language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
FAS
|
یاشار کمال
|
آنهایی که در یاد آمده اند
|
بعضی انسان ها
به عده ی دیگر از انسان ها
انسان های دیگری را یادآور می شوند
آنها که به یاد آورده اند ، غمگین اند
آنها که یادآور شده اند ، بی خبر
آنهایی هم که در یاد آمده اند
به احتمال زیاد در شهری دور
هیچ چیز را به یاد نمی آورند
اِکولالیا در اینستاگرام
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
JPN
|
為秀／為藤
| null |
いまはよし なれしはかりは あらすとも なほさりにたに とふよはもかな
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
LZH
|
李之儀
|
竹鶴
|
瘦玉蕭疏觸處宜，
仙風一霎散霜威。
未應舞罷排雲去，
更看丹砂理雪衣。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T5
|
LZH
|
潘永祚
|
经岳阳战场
|
系艇巴陵日已斜，
洞庭秋色老苍葭。
城经百战增新垒，
路转千村少旧家。
旷野碧磷吹冻火，
中宵白骨语寒沙。
精魂枉入春闺梦，
酹酒谁来水一涯。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
SPA
|
Martín Gambarotta
|
[No es que quieran...]
|
No es que quieran que dejes de rotar en una silla giratoria a una velocidad distinta que el mundo distante, no presentan objeciones a que te sientas en una órbita original al girar sobre un eje propio, ni que después abras pensativo una lata cilíndrica de paté haciéndola rotar en tu mano, ellos también a veces hacen girar sus globos terráqueos y los detienen con el índice para elucubrar un rato acerca de la región que señalaron al azar no tienen problema alguno con tu murmurante desiderata sobre si lo que gira es la lata de paté o el abrelatas, sobre el pequeño disco dentado que se desprende del resto de esa lata cuando abierta, no quieren ver tus planes a la hora de otra primavera adjetivada, ni tienen especial interés en plantarte un dispositivo de rastreo satelital para seguir tus pasos por ramblas de balnearios atlánticos donde supo haber videobares, disquerías, locutorios, ni ubican a esos automóviles contratados por los motores de búsqueda que salen con cámaras de trescientos sesenta grados en el techo a fotografiarlo todo, no quieren saber las canciones que almacena tu pequeño reproductor de acero cromado y plástico blanco, no están necesariamente al tanto del diagnóstico que dice que lo anómalo no es estar desconectado de la realidad sino, a un nivel macro, estar demasiado conectado, ni esperan que se entienda por realidad un lanchón de asalto adentrándo lentamente en una mesopotamia, que se entienda por realidad camelias sobreexcitadas por el viento, por realidad a un grupo de hijos etíopes haciendo que esperan un micro en una circunvalación específica habiendo perdido toda noció de especificidad, con sus parkas estropeadas, pasándose un cigarro, clavándose en la yema de los dedos los dientes de la tapita redonda de una botella recién abierta, no ponen en duda la frágil camaradería nocturna que tejieron hace un rato comiendo corazones de pollo ensartados en palillos de madera, no contextualizan ese manifiesto, no teorizan sobre el entumecimiento, no leen todo lo que dice el vicepresidente de Bolivia, no sintetizan la tenacidad, no acampan a las puertas de abisinia, ni azuzan leopardos semidomesticados con el tamborileo de sus panderetas, no queman tabloides, no se duermen con las manos entrelazadas sobre el pecho mirando propaganda, ni les preocupa que ahora te pasees con dulce parsimonia, la almohada todavía marcada en la cara, arrastrando los talones por los pasillos de un supermercado buscando una marca específica de sopa de fideos instantánea japonesa, y tampoco es que quieran evitar que prepares, el temperamento hecho un témpano, esa sopa antes de ponerte a leer un manual para perfeccionar maniobras de evasión, lo que sea no, no, no, nada de eso, no simplemente quieren que te mueras.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T3
|
JPN
|
広秀
| null |
みなかみの すめるをうけて ゆくかはの すゑにもにこる なをはなかさし
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
许承尧
|
文殊院文殊院
|
雄风破空来，
驱云蹋天走。
惊涛悸心目，
奔石落肩肘。
群峰易其次，
倏忽分见否。
见如舟出峡，
一闪复无有。
掉头偶不虞，
云气咽满口。
老松与风战，
如人竟张手。
百撑不一折，
颇恃鳞甲厚。
山灵顾怜之，
鏖斗不使久。
吾徒饭未毕，
旭日已窥牖。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
姜邦達
|
賀兄得節二首
|
夜雨當年舊話空，
草廬應記亂山重。
歸來若上松楸望，
前對南屏巾子峰。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T1
|
ARA
|
الشاعر يعلي بن أحمد
|
قصيدة أمات العلم موت أبى على
|
أمات العلم موت أبى على
منار العلم والفضل الرضى
سأبكى بعده سراً وجهراً
كما يبكى الولى على الولى
ولو لم أبكه حزناً ووجداً
إذاً ما كنت بالرجل الوفى
إذا قلب خلا من حب ميت
فقلبي ليس عنه بالخلى
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T5
|
LZH
|
屠性
|
送趙季文
|
湖州此去百餘里，
公子之官是勝遊。
細雨澹藏城外寺，
垂楊齊拂水邊樓。
妙年未厭官曹劇，
大府仍聞禮數優。
日日高堂具甘旨，
白魚須寄霅溪頭。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Львова Надежда Григорьевна
|
Секстины
|
Так странно вспоминать пережитое…
Так странно видеть столько смутных лиц,
Ушедших в невозвратное, иное,
И, может быть, во мгле поникших ниц…
Так странно знать, что нас уже не двое,
Что я одна у сумрачных границ.
Не страшно мне раскрывшихся границ…
Но как принять, что всё пережитое,
Где на святом костре горело двое,
Закрылось сонмом новых, чуждых лиц?
Что пред иным склоняюся я ниц,
И что святым мне кажется — иное?..
Не то, чего ждала я: нет, иное
Сквозит в чертах непройденных границ.
Иной алтарь зовёт склониться ниц,
Сжигая перед ним пережитое,
И лишь оттенки этих чуждых лиц
Твердят о сне, что видели мы — двое.
И странным кажется мне бред, где двое
Мечтали зреть нездешнее, иное
В улыбке сближенных, безвольных лиц.
Где страсть стонала: «Нет для вас границ!
Лишь мной святится всё пережитое,
Лишь предо мною скло́нитесь вы ниц!»
Зачем же радостно склонялись ниц
Одним огнем прожженные, мы — двое,
Когда все прошлое, вдвоем пережитое,
Манившее в бездонное, иное,
Закрылось хаосом иных границ
И очертаньями безвестных лиц?
Ужель затем, чтоб в вихре этих лиц
Узреть одно, склоняющее ниц,
Ведущее опять вдоль всех границ,
Твердящее, что снова будут двое,
И что двоим, сквозь все пережитое,
Навек сверкнет нездешнее, иное?..
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
LZH
|
翁氏
|
松鼠
|
炯炯双眸狡，
如梭绕树丫。
长公曾有赋，
贞女刺无牙。
性癖犹耽果，
情顽不息花。
行藏那可问，
穿穴是生涯。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
DEU
|
Hutten, Ulrich von
|
Ein Klag über den Lutherischen Brand zu Mentz
|
Ists nun, ach Gott, do kommen zu,
Das, so hast uns gelehret du,
Das auch nit sträflich, sonder wahr,
Den Leuten niemand sagen gdar?
Soll nun dein göttlich Wort zergahn?
Und nehmen alle Menschen an,
Was hat gesetzt ein sterblich Mann?
Ach Gott, soll Wahrheit haben End,
Dein heilig Stiftung werden ztrennt,
Die du doch gesetzt auf festen Grund,
Gelernet hast mit eignem Mund
Und wolltest, daß die blieben stet.
Nimm wahr, Gott Herr, dein Wort zergeht.
Hie brennt des frummen Luthers Gschrift,
Drumb, daß sie dein Gesetz betrifft,
Und daß es ist die Wahrheit bloß,
Wie die aus deinem Mund erschoß.
Hie brennen, Herr, viel guter Wort,
Hie wird dein göttlich Lehr ermordt,
Hie tut man G[e]walt der Predig dein,
Hie gibt man alles Lasters Schein,
Hie wird deim Gsetz entgegen gtan.
Hie heißt man loben jedermann,
Das doch nie billig wart, noch recht,
Hie wird Unbillicheit vorfecht,
Hie wird der päpstlich Stand geehrt
Und undertruckt, was du gelehrt,
Hie lehrt man, Rauben sei kein Sünd,
Hie lobt man böse List und Fünd,
Hie kriegt man wider Ehrberkeit,
Hie gilt nit mehr, was du hast gseit,
Hie wird dein Evangelium voracht,
Hie übt der Papst ein unvorschamten Pracht,
Hie wird zu Recht Unrecht gemacht,
Hie ist wahr Geistlicheit vorlacht,
Hie geht vor Billicheit Gewalt,
Hie hat Unschuld kein Aufenthalt,
Hie man bekümmt all Ding umbs Geld,
Hie wird all Redlicheit zerfällt,
Und ist bedort die ganze Welt.
Hie gibt man Ablaß und Genad,
Doch keinem, der nit Pfennig hat,
Hie wird gelogen, hie gedicht,
Ein Sünd vorgeben, ee sie gschicht.
Darumb der Schand trägt niemand Scham.
Hie wird vorschworn dein heilger Nam,
Und doch gehalten nit ein Wort,
Das Recht gebraucht an keinem Ort,
Hie wird verkauft der Himmel dein,
Geurteilt zu der Helle Pein
Ein jeder, der hinwider sagt,
Hie ist, wer Wahrheit pflegt, vorjagt,
Hie wird teutsche Nation beraubt,
Umbs Geld viel böser Ding erlaubt,
Hie bdenkt man nit der Seelen Heil,
Hie bistu, Herrgott, selber feil,
Und die dein Schaf befolhen han,
Allein die Nutzung sehen an.
Vorhüten niemand denkt dein Herd.
Was du gesagt, ist ganz vorkehrt,
Und ist ein Leo worden Hirt.
Derselb dein Schäflein schabt und schirt
Und würgt sie nach dem Willen sein,
Gibt Ablaß aus, nimmt Pfennig ein
Mit seiner Gesellschaft, die er hat,
Die geben diesen Dingen Rat,
Viel Schreiber, und Kopisten viel,
Die machen, was ein ider will,
Und schreibents dann der Kirchen zu,
Als hättest das vorwilligt du
Und sei zu Rom die Kirch allein.
Ach Gott, nun mach dich wieder gmein,
Als hast von Anbeginn getan,
Laß nit die Bösen Herrschung han,
Laß undertrucken nit dein Lehr.
Ach Herr, den Sinn des Papsts bekehr,
Daß er laß von der Tyrannei,
Und steh dem Recht und Wahrheit bei.
Schaff, daß sein Mut werd abgewendt
Von Ehren, die bald haben End,
Und von dem Reichtumb dieser Welt,
Das wird in kurzer Weil zerfällt,
Und denkt allein auf geistlich Sach,
Do du ihn auch hießt stellen nach,
So wird dein Wahrheit haben statt,
Und diesen Sachen geben Rat.
Dann deiner Lehr ist nit gemäß,
Daß jemer hab der Welt Besäß,
Und sich darneben underwind
Der Geistlicheit, und so geschwind
Herrsch über dein Gesalbten Schar.
Ach, Herrgott, nimm der Sachen wahr,
Daß werd der Glaub nit gar zertrennt,
Genommen ab dein Testament.
Sich, wie man deinen Schäfer trägt,
Mit Seiden, Purpur angelegt,
Wie er so weiblich ist geziert,
Wie man ihm schmeichlet und hofiert.
Sich, wie er Wollust treibt und Pracht,
Dadurch du werden magst veracht
Bein Heiden und ins Türkenland,
Dann sölichs ist ihn wohlbekannt,
Und wissen dich zu schelten nit
Dann durch des Papsts verkehrten Sitt.
Hierumb ihm gib ein andern Sinn,
Daß werd gezogen Bosheit hin,
Und sei ein besser Regiment.
Jedoch wird Luther jetzt geschändt,
Sein Gschrift und gute Lehr vorbrennt,
Das sei dir, werder Christ geklagt,
Er ist nie gefordert, nie betagt,
Wiewohl er sich erbeut zu Recht.
Man tut Gewalt dem Gottesknecht,
Umb daß er Wahrheit gpredigt hat.
Ach, Herrgott, gib uns Hülf und Rat.
Es ist gewütet je genug,
Du sichst ihrn Glimpf und auch ihr Fug.
