ihr Herz entsandt zu dieser Frist, Wär' in dem Herzen jene Kraft erschienen, Wie sie der Ring hat, deinem Heil zu dienen.“ Sie zeigt ihm, welche Liebe stets getragen Ihm Bradamante hat und weiter trägt, Und weiß den Ton des Loblieds anzuschlagen, Soweit mit Freundschaft Wahrheit sich verträgt, Auch alles dies aufs trefflichste zu sagen, Wie kluger Botin wohl ist auferlegt, Und macht den Jüngling derart jene hassen, Wie böse Dinge nur sich hassen lassen. Ja, hassen – mocht' er noch so sehr sie lieben Vor dieser Stunde; staunet nicht fürwahr, Daß Liebe, ihm durch Zauber eingetrieben, Sobald der Ring erschien, ohnmächtig war. Auch daß ein Schein Alcines Reize blieben, Erborgt und fremd, es ward jetzt offenbar, Nicht eigen, nein, erborgt vom Fuß zur Schläfe: Die Schönheit schwand, und übrig blieb die Hefe. So wie ein Kind, das Früchte ging verwahren Und dann (wenn es vom Platz sich wandte fort) Vergißt, wo die geliebten Schätze waren, Nach langer Zeit zurückkommt an den Ort Und muß verfault nun und verschrumpft gewahren, Verändert ganz, was es geborgen dort, Und, was es einst bewundernd hat betrachtet, Jetzt haßt, verschmäht und wegwirft und verachtet – So fand der Jüngling, als zurück er kehrte Zur Fee, wie das ihn ja Melissa hieß (Mit jenem Ring, der allem Zauber wehrte, Solange man ihn nur am Finger ließ), Nicht jene Schönheit mehr, die heißbegehrte, Die er doch erst vor kurzer Zeit verließ, Vielmehr ein Weib, so alt, verschrumpft und häßlich – Nichts auf der weiten Welt schien ihm so gräßlich. Fahl, runzlig, dürr und widrig anzuschauen Im Antlitz, kaum sechs Spann hoch, stand sie da Mit borst'gen Haaren, spärlichen und grauen; Nicht einen einz'gen Zahn im Mund man sah. So alt nicht waren jemals Erdenfrauen, Kumäs Sibylle nicht und Hekuba. Doch Kunst, uns unbekannt, war ihr zu eigen, Trotzdem als schön und lieblich sich zu zeigen. Ja, lieblich wußte sie sich darzustellen Und täuschte schon damit der Ritter viel; Da kam der Ring, um alles aufzuhellen, Die wahren Karten und ihr falsches Spiel. Kein Wunder, wenn dem Jüngling nach der schnellen Verwandlung der Gedanke ganz entfiel, Sie noch zu lieben, nun er sie gefunden, Nachdem ihr alle Zauberkraft geschwunden. Doch ohne nur die Wimper zu bewegen, Hielt er sich ruhig, nach Melissas Rat, Bis sich von Kopf zu Fuß der junge Degen Mit allen Waffen wohl gerüstet hat Und um nicht ihren Argwohn zu erregen, Deucht ihm ein bißchen Heuchelei probat: Ob er nicht dick geworden, müss' er sehen Und drum ein Weilchen voll gerüstet gehen. Er nimmt die scharfe Balisarda, bindet Sie um, es ist sein gutes Schwert gemeint, Bei der zugleich sich jener Schild befindet, Der mit der Augenblendung dies vereint, Daß er der Seele ihre Kraft entwindet Und daß sie plötzlich wie betäubt erscheint. Mit Zindelstoff, wie immer, ganz umwunden, Trug er den Schild um seinen Hals gebunden. Im Stalle einem Renner, schwarz wie Raben, Legt' er den Sattel und die Zügel an; Melissa riet's; sie weiß ja, wie er traben Und leichten Laufes pfeilschnell fliegen kann. Und „Rabikan“ soll er als Namen haben; Den Renner hatte mit dem Rittersmann, Den jetzt am Meeresstrand die Winde plagen, Der Walfisch einst an diesen Ort getragen. Wohl konnt' er auch den Hippogryphen nehmen, Der neben Rabikan gebunden war; Doch warnend spricht die Fee: „Das Tier zu zähmen Ist schwer, unlenkbar scheint es ganz und gar!“ Und fügt hinzu, sie wolle sich bequemen Zu zeigen – und am nächsten Tage zwar – (Dort, wo man sich die rechte Ruhe gönne), Wie man ihn zäumen und dann lenken könne. Auch werd' er also nicht Verdacht erregen, Daß er den Plan geheimer Flucht gefaßt. Roger tat alles dies Melissas wegen, Die unsichtbar ihm beistand ohne Rast. Drauf, sich verstellend, auf verschwiegnen Wegen Mied er der Vettel üppigen Palast. Und konnte still nach einem Tor entweichen, Zum rechten Weg nach Logistillas Reichen. Urplötzlich fiel er auf die Wächterscharen, Sein gutes Schwert brach ihm die blut'ge Bahn: Und jene tot und die verwundet waren. Er sprengte von der Brücke dann bergan; Und eh Alcine noch die Flucht erfahren, War eine große Strecke schon getan. Bald hört ihr, welchen Weg er eingeschlagen Zu Logistill, und was sich zugetragen.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SLV
Bole, Marcela
SYDNEY PRAZNUJE 200 LET 1988
Avstralija proslavlja dvesto let, ljudi celega sveta je privabila na ta svet. Čez Ocean na ladjah jadra spet razpeta, priplula je v Avstralijo mornarica vneta. Čeprav so valovi ladje po morju metali, srečno so mornarji v Avstraliji pristali. Australia Day je sonce z žarki poljubovalo, na tisoče ladjic seje z valčki na morju igralo. Sidnejsko pristanišče je privabilo 2 milijona ljudi, občudovat ladje, umetnost raznih narodnosti. V Opera House je strmelo pozorno vsako oko, zvečer pa občudovalo prekrasno nebo. Raznobarvne rakete v zrak so streljali, v svitu in blesku kot cvetje nazaj ognji padali. „Da zrem v nebesa sem občutek imela, čeprav sem doma pred televizijo sedela.“ Aborigini domorodci so tudi zastavo nosili, v povorki žalostni, mnogi se solzili. Aboriginov zemlja, Aboriginov svet, sami izgnanci morajo v puščavi živet. Aborigini so v Sydneyu po svoje plesali, razni temnokožci, kar znajo kazali. Princ Charle in Pr. Di. sta na proslavo prišla, nasmejana po Avstraliji sta tudi tokrat bila. 2 milijona ljudi seje proslave udeležilo, v Sydneyu radovalo, plesalo, jelo in pilo. Tone smeti so drugi dan odpeljali, tako je bilo v Sydneyu na dvestoletni proslavi.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HUN
Szentjóbi Szabó, László
A szerelmes Pásztor
Ó örökké szerencsétlen ligetek! Mellyeket én, soha sem felejthetek! Ott esett az, hogy az első szerelem Nyilaival meg rontotta kebelem, Ott esett az, hogy eggy őszi időben Daphnét, a szép Daphnét láttam elsőben Ott esett az, hogy eggy halmon le felé Félénk erőm gyenge testét emelé. Ó mit szenvedek attól fogva Hogy szívemet érezem fogva Ti csemeték s bokrok tudjátok! Mert titkaim bízom reátok Hányszor járok kelek köztetek A miólta szegény szeretek! Bátor a gyümőlcsök magosok Mellyekhez hasztalan kapdosok Bár látom Daphné gazdagságát S szegény sorsom alacsonyságát Bár ő eggy nagy gazda leánya S az apámnak nincs húsz báránya Bár hellybe hagyom értelmemet Csak nem enyhíthetem sebemet Csak szeretnem kell erkőlcseit Szelídségét s szép beszédeit És könnyebbűlni úgy láttatom Ha felőlle gondolkozhatom. Daphné! Daphné! jóság szerelem Erkőlcseid ó mint tisztelem! Ó ha mikor jutol eszembe Melly dobogást érzek szívembe! Hasznos mezők! kies ligetek A tél jól tészen ti veletek! Titeket is árnyék levelek! Lassan el hordanak a szelek Ti is ó fák ha szólgálátok Már a tél nyúgalmát várjátok! Hát ha minden készűl pihenni Kínra kell nékem fel serkenni? Hát ha mindent meg nyugtat a tél A gyötrelem én bennem fel kél? Nagy Istenek! éltem vezéri! Kiknek titka lelkem esméri Ti kik hívségemet tudjátok Daphnénak tudtára adjátok! Hogy nagy neve s kincsei között Szívem eggyikbe sem ütközött: De, szelídségét jámborságát Tiszta szíve erányosságát Ártatlan szeme tekíntetét Emberszerető természetét Mind az imádásig tisztelem S rekedt hangal meg énekelem
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
余伟
故事
我们在台下做事情 他们在台上讲故事 我们力争把事情做好 他们努力把故事讲精彩 他们讲故事讲得唾沫星四溅 我们做事情累得汗珠子摔八瓣 我们把一件事情做完了 他们还在讲故事 我发现我们做的事情 真的不如他们讲的故事动听
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر حسن بحر العلوم
قصيدة سليل الرضا بحر العلوم أخو العلى
سليل الرضا بحر العلوم أخو العلى له طابت الفردوس والخلد زخرفت بجانب باب المرتضى اختار بقعة به بوركت مذخلّ فيها وأشرقت علت رفعة بابن الرضا علم الهدى وخصت له من ذي الجلال واتحفت فأكرم بها من بقعة قد سمت علاً بقاع جنان الخلد مجداً وأشرقت بها زمر الأملاك طابت وأرخت ألا لعلي جنة الخلد أزلفت
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Tania Skarynkina
КУБИКИ СЛЁЗ
Я не плачуно сухие слёзыкубиками падают в еду высушивают книгиделают людей неразличимымиптицы исчезают на лету весна не хочетоткрывать своё личикопоправляет кобуру.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
CUSTOM:孤独
JPN
道成
null
ささまくら　ゐなののよはに　かりねして　ふるさととほき　つきをみるかな
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
陆懋龙
还家作
官道如弦照水空， 双扉半掩绿槐中。 曾经拜命施行马， 又到挥弦送去鸿。 邴禄初过谋秫酒， 羊棋罢赌听松风。 生来左癖称专业， 手课儿童为教忠。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
CUSTOM:归家教忠
JPN
元明天皇
null
とふとりの　あすかのさとを　おきていなは　きみかあたりは　みえすかもあらむ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Kollár, Jan
81. „Znášli kraj ten, ony ráje věčné,
„Znášli kraj ten, ony ráje věčné, Vlast tu krás a duchů palouky, Kde se ctnost a láska za ruky Vedouc čistí v záři ve slunečné? Tam kde větry chvějí tichořečné, Palmy klenou stinné oblouky, Tam kde z vonných myrtů, souzvuky V trudnou duši, slavík lije vděčné? Znášli kraj ten, kde tma s horkem zajde, Bez trnu se růže červená, A svou jilmu každý břečtan najde? Tam kde mutné vyschnou časů řeky, Kde choť, sestra, jedno znamená: Tam jsem tvá a ty můj po vše věky.“
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BUL
Клод Жозеф Роже дьо Лил
Марсилеза
Напред, деца на родний край, — денят на слава иде пак! Пред нас тиранството без страх развява своя кървав стяг. Вий чувате ли тез войски в полето страшно как реват? Те с нож към ваште синове и вас настръхнали вървят! С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий! Що иска тази рабска сган — наемници, цар и васал? И за кого врагът жесток е тез вериги изковал? Момци! за нас са те, за нас! Тираните без свян и срам вековната робия пак ще искат да наложат нам! С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий Какво! та чужденци ли тук ще съдят в родния ни кът? Нима тез гузни врагове духа ни смел ще да сломят! О Боже! рабски ли ръце ще сложат робски нам хомот? Над наште волни съдбини — не щем, не щем ний нов деспот!… С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий! Тирани, треперете вий — (о, вий — позор за нищий век!) О, треперете! — иде край, и този край не е далек. Момците наши са пред вас, за бой изправили гърди: о, нека паднат те — пръстта наново пак ще ги роди! — С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий! Враг врага нека да познай: Бъди герой, бъди юнак! Но с меча милост издигни над победения си враг. Ала потисника жесток — вълк хищен, който кръв желай пред наште майки и сестри — гнева ти нека той познай! С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий! Любов, любов към род ний край, за мъст ръка ни подкрепи! Свободо скъпа! зарад теб ще мрем ний в кървави борби! Свободо! знамена развей! Победата ни там зове: и нека твойто тържество да видят твоите врагове! С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий! Куплет на децата: След наште братя идем ний — сплотени дружно в боен ред: геройският им прах за нас ще бъде пример и завет. Такава слава — както тях, едва ли нас ще увенчай; но нищо! зарад родний край ще мрем, ще мрем, ще мрем без страх! С оръжие в ръка, един до друг сме ний: Напред! с нечиста кръв пръстта да се напий!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
杜依中
游华藏庵
百年尘劫里， 过眼一风灯。 解脱人皆佛， 清闲我亦僧。 升沈原有故， 梦觉果何凭。 借得蒲团力， 消磨障几层。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
LZH
李應詔
寳陀寺
茫茫鷲嶺水雲賖， 今古莊嚴大士家。 檻外碧空垂法象， 月明島嶼盡蓮花。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر أبو بكر الصنوبري
قصيدة ذبت حتى ما يستدل على أن
ذبتُ حتى ما يُسْتَدلُّ على أنّ يَ حيٌّ إلا ببعضِ كلامي
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T6
ENG
Thompson, Francis
TO A CHILD HEARD REPEATING HER MOTHER'S VERSES
As a nymph's carven head sweet water drips, For others oozing so the cool delight Which cannot steep her stiffened mouth of stone — Thy nescient lips repeat maternal strains. Memnonian lips! Smitten with singing from thy mother's east, And murmurous with music not their own: Nay, the lips flexile, while the mind alone A passionless statue stands. Oh, pardon, innocent one! Pardon at thine unconscious hands! “Murmurous with music not their own,” I say? And in that saying how do I missay, When from the common sands Of poorest common speech of common day Thine accents sift the golden musics out! And ah, we poets, I misdoubt, Are little more than thou! We speak a lesson taught we know not how, And what it is that from us flows The hearer better than the utterer knows. And thou, bright girl, not long shalt thou repeat Idly the music from thy mother caught; Not vainly has she wrought, Not vainly from the cloudward-jetting turret Of her aerial mind, for thy weak feet, Let down the silken ladder of her thought. She bare thee with a double pain, Of the body and the spirit; Thou thy fleshly weeds hast ta'en, Thy diviner weeds inherit! The precious streams which through thy young lips roll Shall leave their lovely delta in thy soul: Where sprites of so essential kind Set their paces, Surely they shall leave behind The green traces Of their sportance in the mind; And thou shalt, ere we well may know it, Turn that daintiness, a poet,— Elfin-ring Where sweet fancies foot and sing. So it may be, so it shall be,— O, take the prophecy from me! What if the old fastidious sculptor, Time, This crescent marvel of his hands Carveth all too painfully, And I who prophesy shall never see? What if the niche of its predestined rhyme, Its aching niche, too long expectant stands? Yet shall he after sore delays On some exultant day of days The white enshrouding childhood raise From thy fair spirit, finished for our gaze; While we ( but‘ mongst that happy “we” The prophet cannot be! ) While we behold with no astonishments, With that serene fulfilment of delight Wherewith we view the sight When the stars pitch the golden tents Of their high encampment on the plains of night. Why should amazement be our satellite? What wonder in such things? If angels have hereditary wings, If not by Salic law is handed down The poet's crown, To thee, born in the purple of the throne, The laurel must belong: Thou, in thy mother's right Descendant of Castilian-chrismed kings — O Princess of the Blood of Song!
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر ابن هتيمل
قصيدة أَدَمي بِزَعمِكَ يا طَلَل
أَدَمي بِزَعمِكَ يا طَلَل يُجريهِ سافِكُهُ طَلَل إن دالَ لي دَولي عَلي هِ فَعَلتُ فيهِ كَما فَعَل أَإِذا خَضَعتَ لَهُ استَبَدَّ وَإن نَزَلتُ لَهُ رَحَل حكَّمتُهُ طَلَبَ النَّصي فِ فَجارَ فيَّ وَما عَدَل أحيا لِفُرقَتِهِ بِلَيتَ وَرُبَّما وَعَسَى وَعَل ذاك الأعز مِن الصَّبا بَةِ جالِبٌ عِزَّ الأَذل وَأَنا الفِداءُ وَقَلّ ذا كَ لمَن تَكَحَّلَ بِالكَحَل مَن لا يَصُدُّ عَن الصُّدُو دِ ولا يَمَلُّ عَن المَلَل قَمَرٌ إذا طَلَعَ استَسَرَّ البَدرُ مِنهُ أَو أفَل غَرسُ القَضيبِ عَلَى الكَثيب مِنَ القَوامِ عَلَى الكَفَل تُدمي النَّواظِرُ خَدَّهُ تَرفاً وَتَجرَحُهُ القُبَل وَتَكادُ وَردَةُ وَجنَتَي هِ تَذُوبُ مِن صَبغ الخَجَل يا مُشبِهاً بيضَ السُّيُوفِ وَمُشبِهاً سُمرَ الأسَل رِفقاً فضإنّي يا أُمَي مَةُ في حِمَى مُوسَى الأَجَل مَلِكٌ يُجيرُ عَلَى الزَّمانِ اَما يُجيرُ عَلَى المُقَل عَذبُ الفُكاهَةِ لا يَخا فُ نَزيلُهُ مِنهُ الخَطَل
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Shishkov A.A.
Ротчеву | «Велико, друг, поэта назначенье...»
Велико, друг, поэта назначенье, Ему готов бессмертия венец, Когда живое вдохновенье Отчизне посвятит певец; Когда его златые струны О славе предков говорят; Когда от них сердца кипят, И битвой дышит ратник юный, И мать на бой благословляет чад. Души возвышенной порывы Сильнее власти роковой. Высоких дум хранитель молчаливый, Он не поет пред мертвою толпой. Но избранным приятна песнь Баяна, Она живит любовь к стране родной, И с ней выходит из тумана Заря свободы золотой, Боготворимой, величавой. О, пой, мой бард, да с прежней славой Нас познакомит голос твой, Но не лелей сограждан слуха Роскошной лютнею твоей: Они и так рабы страстей, Рабы вельмож, рабы царей, В них нет славян возвышенного духа И доблести нетрепетных мужей. Они ползут к ступеням трона, Им лесть ничтожная дана. Рабов воздвигнуть ото сна Труба Тиртеева нужна, А не свирель Анакреона.
T4
社会、权力与历史
T6
T4
T4
ARA
الشاعر ابن الخطيب الإربلي
قصيدة الحمد لله على أنعامه