Dich aber, liebster Bruder mein,
Durch solich Macht vorgwaltigt sein,
Bin deinethalben ich beschwert,
Doch hoff ich, es werd widerkehrt,
Und werd gerochen dein Unschuld.
Drumb, Diener Gottes, hab Geduld.
Möcht ich dir aber Beistand tun,
Und raten diesen Sachen nun,
So wöllt ich, was ich hab am Gut
Nit sparen, noch mein eigen Blut.
Gott wird es aber rächen bald,
Vorwahr, du mir das glauben sallt,
Dann er den Grechten nie vorließ,
Da laß dich auf, es ist gewiß.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر مصطفي العمري
|
قصيدة بين اللواحظ والقوام السمهري
|
بين اللواحظ والقوام السمهري
قلبي الكليم بأبيض وبأسمر
من كل وضاح الجبين إذا بدت
قسماته أربت على ابن المنذر
ولرب مجدول الوشاح إذا انثنى
بين الغلائل كالقضيب المزهر
أنفقت دون هواه درّ مدامعي
وخلعت دون لقاه برد تصبري
وسنان طرف أرسلت لحظاته
سهم المنون عن الجفون الفتر
ريان من خمر الدلال كأنما
سقي شبيبته بماء الكوثر
وغدا بفرط بهائه ودلاله
يختال في برد الشباب الأنضر
ما رمت أجني الورد من وجناته
الارنا بلحاظ ظبي أعفر
عذب المقبل عاطر الثغر الذي
يحوي اللآلئ من صحاح الجوهر
فإذا بدا فضح الغزالة وجهه
وإذا عطا يحكي التفات الجؤذر
لم أنس ليلتنا به في روضة
جرّ النسيم بها ذيول المئزر
مخضلة الأرجاء قد نسجت بها
كف السحاب بساط وشى عبقري
والوقت قد راقت مشار به كما
راق النظام بمدح زاكي العنصر
مولى له نعم يضيق لحصرها
ولضبطها قلم البليغ المكثر
من لم تزل تثني على عليائه
بلسان أهليها جميع الأعصر
لا زلت وابن العم في فلك العلى
كالفرقدين بعزة وتصدر
ولك الهناء بصحبة النجل الذي
طابت موارده بطيب المصدر
البارع الندب الأديب ومن جنى
ثمر العلوم بهمة لم تفتر
لا زال يحوي في بقائك رتبة
تسمو على هام السهى والمشتري
ما عطر الآفاق عاطر ذكركم
وذكت بمدحكم عقائل أسطر
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HUN
|
Vörösmarty, Mihály
|
A TÚLVILÁGI KÉP
|
„Hűségtelen, de szép valál,
Te bűnös, édes lány;
Idő előtt temetve vagy
Magányos éjszakán.
De ifju tagjaidra föld
Ne tárja holt ölét;
Enyém vagy: sírod ajtaját
E vas rombolja szét.
Enyém az ajk, oh ismerem
Az édes ajkat én;
Mint méh a rózsán, függtem én
Csókján, lélekzetén.
Enyém a bájhatalmas arc
Csábító fényivel,
És a gyönyörnek halmai,
Az ifju hő kebel.
Nyílj meg te föld, nyílj meg te sír,
Adjátok vissza őt:
Nyugalmat leljen szívemen,
Karomban temetőt.”
Süvöltve száll át a vihar
Tetőn és téreken;
A messze látkörig sehol
Egy lélek nincs jelen.
Magán, vész-szórta hajjal áll
A feldúlt sír felett
Az ifju, s barna hantokat
A zúgó szélbe vet.
Haragban égő csillagok
Néznek felhők alól,
És a koporsó feltünik
A sír homályiból.
De amint feltün s a fiú
Hévvel reá omolt,
Nyögést visszhangoz a szilaj
Kéz-háborgatta bolt.
És mintha nem lett volna még
Eléggé sírja mély,
A gyász koporsó rezzenik
S mélyebben földbe kél.
„Hah! - szól az őrült szerető -
Bujósdit játszol-e?
S utánad én a földtekét
Keresztűl fúrjam-e?
Átfúrom azt, de látni kell
Még egyszer arcodat;
Egyszer teremt csak olyat ég,
Oly csalfát s bájosat.”
Szól s rombol csüggedetlenűl;
Tágúl a földi gát,
És a koporsó több helyen
Feltünteté magát.
De hányszor feltünt, annyiszor
Nyögéssel visszahull,
Midőn az ifjú, belsejét
Feltárni, ráborúl.
Most ott ül a föld közepén
Oly mélyen, oly magán:
Lankadság tagjain, hideg
Veríték homlokán.
Hol a csikorgó érc terem,
S a tengerér fakad,
Ott ő pihenni szálla meg
A felvilág alatt.
Borúsan néz be a vak éj
A mély sír ajtaján;
Setét és csend uralkodik
A borzasztó hazán.
S a csendben, mint ha szív dobog,
Vagy vér vadúl kereng,
Rémséges döngés hallatik:
A földnek keble reng.
S ő, a világtól elszakadt,
A sírral oly rokon,
Föleszmél fáradalmiból
A rémes hangokon.
S beszélni kezd gyász dolgokat,
Szörnyűket hallani;
Még szörnyebb, amit gondola,
S nincs szó kimondani.
„Igen tehát! én öltem el,
Én gyilkolám meg őt;
Én adtam lakhelyűl neki
A puszta temetőt.
Nyakamba fűzve karjai,
Hév ajki ajkimon,
Buzogva omlott vére ki
Orgyilkos vasamon.
Szerettem őt s e szerelem,
Mint fenn az égi bolt,
Végetlen, tiszta és örök,
Rá vesztegetve volt.
Mint égi boldogságomért
Nyujtám ki kezemet,
S ő lengeséggel bűnösen
Eljátszta hitemet.
De mostan - s itt felkacagott -
Örökre mentve már;
Nem bont s köt többé frígyeket
Az elhúnyt szemsugár;
Nem csábít senkit érzeni
A halovány ajak,
És a veszendő habtetem,
S az omló szög hajak.
Hah! most fogom még látni őt
Valódi boldogan:
Mert hű az asszony és igaz,
Midőn már halva van.”
Így szóla s hévvel üldözé
A holtnak tetemét,
Felszaggatá nyomán a föld
Száz rétű kebelét.
A porhon általfúrva lőn,
A föld más oldalán
Előtünék a sírduló
Sok fáradás után.
S egy új világot lel vala,
Körűl új életet
S dicsőbb eget, dicsőbb napot
Az új világ felett.
Hol a patakhang zene lőn,
A szellő enyhe dal,
Összhangba olvadók a szív
Legbelső vágyival;
Hol a setét lomb árnyai
Feledség fátyola
Mindenre, ami keserűt
A lélek gondola.
S itt a koporsó megnyilék.
S amint teremtve van,
Föllenge a szelíd leány,
Ifjúság bájiban.
Oly tiszta mint az ősi lég
Az ég és föld között,
Mely a nap szűz sugárival
Először ütközött.
Ártatlan rózsák arcain
S az első szerelem;
Azok még illetetlenek,
Ez hű és feddtelen.
S az ifju lelke bámuló
Gyönyörbe rezge át,
S mély és nehéz fohász után
Így hallatá szavát:
„Hah! nem hiába fáradék;
Ez méltó munka volt.
Ilyennek láttam őt, midőn
Először rám hajolt.
Tégy semmivé örökre, ég!
Nem esdem üdvödért:
Egy ily tekintet megfizet
A kínos életért!”
Végezte s a kép eltünék
És ő - fölébredett:
Egy lázbetegnek álma volt
Mind, amit szenvedett.
Mellette ifju hölgye ült
Virrasztva csendesen,
Oly mondhatatlan bájoló
Szelíd gyötrelmiben.
Őrcsillagokként függtenek
A kóron szemei,
Mig gyengén izzadt homlokát
Törlötték kezei.
Ő föltekinte s meglepé
A túlvilági kép;
Nem oly derűlt, nem oly vidám,
De vonzóbb földi szép.
E látomány eláradott
A kórnak láz erén,
S régen nem ízlett kéjre vált
Az enyhűlt érzemény.
„Oh hölgy, az isten gyönyörűl
Teremte tégedet!
S szerelmed üdvösséget is
Ad a gyönyör felett.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
ARA
|
الشاعر تاج الدين الدشناوي
|
قصيدة عجزت عَن قصَّة الطَّبِيب وَعَن
|
عجزت عَن قصَّة الطَّبِيب وَعَن
قصَّة أَخذ الشَّرَاب أَن وَصفه
وَالْحَال أبدت لمن تميزها
تَعَجبا سَاءَ مصدرا وَصفه
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
JPN
|
為基（京極為兼猶子）
| null |
たちこめて をのへもみえぬ きりのうへに こすゑはかりの まつのむらたち
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
DEU
|
Tiedge, Christoph August
|
Freiheit. WiedersehnFreiheit. WiedersehnFußnoten
|
Auf dieser Höhe, Freund, laß endlich deinen Späher
Vom Diesseit noch einmal ins heitre Jenseit schaun,
Dem müden Wandrer gleich, der, seinem Ziele näher,
Vom letzten Hügel blickt nach zwei bekränzten Aun!
Auf dieser Höhe, wo der Weg sich scheidet,
Wo die Vergötterung des Zufalls sich entkleidet:
Hier ist es, wo das Reich der freien Kraft beginnt.
Mag die Naturwelt dort an Not und Zwang erinnern:
Die Welt der Freiheit trägt der Mensch in seinem Innern;
Und Tugend ist der Freiheit Götterkind.
Dort ist der Mensch ein Blatt, das sich entfaltet,
Und grünt, und willenlos zerfällt;
Hier eine Kraft, die selbstgebietend waltet,
Der Bürger einer Geisterwelt.
Zwei Welten schlingen dann den wunderbaren Knoten
Des Rätsels, das verhüllt in unserm Wesen liegt;
Und von der Welt der Kraft, zum Ringen aufgeboten,
Bewähret sich der Held, ob er auch schwankend siegt.
Im Götterhimmel nicht, nur im Gebiet der Sünde
Stellt sich die Tugend uns in ihrem Glanze dar.
Die Ruhe weicht dem Zwist, daß sich die Kraft verkünde;
Des Zwanges Druck macht uns die Freiheit offenbar;
Er reißt uns in den Streit, aus welchem immer freier,
Und immer siegender, die Kraft des Geistes tritt;
Des Feindes Macht verherrlicht erst die Feier
Des Sieges, den der Held erstritt.
Wir sind nicht, um zu sein; wir werden, um zu werden.
Die Ströme rauschen fort; die Sonnen und die Erden,
Sie gehn nach ewigen Gesetzen ihren Pfad.
Kein Wollen dort – sie sind. Im Menschen lebt ein Wille;
Er selbst ist sein Gesetz, ein Sohn der eignen Fülle;
Er ist durch die Natur, und lebt durch seine That;
Wir werden das, was wir zu werden lernten;
Der Mensch ist seine Frucht aus seiner eignen Saat;
Was Menschen säen, werden Götter ernten:
Gott spricht durch seine Welt, der Mensch durch seine That.
Drum, wo wir stehn: wir stehn an einer heil'gen Stelle,
Die zu dem seligen Beruf uns weiht,
Zu schöpfen aus der reinen Quelle
Der freien Lebensherrlichkeit.
Die Quelle wird zum Strom, und was an ihm gedeiht,
Zum Leben hier gedeiht, geht nicht in ihm verloren;
Er trägt es hin zu einem sichern Port. –
Vermittlerinnen sind die Horen.
So wunderbar wird aus dem Hier das Dort
Mit Mutterähnlichkeit geboren.
Das Dasein ist ein unbebautes Land,
Vom Lufthauch überweht, vom Sonnenstrahl umlodert;
Und diese tote Wildnis fodert
Das Leben erst von unsrer Hand.
Wer Dasein nur begehrt, den ruft vergebens
Der laute Stundenschlag zum heiligsten Gewinn;
Er lebt vom bloßen Pflichtteil seines Lebens,
Und giebt die volle Erbschaft hin.
Er schleppt, des Staubes Unterjochter,
Ein wenig Staub, durch Raum und Zeit.
Nur Thätigkeit, entschloßne Thätigkeit,
Die heitre, freie Lebenstochter,
Sie hält ihn fest, den Geist der Stunden, die entflohn.
Wie jene Göttin ihren Sohn,
Taucht sie das Leben in die Fluten
Der weihenden Unsterblichkeit;
Sie macht zur Ewigkeit die Zeit,
Und rettet sterbende Minuten.
So laß dann in der Gegenwart
Die hehre Zukunft uns umfangen!
Sie waltet hier schon, wo die Seele, noch befangen,
In einem engen Kerker harrt,
Der höhern Freiheit harrt, zu welcher wir berufen
Und innig eingeweiht sind;
Der Freiheit, welche hier auf den Vollendungsstufen
Der Erdenpilgerschaft beginnt.