الحمد لله على أنعامه حمدا يكافى الفضل في أقسامه ثم الصلاة والسلام التالي على النبي أحمد والأل والصحب والتابع بالاحسان الى انقضاء عمر الزمان وبعد يا أخي هداك الله الى طريق رشد يرضاه فهاك ما يجمعها مختصرا من رجز على المهم اقتصرا فان جل الوقت مصروف الى ما ألهم الله تعالى وعلا مما يراه ذو النهى والعقل فرضا بعينه وقوف النقل ما لا يليق باللبيب يعرض عنه الى شيء سواه يعرض لكن حق القصد والاخاء على فروض أول السخاء أوجب أن أبغى بهذا النظم ما رمته من ضبط هذا العلم إجابة لما التمست فاتبع هداه فهو غنية للمستمع واعلم بأن الرست أصل الكل عنه تفرعت بحكم العقل وأنه أول ما تفرعا عنه ثلاثة فصارت أربعا الرست والعراق ثان تابع وزر وكند وأصبهان رابع نزولهن من على الأركان وعدة الأخلاط في الانسان فشبهوا الأول في الآثار بالمرة الصفرا وركن النار وثانيا بالدم والهواء وثالثا ببلغم والماء والختم بالسودا وركن الأرض عن ذي الطباع فعلها بالفرض فأثر الرست إذا في النفس كطبعه حرارة مع يبس ومن هنا أثر بعضها فقط فانقبض البعض به أو انبسط ومن هنا أثر بعضها فقط فانقبض البعض به أو انبسط ثم لهن أبحر فالأول ذو خمسة معروفة تستعمل وهي من اليكا الى أن تنختم بالبنجكا والاصبهان قد علم كردانيا نهفت ثم الباقي كل له بحران باتفاق ولم يسميا وبعض حققا للاصبهان آخرين مطلقا ثم لكل نغمة فرعان تفرعت عن أربع ثمان عن أول زنكة عشاق للبوسليك والمأى العراق ثم لثالث بزرك راهوى عن رابع نوى حسيني قدروي فصارت الانغام اثنى عشرا واضطربوا في الوضع والذي أرى أن يوضع الأصل وفرعاه معه أو الأصول تمت المفرعه مثنى كذا أو الأصول الاربعة وزنكلا وبوسليك تبعه بزرك مع نوى وعشاق مأى والراهوى أو الحسيني قد نأى بمثل ذا تحفظ فيها النسب في حكم طبعها واذ ترتب على البروج ونجومها فضع رابعهن ثانيا ثم التبع ثم ببدء كل فرعين على ترتيبها الآن وبالباقي ولا حتى يكون قوسها والمشترى لنغمة العشاق عند النظر وفرعوا من كل شدين نغم سموه آوازاً فبعض قد رسم للرست والعراق نيروز ولم ينقل له خلف بذا المأى حكم والآخران لهما الشهناز للبوسليك والنوى الحجاز وخذ لفرعى زرو كند سلمكا للزر كشى مأى وزنكلا اتركا وللحسيني وعشاق نقل كوشت والبعض مخالف نقل عنه لزروكند أصبهان كوشت والشهناز في البيان لماءة وبوسليك جعلا حجاز للعشاق معه زنكلا وسلمك على الحسني والنوى والذوق يدرى من على الحق التوى وفرعوا عن هذه الاوازات ما سمى الثاز ثلاث شازات عن كل أوازين فرع ثالث منهن عزال وذاك حادث عن نغمتي شهناز والنيروز لسلمك والزركشى العزيز فرع زوالي وأما العكبري فعن حجاز وكوشت فانظر وبعض من دقائق الفن حوى رتبها العشاق بعده النوى والبوسليك الرست والعراق والاصبهان وله اللحاق بزروكند وبزرك زنكلا وراهوى والحسني تلا واجعل اختتامها الحجازي ونقل المأى إلى الاواز وبدل الكردانيا بالزركشى ولم يبن كيف عن الاصل انتشى وما أتى مما عدا المذكور فخارج عن عدها المشهور كمستعار رمل والنهرى كذا الخوارزمي والمحير وان للعقل مجال التكثير وان يركبها بكل تقدير وكلما انتهى به إلى عدد زاد عليه غيره ولا يحد لكنها لم تسم ولا نقل وما على عدة أنغام عمل يعزى إلى الاعرف منها الاكبر وان سميت بعضها لم ينكر فانه لا حجر في التركيب والفخر في ذى صنعة وطيب فلتك ذا عناية في العمل بلذة السامع في المعجل وحسن الامتزاج في الشدود واحذر من التنفير والتبعيد وان رأيت طربا فاعمد إلى زيادة الوجد عليه وانقلا الى أواز ما استلذ ثما الى سواده وكلا مما يلذ أولا الى الحصار وغير ذا موجب الانحاصر وربما مات به ذو وجد ان كان الانتقال نحو الضد فان عشاقا وبوسليكا ثم نوى تفيدنا تسلكيا الى شجاعة وبسط قوه وتبعث الشخص على الفتوه يليق بالترك وبالزنوج وساكني الجبال والعلوج ثم لنيروز وأصبهان والرست والعراق في الانسان بشر ولذة وبسط وانبذن ما قد بقى منها بقبض وحزن وكان في النقل الى الحسني من العراق نفرة الضدين ثم اتقن الضرب وحققه وهل يصح دون ضبطك الصرب عمل وجملة الادوار سبعة وقد خص ثقيله ثلاثة تعد بأول الثقيل ثم ثانيه ثم خفيفه فخذ معانيه والرمل اثنان فمطلق وما قيد بالحفيف منه فاعلما وهزج والفاختي السابع وقل ما يبنى عليه الصانع وينبغي تلطف الفوال بعلمه أمزجة الرجال وحالة القول وان يستجمعا لكل موضع لطيف قطعا من أشرف الاشعار ذا صنائع فاعلة في ألطف الطبائع يورد كلا في المكان اللائق في نغم مناسب موافق منتخباً محاسن النظام بورده في أنسب الأنغام يختار للنسيب والأشواق واللطف مثل نغمة العراق وللشجاعة وبسط النفس كنغمة العشاق دون لبس الموجد والرقة والحزن أرى كزروكند والحسني ومأى فان هذا باللبيب أنسب وهو لدى كل الطباع أعجب وتكمل اللذة فيه واذا خالفه فقد يؤثر الأذى أو ينقص اللذة ثم يقتصد لكل طبع وفقه ويعتمد فعل المداوين فلليبوسه بضدها رطوبة محسوسه كعكه وبارداً بسخن كضدّه فعل الصحيح الذهن وربما وافق في العلاج موافق السامع في المزاج فلا يملهم بتطويل ولا يقطع دون قصدهم وأولا يرقب حال الكبراء ثم من حركه الوجد مع السمت الحسن والأصل طيب الصوت والديانه فيه وصدق القول والصيانه فإن أتت مع جودة الأعمال فقد أتى بغاية الكمال صاحبها محمد نجل على ناظمها ابن الخطيب الاربلى يقول هذى غنية لمن عقل وقد نظمتها بيوم أو أقل وذاك في مرتداد الهجريه تسع وعشرون وسبع ميه وعدة المجموع في نظامى بيت ومائة مع الختام وكملت أرجوزة الأنغام والحمد لله على الانعام ثم على خير الورى سلامى ما سرحت سائمة الانعام
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T5
BEN
উকিল মুন্সী
আমি মইলে কি লাভ তোর বন্ধুয়ারে
আমি মইলে কি লাভ তোর বন্ধুয়ারে আমি মইলে কি লাভ তোর। বন্ধুরে মইলে যদি হও সুখী প্রাণ নিতে রাইখ না বাকি পাখি উড়ে শূণ্য হোক পিঞ্জর। দেহ পিঞ্জর হলে শূণ্য, তোমায় লোকে বলুক ধন্য এই মরণের করি না আর ডর।। তোর সনে করে পিরিতি, আঁধার হলো চোখের জ্যোতি ভাবে বুঝি উকিল তোমার পর।। (কৃতজ্ঞতা : বাংলা লাইব্রেরী)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Henry Wadsworth Longfellow
In The Harbour: Prelude
As treasures that men seek, Deep buried in sea-sands, Vanish if they but speak, And elude their eager hands, So ye escape and slip, O songs, and fade away, When the word is on my lip To interpret what ye say. Were it not better, then, To let the treasures rest Hid from the eyes of men, Locked in their iron chest? I have but marked the place, But half the secret told, That, following this slight trace, Others may find the gold.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر محمد توفيق علي
قصيدة يا هَذِهِ الدارُ بُعداً لا تُضِلّيني
يا هَذِهِ الدارُ بُعداً لا تُضِلّيني اللَهُ مِنكِ يُنَجيني وَيَحميني ما زادُكِ الدَسِمُ القَتّالُ يُشبِعُني كَلّا وَلا عَذبُك المَوبوءُ يَرويني أَنا الدَفينُ بِلا مالٍ وَلا حَشَمٍ وَلَو غَدَوتُ عُلىً بَعضَ السَلاطينِ كَأَنَّني وَسِتارُ المَوتِ تَحجُبُني عَنِ النَواظِرِ إِلّا ناظِرَ الدينِ فَلَيسَ غَيرُ رَجاءِ اللَهِ يَنفَعُني وَلَيسَ غَيرُ رِضاءِ اللَهِ يُرضيني
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
CES
Čermák, Bohuslav
Marina Dmitrevna. (I.)
Ne to kouře větrem pochvácené v sežloutlém se buřanu potácí, ne to mraky stepí rozvalené, temné mraky, hučící buřnáci; tatarská to orda tmíc se v dáli kouře valem, bouří v step se valí. Tisíc jezdců, dobrých tisíc koní, o třemeny jatagany zvoní, blýská kopí, toul na pleci tmělý, ostré drnčí kalené v něm střely. Sdupán buřan, zem pod nimi stená, v prachu mládci, na komoních pěna, skok za skokem pestří turbany se, pestří pasy, blyští kaftany se. Hoj, jak děsně bunčuky se hříví, větrem vzdmuté, s půlměsícem zlatým, a nad nimi s křídlem kropenatým supů hejno pochod skřehá divý. Hoj, jak kotly víří, trubka kvílí v bujný ryk, že vzduchem pozatřese, jak by řinkot, šum v dupoty bily, v dál i šíř se temným hromem nese. Hoří oči, pěsť se v ocel vtíná, prsa šíří, ret se v ret zapíná, v sedlo puška mlátí, ořům v boky, praská řemen pod divými skoky. Dále dál, ta vřava rozkypělá po stepi se valné rozletěla, ne zaskočit, zvěř polovit, zlapat: v rum vše zvrátit, zdrtit, rozešlapat.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Krátoš, J. V.
A předce... je zničíme!
Vypravují staré letopisy, české divadlo že kvetlo kdysi; bylo tepnou národního života, marně se oň pokoušela cizota. Avšak nyní – jaká změna! Český duch v něm již jen stená. „Vlasteneckých“ družstev dluhy staré ssají z české musy druhdy jaré. Frašky z vídeňského polosvěta, z předměstských divadel Paříže, každý cizí škvár se u nás smetá, světové by náš lid uvyk’ manýře. Již i tingltanglů, cirkusů vzděláváme lid náš ve vkusu; aby zevnější byl úspěch jistý, získala též správa žurnalisty, a ti chválí všecko šmahem, u vědomí velkém blahém: z „tátrum“ českého že konečně český lid vyženou bezpečně.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ITA
Giorgio Gradenigo
XVIII
Vera Isabella e veramente figlia di bellezza e d'onor albergo eletto, nel cui bel giovenil, pudico petto sempre onestate Amor guida e consiglia, così il seren de le tranquille ciglia non turbi nebbia di noioso affetto, e la guancia onde vien tanto diletto sembri ognor rosa candida e vermiglia, come a l'alma, al bel viso, al casto seno grazia e virtù crescendo, in me sormonta pensier d'amarvi e celebrarvi a pieno, onde forse avverrà ch'a scorno e onta del tempo fia da l'Arno al Tago e 'l Reno per me vostra beltate un giorno conta.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BEN
শাহ মুহাম্মদ সগীর
শুন সখীগণ মোহোর বচন
শুন সখীগণ       মোহোর বচন কহিতে বহু দুঃখ ভার। জে কিছু দেখিলুঁ     নয়নে লখিলুঁ বিচিত্র পুতলি আকার।। ভুবন শোহন        মদন মোহন সিদ্ধ বিদ্যাধর জিত। হেরি রূপ তান      হরে মোর প্রাণ নিমেখ হৈলুঁ মুহুশ্চিত।। কামানলে মোর      দহএ  অন্তর ঔখদ না মানে আন। জাইতে নাহি ঠাঁই     সেয়াস্তি ন পাই কি বুদ্ধি রাখিমু প্রাণ। (কাব্য : ইউসুফ-জোলেখা)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Волохонский Анри Гиршевич
Сонет
Стих голубь соловья свинцовым бликом Голубка соловья – глубокая вода Плыви туда туманом в никуда Вдоль голубых сирен пернатым ликом Пусть всхлипнет гонг и булькает дуда На дне ручья прощальным звоном тихим – Не вспомнит их ни серебром ни лихом Пустая память – белая слюда И белый лотос вздутый корень чей Волынка памяти его вкусившим Дурной турнир с персоной без речей Сплясать вничью с полусловесным бывшим Не искусит – как соловей ничей В свинцовом горле славословьем плывшим
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
CES
Stašek, Antal
Na dráze života.