Zum freien Manne reift das Kind.
Einst herrschte wild der Trieb; er brauste durch die Kreise,
Durchs immer weitere Gebiet des Lebens hin,
Und der Instinkt gebot; doch regte leis' und leise
Sich in der Willkür schon der sanftre Menschensinn.
Und aus der Willkür trat der Wille,
Der Mensch mit der Vernunft, der freie Mensch, hervor,
Der Wildnis gleich, die sich vor ihm in eine stille,
Sanft aufgeblühte Flur verlor.
Da ward das Recht. Es stieg empor zum Throne;
Wie ein Gewissen, sprach's zum Volke dort herab;
Und die Vernunft gebot: sie war es, die die Krone
Der Majestät dem Rechte gab.
Nun ward es hell in jenen dunkeln Thalen,
Wo die Vernunft den wilden Trieb besprach;
Sie war das Licht, das sich in tausend Strahlen,
In tausend Wunderfarben brach.
Die freie Geisteskraft, die ringend sich entfaltet,
Erstrebt' in Rom ein andres Ziel,
Als das, wonach Karthago sich gestaltet.
Der Stier lebt' einst, wie jetzt; am Euphrat, wie am Nil.
Schau hin nach jenen hochberühmten Trümmern
Des Kapitols! Da trauert längst verwaist
Von Tagen, die nicht mehr den Erdkreis überschimmern,
Ein furchtbar riesenhafter Geist.
Wir fühlen noch ein schreckliches Erinnern;
Allmächtig faßt er uns in jeder großen That;
Vom Menschen ging er aus, von seinem Innern;
Und strahlte nur zurück aus seinem Römerstaat.
Erfüllt, ergriffen war von ihm die ganze Seele.
So stürzt ein Curtius sich in die Flammenhöhle;
So geht ein Regulus – was auch Karthago droht –
Er geht, daß er das Wort des Römers nicht verletze,
Treu seinem innersten Gesetze,
In einen schaudervollen Tod.
Roms Hoheit sank, wie die, von Gift befallne, Blüte;
Und frei zu sein, zu frech, zu niedrig, zu verrucht. –
Die Freiheit flieht den Markt, und weihet im Gemüte
Des Weisen ihren Thron, wenn sie die Welt besucht.
Doch, was empört ein Volk, dem Herrscherthron zu fluchen?
Was reizt die Wut, daß sie das Heiligste nicht schont,
Daß sie das graue Recht entthront?
Die Freiheit, die wir draußen suchen,
Und die in unserm Innern wohnt.
O Gallien, du hast umsonst geschworen,
Ein freies Volk zu sein! umsonst gestürzt den Thron!
Die Freiheit, welche du zur Göttin dir erkoren,
Aus nervenloser Brust war sie schon längst entflohn!
Vollendet waltet sie in jenem Urgebilde,
Das vor der Ahnung schwebt; und unser Geist empfing
Nur einen leisen Strahl aus ihrem Lichtgefilde,
Der, wie ein Mond, hier auf in unserm Leben ging.
Dort leuchtet sie aus ihrer höchsten Fülle,
Wie auf ein weites Meer das Sonnenlicht, herab.
Auf diesem Meer – es ist des Menschen Wille –
Wogt Tod und Leben auf und ab.
Sanft wallend nimmt es das, mit dem azurnen Schleier
Umwebte, Bild des reinen Himmels auf;
Dann aber steigen Ungeheuer
An seinem tiefen Schoß herauf.
Weit schattende Gestalten schreiten
Aus diesem Meer hervor – es sind die Zeiten –
Sie treten auf: hier Altes zu erneun,
Dort neues Heil und Unheil auszustreun.
Bald säuseln sie durch die Olivenblätter,
Die aus des Friedens Kranz holdselig niederwehn;
Bald rauschen sie dahin, wie dunkle Todesgötter:
Und Völker müssen untergehn.
Ich schau' hinaus – und, ach! von öden Fluren
Begegnet meinem Blick ein dunkler Geist,
Ein Schatten, welcher Elend heißt,
Ein Nachtgespenst, das auf die Spuren,
Wo die Verheerung zog, mit Graun hinunter weist.
Dort weist es hin, dort rauchen noch die Trümmer
Des Waldes, den die Flamme fraß!
Ich horche hin – und seufzendes Gewimmer
Umklagt die Stellen jetzt, wo einst der Friede saß.
Der Frühling kehrt zurück zu seinem Traubenhügel.
Kennt er die Stätte noch? Der Raum ist öd' und stumm!
Da zog ein Rauchgewölk mit schwarzem Rabenflügel;
Da riß die Wut den Herd der kleinen Laren um!
Wo zwischen Lindengrün, wie unter Friedenspalmen,
Ein Tempel Gottes sich erhob,
Das ist kein Sabbath mehr, und keine Feierpsalmen
Verkünden dort des Weltengeistes Lob!
Ach! welcher Gott verhing der Erde diese Strafen?
Kein Gott! der Mensch – sein Wahn schuf diese Wüstenein.
Den Menschen drängt der Mensch. Wer wird den armen Sklaven
Der wilden Leidenschaft befrein?
Weh! mich ergreifen alle Schauer
Der Gegend, wo der Friede schwand!
Laß los! O, laß mich los, du Bild der Trauer!
Du, Hoffnung, reich' mir deine Engelhand,
Und führe mich durch sanftre Gänge,
Dahin, wo Liebe wohnt und Friedenslüfte wehn;
Und laß kein anderes Gepränge,
Als das Gefolg der Menschenhuld, mich sehn!
Und du, Gerechtigkeit, zerbrich die Scheidewände!
Verbanne den verruchten Geist,
Der wild und grausam die verschlungnen Hände
Der Menschen auseinander reißt!
Gieb, daß der Hüttner diesseits seines Flusses
Den Hüttner jenseit lieben darf;
Und donnre mit dem Fluch des Blutvergusses
Den Fürsten an, der kalt ein Friedenswort verwarf!
Schau hin! wie tief dein Blick in die Vergangenheiten
Hinunter späht: aus jeder Wüste starrt
Dich noch ein Denkmal an von schaudervollen Zeiten,
Und Zukunft ist ein Kind der Gegenwart.
Was immer war, wird immer sein hienieden:
Warum empört uns noch die grause Heldenzunft?
Warum begeistert uns, wie Frühlingswiederkunft,
Der süße Traum von einem ew'gen Frieden? –
Das ist die Stimme der Vernunft,
Die nimmer schweigt, die, trotz dem wilden Rufe
Der Sinnenreize, frei uns werden hieß.
Wir stehn hier auf der ersten Stufe,
Wo seiner Vormundschaft uns der Instinkt entließ,
Und unsern Lebensgang an die Vernunft verwies.
Wohl oft bespricht, im Druck und Drang des Lebens,
Die Stimme der Vernunft vergebens
Den, seiner unbewachten Haft
Entrißnen, Sturm der Leidenschaft!
Da stürzet dann der Mensch in frevelndes Beginnen!
Wie unaufhaltsam stürzt er dem Verbrechen zu,
Wenn Aufruhr ist in allen Sinnen,
Wenn Sturm von außen, Sturm von innen
Das Leben aufjagt aus des Lebens Ruh'! –
So wär' im warmen Blut ein Funken Lebensfeuer
Mehr oder minder, jene Kraft,
Die aus dem Menschen dort ein Ungeheuer,
Und hier ein menschlich Wesen schafft? –
O das sei fern! – Du hörst den Donner rollen:
Sein Flammenzorn ist sich des Zornes nicht bewußt.
Natur heißt sein Gesetz; nur in des Menschen Brust,
Da herrscht ein Selbstgebot, ein Geist, ein eignes Wollen.
„Wie?“ fragst du klagend, „ist das Los des Menschen Krieg?
Daß nimmer Fried' um ihn, nicht in ihm Friede walte?“ –
Der Kampf ist sein Geschäft, daß sich die Kraft entfalte;
Beruf zu schwerem Kampf ist Ruf zu größerm Sieg.
Sieh dort die heiligen Bekenner
Des christlichen Paniers auf Felsenboden stehn!
Kein Sturm der Wut kann sie darnieder wehn;
Sie stehn auf sich, die hohen, freien Männer! –
Was Menschen konnten, kann der Mensch der freien Kraft:
Der Marter trotzten sie – wir nicht der Leidenschaft?
Der Sturm des Lebens, Freund, trägt Kronen auf den Schwingen,
Und führet über unserm Haupt
Hinweg den Siegerschmuck, so wir ihn nicht erringen.
Wer sich der Kraft im Dienst der Schwäche nicht beraubt,
Und vor dem Kampfe mit sich selbst nicht zittert,
Nur der ist frei – frei, wenn er unerschüttert
Verwirft, was die Vernunft verwarf.
Die Thorheit wähnt sich frei, wenn sie das Unrecht darf.
Das Unrecht dürfen, und nicht wollen;
Es fliehn, auch wenn es leuchtend glänzt:
Das ist der hohe Sieg, nach dem wir ringen sollen,
Ob ihn auch keine Hand bekränzt.
Wohl reizend ist es, hoch im Licht einher zu wandeln,
Vergöttert dazustehn vor seiner Welt;
Doch leichter ist es, groß, als recht zu handeln.
Dort siegt der Ruhm, hier siegt der Held.
Der eitle Wahn küßt seine goldnen Ketten;
Das Reich der Kraft ist ihm ein fremdes Land.
Der freie Geist wird seine Tugend retten,
Und fiel ihm auch darob das Leben aus der Hand.
Nur recht thun, und nichts anders wollen,
Ist, Tugend, dein Gesetz, und heilig ist die Pflicht.
Mag uns das Rad des Schicksals niederrollen:
Die Welt in uns berührt es nicht.
Die List kann einen Thron erringen;
Es sei die Huldigung der halben Welt ihr Raub!
Wie niedrig flattern ihre Schwingen
Im Dienst der Sinnlichkeit um einen Hügel Staub!
Oktavius entrann der Tyrannei des Feindes;
Wird er der Tyrannei, die in ihm tobt, entgehn?
Sie schreit ihm zu. „Verkauf das Leben deines Freundes,
Um auf dem Nacken Roms zu stehn!“ –
Er sträubt sich noch; er kämpft noch, ihn zu retten;
Jedoch die Herrschaft hält ihn fest an ihren Ketten:
Und Tullius muß untergehn!
Ist denn August so arm, daß er, zu seinem Glücke,
Die sieben Hügel braucht? – Er opfert fremder Wut
Sein heiligstes Gefühl; mit weggewandtem Blicke
Vergießt der feile Sklav der edlen Römer Blut.
Noch elendvoller ließ dort Philipp, aus den Hallen
Der Macht, sein Herrscherwort von Thal zu Thal,
Von Fels zu Felsen hin, durch Meer und Länder schallen.
Gebietend leuchtete, mit hellem Doppelstrahl,
Ein zwiefach Diadem an seinem Haupte! –
Sein Auge nie in Ruh'! sein Antlitz kalt und bleich!
Er, der sein Volk erdrückt', und fremde Freiheit raubte,
Er raubte Völker arm, und raubte sich nicht reich,
Es liegt, wie Mitternacht, Mord liegt auf seiner Seele,
In der, wie ein Gespenst in einer schwarzen Höhle,
Der Geist der Sünde schleicht; der Finstre horcht und lauscht
Auf jeden Schmeichelton, der seine Qual berauscht. –
Mag er mit Majestät und Schrecken sich umpflanzen:
Er ist ein Sklav der Furcht, wie hoch er sich auch stellt.
Er baute selbst, aus starren Lanzen,
Den Kerker auf, der ihn gefangen hält.
Da schleudern Furcht und Wut, aus einer engen Ritze
Der Eisenmauer, scheu, verderbenvolle Blitze
Hinaus in die, von ihm getrennte, Welt.
Ob auch das Glück an ihn sein Füllhorn ganz vergeude:
Die Wonn' entflieht aus seiner öden Brust.
So elend ist die Macht! Doch er gebietet Freude –
Erwärmte sein Gemüt der Taumel fremder Lust? –
Betäub', entzück' ihn dann der Siegespomp! – Ein dumpfes,
Verwünschendes Geheul durchschreit, empört,
Die rasende Vergöttrung des Triumphes,
Die er – damit er sich nicht höre – gierig hört.
Erschrocken ist er, mit sich selbst zu sprechen;
Das Unheil stößt ihn fort; kein Ausweg ist mehr sein;
Ihn faßte, mit der Hölle Pein,
Ihn faßte das Gericht, zu ewigem Verbrechen
So rettungslos verdammt zu sein.
Ha! welcher Fluch verschwur ihn dem Verhängnis?
Nach Freiheit atmet er. Er flieht – wohin er tritt:
Das kalte, eiserne Gefängnis
Der Lanzenwache nimmt er mit.
So fürchterlich allein, trotz seinem Dienerschwarme!
O, keine Brust, an der sein starres Herz erwarme! –
Auf! lüge dann, du stolze Leidenschaft,
Ihm Hoheit vor und Macht – die hunderttausend Arme
Von Sklaven nennt er schon vermessen seine Kraft. –
Treu, wie die Tugend, hält der Frevel sein Versprechen;
Was Leidenschaft gefält, gedeiht nur im Verbrechen;
Und aus Verbrechen reift die innre Sklaverei.
Wenn er kein Weiser ist, so ist kein König frei.
Die innre Hoheit lebt von ihrer eignen Fülle;
Sie selbst, und nur sie selbst, ist ihr Gewinn.
Die Weisheit ist, wie still sich auch ihr Gang verhülle,
Reich von Geburt; die List ist eine Bettlerin!
Laß immerhin die Grübler streiten!
Wer recht thut, der ist frei, um, zwischen Schmerz und Lust,
Zur Freiheit kämpfend fortzuschreiten.
Dies zeugt das Hochgefühl in jeder Menschenbrust;
Und dieses nur bedarf der Pflege,
Nicht jener Trieb, der sucht, was die Natur verheißt.
Recht hat der Sinnentrieb, recht thun geziemt dem Geist:
Der Halbgott steht am Scheidewege.
Nimm weg die freie Kraft – und wag's, den Friedensbruch,
Der ewig uns mit uns entzweiet, zu entwirren!
Dann ist der Mensch ein Widerspruch,
Ein Tier ist er, und doch verdammt zu irren!
Dann sprich, was will das gaukelnde Phantom
Der Tugend dort, mit seiner Schattenwürde? –
Und warum folgen wir nicht ruhiger dem Strom
Der Dinge, der uns trägt, wie eine leichte Bürde?
Das Tier weiß, was es will; der Herr des Tieres nur
Betritt mit schwankem Fuß die Pfade, die er wandelt.
Warum? – Es ist der Mensch, der in dem Menschen handelt;
Im Tiere waltet die Natur.
Das Tier lebt immer jetzt, der Mensch lebt immer künftig.
Das Tier ist halb vernünftig durch Instinkt;
Indes der Mensch, halb unvernünftig,
Herab von seiner Würde sinkt.
Die Weltnatur ist nie mit sich im Widerstreite;
Doch warum ist der Mensch von heute
Nicht mehr der Mensch, der er noch gestern war? –
Die Freiheit leuchtet dunkelklar
In seinem Willen auf; er will, und will doch nimmer.
Das kaum gewählte Hier verwirft er, wählt das Dort;
Der Wahrheit folgt sein Geist, sein Herz dem eiteln Schimmer;
Ihn drängt der Schmerz, ihn lockt die Wonne fort.
Verdräng' ihn auch der Schmerz, verlock' ihn auch die Wonne:
Nie gänzlich wird in ihm die freie Kraft verdrängt;
Nein! dieser Mond, der tief im innern Leben hängt,
Verfinstern mag er sich: ihn findet seine Sonne.
So ward dem Menschen dann ein freier Lebenssinn;
Was um ihn ist, es ward dem Dasein hingegeben;
Nur an den Menschen gab das Dasein sich dahin.
Es ist der Freiheit fürchterliches Streben,
Das im Gefühl gedrückter Ruh erwacht,
Und plötzlich aufspringt, und das Leben,
Wie Bandendruck, hinschleudert in die Nacht.
Den edeln Jüngling Bion drängte
Sein Wütrich hin zu einer Missethat.
Und als sie schwarz vor seine Seele trat,
Das Dasein sich um ihn verengte,
Kein Retter seine Hand ihm bot:
Da blitzt' es auf in ihm, ein Leben wegzuwerfen,
Das eine Schandthat zu beflecken droht.
Es saust ein Sturm durch alle seine Nerven;
Das Leben kämpft; er wählt, verwirft, und wählt den Tod
Doch will er nicht zu rasch hinaus ins Dunkel greifen;
Nicht Stürme sollen ihn darnieder wehn;
Drei Tage soll die That in ihrer Knospe reifen;
Entschlossen will er untergehn.
Die dritte Nacht erscheint, schwarz wie die dunkle Pforte,
Der sich der Jüngling kämpfend naht.
Sein Tagebuch verriet die letzten Worte,
Womit er seinen finstern Weg betrat.
Es rieseln schaudernde Gefühle
Kalt durch sein Herz. Er blickt in die Natur.
„Noch einmal“ – ruft er aus – „hebt aus dem Flutgewühle
Des Lebens sich mein Haupt, und weg ist meine Spur!
Zum letztenmale dann, ihr schönen Himmelsgloben,
Zum letztenmale schaut zu euch hinaus mein Blick!
Der Weltengeist, der liebend euch dort oben
An seinem Herzen trägt, stößt mich auch nicht zurück.
Nichts konnte von der Schmach mich retten,
Nichts, als die Flucht ins sichre Grab.
Noch schuldlos, werf' ich meine Ketten,
Natur, auf deinen Schoß hinab.
Bedecke, Laub der wilden Nessel,
Ein dunkles Leben, voller Schmach!
Bedecke still die That, die eine harte Fessel –
Verzeih, o Gott! – zu früh zerbrach!
Ich zaudre noch? Schon ist die Mitternacht vorüber;
Und immer zaudr' ich noch? – Der Tod – ein finstres Wort!
Ach! fiele noch einmal vom stillen Osten dort
In meine Seel' ein Morgenblick herüber!
Vielleicht – vielleicht – – Sei stark, mein Geist! wir müssen fort!“ – –
Den Kampf der Freiheit ehrt, müßt ihr die That auch tadeln!
Sagt, ob ihr ihn verdammen dürft,
Ihn, der im Drang, sein Leben zu entadeln,
Es rettend in den Arm des Todes wirft!
Das Dasein fiel uns zu; die Freiheit wird errungen,
Von der die Tugend lebt. Die Geistesfreiheit siegt,
Besiegt den Lebenstrieb, wenn Hehra, ganz durchdrungen
Von ihrer Mutterpflicht, zu Malis Rettung fliegt.
Du bebst, du schauderst noch vor jener Uferstelle,
Wo kühn hinab die sanfte Hehra sprang,
Und mit dem Tod und der empörten Welle
Um ihre Mali kämpft', und zitternd sie errang.
Die Geistesfreiheit siegt: ein Brutus hört die Töne
Der flehenden Natur, doch er erhört sie nicht.
Er fühlt die süßre Pflicht, und folgt der höhern Pflicht,
Wenn er, mit nassem Blick, am Blutaltar die Söhne
Den fordernden Gesetzen opfern läßt. –
Die Geistesfreiheit hebt den Schwung der großen Seele;
Sie feiert in der Nacht der dunkeln Kerkerhöhle
Des Sokrates ein lichtes Götterfest.
Es ist nichts Heiligers und Schöners,
Als ihr Triumph im Kerker des Atheners.
Wie sanft verwarf der Weise Kritons Rat,
Der mit dem Wink zur Flucht in seinen Kerker trat!
„Das Leben, Kriton, wird zu teuer
Dem Unrecht abgekauft. Der Tod ist ein Befreier;
Und Ketten trägt die Frevelthat.“ –
So spricht der Mann der Kraft, der sich den Göttern naht.
Wie laut und wütend auch die Schlangen draußen zischen:
Um ihn ist alles still, um ihn ist Licht und Ruh'.
Sein Geist ist frei; den friedlichen Gebüschen
Elysiums fliegt seine Seele zu.
Die Freiheit der Vernunft ist unser wahres Leben.
Zur Führerin ist sie, und zu Begleitern sind,
Durch dies verschlungne Labyrinth,
Uns freundliche Gefühle mitgegeben.
Wenn Hoheit unsern Busen hebt:
Dann strömen sie die Glut auf unsre Wangen;
Oft aber fallen sie gefangen
In Netze, die der Reiz der Sinne webt.
Sie dürfen die Vernunft nicht niederschwärmen,
Sie dürfen nur den Keim der Edelthat
Empor zur vollen Reife wärmen;
Und lieblich blüht um sie die heitre Lebenssaat.
Wo ihre Wärme fehlt, da ist die Gegend öder;
Die Distel wuchert nicht hervor;
Doch auch kein Fruchtbaum reift, und die erhabne Ceder
Hebt nie darin ihr Kronenhaupt empor.
Gefühle tanzen gern, im holden Zauberschimmer
Der Phantasie, mit unserm Herzen hin;
Allein die ernstere Vernunft sei immer
Die richtende Gebieterin,
Ihr freies Machtgebot der Leitstern, der uns führet!
Die ganze Menschlichkeit in uns vereine sie
Zu einem Lautenspiel der Lebensmelodie:
Dies ist das Königtum, das der Vernunft gebühret.
Im Menschen wallt und wogt die Flut der Leidenschaft,
In sanft umgrüntes Ufer hingebettet.
Auf einer Insel thront, mit Herrscherwürd' und Kraft,
Die frei gebietende Vernunft, hinaufgerettet,
Zu überschauen dort die Flut und ihren Lauf.
Da herrsche sie herab von ihrer Inselhöhe!
Da herrsche nie die wilde Flut hinauf!
Denn wehe der Vernunft, und ihrer Freiheit wehe,
Wenn jener Wogendrang, empört und ungehemmt,
Das Ufer niederbraust, und die geweihte Höhe
Der unbewachten Insel überschwemmt!
Doch das Vernunftgesetz tritt bald mit hellen Spuren,
Wie eine Säulenschrift, hervor.
Die unter Trümmern sich verlor.
Den Aufruhr drängender Naturen
Hat über sie hinweg die wilde Zeit gespült.
Verschütten konnte sie die Schrift, doch nicht verdrängen.
O, die Erhabenheit begeistert zu Gesängen!
Wie tief hat sie das Volk der Lieder einst gefüllt!
Vom Traum der Sinnlichkeit geschieden,
Und innig doch mit ihm vermählt,
Umstürmt mit ihrem Kampf, umschwebt mit ihrem Frieden
Die hohe Göttlichkeit den mächtigen Alciden,
Dem sie die Brust zum Hyderkampfe stählt.
Mit dem Hochgefühl des Sehnens,
Das zu Götterthaten weiht,
Flieht der hehre Sohn Alkmenens
In den Schoß der Einsamkeit.
Tief im Herzen warme Schläge,
Fühlt er, was er soll und will;
Und an einem Scheidewege
Steht er, sinnend, plötzlich still.
Dunkler jetzt, und wieder heller
Schwebt ihm fern die Zukunft vor.
Ahnungsvoll, und schnell und schneller
Wallt ihm hoch das Herz empor.
Wird ein Wunder sich entfalten?
Ist ihm eine Gottheit nah?
Zwei erscheinende Gestalten
Stehn vor seinem Blicke da.
Eine der Gestalten leuchtet,
Wie der frische Blumenring,
Der, vom ersten Tau befeuchtet,
Um die junge Tellus hing.
„Siehe!“ sprach sie, „was die Erde
Süßes hat, ich weih' es dir,
Sohn des Himmels; aber werde
Mein Getreuer, folge mir!“ –
Zauber sprühn aus ihren Blicken;
Und ein weicher Schlummerduft
Trägt ein taumelndes Entzücken
Um sie her im Hauch der Lust.
Halb dem Zauber hingegeben,
Hat der Jüngling kaum Gewalt
Seine Blicke zu erheben
Zu der stillern Huldgestalt.
Ruhig naht sie, wie der Friede:
Aber wie mit Schmach bedeckt,
Fühlt sich zitternd der Alcide
Von der Tugend angeschreckt. –
„Keine Freuden goldner Tage,“
Spricht sie, „kann ich dir verleihn.
Rette, kämpfe, dulde, trage!
Deiner würdig, bist du mein.
Siegen ziemt dem Göttersohne;
Sich besiegen aber weiht
Ihm die höchste Strahlenkrone
Himmlischer Unsterblichkeit.“ –
Und der Jüngling – schöner blühend
Stand er da vor der Natur,
Als er heilig sich und glühend
In die Hand der Tugend schwur.
Seine eigne Flamme dämpfend,
Willig Schwächern unterthan,
Geht der starke Sieger kämpfend
Seine große Heldenbahn.
Ungeheuer kämpft er nieder;
Aber seinem Frieden droht
Eine fürchterlichre Hyder,
Als in Lernas Sumpf, den Tod.
Ach, daß ihn die Tugend warne!
Weh! der freie Sieger fällt
Überwunden in die Garne,
Die der Reiz der Lust ihm stellt.