Přilétli s nebe snové půvabní, na hlavě vínek nejluznějších květů, na juné tváři růže zarděné, radosti úsměv na rozchvěném retu, pohárů rozpěněných v rukou lesk, myšlenky hvězdic kolem čela vity, ve zraku jasném modrou oblohu, v lazuru její žhavých slunek třpyty. Uprostřed květných luhů jinoch stál, na jeho duši slétli geniové, do srdce nadýchali květnou báj, vzbudili v ňadrech citů roje nové. Zrak upřel mládec v dálnou dálavu, i uzřel tamo celých světů vnadu: lásku i rozkoš, zlato, slávu, čest, a dívku kynoucí mu prostřed sadů. Uchvácen touhou v smělých útrobách za zjevem světlým dal se v jiné kraje; při každém kroku ale jeden sen opustil jej, i odvál v říši báje. Každičké slasti krůpěj nejmenší geniem jedním zaplatil v své pouti – v čelo již vráska počíná se rýt, nepokoj srdce kalí, duši rmoutí. A když je vidí, any letí dál, prudčeji pádí, kam jej nitro pudí; ale tím více opouští jej sny, smutek se vkrádá do zbouřené hrudi. Odlétly všechny – v dálné dálavě s očí mu zniklo, co jej táhlo silou: láska i rozkoš, zlato, sláva, čest, půvabné sady s kynoucí mu vílou. Zabloudil v poušti – kamo vrhne hled, unylá práznost zeje naň, tma čírá, ba vlastní nitro, sestárlé jak step, smrtelnou úzkostí jej bolně svírá. Zatoužil nazpět v mládí ztracené, zatoužil nazpět po snech čaroluzných, z nichž ani jeden nezbyl zmdlelému uprostřed myšlenek a citů hrůzných. „Vraťte se, vraťte snové mládí zpět, sleťte se s hůry na mou duši sirou, tak jako ptactvo na chrámovou báň, byste mne nadchli nové síly vírou.“ Geniů sbory, snové půvabní v oblaků strou se po obloze hávu, v neznámý plují kraj na křídlech svých, s úsměvem klidu hledí v zemskou vřavu, nevidí srdce bolem skrušené, nesou se dále, až se tratí zraku – a poutník hyne pod břemenem svým v života poušti prostřed tmy a mraků.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Rodionov I.D.
Удалец | «Наделила судьба...»
Наделила судьба Добра молодца Красотою лица, Силой, удалью. И чего для него Больше надо бы -- Работай да прельщай Сердца девичьи. Убирай свой домок, Приготавливай, Да подругу себе Приноравливай. Да далеко зашла Удаль молодца, Захотелось ему С ней помыкаться. Захотел испытать Жизнь он вольную, Погулять, поглядеть Русь раздольную. И пошел он, не внял Мольбам матери, Не кидать чтоб ее В горькой старости. Год проходит, другой,-- Нету весточки, Где живет, как живет Добрый молодец. Уж на третий дошел Слух до матери, Что идет ее сын По Владимирке. Что идет он, в цепях Крепко скованный. Что сгубила его Удаль с волюшкой.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر سليمان الصولة
قصيدة هذا المقام لإبراهيم بانيه
هذا المقام لإبراهيم بانيه اللَه يحفظه من عين شانيه انزِل به آمناً من كل حادثةٍ وقل لحساده الرحمن واقيه يا صاحب البيت لا يعنيك حاسده فإن للبيت ربّاً سوف يحميه
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
何遷
金泉寺
招攜不厭論文地， 為爾來尋江苑秋。 對酒已拚連夜醉， 相思無那隔年愁。 簾開疏豁鳥窺戶， 林薄翠微人倚樓。 把臂法筵應有伴， 行藏一笑共虛舟。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
沈有开
探桂
客至池亭寂， 秋香一径深。 开能当白日， 耐得是丹心。 老干花无准， 疏枝叶有阴。 小山悲往事， 相对发长吟。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
CES
Heyduk, Adolf
Dvojí písmo.
Sám za odlivu u moře jsem stál a do písku Tvé milé jméno psal, leč příboj náhlý na písek se vlil a rázem mi Tvé jméno odplavil. Pak příboj žití Tebe též mi vzal, a rudý výkřik v hruď mi napsal žal, a třeba příboj žití na mne pad’, ten výkřik nevymizel posavad. I hoří v hloubce tajných srdce ryh jak hvězda v moře pouštích zapadlých, a v ty když ponořím se duchem svým, vstříc rudě šlehne mi, až zaslzím!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
LZH
陈遇夫
桐洲杂诗
远俗宜吾道， 移家住水村。 估帆朝逐市， 渔火夜过门。 风静微留岸， 潮归浅出源。 小洲行处有， 随意筑新园。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
RUS
Jakubovich P.F.
Прощание | «Промчалась молодость -- и нет от ней следа!..»
Промчалась молодость -- и нет от ней следа! Одних ошибок ряд да поздних сожалений... А как томилась грудь желанием труда, Каким избытком сил и светлых вдохновений! Кто ж, кто виновен в том -- ужели я один? Я честно жить хотел: на жертвенник священный Любви к родной стране, как сын и гражданин, Я лучшие дары сложил рукой, смиренной -- Свободу, молодость и песен чистый жар... И если иногда, в уныньи малодушном, Не как герой встречал губительный удар Иль самолюбия бывал рабом послушным, То чаще -- жертвой был... Я ощупью вперед, Сквозь бурный вихрь и мрак, шел к цели благородной; Себе я сам был вождь, советник и оплот, Мне совесть лишь была звездою путеводной... Историк будущий! К тебе взываю я: Коль посреди имен, отмеченных несчастьем, Ты вспомнишь и мое, -- пускай рука твоя Мой образ начертит с холодным беспристрастьем, Не нужно лавров мне, не нужно пышных роз -- Пусть их возьмут бойцы, не знавшие сомненья; Но тяжких ради мук, обид и тайных слез Винам моим молю пощады и забвенья!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
BEN
খালেক বিন জয়েন উদ্দীন
একুশের ছড়া
একুশ এলে গাছে-গাছে শিমুল ফোটে একুশ এলে শিরায়-শিরায় রক্ত ছোটে। একুশ এলে ফেব্রুয়ারির গানটি ধরি। একুশ এলে কালো রঙের ব্যাজটি পরি। একুশ এলে মায়ের ভাষায় মিছিল ডাকি, একুশ এলে বর্ণমালার ছবি আঁকি।
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
马非
发现
两个女的从那边过来 一看就是两只鸡 这是明摆着的 同样明摆着的 与她们相对走来的两个女人 肯定是良家妇女 两只鸡嘴不停地动 可能在谈论昨夜的生意 两个良家妇女也说着什么 似乎在咒骂两只不要脸的鸡 两只鸡过去了 已置身两个良家妇女的身后 两个良家妇女频频回头 目标当然是鸡 这时不好理解的事发生了 两个良家妇女的眼中 不光有鄙视的火 还有另一种火烧得更凶 人类称它为嫉妒 当时我赤足坐在路边 面对一个补鞋的老头 我的鞋跟掉了 目睹这一幕 百思不得其解 以至光脚走到三步开外
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
BUL
Татяна Бек
Песен за щуреца
В градинка крайпътна ще свърнем, далеч от асфалт нажежен… Щурецът под нашата пейка си пее, от нас несмутен. Дали просто тъй все си пее, цвърчи, без да може да спре — или с песента на душата не дава покой — да умре. О, хванах го! Той притеснено мълчи и мустачки върти. … Щурченце, ти, мое детенце, зелено глупаче си ти.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
CES
Hradecký, Josef
ZMLKLÉ PARKY SNILY...
Zmlklé parky snily poslední sen léta, do zamžených dálek tichý večer dých’. Sadem táhla tichá melodie měkká, něžný smutek noci chvěl se na větvích, zalil moji duši, nadějí tam zpíval, a ty’s přišla zase tiše do snů mých. Mluvila jsi ke mně tichým chvěním stromů, dýchal jsem tě vzduchem, slyšel jsem tvůj hlas jako hudbu tklivých, neurčitých tonů, v chvění bílých růží pohled tvůj se třás’; tušil jsem tě v hvězdách, splynula jsi s nocí, záře luny zlaté byl tvých očí jas. Byl jsem plný tebe, dýchal jsem tvým dechem, tvoje ruka měkká hladila mně líc, slyšel jsem tvou hudbu, vracela se echem, na obzoru hořel jas tvých zřítelnic; v tichu vlahé noci stiskla jsi mi ruku, nepoznaným krásám šli jsme spolu vstříc. Zmlklé parky snily tvými sny v tvé touze, vlnily se rytmem bílých ňader tvých, zpívaly mi v tichu stlumeně a dlouze, a já viděl tebe procházet se v nich... Podal jsem ti ruku, šli jsme spolu nocí čisti ve svém snění... Daleko byl hřích.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
PAN
Ajmer Rode
ਤੇਰਾ ਸੁਪਨਾ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਭੁਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ਼ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਜੋ ਅਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁਲਦਸਤਾ ਲਈ ਖੜਾ ਸੀ ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਜੋ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇਰੇ ਲੰਮੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜੋ ਛਤਰੀ ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੇ ਹਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਉਹ ਮੈਂ ਸਾਂ ਤੂੰ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਨਿਰਵਸਤਰ ਤੁਰੇਂ ਹੱਸੇਂ ਨੱਸੇਂ ਤਿਲ੍ਹਕੇਂ ਅਤੇ ਤਿਲ੍ਹਕਦੀ ਦੀ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਹੋ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
小满
沿着水流的方向回家
去镇上赶集必须要经过老石拱桥 桥下除了东倒西歪的乞丐 还有几个瞎眼的算命先生 把手中的纸牌拍得啪啪作响 “抽牌看相啊，不准不要钱啊” 总有穿斜襟蓝卡织布衣的母亲 蹲在他们面前，听他们口水横飞 掐指神算。记得至少有一次 少年同母亲赶完集，手里 还拿着舍不得吃完的洋糕 母亲的手指在扇形牌张上犹移 然后，在中间抽出一张 桐油漆过的牌张上赫然一副红棺材 少年吓得心呯跳，抬头看母亲 再看先生想在脸上找谜底。 “再抽一张么，加五角” 再抽一张是一个小矮子正爬梯子 这次母亲是靠边角抽的 少年盯着母亲板着的脸 “棺材棺材一一升官发财 矮子爬楼梯一一步步高升 大妹子，好签，上上签 再加五角” 少年悬着的心落下来 几下把凉了的洋糕啃完 卖水豆腐的老乡挑着空担 老远打着招呼 我就是那曾经的少年 我看到少年牵着母亲的手 沿着水流的方向回家
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Барто Агния Львовна
Копейкин
В будний день и в выходной Раздается за стеной: — Ты возьмешь меня на пляж? — Что ты мне за это дашь? — Очини мне карандаш! — Что ты мне за это дашь? Алексей пришел из школы, Это он ведет торги (Знаю я Алешин голос, Узнаю его шаги). Он со всех взимает плату. Застегнул штанишки брату — Взял с него за попеченье Полпеченья. — Подними очки, голубчик!— С просьбой дедушка к нему. Отвечает милый внучек: — Дашь копейку — подниму! Алексей пришел из школы. Он теперь придумал так: «Если выучу глаголы, Сам себе даю пятак. Если выучу приставки, Я потребую прибавки». В будний день и в выходной Раздается за стеной: — Алик, дедушке поможешь На восьмой дойти этаж? — Алексей, отца уважь!— А в ответ одно и то же: — Что ты мне за это дашь?
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
CES
Nejedlý, Julius R.
Žena husitská.
Na západě již rudá zář pochovává den a rudou září vršek s kapličkou osvětlen; v kapličce před oltářem tu žena poklekla a ze srdce se modlíc ze srdce povzdechla. „Otče náš na nebesích! moc převelkou ty máš, dej sílu mužům našim, vlej chrabrost ve voj náš – však velkým kdy, ó Pane! převelkým kdy náš hřích: pak sám shlaď, Otče, rod náš – jen smrt ne od cizích!“... A pode vrchem, na němž ta kaple k nebi ční, tam boj se vlní krutý a ráz za rázem hřmí a křižáků voj lítý, sotva byl ucouval, se s novou zase silou ku předu dere dál. „„Nuž boží bojovníci! Bůh neopustí svých; tož za mnou, bratři, za mnou do řad nepřátelských!““ – Tak starý volá Božeh, zas nadšeně zní zpěv a blesk jak nebem bouřným, tak půdou rdí se krev. A jako jarý jelen se vrhá Božeh v boj a ve střed šiků cizích se řítí český voj a s vichry hučí hromu hluk, nebem blesk jen plá a zmatek v cizím voji – druh vražděn od druha. Tu lítá bouře míjí, nepřátel prchá pluk, již hvězda nebem svítí a utichá již hluk. Husité zpěvem vzdavše dík, šetří raněné, pak spánkem sílí ty údy znavené. A měsíc nebem pluje, ku kapli vleče se muž krví pobrocený – to starý Božeh je; však sesuto půl kaple – „„Ó ženo, ženo má! Či na smrt raněnému mi bouř tě urvala?““ A jak se ssutinami k oltáři bráti chce, na stupních oltářových – bez duchu žena je; tu krví pobrocený pokleká Božeh k ní a líbá líce bledé a slza v oku dlí. „„Má ženo, drahá ženo! hle Božeh, Božeh tvůj! jsem těžce, na smrt raněn, již rány ovlažuj a zastav proudy krve, ty proudy převřelé a věz, že zahnány již ty roje vetřelé.““ – I zadumá se žena – „Ach, nejsi-li jen duch, pak veleben a chválen budiž všemocný Bůh!“ A slzami mu vlaží ty rány palčivé – tu náhle temní zraky se jeho ohnivé... „„Ha, slyš jen, ženo, slyš jen – neb mámí mne snad sluch? jak z dálí nové roje – ach pomoziž nám Bůh! – jak vrahů nové roje se valí, valí sem – ach, ženo, ženo drahá... já blízek smrti jsem! – – Již cítím sahat na mne poslední hodinu – kdo povede, ach kdo teď v boj moji družinu? – když matka v oulu zemře, roj pak se rozlétne... ať nedozví se, ženo, můj roj o smrti mé... Zde umírajícímu mně, ženo, přísahej, že nikdo o tom nezví – a hned, hned pochovej mou mrtvolu, byť teplou – mezi tím kamením... a místo klaté neznač nižádným znamením!““... – To řeknuv usnul na vždy a žena objala naposled chotě svého – z krunýře vyzula a teplé ještě tělo zakryla kamením – – pak lesklý helm a pádný meč připla údům svým. Však blíž a blíže hučí nepřátel divý ryk a Husité se staví již v nový, chrabrý šik; než, křižáků roj velký a je roj nezemdlen, Husitů voj ach mdlý již – již s vrchu setlačen... Tu – v střed se nepřátelský helm vrhá Božehův a za ním skrovná četa husitských hrdinův – a kraji den již vládne – již prchá nepřítel, zanechav v kapli mnoho a mnoho mrtvých těl. – A zlaté slunko pluje spanilým blankytem i osvěcuje tiše tu pobrocenou zem – kde voj, mdlý bojem, klečí a kde na kamení tu mrtva leží žena – kde hrob bez znamení.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
SPA
José Plácido Sansón
Un episodio: Tinguaro
Allí San Roque está De heridas lleno sube Tinguaro por el risco, y brama Lugo venció; se oscureció la fama del gran Tinerfe, el de la voz de trueno Fatiga al héroe el desigual terreno; siéntese fallecer, y amor le inflama, y sigue, y sigue: un español le llama; vuélvese, y este le atraviesa el seno. Tinguaro pereció: luto, agonía, arrastra el eco en pos, de peña en peña; llora su inmensa soledad Nivaria. Y allá del Teide en la caverna umbría se oye: ¡Murió la independencia isleña! ¡Murió con él la libertad canaria!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر ابن سناء الملك
قصيدة إن تجنيك فلا ذقته
إِنَّ تجنَّيك فلا ذقْتَهُ علَّم قلبي كيفَ يَنْسَاكَا ما أَنتَ يا قلبيَ قَلْبي إِذا راعَيْتَ إِلْفاً ليس يَرْعَاكَا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
何光明
观点
人说 上帝造云 每一片的形状 每一幕的划面 都是独一无二的 上帝说 人眼看到的云 每一片的形状 每一幕的划面 其实都是重复的
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
CUSTOM:认知差异
SPA
Cristóbal Pérez Rincón
De el libro Parnaso publicado en Sevilla por Alons
El leve ardor, la presunción profana al Tracio Támiras turbo el seso, el filántrico amor creció en exceso, y dio la fruta sin razón, y vana La dulce voz, la vena soberana que fuera eterna, si tuviera peso, tuvo el principio recto, el fin avieso; que de soberbia tales frutos mana Entró en certamen el mancebo osado con las hijas de aquel que el rayo envía, mas fue de voz y vista despojado. Mas vos en ciencia y humildad fundado, a las Musas honráis, o gran Mejía, y así sois de la Musas laureado.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
CES
Kolář, František
Boly mého srdce. (2.)
Kvítko jak po vláze roztoužené k nebesům vysílá povzdechy, od blankytu ždajíc útěchy: tak mé k Tobě srdce zkormoucené. Jako ptactvo tichne okouzlené, slavíka když slýchá výdechy, řinoucí se jemu na spěchy z hrdélka zpěvného vylouzené: Tak kdy zpěv Tvůj slyším v tichém loubí, a s ním zvuky loutny dojemné, mysl truchlá s klidem se mi snoubí. Ale mír ten z duše mi hned mizí, že Tvá ústa čarná místo mne celovat, ach, rtové budou cizí! –
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Hughes, Richard Arthur Warren
Winter
Snow wind-whipt to ice Under a hard sun: Stream-runnels curdled hoar Crackle, cannot run. Robin stark dead on twig, Song stiffened in it: Fluffed feathers may not warm Bone-thin linnet: Big-eyed rabbit, lost, Scrabbles the snow, Searching for long-dead grass With frost-bit toe: Mad-tired on the road Old Kelly goes; Through crookt fingers snuffs the air Knife-cold in his nose. Hunger-weak, snow-dazzled, Old Thomas Kelly Thrusts his bit hands, for warmth ‘ Twixt waistcoat and belly.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
SPA
Fray Cayetano Rodríguez
IV
Lo arduo de la acción más peligrosa, que en el teatro de Marte se contiene, el heroico ardimiento no detiene del general, ni su legión honrosa A conseguir la hazaña más gloriosa, que en ambos mundos la memoria obtiene él la estimula: decidida viene a su voz, cual trueno poderosa Al uno, a la otra el heroísmo anima, y el ardor de su pecho prevenido, a la plaza se avanza con presteza. A su presencia el enemigo erguido trepida, se confunde, desanima, y plaza y todo de la patria es presa.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر أديب إسحاق
قصيدة هجرتَ وما ذنبي لديك لتهجرا
هجرتَ وما ذنبي لديك لتهجرا فما عفتُ معروفاً ولا جئتُ منكرا جرحتَ فؤَادي بالصدود وها دمي بخدّكَ مسفوكاً فلا تكُ منكرا وبتُّ وما للقلبِ من راحةٍ ولا لعينيُّ ان جنَّ الدجى فيهِ من كرى وشاهدُ وجدي سقمُ جسمي ومدمعي فان رمتَ تحقيقَ الشهادة منك را تبرَّأتُ من ذنبي وهجرك قد برى عظامي وعذَّالي يقولون مَن يرى وجرتَ بقدٍّ عادلٍ كلما انثنى اقولُ للوَّامي تباركَ مَن برا فما ضرَّ لو كلمت قلباً مكلماً وانتَ ترى فيهِ لذاتكَ مثبرا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر الحسين الزهراء
قصيدة برح الخفا ما الحق فيه خفاء