Friede noch; allein Jole
Tritt ihm in den Heldenlauf,
Und er opfert dem Idole
Seine ganze Hoheit auf.
Wie ein Blitz aus heitrer Bläue,
Stürzt herein das Mißgeschick
Grause That und Schmach und Reue
Hängen an Jolens Blick.
Sieh! er reißt sie, ohn' Erbarmen,
Mit Verrat und Meuchelmord,
Aus des grauen Vaters Armen,
Aus des Bruders Armen fort!
Plötzlich fällt die Eumenide
Des Gewissens ihm ans Herz;
Und der süße Lebensfriede
Wandelt sich in wilden Schmerz.
Schrecklich rafft er ihn zusammen,
Seines Geistes letzten Schwung;
Auf dem Öta in den Flammen
Büßt er die Entgötterung.
Und der Gott erringet wieder,
Was der Erdensohn verlor;
Die Verschattung sinkt darnieder,
Die Verklärung strahlt empor.
Schon der letzte Seufzer dringet
Aus der Sterblichkeit herauf,
Und die freie Seele schwinget
Sich ins Reich der Tugend auf.
So furchtbar dämmert durch die Hülle
Der Sterblichkeit die Götterspur,
Das Licht der tiefen Seelenfülle,
Der Glanz der höheren Natur.
Dem Blicke, welcher sich an dem erhabnen Schimmer
Der Geistesfreiheit selig schaut,
O! wie erscheint ihm hier das Bild der bunten Trümmer,
Womit das Glück ein Glück zusammenbaut!
Der Thronkoloß stürzt ein zur grauen Schäferhürde,
Zum Knabenbau von heut, der morgen schon zerfällt!
Ja, blick' in die Natur, in ihre große Welt,
Und fühle dich in deiner Geisteswürde
Hoch über sie hinausgestellt!
Der Tag verschied, er ging verstummend unter;
Groß ist die stille Welt, die hinter ihm erwacht.
Nun tritt hinaus in diese dunkle Pracht!
Wie feierlich ist sie! wie heilig! Schau hinunter
In diese tiefe Herrlichkeit der Nacht,
Durch welche Sonnen hin, wie Strahlengötter, wandern!
Schau, wie das funkelnde Gewölbe dich umfängt!
Und wie von einem Pol zum andern
Die goldne Weltenkette hängt!
Die Glanzgestalten ziehn still feiernd auf und nieder.
Mißt hier der Raum den Raum? zählt Stunden hier die Zeit?
O, staun' empor! Die Weltunendlichkeit
Streckt tief ins Ewige hinaus die Riesenglieder!
Siehst du den Menschen noch vor dieser Flut des Lichts?
Dies Anschaun drückt, wie eine Bürde,
Den Menschen nieder in ein Nichts.
Was hebt – was rettet ihn? – Die hohe Geisteswürde,
Die stark umfaßt, was sie erkor,
Hebt über Welten ihn empor.
Sie sind die Kette der Naturgewalten,
Und ihr Beruf ist: zu entfalten
Das weite Labyrinth der reichen Ätherflur,
Durch welche freie Geister wandeln.
Der Mensch ist selbst sein Gott, und sein Beruf ist: Handeln.
Das Leben der Vernunft, der Freiheit helle Spur,
Berechtigt ihn, sein Haupt so hoch emporzuheben.
Verwandlung ward der Weltnatur,
Erhebung der Vernunft gegeben.
Wenn tief, und tiefer schon des Lebens Sonne steht:
Dann rettet die Vernunft aus den zerstörten Lauben,
An denen schon die Zeit den letzten Kran verweht,
Sie rettet sich hinauf zu ihrem Glauben,
Der, wie ein junger Held, durch die Verwüstung geht,
Und zu der Tugend spricht: „Dein Kranz wird nicht verwehen;
Du bleibst, ob hinter dir dein Schatten auch verschwand.
Die Tugend kann nicht untergehen,
Die wert des Himmels ist, und keinen Himmel fand.“ –
Tritt hin zur feierlich-geheimnisvollen Pforte,
Von Hehras Hingang leuchtend noch erhellt!
Da tönen noch die seelenvollen Worte:
„Zum Wiedersehn sei mir gegrüßt, du Geisterwelt!“ –
Dies war der letzte Ton von einem schönen Liede,
Das in der zarten Frühlingsblüt' entschlief.
Es war, als ob ein Engeltag verschiede,
Der sanft in seine Ruh' die Abendstille rief. –
Es werde hell um die geliebten Trümmer,
Und träumend sinke die Erinnerung,
Wie eine weiße Nacht voll Mondenschimmer,
Auf jede Stelle deiner Huldigung!
Laß die Vergangenheit – und ob dein Herz auch breche –
Mit allem, was sie war, o laß sie auferstehn,
Daß jeder Nachhall auch zu deinem Herzen spreche:
„Die Tugend kann nicht untergehn!“ –
Und führe mich durch all' die reichen Blütengänge
Des schönen Lebens hin, das selig dich umfing!
Es töne, wie ein Laut verhallender Gesänge,
Wo eine schöne That in ihrem Kranze ging!
Die Ruhe schwebe dort, wo Hehra zu dem Harme
Den Frieden in die Hütte trug!
Und heilig sei der Raum, wo sie die offnen Arme
Der Rettung um das tief verirrte Mädchen schlug;
Der Hügel sei geweiht, wo, sanft von Lichtgewölken
Umleuchtet, Hehra ging! geweiht das Ufergras,
Wo sie, umblüht von jungen Angernelken
Und holden Engelkindern, saß!
Und wo sie betete, da winden Epheuranken,
Zur Tempelwölbung, sich am Lindenstamm hinauf!
Da schreck' ein tiefes Graun erschütternde Gedanken
An Gott und Ewigkeit im frechen Sünder auf!
Dir aber säusle von der Lindenkühle
Der Friede zu, der sich in Hehras Seel' ergoß,
Wenn die Begeisterung erhabner Gottgefühle,
Wie Harfenlaut, von ihren Lippen floß!
Ihr ganzes Leben war die sanfte Äolsharfe,
Worin ein zartes Himmelsecho schlief;
Ein Lautenspiel, aus welchem selbst das scharfe,
Verwüstende Gestürm noch Harmonien rief.
Und ihr Verstummen – welch ein ruhiges Verschweben!
O, sanft entschlief ihr Tag; er hatte schön gewacht!
Ein Genius – es war ihr Leben –
Trat leuchtend hin in ihre Nacht.
Du sahst es, wie vor ihm die Pforte
Des Todes schimmerte. Er nahte, wie die Ruh,
Und lächelte, und sprach geweihte Worte,
Sprach einen Engel seinem Himmel zu.
Gefeiert sei, vor allen Tempelstellen,
Der Hügel, wo sie ruht, in seiner Rosenluft!
Ein Himmelsahnen weht in jenem Lindenduft.
O sieh! der Rasen bebt, als schlüg' er Blumenwellen
Empor an die geweihte Gruft.
Und jener Abend, den die Sommerblüte schmückte,
Der, wie ein schlafender, bekränzter Tag,
Auf dessen Antlitz noch ein blasses Lächeln zückte,
Sanft der Natur im Arme lag,
Der Sternenabend – ernst, wie das beseelte Schweigen,
Und herrlich, wie vor Gott verklärte Geister stehn,
Blickt er die Schatten an, die aus den Trauerzweigen
Auf Hehras Hügel niederwehn.
Vor ihm, vor diesem ernsten Zeugen
Befrage dich: Was willst du wiedersehn?
Die Schatten ihrer Seelengüte?
Den Blick, voll Huld und Licht? das Wangenrot, das zart
Aus einem innern Lenz herüber blühte,
Aus dem Gefühl, das von der Ahnung glühte,
Vor welcher sich der Geist der Zukunft offenbart? –
O, alles dies sind Erdengaben!
Ein feiner, innrer Sinn, der hier begraben
In tiefer Hülle lag, wird glorreich auferstehn.
Wird jede Geistesblüt' entschleiern,
Und wird das große Wiedersehn
Der Tugend und der Liebe feiern.
Die Wolken, welche hier noch zwischen Seelen stehn,
Die schattenden Gestalten, werden schwinden.
Ein leichter Hauch verhüllt dann nur den Strahlenkern;
Anleuchten wird der Stern den Stern;
Die Tugend wird die Tugend wieder finden.
Dann wird sich, wie das klare Bild
Der Sonn' auf mildern Au'n und sanftern Hügeln,
Im zarten Schleier, der es hüllt,
Das innre Leben reiner spiegeln.
Jenes Rosenlächeln nicht,
Nicht der Kranz von blonden Haaren,
Nicht, was die Gestalt umblühte;
Nein, die zarte Seelengüte
Wird den Himmel offenbaren,
Der zu deiner Seele spricht.
Hehras Lebensmelodie,
Im ätherischen Erwachen,
Wird empor in Hymnen schweben.
Wohl wird jedes Engelleben
Himmlischer den Himmel machen;
Dich begeistern wird nur sie.
Wie ein weicher Flötenlaut,
Wird sich eine That dir nennen,
Welche Lieb' und Stille schufen:
„Das ist Hehra!“ wirft du rufen;
O, dann wirst du sie erkennen
An dem Himmel, den sie baut.
Ja, Freund, wir werden sein, wir werden noch des Schönen
Und Guten inniger und seliger uns freun;
Und lyrischer wird unser Leben tönen,
Mit schönen Seelen im Verein.
Dann wird dem edeln, frommen Späher
Der heilige Verhüllte näher
Und lichter, stiller wird's um seine Tugend sein.
Erheben wird sie sich auf freierm Flügel,
Hin durch das neue Reich der Zeit;
Und heller strahlen wird an ihrer Stirn das Siegel
Der heiligen Unsterblichkeit.
Unsterblichkeit! Gedanke, der du Leben
Und Licht ins Dasein strahlst, und über Zweifel siegst!
Wie hoch kannst du den Menschen heben,
Wenn du den Menschen überfliegst!
Unsterblichkeit! dir bringe dann die Blume
Des Lebens ihren Purpur dar.
Du weihest, am Naturaltar,
Es ein zu seinem Göttertume.
Wenn Graun der Nacht an meinem Pfade lauscht:
Dann leuchte du herab aus deines Lichtes Fülle!
Erhebe mich, wenn laut das Leben mich umrauscht,
Zur Ruhe deiner Geisterstille!
Geheim entlaubt die dunkle Hand den Wald;
Und Schweigen ruht um längst versunkne Trümmer;
Du trittst hervor in deinem leisen Schimmer,
Wie eine rettende Gestalt.
Du winkst, wenn mir die letzte Thrän' entfließet,
Mich zur Vergötterung hinauf.
Ein Mensch, ein müder Pilger schließt,
Ein Gott beginnet seinen Lauf!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T5
|
T3
|
T3
|
LZH
|
聞人宇
|
海鹽鹿苑寺
|
郡邑相望路半停，
屹然香剎聳林坰。
罷參釋子忘情久，
應供胡僧入夢靈。
東去無情波繚繞，
西來有意柏葱青。
定知俗駕經過少，
月上松扉不用扃。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
RUS
|
Scherbina N.F.
|
Йово и Мара | «Двое милых, любясь, вырастали...»
|
Двое милых, любясь, вырастали:
Юный Йово да девушка Мара,
С малолетства, от третьего года
Их увидишь -- так радостно станет, --
Скажешь: это василек со тмином...
Умывались одною водою,
Утирались одним полотенцем,
Любо в очи друг другу глядели,
Будто солнце в глубокое море;
Пели песню одну вечерами,
Темной ночью один сон видали.
В пору Йове уж было жениться,
Можно было отдать Мару замуж.
Вырос Йово удал из удалых,
Красотою красивей девицы.
Мара... Слова для Мары не сыщешь!
И на свете такой не бывало!..
Не увидишь очей ее лучше,
Тоньше стана ее не найдется;
Миловидна, что горная вила,
А гибка-то, что ель молодая.
Год на Мару гляди -- и всё мало...
Мало б веку любить эту Мару!
Как увидишь ее -- заболеешь,
А посмотрит -- так вылечит разом...
Но сироткой была наша Мара,
Йово ж был из богатого рода,
Не простого, господского рода.
Раз он Маре, вздохнувши, промолвил:
«Так ли любишь меня, моя Мара,
Как люблю я тебя, мое сердце?»
Тихо Мара ему отвечала:
«Милый Йово, ты глаз мне дороже,
Завсегда ты на мыслях у Мары!
Как мать сына, ношу тебя в сердце...»
Их подслушал незаметный сторож.
Мать Йована те слышала речи;
Злясь на Mарy, сказала Йовану:
«Милый Йово, перо дорогое!
Позабудь ты об этой девчонке...