برح الخفا ما الحق فيه خفاء وتوالت الآيات والانباء فالأمر جد والقلوب مريضة والداء داء والدواء دواء والحادثات مصاعق بمنابر بعظاتها تتواضع الأشياء والحق أظهر ان يرى بشواهد لم لا وقد قامت به الاسماء والشمس في أوج العلا من مغرب بهرت عليها هيبة وبهاء والبدر قابلها فتم كماله وتقلدت بعقودها الجوزاء ودرارى افلاك العلا دارت على أقطابها فزهت بها العلياء وتكاملت في كل مجد ابجد لما استقام زمانها الاشياء ما ان ترى الا جميلا زاهرا بهرته في حلل البها زهراء وسقته من خمر الهوى بعيونها ولمى ثغور شفاهها لمياء بالآية الكبرى التي بظهورها كمل الرضا وانجابت الاسواء مهدى رب العرش منتظر الورى والى الولى والاكرمون وراء السابق ابن السابقين الى الهدى من معشر نتجت بهم زهراء وبهم تبلج كل غصن مثمر بحلاه تزهو روضة خضراء تسقى بعذب رائق من ابحر من فيضها ملأ البحور الماء وهمى وجاد على الانام بما ترى من غيثه الهامى عميم سماء يشرى لنا بظهور مهدى الورى ايه ونعمى بعدها نعماء جمعت حذافير الولاء لنا به وعلى الجميع من الامام خباء رفعته منه يد بقدرة قادر فوق المباني ما علاه بناء بمكانه الأمن المؤيد وقته والأرض ارض والسماء سماء انعم بأمر كان من جد القضا جار وقد حكمت به الاسماء وله الاشارة من ألست بربكم طوعا له وليسمع العلماء ما حالهم ما بالهم لم يسمعوا نفسى لهم مما يشين فداء من يحفظ التنزيل من يدرى الذي فيه ومن لم يدر ذاك سواء من يحفظ الاخبار عن اهل النهى وتعين ذلك فطنة وذكاء ويرد اشكال الامور لشكلها ولها عليه من الثناء سناء ويرى القبيح بداية ونهاية ويروم احسن ما الإله يشاء مثل الذي في بحر ليل جهله داج واشرق ما يراه مساء لا والذي خلق النوى وهدى الورى وله وراء مماتهم إحياء علماء امة احمد ناشدتكم ردوا جوابي انكم علماء ارضى وترضون الضلال بعيد ما ظهر الهدى وانجاب عنه قذاء ويخيب ظنى فيكم وعشيرتي انتم وتقمع جمعنا الغرباء ونكون دون الدون من بين الورى كلتا يدى احساننا خرقاء ردوا على اعيذكم من شامت لكن اجيدوا فالجواب شفاء مهدى امة احمد بي لم تذر خلا يدوم له لدى اخاء فتنكرت من ذاك مل مقاصدي فغذا الجميع سوى علاك هباء ما لي سواك وليس بعدى من جفا لكن بذاك جرى على قضاء وارى على بوقت عداك دائما بين الورى تتكبر الاسماء وانا المصغر بين ظهر انيهم حسبى المتصاغر انهم اكفاء لم تعرف الايام قبلك منزلي ولذلك لم يرفع على لواء واستعملتني اليوم في عاداتها فاطعتهن ولى ولديك رجاء اجملت فيما لا ارى اجماله حقا ولكن للامور مضاء ومواضع التفصيل دونى شأوها لعبت بها من دونى الاهواء فلسان حالي الكنته فها أهتى بعضال داء ما لديه دواء جهل الولاء امات دين محمد وأهيله ماتوا وهم احياء وتراكمت ظلماتهم بين الورى لما اطمأن لهم ودام ولاء يا ابن النبى محمد ووليه وامينه ماذا اليك مراء انا عبد عبد استعيذ بذمتي ابدا اليك ولى هنا اعاء ما بي استهانوا بل بشرع محمد فعليه من اثر الدمار حياء واماته الجم الغفير مهاجرا وله بماء سمائك الاحياء فتناولنه من اللئام واعطه صنف الكرام فأهله العلماء واشرط عليهم ما اردت من الهدى يعطوا العهدود لأنهم امناء رسم ترقرق بالسنا فله الهنا اذ ناله بعد الفناء بقاء وكسته اثواب الرضا مهدية تتلو المضرة اختها السراء فغدا بها يختال في حلل اليها ولكل شيء شدة ورخاء كم ارتعى من روض دانيه الجنا ثمر الرضا تدنيه لي وجناء طارحتها تحف الكلام فنوعت تحف الملام وهاجها ادلاء واذا نسيمات الصبا دعت الصبا لوصالها تتنصل الاعضاء ترتاع ان هتفت بها من كوة سحرا لتجديد السلام رخاء عاش ابن سينا جهده اوصافها بشقائه فإذا هي العنقاء دقت ورقت وارتقت في سكره بلمى شفاه دونه الصهباء كيف التواصل والقوى نهت السرى اذ مسها من ضعفها الاعياء فتنزلت حاجاتها في سوح من بحمولهم تتنزل الضعفاء وتركتها وكفى لقائي مرة اذ لا يدوم مع الزمان لقاء تلك التي جهد الزمان لوصلها وله بذلك غدوة ومساء حتى بألطاف المهيمن مكنت اغراضه منها يد بيضاء فغدا بها متصرفا في اهله يعطى ويمنع من يرى ويشاء ودعا بها للّه دعوى قاهر سمعت بعز مكانها العظماء فأجابه اهل النهى في طاعة سفكت بها قبل اللقاء دماء وديلو من نادى الهدى منقصة وسقوفها بين السقوف هواء حاكت بها يسرى الشمال عجائبا شملا تفتقه يد عسراء في ثان ايام الدنية عطلت بيض المها وجواهر ونساء في تاسع من رابع في الثان من بعد المئين وللأمور مضاء واللّه دمر من طغى واباده حتى تولى قتله الضعفاء ولقد تبدد جسمه برماحهم فكأنه من خلقه اشلاء صالوا به وذويه بين حصونهم في خندق غرت به الأذواء شادوه بالحصن القوى وايدوا بالنار من في النار فهي جناء في كل مزغال شرارة بندق رام طوى من في يديه خواء وكروبهم كالرعد بين صواعق للمسلمين وكل ذاك عداء اللّه اكبر ان يرد وجوههم عن شأنه او تمنع البأساء ولجوه عمدا باختيار صادق ولهم يد في فتكه خرقاء وفت بذمة احمد ومحمد مهديهم وجنوده شهداء فعلوا وما فعلوا ولكن ربهم رام بهم ولهم بذاك سخاء وسموا خراطيم الشقا بحوازم بيض بكت آثارها بيضاء نوح الحمام تنوح غير موسد بعد الوساد وعينها وسناء تنشاق بعد عبير عنبر مسكها رمم الانام وذا التراب وطاء وبنات آرام ترامت من ذرى اوج العلا ما عندهن غطاء فسل الطلول هناك عن اسيافهم ورماحهم في الكافرين رواء وامرر بهم وعلى الديار فحيها ان الديار من الدمار هباء واغش القبور بمنحة وهدية ان القبور ببعضها شهداء واستجوب الاطواد صرعى بينها ماذا الرغام وفي النفوس اباء وتخط خط النار تعرف خط من مج الهدى لما نهاه شقاء والنار ترعى في الجسوم كأنها عشب لعمرى ان ذاك بلاء ما النار شأن النار اعجب ما أرى تجرى بهم وجسومهم سوداء عنها استفد خبرا وكن متبصرا في أمرها وليعل منك بكاء عبر تجل على القلوب ذوى الذكا ايه وتكسف بينهن ذكاء أتظن تلك مرامة مانوسة لا والذي ضلت به الآراء وهدى لدين محمد من يهتدى وبه تخصص في الهدى الخلفاء هم والذي برأ الورى هم لا سوى كل النفوس لهم سواى فداء وفدى النفوس لنا فإني دونهم بي والذي برأ الورى ادواء هم كالنجوم وفي الجدوى ندى بل الصدا ما بعدهم اظماء ماذا الذي نقتاس من افعالهم فقياسهم بسواهم اغواء ما دونهم مرمى مريد صادق هل بعد عرش الاستواء بناء فسوى خلائف احمد مهدى الورى كل الانام من الخيور فضاء إلا الذين غدوا على ىثارهم أهل الولاية والصفا والأمراء ذاك الرقيق الزمه واترك غيره ربط الجياد لغير ذاك نواء واعصم سقاءك بالوكاء من الظما ما في الفضاء امام قصدك ماء واصحب اسيرك في الثرى خوف الثوى بين المنا وخطا الخطا بهماء واحلل اسيرك ها هنا ان تستطع ما في القيامة للأسير فداء خفض عليك فللخطوب ترسل طورا وطورا شدة ورخاء وعلى النبي وآله صلى الذي وصل الصلاة فطالها العظماء وكذاك سلم ذا العلا ما انشدت برح الخفا ما الحق فيه خفاء
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر بطرس كرامة
قصيدة ورق التهاني الوافيه
ورقُ التهاني الوافيه فوق الأرائك شاديَه وبلابل الأفراح عن سعد ومجد راويه وميامن الأقبال في أوفى سرور باديه واهتزت الأغصان من طرب كخود غانيه والبشر عم وقد زهت بالعز كل الناحيه واعتادنا من نشره نفحات طيب زاكيه وهدية التمليك قد وافت بنص هاديه وسما الهناء بخلعة لثبات حكم وافيه وردت بأبهى بهجة فيها المسرة ناميه ومشارب الأيام قد رافت بامن صافيه بشراك يا لبنان إذ فيك البشائر ساريه فيك الأماني قد سمت وبك التهاني جاريه وتأيّد العدل السني بأبي المعاني الساميه أعني بشير المجد من فيه الإمارة راقيه مولى بنور شهابه غرر المعالي باهيه ملك العلى بيد على فلك السماحة واليه فاقت به أيامنا تلك الدهرو الماضيه شهم بغيث يمينه سحب المكارم هاميه للَه راحته التي أبداً بجورٍ راوية فكأنّ بين بنانه فاضت بحور طاميه اضحت محاسن فضله عن كل وصف عاليه ليث تزيّن في حلى تلك الخلال الراضيه يا من لرتبة عزّه عين العناية راعيه يهنيك دهرا سرمدا بولاية لك باقيه وبحلية الاحكام لا زالت سعودك حاليه قد أصبحت أوقاتنا بسناء عدلك زاهيه وبتحفة العلياء قد أبدت وجوها ضاحيه أكرم بها ميمونةً بالخير جاءت تاليه للمجد أبهى حلة ثوب السادة كاسية مزفوفة بسعادة بصفا الهناء مناديه تجلى بأعظم رونق لمقام عزك صابيه وتمتعت بمقامها عن غير مجدك قاصبه بذلت لديك جمالها لكن لغيرك غاليه فاغنم حديقة عزها فقطوفها لك وافيه لا زلت فيها فائزا بمدى السنين التاليه بسمت مباسم شكرها لمديد عمرك داعيه مولاي يا من كفهُ عن كل وكف كافيه فاسلم ودم بمحامد فيها المدايح ناشيه دامت لك العليا إلى أبد الدهور مواليه ارخت فزت بنعمة بكل عام آتيه
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
ARA
الشاعر كاظم إسماعيل الكاطع
قصيدة منو يكدر
منو يكدر يشيل الحزن عني ويخليني بفرح للناس اغني يساعدني على هم من الهموم وانا همومي هواي وتعبني تعلمت الحزن من امي والناس من لولت عليه الولد يبني دللول.. ودللول.. ودللول نايل طورهن ليهسه باذني فطموني بصير وبغيمة دموع مطرن بس عليه وبللني زرعن بيه كل انواع الاحزان وماجازن لحد ما شيبني
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
CAT
Antònia Vicens
Una instantània
Els pits sota el jersei desafien la plaçaa la fotografia. Era molt jove quan un espontani em va fotografiarbaixant els esglaons de l’església. (Al fons el campanar contra el cel.) Els homes sortiren del bar amb una cassalla a la mà.Somreienetílics i concupiscents.Era diumenge. De tots ells només la mirada del pare era aigua de la mar amb veles. No coneixia fortuna però teixia xarxes:Atrapar el temps.Recobrar el minut exacte de la puresa. M’ho deia sempre:Als tretze anys la mar ja em feia mal a l’esquena.Als quinze anys no coneixia la cassalla ni l’aspirina. * I deia la mare:Encara somia platges. Tu no has de sercom ton pare filla. Ell sempres’ha deixat seduir fàcilment. I un rast de planys se li va encallar a les genivesigual que els hams dels palangres s’encallenen les prades de posidònia.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
CES
Kuča, Augustin
Husařka a Milostpán.
Páslo děvče upotůčka Stádo husý, vstíně bučka. Stoje a hlídaje nasvé stádo, Byloby vědělo rádo, Kolik mu těch husý dosta scházý. Počítá. Vtom podstín kněmu vcházý Milostpán té dědiny, Táže se té děviny: Kolik, milé dítě, husý Máš vsvém stádě, jenž tě musý Poslouchat; a jedním časem Kolik hlav ty svojím hlasem Jako kněžna spravuješ. Řekni! tak se zraduješ. Dám ti pásek skřížkem bílým: Stoli jich je, či se mýlím? Milý pane! usmálo se děvče, Spány sem syc málo ještě Mluvila; ale slýchám nasvé uši, Učiti pánů nám že nepřisluší. Pán se odsprostého jakživ nerád učí, Své pak chyby vida, jeho zaně mučí. Hledejte pravdy sám, Nadání já vám dám. Myslíte, že těch husý sto má býti; Vidíte, řeklo, trhaje sy kvítí: Ještě jednou toli, a půl toli, a čtvrt toli, a jedna Býtby jich musylo dosta, a zase sedna, Rylo prstem vtrávě díry. Čítejte, řeklo: a dáte víry, Nalezna pravdu, dívčicy Sprosté, vás učit nechtícý. Pán se snažil a čítal povždycky, Srovnával to mathematycky. Styděl se, že ho děvče prostou dávku Povede jako slona nahedbávku. Šlo mu oto jedno house; Smejšlel, rukou čelo brouse. Dítě počíná se tajně smáti: Povím vám to, nechtějte se báti. Bezjedné sto, to snadno víte, koli; Pravilo sem, že ještě jednou toli Kdybych měla, bylaby dvě stáda Celé, vnichž je osm čtvrtí. Jakž se vám to vmozku vrtí! Pište osm třebas na mé záda. Půl toli a čtvrt, to vyznat nemeškejte, Že tři čtvrtky jsou; ty také kosmím dejte. Nyní vyložím vám hádku, Pane pomne napamátku. Jedenáct tří sosmi činí. (To jsou samé čtvrti.) Nyní Pohněte svým mozkem, přeučený pane, Kolikrát vám dosta bezjednoho stane Jedenáct? zdaž ne devětkrát? Můžete nyní shádkou hrát. Devět je čtvrtka stáda mého, Celé uhodnete sám. Zkušte! lhalali sem vám, Pásku nechcy slíbeného. Jednou celé a půl a čtvrt a jedno house Činí sto; to není žádná lest. Pán se mrzel a děvče řeklo: nemohouse Namne hněvat; jest jich třidcet šest. Již ale pásek můj mi dejte, Víte, kolik husý mám. Zhusařek smíchu nedělejte, Syc vám hanbu udělám; Že ste se, chodě dovysoké školy, Nemohl vyučit předce ani toli, Byste sčítal stádo husý, Až vám děvče pomoct musý.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
CUSTOM:数学谜题与人物互动
LZH
赵时可
琴溪夜月
兀坐竟忘归， 奇人云此住。 呼之宛在斯， 月白迷溪路。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T5
T1
IND
Puisi Kang Barok
BAPAK INI TENTANG RINDUKU
BAPAK INI TENTANG RINDUKU Puisi Kang Barok "ku tulis petuahmu dihatiku dengan cahaya tinta menyala agar hati dan jiwa ini terang dari gelap ketika fitnah dunia ingin melahap surbanmu lusuh oleh pengalaman namun tetap putih oleh ilmu keringatmu masih tercium tiap kali bibir ini memanggilmu Bapak, ingatku tanpa segan dulu naik ke bahumu, bahkan beranjak besar tanpa sadar membebani bahumu aku belum cukup berbakti setelah kini engkau mempunyai menantu.. sadar'ku sepi merangkulmu , sedang aku tetap belum tegap berdiri tanpa petuah dan bimbingan yang sesering dulu yang lelahku berakhir dipangkuanmu dan belaianmu segarkan semangat... aku masih belum cukup berbakti maka gelisahku diseberang jalan ini termenung rindu menatap awan berarak arahnya mengajakku pulang 'ku hanya tersenyum menitip salam " Bapak, doakan anakmu menjadi seperti harapan yang tiap sujud kau bisikkan..." aku masih masih belum cukup berbakti, maafkan anakmu... by: antologi puisi kangbarok
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ابن الأبار القضاعي البنلسي
قصيدة أنت يا شغل خاطري نصب عيني
أنتِ يا شغلَ خاطرِي نُصْبَ عَيْني حَيثُما شِئتُ أن أراكِ أراكِ وَإذا نِمتُ عَن يَمينكِ سَهواً أيقَظَتْني وَرقاءُ فوقَ أرَاكِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
向日贞
古意
不见黄莺啼， 但愿莺啼早。 莫使梦辽西， 省得侬烦恼。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر نقولا الترك
قصيدة دار حضراء التي قد فاخرت
دار حضراء التي قد فاخرت قدراً يفوق على مقام مثيلها زانت معاني حسنها علّيةٌ قد حاكت الإيوان في تجميلها علياء شاهقة البنا غرّاء وا سعة الرحاب لضيفها ونزيلها دامت مدى الأيام في انطوانها وبنيه عامرةٌ على تأصيلها والسعد يخدمها وعين الله لا زالت تراعي مزدهى تأثيلها فاقت بحسن تظرّف قد زانها وتزخرفٍ قد ذاع في تكميلها وسمت مقاماً حيث من تاريخها منحت بها اشراق ميخائيلها
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
CES
Janovický, Jaroslav Vladimír
TĚŠÍM SE...
Těším se, jak přivinu se zas na tvá ňadra, země, v zelených kobercích, ve vlnách rozhýčkaných nálad, rozkochán nebem v širokých kruzích blankytu a do sebe zabrán, tak do sebe... a na té prostičké života struně slyšeti budu jen jako liany ptačích rolniček, z večera jak je neznámá ruka od stromu k stromu od keře a stébla k stéblu tichounce zavěšuje; jako příval neznámých radostí vpiju tu rozkoš, jimiž celé tvé evoe, země, se rozlívá tělem, jimiž duše celá je echem sbájených hájů, ve kterých hynem, výskáme a v smrti se obrozujem s touhou. A jsi ty, země, škádlivá, když mládneš, jak dívka a jsou tvé oči uhrančivé, země, kdo jim nerozumí a ve tvých vlasech hudba skryta divoké harfy. Ó večere, kdy poprve se zas rozznívá jaro v zelených kobercích, ve vlnách nálad rozhýčkán já zpívám tě a tebe, matko země, cítím, matko jara, a líbati musím šťasten rosné slzy tvých bolestí, pod kterými tvoje i moje tajemné květy, ah, písně pučí...
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FAS
ظهیر فاریابی
شمارهٔ ۱۲
بس دل که ز تو خون شده در برمانده ست بس دست که از هجر تو در سر مانده ست وی بس سخنان نغز چون گوهر و زر کز گوش تو همچو حلقه بر در مانده ست
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
JPN
信繁
null
むそちまて　みのおもひては　かはれとも　をしきはおなし　としのくれかな
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
RUS
Яковлев Михаил Лукьянович
Русская песня
Солнце красное взошло на небеса, И на зелени обсохнула роса, - Не обсохли лишь у Аннушки глаза, Всё блестит на них жемчужная слеза. "Не круши себя, красавица моя! Знать, такая участь слезная твоя. Видно, так уж предназначено судьбой, Чтоб безвременно расстался друг с тобой. Променял твою девичью красоту - На дощатый гроб, могильну темноту. Хоть и грустно жить без друга своего, Но слезами не воротишь ты его!" Слышу девицы печальные слова: "Пусть увяну - как без дождичка трава, Сердцу бедному дам волю я изныть, Друга ж милого нельзя мне позабыть!"
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
PAN
سہیلہ
پُورا ہونا
اپنے آپ چ ادھا ادھا تیرے نال میں پُورا سجنا جے توں نال نہ ہوویں رہنا میں ادھورا (2011، کوہاٹ)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
JPN
寛胤法親王
null
いたつらに　なすことなくて　すきにけり　おもへはをしき　みのむかしかな
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Franziska Füchsl
[Die Geschützabwerferin lebt im Exil]
Die Geschützabwerferin lebt im Exil; die Stadt heißt Lexik, Reči jedes Wort eine Zeitlang auxiliarium, um auszuweichen, um woanders hin zu kommen, um sich zoetsmakende worpjen zu kaufen, zu grüßen, im Weg zu stehen; die Stadt wird ständig in die Tat umgesetzt es gibt die, die sich unumwunden zum Ohrwurm ringeln; Juckpulver, Bildwerfer, Ablenkungsmanöver, In-sp-ira-ti-on und es gibt exilante Wörter, wahrlich auxiliar, die das Ohr löchern, es gut durchstochern für Rezeption und langmächtig blindgängern ontraderd’ bleiben Wörter in Schuss setzen, rät die Geschützabwerferin, wie sehe der Befehl dazu aus nachschlagen oder beschlagnahme
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
CES
Geisslová, Irma
MODLITBA NA HOŘE TÁBOR.