Есть невеста и лучше, и краше:
То Фатима, Алгатыча злато..
Фата с детства взлелеяна в клетке,
И не знает, что солнце, что месяц;
Не видала, как хлеб зеленеет,
Не видала муравки на поле,
Не видала ни разу мужчины;
А к тому ж и богатого роди,
И в подмогу богатством сгодится...»
Отвечает тут матери Йово:
«Дорогая, бесценная майко!
Заклинаю тебя я и небом.
Заклинаю тебя и землею:
Не разрозни ты милого с милой...
Не богатство серебро да злато,
А богатство, что дорого сердцу!..»
Но не хочет и слушать старуха.
Рада б слышать слова эти Мара,
Но далеко от ней ее милый.
Мара плачет, а ветер разносит:
«Много тьмы есть у пасмурной ночи.
Больше горя у Марицы в сердце...
Уж известно, как молодцы любят:
Как ласкают -- в любви уверяют,
Перестали -- смеются с друзьями...
Не таков он, возлюбленный Йово,
Да уж, видно, такая мне доля!..
Чуть запах мне цветок мой душистый --
Сердце просит одну только Мару...»
Но не хочет и слушать старуха,
И не хочет высватывать Мары;
Поспешает к Атлагича злату;
Но Фатима , Атлагича злато,
Заклинает старуху святыми,
Чтоб не сватать ее за Йована:
«Неразумно, грешно и жестоко
Разлучать две души неразлучных,
Двух немилых заставить любиться».
Но не хочет и слушать старуха:
Заручила, кольцом обручила,
Малый срок им назначила к свадьбе.
Небольшой срок -- одну лишь неделю,
И сзывает сватов к тому сроку.
Созвала их, пошла по невесту.
«Сын-кормилец, пойдем по невесту!
Мать Фатиму тебе заручила,
Заручила, кольцом обручила...»
Но не хочет послушаться Йово,
Остается в дому своем белом.
Мать без сына пошла со сватами,
К ней выходит Атлагича злато
И целует ей правую руку:
«Мать-старушка молодого Йовы!
Что за утро, как солнце не греет,
Что за ночь та, как месяц не светит,
Что за сваты, когда жениха нет!..»
Отвечает на это старуха:
«Заклинаю, Атлагича злато!
Не заботься о суженом Йове...
Он жених твой, а мой однокровный:
Здесь гора есть, к ней водятся вилы;
Между ними есть горная вила,
Та что злато с коней выбивает,
А за сына, как мать, я боюся,
Чтобы вила его не убила,
Молодого, единого сына…»
Как въезжали на двор они к Йове,
Разом сваты с коней посходили,
Но не сходит Атлагича злато,
И сказала Фатиме старуха:
«Слезь, невестка моя дорогая!» --
«Нет, не слезу, ей-богу, не слезу,
Если лошадь мою он не примет
И не снимет с нее меня Йово!..»
И пошла мать к Йовану на вышку,
И так сыну она говорила:
«Сын-кормилец! Сойди ты отсюда,
Там ты примешь Атлагича злато».
Поднялся он, упал на колени,
Ублажает свою мать родную,
Точит слезы, как будто девица,
Точит слезы, рыдаючи, молвит:
«Не пойду я, ей-богу, родная!
В чем клялся я -- будет тверже камня...»
Но и слушать не хочет старуха:
«Прокляну я и грудь, что вскормила
Мне такого негодного сына,
Если злато с коня ты не ссадишь!..»
Что ж тут делать, скажите, Йовану?
Встал он быстро на легкие ноги,
Отирает горючие слезы
И выходит поспешно к девице.
Он снимает с коня свое злато.
Он снимает и на землю ставит...
Не слыхали, сказал ли что Йово,
Не слыхали, сказала ль что Фата,--
Только стал полотна он белее,
Только Фата белей стала снега...
Был отправлен обряд по закону,
Вот и время садиться за ужин;
Чинно сваты за стол посадились,
Повели уж наверх новобрачных.
Села злато на мягки подушки,
Йово сел на узорную скриню.
Сам снял пояс и сам раздевался,
Сам он вешал оружье и платье,
Говорит сам и сам отвечает...
«Верно, скажет теперь мое злато:
Йово Фату-невесту целует,
Обо мне же теперь и не вспомнит....
Нет, не будет изменником Йово:
Легче с жизнью расстаться для Йовы!»
Это Фата и слышит -- не слышит.
Точит слезы по щечке румяной:
«Боже правый! Накажи старуху,
Что двух милых она разлучила,
Двум немилым велела любиться...»
Это Йово и слышит --не слышит.
Завернулся плащом он широким,
Взял под плащ он тамбуру с собою
И пошел под окно своей Мары.
Он ударил в певучие струны,
Заиграл, -- и запел под тамбуру:
«Верно, скажет теперь моя Мара,
Что с невесты кафтан я снимаю...
Не снимал я, клянусь моей жизнью,
Клянусь жизнью моей и твоею!
Верно, скажет теперь моя Мара,
Что с невесты покров я снимаю....
Не снимал я, клянусь моей жизнью,
Клянусь жизнью моей и твоею!
Верно, скажет теперь моя Мара,
Что целую невесту я в щеку...
Не целую, клянусь моей жизнью,
Клянусь жизнью моей и твоею!
Нашей первой любовью клянусь я!
Можно солнцу упасть бы на землю,
Но не Йове сломить свою клятву...»
И под песню проснулася Мара-!
«Роза пахнет, -- то, верно, мой милый...
Роза пахнет, тамбура играет...»
Но к Фатиме пошел уже Йово.
Пала Мара в пуховы подушки:
«Сон, жестоко меня обманул ты!
Сиротинку и сон обижает...»
Йово к Фате своей воротился,
Он ей поднял с лица покрывало:
Ярким солнцем лицо заблистало,
Черны очи – самоцветным камнем,
Черны очи, слез полные очи...
Тихо молвит Фатима-невеста:
«Покарай ты свекровь мою, боже,
Что двух милых она разлучила!»
Смотрит Йово на Фату-невесту,
Между глаз он невесту целует,
Говорит ей: «Душа моя, Фата!
Принеси мне чернил и бумаги:
Два-три слова хочу написать я,
Чтоб тебя не обидела майка».
Написал он письмо свое мелко
И промолвил Фатиме-невесте:
«Слушай, слушай, Атлагича злато!
Ни полслова до белого утра:
Пусть напьются вина твои братья,
Сестры вволю напляшутся в коло
И докончит свои песни майка!..
С богом, злато! Будь навек счастлива!..
Он, целуя меж глаз свою Фату,
К ней без жизни упал на колени,
Смотрит Фата -- мертвец перед нею
Горько плачет, но слова не молвит,
Промолчала до белого утра...
И тогда, как заря показалась,
День зажегся и солнышко встало,
Разбудить их хотела старуха,
И на вышку взошла к новобрачным,
И пошмагом ударила в двери:
«Встань же, Йово, дитя дорогое!
Ведь уж солнце высоко на небе...»
Отворила ей двери Фатима,
Со слезами на личике белом.
Мать Йована сказала невестке:
«Пусть я плачу по нем без умолку!»
Отвечает свекрови невестка:
«Не брани ты его, дорогая!
Уж вчера он оплакан тобою,
Как ты силой его обвенчала...
Вон он, Йово, -- лежит уже мертвый!»
И старуха навзрыд зарыдала,
Зарыдала, проклиная Фату:
«Что, скажи мне, ты сделала сыну? ..
Говори же... Будь проклята богом!..
Удушила за что ты Йована...»
И Фатима в ответ ей сказала:
«Не кляни же, Йованова майко!..
Не сгубила твоего я сына,--
Я себя бы скорее сгубила...
Вот Йована письмо небольшое:
Для тебя мне его он оставил».
Мать Йована письмо то читает
И, читая, слезы проливает;
А в письме том написано было:
«Созови мне, родимая майко,
Созови мне носильщиков юных,
Неженатых носильщиков, юных,
Провожатых девиц, незамужних,
И надень мне тонкую рубаху,
Ту, что Мара по любви мне сшила,
Повяжи мне шитую мараму ,
Что мне Мара, любя, вышивала,
Положи мне цветочки гвоздики, --
Ими Мара меня убирала.
Подле Мары меня пронесите...
Как дойдете до Марина дома,
Положите меня вы на травку:
Пусть увидит меня моя Мара,
Пусть хоть мертвым меня поцелует,
Ведь живого меня целовать ей
Не пришлось ни единого разу...»
Мать Йована так письмо читала,
Так читала, слезы проливала;
Пала камнем на мертвого сына,
Пала камнем, вопила, рыдала,
Куковала жалобно кукушкой,
И вдовицей-сиротой стенала.
По наказу молодого Йовы,
Что сказал он, то сделано было.
И созвали носильщиков юных,
Неженатых носильщиков, юных,
Провожатых девиц, незамужних,
И надели на него рубаху,
Ту, что Мара, любя, ему сшила,
Повязали шитою марамой,
Той, что Мара, любя, вышивала,
И убрали цветами гвоздики --
Тем, чем Мара его убирала.
Подле Мары несли его тело;
И сидела она под окошком:
На головке алели две розы,
И упали те розы на пяльцы...
Мара шила и плакала горько,
И тихонько матери сказала:
«Боже!.. Майко! что это такое?
Обе розы с головы упали...
Бог избави, что-нибудь случится!..
Что-то сильно гвоздикою пахнет,
А косою еще больше пахнет,
И как будто Йовиной косою :
Пахнет розой, дорогая майко!
Пахнет розой у нашего дома...
Не душа ли то носится Йовы? ..
Пахнет розой: идет ко мне милый!..»
Тихо мать ей на это сказала:
«Не блажи ты, дорогая дочка!
Верь мне, Йово целует другую,--
О тебе же теперь и не вспомнит...»
И вскочила, как в безумьи, Мара;
«Не добро ты вещуешь мне, майко!..
Роза пахнет: он здесь, мое сердце!»
Мигом с вышки спустилася Мара,
За ворота на улицу вышла.
Увидала жемчужную ветку,--
Побратимов заклинает богом:
«Чья то, братья, жемчужная ветка?»
Отвечают ей два побратима:
«Это ветка молодого Йовы».
Мара просит носильщиков юных:
«Ради бога, носильщики-братья,
Опустите на травку Йована --
Пусть хоть мертвым его поцелую,
Ведь живого я не целовала!..»
Ради бога услышана просьба:
Тело Йовы на травку спустили;
Крепко Мара к мертвецу прильнула...
И, припавши к мертвецу живая, --
Уж без жизни осталась у гроба.
Плачет Фата с матерью Йована,
Бедной Мары плачет мать родная,
Горько плачет, проклинает страшно:
«Бог накажет, Йованова майко!
Не велела живым ты любиться,--
Так ты мертвых теперь не разлучишь...»
Стали Маре гроб тесать мечами,--
И тогда, как понесли Йована,
Положили в домовище Мару;
Как Йована принесли к могиле,
Со двора уж выносили Мару;
Как Йована спускали в могилу,
До могилы доносили Мару.
Их в могиле одной схоронили,
И руками их соединили;
Положили им яблоко в руки:
Пусть же знают, что они любили!..
Их одною землею покрыли,
Зеленела на них одна травка.
Шли одною дорогой старухи,
С ними шла и Фатима-невестка...
Идут вместе кладбищем в деревню,
Проклинают молодых и старых,
Кто двух милых в любви разлучает.
Мало время с тех пор пролетело:
Из Йована вырос бор зеленый,
А борика выросла из Мары,
И по бору вилася борика,
Словно вьются шелковые нити
По пучку из душистого смиля,
Чемерица ж – возле их обоих...
Боже правый! за всё тебе слава...
Накажи ты молодых и старых,
Кто двух милых в любви разлучает.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ASM
|
ৰঞ্জিত নাথ
|
যিদিনা তোমাৰ সৈতে সম্পৰ্ক চিঙিব
|
তোমাৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কৰ বাবেই
জীয়াই আছো মই
জীয়াই আছে
মোৰ আশা-আকাংক্ষা...
যিদিনা তোমাৰ সৈতে সম্পৰ্ক চিঙিব
ঠিক সেইদিনাই মৰহি যাব
মোৰ আশা-আকাংক্ষা
আৰু নিঃশেষ হৈ যাব সোণালী সপোন
তোমাৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কৰ বাবেই
জীয়াই আছো মই
বিশাল পৃথিৱীতো
তোমাক সংগী কৰি...