Jak pestrou cesta putujících davem, jenž Spasitele vroucně vzývat chvátá! Hřbet hory oděn smaragdovým hávem, a kvítím prostým voní hora svatá; k ní spěchá lid, jejž staré hnětou kříže, a každý nese kámen nahoru, by za to bůh jej zbavil trudův tíže, jak sněhu jaro větve javoru. V klid jehličí zde šumí buky, duby, jež sem tam stíní stezky kamenité i poutníky; ó nevrz do záhuby jich, božstvo věčné, v lesích, vodách skryté! ti na růžencích šepcí prosby dlouhé a pokorně se modlí potichu, jim nezbývá než temné zdání pouhé z dob purpurových českých kalichů – Ó neodpírej, Pane, své jim ruky, ať neschvátí jich ten, kdož nezadřímá... tvých věrných ještě valné žijou pluky a domov jich kraj rajský v náruč jímá; hle, šíře, dálka zlatým polem plane, kde s důvěrou lid zírá k Táboru, což nebylo by ti ho líto, Pane, jej určit k úpadku a k úmoru!? Jsme na temeni... Ach, ten pohled kalný, ten zarosený schvátí do rozkoše, viz dědin, zahrad, vrchův obrys valný, a nejvýš naše svaté Krkonoše, jichž velebnější nejsou mračna boží; zde vísky – chudobiček záhonky, a zlaté věnce žita v dál se množí, v němž tlukou křepelky jak na zvonky. Ne, nikoliv! ty nechceš, Pane, zhouby, a duše lidu prostého je čista, jen proměň našich mělkých citů hloubi, jak na Táboře proměnil jsi Krista... zbuď v našich horách ducha staré lásky tu u pravěké síly pomníku, ať jeví dětský zor i kmeta vrásky zas vážnost k národnímu jazyku... Ty víš, o Pane, jařmo věků celých že nešťastným je zdrojem našich hříchů, ó zakotvi zas víru v srdcích vřelých, i statečnou a ušlechtilou pýchu; v tom naše vzkřísení a naše spása; dej nám ji, Hospodine laskavě, ať vzlétá orel nadšení a jásá od našich Krkonoš až k Šumavě!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T4
T5
FAS
پل الوار
چشم‌اندازی عریان
چشم‌اندازی عریان که دیری در آن خواهم زیست چمن‌زارانی‌ گسترده دارد که حرارت تو در آن آرام می‌گیرد. چشمه‌هایی که پستان‌هایت روز را در آن به درخشش وا می‌دارد راه‌هایی که دهان‌ات از آن به دهانی دیگر لب‌خند می‌زند. اِکولالیا در اینستاگرام بیشه‌هایی که پرنده‌گان‌‌اش پلک‌های تو را می‌گشایند زیر‌ آسمانی که از پیشانی ِ بی‌ابر تو باز تابیده جهانِ یگانه‌ی من کوک شده‌ی سبُک من به ضرب آهنگ طبیعت گوشت ِ عریان تو پایدار خواهد ماند… ■
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
费鲁文
开花的樟树
樟树开花 黄花，苗条的黄花 兰叶子樟树 细腰的樟树 和路灯相安无事 很香的樟树 开花 更香了 樟树花开遍这里 站台上等车的女孩 攥着一元硬币 手心微汗的南方女孩 站得久了 头发香 皮肤绿 也变成了一棵 开花的樟树
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
TUR
Gonca Özmen
SANKİ YOKUM
Beni böyle uzun sev Gölü delirt Tutuştur suyun kanını Gitmeni yalanlayan kuşlar bul Bir küflü yorgunluk, zamansız bir deniz Kaldı gecenin avuçlarında Hem varım sanki yokum Beni böyle ıslak sev Gizimi dağıt Kuşlar demiştik kuşlar Kal öyle Öyle rüzgarlı Ahşap bir kapı açılıyorum sana
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر حسين خميس آل علي
قصيدة أهنّيك بالعيد
يا صاحبي جيتك أهنّيك بالعيد وأقول لك عيدك سعيد ومبارك عساك مستانس ومبسوط وسعيد عسى السعاده ما تفارق ديارك ما شي تهاني بالمخاشم وبالإيد يا صاحبي بس بالرسايل نبارك الحال ما هو مثلما أول تحيد أنا في داري وانت جالس بدارك الحال متأزم كما تشوف وشديد كأننا في حروب وإلاّ معارك يتنا كورونا والتحيه من بعيد صارت وصرنا في الدعاء نتشارك يالله تجعل هالوباء يروح ويبيد وبلطفك وعفوك يا رب نتبارك سلام لك مخصوص يا ابن الأجاويد يشملك ويشمل كل أهلك وجارك
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
MENDÈS, Catulle
Arcanes
Il reprit : « O vous tous, mangeant, buvant, dormant Sous le Ciel qui s’entr’ouvre impénétrablement, Puissiez-vous, par cet homme à qui je la révèle, Apprendre, ô surdités aveugles ! la Nouvelle Que savent mon oreille et mes yeux revenus Du voyage à travers les mondes inconnus ! Au-dessus des Enfers, sous le Ciel triple et double, Plane un Monde baigné d’une lumière trouble, Ses astres n’étant pas ténébreux ni vermeils. C’est là que, réveillés du plus court des sommeils, Les hommes qu’on croit morts sont conduits par un ange. Qu’ils soient hommes encor, cela leur semble étrange, Et chacun d’eux, vêtu comme il était vêtu, Entend ces mots : « Esprit ! qu’as-tu cru ? qu’aimais-tu ? » Telle étant la contrée où l’Ange les amène Qu’on n’y saurait mentir selon la mode humaine, L’un répond : « Je croyais que le tombeau jaloux Ne s’ouvrait qu’à la faim de l’hyène et des loups, Et j’aimais, pour tromper mes funèbres détresses, Les coupes et les yeux qui versent des ivresses. » Un autre dit : « Je n’ai rien cru, je n’ai rien su, Objectant à la Foi la peur d’être déçu ; Mais j’amassai de l’or afin de faire envie. » Un troisième répond : « J’ai désiré la vie Et l’ai cherchée au fond du mystère hagard ; Mais l’abîme était trop profond pour mon regard. » Un quatrième dit : « J’étais Roi. Mes prophètes S’écriaient : « Vous et Dieu, vous êtes les deux Faîtes : Seigneurs, regardez-vous en face sans ennui, Et que, si l’un de l’autre est jaloux, ce soit lui. » Je les croyais. Je fus terrible et débonnaire. Ayant l’Aigle, il fallait que j’eusse le tonnerre ; Mais j’avais des pitiés au retour des combats. » Un cinquième, qui fut dans l’Église ici-bas, Dit : « J’étais catholique et croyais l’Évangile : Que l’esprit survivrait mais que la chair fragile Se mêlerait au vent qui fuit, je le prouvais ; Et dans un célibat plein de rêves mauvais J’ai connu longuement les affreuses délices De la blême abstinence et des rouges cilices. » Tels ils parlent, ayant la Couleuvre à leurs pieds. Mais l’Interrogateur leur dit : « Vous vous trompiez ; Et c’est de quoi le Cœur du Ciel soupire et saigne. » Puis il les fait s’asseoir en cercle, et les enseigne. Or, comme dans le monde aux douteuses clartés Un ange très savant parle aux ressuscités, Je vous parle ici-bas, vivants que l’heure presse. Faites l’Œuvre, d’après l’Amour, par la Sagesse. Mais quelle est la Sagesse et quel l’Amour ? Voici. Les saints avertisseurs d’Israël endurci, Les suscités de Dieu, disaient vrai ; les sibylles Ne mentaient pas aux pieds des Baals immobiles, Ni celle que Saül implora dans Endor, Ni dans le carrefour d’un triple corridor Les femmes d’Éleusis, de Delphes, ou de Cumes ; Ces bouches ont bavé du vrai dans leurs écumes, Et, malgré soi prophète en sa rébellion, Astaroth, dans saint Jean, se nomme Apollyon. Certe, il voulut séduire et tromper, mais le Traître, S’efforçant d’être faux, ne put que le paraître, Car le mensonge est mal aisé même aux satans ; Et l’oracle d’Ephèse est sûr, si tu l’entends. Donc, médite, et poursuis l’âme éparse du Verbe. Le sang court dans la chair, la racine est sous l’herbe. Quand il a dans sa cave enseveli de l’or, L’avare, qui réserve à ses fils ce trésor, Pour qu’ils sachent l’endroit, le marque d’une obole ; Tel, Dieu mit sur le sens enfoui le symbole Pour qu’aux yeux que n’a point aveuglés le Péché La Lettre révélât où l’Esprit fut caché. Fouillez profondément ; la trouvaille est certaine. Est-ce que Raphidim n’est pas une fontaine, Bien que nulle eau d’abord ne coule du rocher ? Issachar dit : « Ma soif ne pourra s’étancher », Et, lâche, pour mourir, se couche sur la terre. Mais vous, frappez le roc profond qui désaltère ! Que des sables d’Horeb sourde la vérité ; Creusez, puisez, — l’effort, fût-il vain, est compté, — Afin qu’ayant lavé vos erreurs dans l’eau saine, Vous vous présentiez, purs, à l’éternelle Cène, Et disiez : « Nul ne meurt. Dans le tombeau dormant, La pourriture trompe et le squelette ment ; Le néant du cadavre est la funèbre embûche Du Jaloux qui, d’étoile en étoile, trébuche Dans le décombre noir des Trônes vermoulus, Et se dit Lucifer, sachant qu’il ne l’est plus. Le front altier survit, et les basses entrailles Survivent ; éternels, nions les funérailles. L’espoir de fuir le corps étendu sur le dos Peut sourire aux porteurs des immondes fardeaux ; Tel qui souilla sa chair veut bien qu’on l’en délivre. Mais quiconque, attentif au sens caché du Livre, Vécut selon le Vrai du Bien, et le comprit, Sait le Corps immortel à l’égal de l’Esprit. Comment périrait-Il, étant l’unique forme ? Dieu, c’est l’Homme divin ; le Ciel, c’est l’homme énorme, Plus parfait, et mieux clos aux ruses du démon, Mais ayant, comme l’Homme et la Femme, un Poumon : L’Intelligence, un Cœur : la Charité suprême, (Car le Poumon perçoit, et, plus chaud, le Cœur aime), Un Front resplendissant de la sublimité De Connaître, des Bras qui sont la volonté, Des Lombes que sacra l’horreur de l’Adultère, Des Pieds, enfin, plus vils, étant presque la Terre. Et qui donc pourrait dire : il en est autrement, Quand l’univers divin, qu’à notre entendement Illustre le flambeau sacré des évidences, Est le lieu des Accords et des Correspondances ? Selon que tout existe, il existe, plus pur : Ses horizons sont bleus, mais d’espoir, non d’azur ; L’éternel Orient le baigne avec largesse, Mais de quel jour ? du jour appelé la Sagesse ; Ses fleuves, c’est la Foi, plus limpide qu’une eau ; A-t-il un soleil ? oui. Mais quel soleil ? l’Agneau. » Parlez ainsi devant la Porte occidentale, A l’heure où le drap noir sur vos bières s’étale, Pour que le serviteur du seuil, splendide et nu, Dise : « Ils peuvent entrer, parce qu’ils ont connu. » Aimez aussi. L’Amour, c’est la vigueur sacrée. La Sagesse délivre et guide, lui seul crée Et ressuscite, auguste assassin du trépas : L’Amour n’existant point, Dieu n’existerait pas. Mais quelle est son Essence et quels sont ses Usages ? « Aimez, disent les Bons de ce monde, les Sages, Aimez avec l’ardeur des feux invétérés L’Homme que fut Jésus, Jésus que vous serez ; Penchez-vous vers la bête obscure avec tendresse : C’est dans les fronts courbés que l’esprit se redresse ; De votre pain, de vos propres chairs, s’il le faut, Nourrissez le requin, l’hyène et le gerfaut, Croyant la charité d’autant plus saine à l’âme Que l’effort est plus dur et l’objet plus infâme ; Aimez la plante ; aimez les vieux chênes tremblants, Car les branchages roux valent les cheveux blancs ; Des bénédictions tombent des bras du hêtre, Et la vieille forêt pensive est une ancêtre ! » Mais moi, le compagnon des anges, je vous dis Qu’un autre Amour, seigneur des chastes paradis, Trône, au zénith divin, dans sa candeur ignée, Et que tous les amours ne sont que sa lignée. Pur, même dans la chair, suprême et radical, Intime, il est celui qu’on nomme conjugal ; Il veut l’hymen ; il prend deux Esprits et les mêle Au point qu’ils seront un quoique mâle et femelle, Ainsi que les deux yeux ne sont qu’un seul regard. Aucun ange n’est seul. Satan vit à l’écart. Humains, soyez époux 1 Des froideurs et des haines, Comme un captif se fait un bon engin des chaînes Et de l’anneau de fer à sa jambe rivés, Faites-vous de l’Amour afin d’être sauvés ! Foyer dévorateur du mal, pas d’immondice Dont il ne se renforce et ne se ragrandisse ! Sur les monts, dans le lit desséché d’un torrent, Quand un pâtre, au milieu de son bétail errant, Active un large feu dont la nuit s’épouvante, Il lance à pleines mains dans la splendeur vivante Des, racines, de noirs lichens, des troncs pourris, Et pourtant, de ce tas immonde de débris, Tant de jour envahit le vieux mont taciturne Qu’au loin, dans les vallons, le voyageur nocturne Croit rêver, et, criant : Quelle est cette aube, ô Cieux ! De peur d’être aveuglé met la main sur ses yeux. Alimentez sans fin le vorace incendie ! A l’Amour, tous les faux amours, sa parodie, La mauvaise action et le mauvais dessein, L’embûche du voleur, le guet de l’assassin, L’audace de mentir, la ruse de se taire, A l’Amour la luxure, à l’Amour l’adultère ! Tant qu’épurée enfin par l’adorable feu Cette Bête qui fut l’Humanité soit Dieu, Et démesurément s’extasie, incarnée Par couples en l’immense et céleste hyménée ! » A ces mots, dans la nuit claire autour de son front, Comme un pâtre qui vient d’escalader un mont Et dont l’élan suprême en un soupir s’achève, Le nain reprit haleine au faite de son rêve.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
JPN
仲宣
null
ちることの　うきもわすれて　あはれてふ　ことをさくらに　やとしつるかな
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1