যিদিনা তোমাৰ সৈতে সম্পৰ্ক চিঙিব
ঠিক সেইদিনাই আৰম্ভ হ’ব
মোৰ নিঃসংগ জীৱন
আৰু জীৱনৰ অন্তিম মূহুৰ্ত ...মৃত্যু ।।
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
赵毓楠
|
失题
|
何幸浮生八十春，
一堂五世叙天伦。
喜同商第如林立，
爱慕陈门九代亲。
秋老风霜知劲草，
国危板荡识忠臣。
余生待到阴霾散，
扶杖早朝侍帝宸。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
DEU
|
Ball, Hugo
|
Ich liebte nicht
|
Ich liebte nicht die Totenkopfhusaren
Und nicht die Mörser mit den Mädchennamen
Und als am End die großen Tage kamen,
Da bin ich unauffällig weggefahren.
Gott sei's geklagt und ihnen, meine Damen:
Gleich Absalom blieb ich an langen Haaren,
Dieweil sie schluchzten über Totenbahren
Im Wehbaum hängen aller ihrer Dramen.
Sie werden auch in diesen Versen finden
Manch Marterspiel und stürzend Abenteuer.
Man stirbt nicht nur durch Minen und durch Flinten.
Man wird nicht von Granaten nur zerrissen.
In meine Nächte drangen Ungeheuer,
Die mich die Hölle wohl empfinden ließen.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر ابن أبي صبح المزني
|
قصيدة إِذَا شئتَ يوماً أَن تَرَى وَجه سَابِقٍ
|
إِذَا شئتَ يوماً أَن تَرَى وَجه سَابِقٍ
بَعِيد المدَى فَانظُر إِلى وَجه مُصعَبِ
تَرَى وجه بَسَّام أَغَرَّ كأَنَّما
تفرّج تاجُ الملكِ عَن ضَوءِ كَوكَبِ
فتًى هَمُّه أن يَشتَرِي الحمدَ بالنَّدَى
فَقَد ذَهَبَت أخبَارُهُ كُلَّ مَذهَبِ
مُفِيدٌ ومِتلاَفٌ كَأَنَّ نَوَالَهُ
عَلَينا نِجَاءُ العارِضِ المتَنَصِّبِ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
王晓波
|
问月
|
回到故里回到父母身旁
我问星星
问月亮
问门前屋后的桃树
杏树和海棠
是否还记得我旧日的模样
今夜
在故里乡间
我问庭前的月光
这银白如昨日的月光
这圆满洒下清辉的月光
可是我昔日年少时的月光
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر ياسر أحمد مدني
|
قصيدة تلاشي
|
ينحسرُ الماءْ
وتغيبُ حوالينا الأشياءْ
القتلى عادوا
الموتى عادوا
الطلقاتُ تعودُ لمطلقها
كلماتُ الحربِ تعود إلى الشّفتينْ
كلماتُ الحبِّ تعود إلى الشّفتينْ
الدّمع يعود إلى العينينْ
الحِبرُ يعود إلى الأقلامْ
الورقُ يعود إلى الأشجارْ
الشجر يغوصُ إلى الأعماقْ
القاتلُ لم يَقتلْ
والغارةُ لم تحدثْ أبدا
كلُّ جياعِ الأرض يغيبونْ
ما ولدوا أبدا
لم يقتل داوودٌ جالوتْ
ويغيبُ النيلْ
قابيلٌ لم يقتلْ هابيلْ
الملأ الأعلى يختصمونْ
قال العالونْ:
هل هذا الهَمجيّ الراكض في الغابةِ
سيكونُ خليفةْ
ويصيرُ الهَمجيّ نباتاً ثمَّ
إلى طينٍ يتغيرْ
ويعود ترابا
الأرضُ تغيب وتحترقُ الأقمارْ
لم ننبتْ يوماً كالأشجارْ
لا زمناً يَحكمُ
لا أمكنةً
لا أقدارْ
عاريةٌ كل الأسرارْ
ينطفىء الجنُّ
ويحترقُ الكونُ وينطفىءُ العالونْ
الحكمةُ كنزٌ مكنونْ
كُنْ فيكونْ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T4
|
T3
|
T3
|
LZH
|
沈中柱
|
與鄰丈乞芋
|
寒谷涼生萬葉風，
病來懶去採青菘。
丈人甕底如拳芋，
乞與山厨煨火紅。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Недоброво Николай Владимирович
|
Б. В. Анрепу (Плоды твоего вдохновенья)
|
Плоды твоего вдохновенья
читаю с восторгом, мой друг,
прошедшего счастье, мученья
они мне напомнили вдруг.
Как некогда, в годы былые,
я чувствую бурю в груди,
и страсти чудесно простые
проснулись. О прежние дни!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Фалеев Николай Иванович
|
Ода
|
О Дурново! С каким смятеньем
Я созерцаю образ твой
И, относясь к нему с почтеньем,
Провозглашаю: ты - герой!
Ты совместил в себе, великий,
Министр внутрироссийских смут,
Дух полицейский, норов дикий,
Аркан, улыбку, ласку, кнут...
Тебя приветствую я робко!
И, грешный, мыслю об одном:
Ты - только пробка, только пробка
В бутылке с пенистым вином.
Сядь поплотней! Уприся в горло!
Вино кровавое шипит,
Бурлит, к стене тебя приперло!
Храни свой министерский вид!
Министр внутрироссийской смуты!
Шеф всероссийских палачей!
О, не дрожи: смутьянов путы
Бессильнее твоих плетей!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر عيسي المحبي
|
قصيدة هلا هلا ياسلوة القلب والروح
|
هلا هلا ياسلوة القلب والروح
يافرحتي بك يوم تاجي زياره
رد الزياره والخطاء منك مسموح
قلبي يحبك لو كويته بناره
هو لك بتعذيبي فوائد ومصلوح
وإن كان لك مصلوح شب الشراره
شب الحطب وإحرق على قلب مجروح
وإبعد يديك عن اللهب والحراره
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Phineas Fletcher
|
A Litany
|
DROP, drop, slow tears,
And bathe those beauteous feet
Which brought from Heaven
The news and Prince of Peace:
Cease not, wet eyes,
His mercy to entreat;
To cry for vengeance
Sin doth never cease.
In your deep floods
Drown all my faults and fears;
Nor let His eye
See sin, but through my tears.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
俞鼒
|
龍巖寺
|
虬鬚公子真奇物，
曾把英靈寄此山。
鼓鬣掀髯天上去，
空留遺跡在人間。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T3
|
T5
|
ENG
|
Francis Quarles
|
A Divine Rapture
|
E'EN like two little bank-dividing brooks,
That wash the pebbles with their wanton streams,
And having ranged and search'd a thousand nooks,
Meet both at length in silver-breasted Thames,
Where in a greater current they conjoin:
So I my Best-beloved's am; so He is mine.
E'en so we met; and after long pursuit,
E'en so we joined; we both became entire;
No need for either to renew a suit,
For I was flax, and He was flames of fire:
Our firm-united souls did more than twine;
So I my Best-beloved's am; so He is mine.
If all those glittering Monarchs, that command
The servile quarters of this earthly ball,
Should tender in exchange their shares of land,
I would not change my fortunes for them all:
Their wealth is but a counter to my coin:
The world 's but theirs; but my Beloved's mine.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T2
|
LZH
|
呉爾施
|
上石西州
|
百萬當年事逺征，
髙標銅柱伏波營。
受降城下徘徊乆，
能得將軍日再生。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
邵燮
|
舟中别陵阳诸山
|
别人容易别山难，
更倚蓬窗借一看。
却喜琴滩千百转，
时时湧出数峰寒。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ZHO
|
星芽
|
海洋史
|
你喜欢大海吗 大海构成的橡皮图章
你是喜欢梦游的大海还是被生活的大海围住
产生了困意 海水里的桌子腿一点点套上沙鸥的野生靴子
你抱着圆柱形观察到手臂边缘白白的瘴气
观察到岸边的小情侣心跳与自己同等的一百二十六拍
你喜欢大海的亲戚吗
大海亲戚的橡皮图章可能不适合你的胃口
就好比汉族人忽然接受波斯人的礼仪规范
要是大海亲戚没有满足你体肤下节律的期待
我建议你尝试去点数大海不同的后人
它们掉落的图章都可以长出与家族史对应的姓氏
所以你一定不会在海平面的中心迷路的
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T1
|
T3
|
HIN
|
Raskhan
|
174. सवैया
|
बेनु बजावत गोधन गावत ग्वालन संग गली मधि आयौ। बाँसुरी मैं उनि मेरोई नाँव सुग्वालिनि के मिस टेरि सुनायौ।। ए सजनी सुनि सास के त्रासनि नंद के पास उसास न आयौ। कैसी करौ रसखानि नहिं हित चैनन ही चितचोर चुरायौ।।174।।
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T5
|
LZH
|
王貞白
|
依韻和幹公題庭中太湖石二首
|
徒勞水府尋，
宛在玉堂陰。
蘭圃安雖窄，
盆池映轉深。
山僧來盡愛，
詩客見先吟。
若是買花者，
年年不計心。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
費宏
|
為三府安公題所藏史痴翁圖二首
|
萬壑千崖堆玉塵，
老松僵立霜皮皴。
行人飛鳥不見影，
漁簑揭揭趨江濱。
荒村酒薄魚可換，
徑須一醉寧知貧。
詩人徃徃敬畵此，
不誇錦帳羅醲醇。
使君愛詩復愛畵，
行吟坐對皆天眞。
高堂六月苦炎熱，
披圖便覺融心神。
清颷拂座送凉冷，
寒岫照眼増嶙峋。
欲憑一問茅簷下，
或有扃門高卧人。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T6
|
T1
|
JPN
|
経則
| null |
あすよりは よものやまへに あききりの おもかけにのみ たたむとすらむ
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ENG
|
Guest, Edgar A.
|
It Could n't Be Done
|
Somebody said that it could n't be done,
But he with a chuckle replied
That “maybe it could n't,” but he would be one
Who would n't say so till he'd tried.
So he buckled right in with the trace of a grin
On his face. If he worried he hid it.
He started to sing as he tackled the thing
That could n't be done, and he did it.
Somebody scoffed: “Oh, you'll never do that;
At least no one ever has done it”;
But he took off his coat and he took off his hat,
And the first thing we knew he'd begun it.
With a lift of his chin and a bit of a grin,
Without any doubting or quiddit,
He started to sing as he tackled the thing
That could n't be done, and he did it.
There are thousands to tell you it cannot be done,
There are thousands to prophesy failure;
There are thousands to point out to you one by one,
The dangers that wait to assail you.
But just buckle in with a bit of a grin,
Just take off your coat and go to it;
Just start in to sing as you tackle the thing
That “cannot be done,” and you'll do it.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
CUSTOM:坚持与成功
|
LZH
|
欧阳辂
|
晚登横州城望
|
落叶声中日又残，
荒城清夜此凭栏。
九秋星斗盘空大，
万壑风涛卷地寒。
了了乡音知雁户，
濛濛山色是珠官。
卢敖漫自贪奇胜，
未觉人间八极宽。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ARA
|
الشاعر صلاح عبد الصبور
|
قصيدة القديس
|
إليّ، إليّ، يا غرباء يا فقراء يا مرضى
كسيري القلب والأعضاء، قد أنزلت مائدتي
إليّ، إليّ
لنَطْعَمَ كسرة من حكمة الأجيال مغموسة
بطيش زماننا الممراح
نُكسِّر، ثم نشكر قلبنا الهادي
ليرسينا على شط اليقين، فقد أضل العقل مسرانا
إليّ إليّ
أنا، طوفت في الأوراق سواحاً، شبا قلمي
حصاني، بعد أن حلمت بي الأوهام والغفلة
سنين طوال، في بطن اللجاج، وظلمة المنطق
وكنت إذا أجن الليل، واستخفى الشجيونا
وحنّ الصدر للمرفق
وداعبت الخيالات الخليينا
ألوذ بركني العاري، بجنب فتيلي المرهق
وأبعث من قبورهم عظاماً نخرة ورؤوس
لتجلس قرب مائدتي، تبث حديثها الصياح والمهموس
وإن ملت، وطال الصمت، لا تسعى بها أقدام
وإن نثرت سهام الفجر، تستخفي كما الأوهام
وقالت:
بأن النهر ليس النهر، والإنسان لا الإنسان
وأن حفيف هذا النجم موسيقى
وأن حقيقة الدنيا ثوت في كهف
وأن حقيقة الدنيا هي الفلسان فوق الكف
وأن الله قد خلق الأنام، ونام
وأن الله في مفتاح باب البيت
ولا تسأل غريقاً كُبّ في بحرٍ على وجهه
لينفخ بطنه عشباً وأصدافاً وأمواها
كذلك كنت
وذات صباح
رأيت حقيقة الدنيا
سمعت النجم والأمواه والأزهار موسيقى
رأيت الله في قلبي
لأني حينما استيقظت ذات صباح
رميت الكتب للنيران، ثم فتحت شُباكي
وفي نفس الضحى الفواح
خرجت لأنظر الماشين في الطرقات، والساعين للأرزاق
وفي ظل الحدائق أبصرت عيناي أسراباً من العشاق
وفي لحظة
شعرت بجسمي المحموم ينبض مثل قلب الشمس
شعرت بأنني امتلأت شعاب القلب بالحكمة
شعرت بأنني أصبحت قديساً
وأن رسالتي...
هي أن أقدسكم.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
许氶
|
麻雀与醉酒
|
麻雀与醉酒
麻雀与醉酒
路过一间棕绿色酒吧，心中的小船
路过一间棕绿色酒吧，心中的小船
竟在黎明前夜开始倾斜。他仰头
竟在黎明前夜开始倾斜。他仰头
看见两只麻雀，在头顶的五线谱上，
看见两只麻雀，在头顶的五线谱上，
轻微挪动。大酒过后，他还不够清醒
轻微挪动。大酒过后，他还不够清醒
平躺在夏夜的草地上，被旁边淡淡花香
平躺在夏夜的草地上，被旁边淡淡花香
包裹，而间断的记忆宛如山冈
包裹，而间断的记忆宛如山冈
在脑后绵延着，很多事，无法清楚想起
在脑后绵延着，很多事，无法清楚想起
甚至，已经掉色。晚风拂面，他抬起
甚至，已经掉色。晚风拂面，他抬起
体内无处可放的沉重，从乌兰察布东街
体内无处可放的沉重，从乌兰察布东街
到昭君路，霓虹下缓慢行走。他看见，
到昭君路，霓虹下缓慢行走。他看见，
有醉酒者搀扶另一名醉酒者，左右健步
有醉酒者搀扶另一名醉酒者，左右健步
宛如两片风中的落叶，在风中飞悬。
宛如两片风中的落叶，在风中飞悬。
该落向哪里，是永恒的话题，该如何
该落向哪里，是永恒的话题，该如何
清扫体内多年的积雪，尽管这绵软的夏夜
清扫体内多年的积雪，尽管这绵软的夏夜
也会有无数小路铺满冰晶。
也会有无数小路铺满冰晶。
而头顶这星辰如篝火，遥远，却温热
而头顶这星辰如篝火，遥远，却温热
甚至让他想起，两只刚刚飞走的麻雀
甚至让他想起，两只刚刚飞走的麻雀
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ENG
|
Smith, Horace
|
RECITATIVE.
|
As manager of horses Mr. Merryman is,
So I with you am master of the ceremonies -
These grand rejoicings. Let me see, how name ye‘ em? -
Oh, in Greek lingo‘ tis E-pi-thalamium.
October's tenth it is: toss up each hat to-day,
And celebrate with shouts our opening Saturday!
On this great night‘ tis settled by our manager,
That we, to please great Johnny Bull, should plan a jeer,
Dance a bang-up theatrical cotillion,
And put on tuneful Pegasus a pillion;
That every soul, whether or not a cough he has,
May kick like Harlequin, and sing like Orpheus.
So come, ye pupils of Sir John Gallini,
Spin up a tetotum like Angiolini:
That John and Mrs. Bull, from ale and tea-houses,
May shout huzza for Punch's Apotheosis!
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T4
|
LZH
|
王慎中
|
宿湖中
|
蒼茫烟景晦，
舟楫自如家。
宿處隨鷗鳥，
秋初惜月華。
遥心連浦鴈，
歸夢滯江花。
為客誰知者，
疎燈水一涯。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
DEU
|
Weerth, Georg
|
8.
|
Sie schliefen. – So schlief auch Polyphem;
Und geblendet ward der Riese
Durch den herrlichen Dulder Odysseus. Soll
Ich jetzo blenden auch diese?
Ja, soll ich mit glühendem Korkzieher euch
Die glotzigen Augen ausdrehen?
Kein unsterblicher Gott, ja, kein Hahn und kein Huhn
Würde je wieder danach krähen.
Denn wahrlich, Poseidons Söhne nicht,
Des bläulich gelockten, seid ihr –
Der Meergott schiert sich den Teufel um euch –
Zwei gemeine Gendarmen seid beid ihr!
Er wird den Dampfer zertrümmern nicht,
Wenn ich jetzt mich entferne von Bingen. –
O Phöbus Apollo, laß meine Flucht,
O laß sie gelingen, gelingen! –
Und ausdrücklich bemerk ich, daß rücksichtsvoll
Ich nicht geblendet die beiden.
Doch dem alten Soherr sprang ich sofort
An den Hals und jauchzte vor Freuden:
„Ade, Herr Soherr! Der Wein war gut,
Vorüber ist all mein Ärger!
Und lange noch werde ich denken an
Euern göttlichen Scharlachberger.
Ade! Euer Wein war trefflich; und
Ihn preis ich nach allen Winden –
Einst wird auch schlagen unsere Stund,
Da wird sich alles finden.“
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Čapek, Antonín
|
Tys poslední má naděj!
|
Tys poslední má naděj: kdy již se zpřetrhaly
mé srdce struny všecky, a harfa zbortělá
mi pukla, – mysl tužeb shroutily padlých žaly,
tys jako slavík něžný útěchu zapěla.
V mou duši mír se vrátil, a jak po bouři bývá
– zas lásky slunko vzešlo, mhly klesly s obzoru;
zhojeny rány, píseň zní v srdci blaha tklivá,
se koříc krásy věčné luznému výtvoru.
Za jitra – pamatuješ? – jak noci prohýřené
jsme spolu ruku v ruce a tiše kráčeli? –
já s tebou jsem se vznesl výš v nebe otevřené,
a mně i tobě slastné zrak slzy máčely.
A tehdáž jsi mi řekla, se vinouc ke mně blíže:
„kdy tvůj duch výš se nese, můj tíhne za tebou!“
ó té-li chvíle pomním, hned prchá všecka tíže,
a šťasten, bohat doufám – důvěřím v lásku tvou.
Bych tebe, dítě, ztratil, co zbylo by mi v světě?
tys poslední má naděj – tím byl bych sobě sám?
– visící nad propastmi keř spráhlý ve rozkvětě
a bouři zůstavený, posměchu, trampotám.
Tys poslední má naděj, poslední květ mých sadů,
tys poslední má těcha – poslední tužby cíl –
mne neopouštěj, rukou kdy k dílu smíru kladu
a zoufalství děsnému nenech mne za podíl!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
BUL
|
Хосе Бергамин
|
Завръщане
|
Връщането не е връщане назад.
Онова, което искам от Испания,
то не е далечният й спомен:
не усещам никаква тъга по нея.
Искам аз да я усетя само:
моите нозе пръстта й да докосват;
светлината й в очите ми да грее
и да ослепява моя поглед,
въздухът й да навлиза в мене
чак до костите на моята душа.
Връщането не е връщане назад.
Не изпитвам никак съжаление:
миналото вече се не връща,
върне ли се, то е привидение.
Искам аз да се завърна само,
без назад да се завръщам с нищо.
Искам аз да виждам и докосвам
със петте си сетива Испания,
и, възкръснала, да я усещам
като животворен сън наяве.
Искам да я видя аз отблизо,
гръд до гръд, очи в очите:
пак да я позная, като пипам
белега на тежките й рани.
И защото моята душа е мъртва,
непогребана, далеч от нея,
искам във земята й да се завърна,
за да мога да я погреба.
И когато я земята скъта
в топлата си пазва като зърно,
искам, върнал се, да се надявам,
та надеждата й да се върне.
Връщането не е връщане назад;
аз не се завръщам никога със нищо.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
RUS
|
Сологуб Федор
|
Белая тьма созидает предметы
|
Белая тьма созидает предметы
И обольщает меня.
Жадно ищу я душою просветы
В область нетленного дня.
Кто же внесет в заточенье земное
Светоч, пугающий тьму?
Скоро ль бессмертное, сердцу родное
В свете его я пойму?
Или навек нерушима преграда
Белой, обманчивой тьмы,
И бесконечно томиться мне надо,
И не уйти из тюрьмы?
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T5
|
T3
|
LZH
|
道鏡 善導
|
修西方十二時
|
人定亥，
深心念佛真三昧。
十地高人尚爾修，
將知不信寧非罪。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
DEU
|
Stolberg-Stolberg, Friedrich Leopold zu
|
Elegie an meinen Bruder den 15. Okt. 1778.
|
Freudiger würde mein Geist, in treuer, süsser
Umarmung,
Bester, eilen zu dir, wie zur Quelle das Reh,
Würde, bebend und sprachlos, von meiner Lippe
zur deinen,
Bester, eilen zu dir, auf geflügeltem Kuß.
Zärtlicher bebte der Freundschaft Bund auf Jo-
nathans Lippe
Nicht, im heimlichen Thal, wo er dem Lie-
benden schwur;
Zärtlicher zitterte nicht an Benjamins Auge die
Thräne,
Als sein Joseph ihm lag an der klopfenden
Brust!
Aber, trennen uns nicht die ausgedehnten Ge-
filde?
Trennen Fluten uns nicht, rauschend im herbst-
lichen Sturm?
Sieh, ich eile zu dir auf tönenden Flügeln des
Liedes,
An dem Tage, der dich deinen Liebenden gab;
Dich dem zärtlichen Vater, der Freude weinen-
den Mutter,
Deinen Schwestern und mir, deiner Luise
dich gab!
Zwar es wiegte mich da auf ihrem blumigen
Schoosse
Mutter Erde noch nicht, Sonnen stralten mir
nicht,
Als in den jauchzenden Hallen des frohen Hauses
die Stimme
Scholl: „ein Knäblein ist da! freut euch!
ein Knäblein ist da!”
Als der beste der Väter dich, glühend im heissen
Gebete,
Hub zum Himmel empor, mit froh bebendem
Arm,
Als in lächelnder Ohnmacht, schon sinkend, die
Mutter dich ansah,
Und erwachend dich sand an der wallenden
Brust.
Als, schon zärtlich, die lallende Schwester, mit
hüpfenden Füssen
Dein sich freute, schon da in die Arme dich schloß!
Oft mit kindisch sorgsamer Hand die wankende
Wiege
Faßte, und von dir summende Fliegen vertrieb!
Später ward ich, und später die jüngern Schwe-
stern geboren,
Und wir wuchsen empor freudig, wie Stauden
am Bach,
Kanten früh die süssesten Freuden des Lebens, und
pflückten
Jeden kleinen Genuß, der sich im Schatten
verbirgt.
Ungesondert lebt’ ich mit dir die Tage der Jugend;
Wenn ein Morgen uns schied, schied uns der
Abend nicht mehr.
Wie, aus Einem Born, von Einem Schatten
gekühlet,
Zwillingsströme sich hell stürzen vom Felsen
herab,
Mit vereinter Kraft bald Tannen wälzen und Felsen,
Bald mit spiegelnder Flut schlängeln im ruhi-
gen Thal;
Also flossen auch uns vereint der Kindheit und Ju-
gend
Tage; jegliche Lust theilten wir, jeglichen
Schmerz!
Jeden werdenden Wunsch, und jede heimliche Sorge,
Jedes Sehnen, das kein Flügel der Hofnung
noch hub,
Jeden ahndenden Trieb, eh Selbstbewustsein ihn
wiegte,
Fühlten beide zugleich in der innersten Brust!
Ach, nun sind wir getrent! Zwar bringt der Früh-
ling dich wieder;
Aber im sausigen Baum rauschet noch herbst-
liches Laub,
Wankend schüttelt ihr Haupt mit falben Locken die
Esche,
Halb entkleidet vom Sturm, zittert erröthend
der Hain.
Eile, rollende Zeit, die Bahn des Jahres hin-
unter!
Steige, rollende Zeit, mit dem Frühling em-
por!
Frühling, säusle mir nicht im zarten Laube der
Buchen,
Ehe du bringest zurück meinen Geliebten zu
mir!
Ehe die liebenden Schwestern mit ihm, und seine
Luise
Kommen zur Schwester zurück! kommen zum
Bruder zurück!
Siehe, schon wünschen euch her die rosigen Neffen
und Nichten,
Wenn ihr süsses Geschwäz Freuden der Zukunft
entlockt!
Eile, Winter, vorbei auf Schwanenflügeln des
Schnees,
Komme, blumiger Lenz, säusle die Lieben zurück!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HUN
|
Petőfi Sándor
|
A SZERELEM ORSZÁGA
|
Álmodtam a minap...
Már nem tudom, hogy ébren-e vagy alva?
Csak azt tudom, hogy álmodám.
Ah, milyen szép álom vala!
Most amidőn leírom,
Kezem még most is reszket... a gyönyörtől!
Ballagva mentem hosszu úton,
Azaz, hogy nem ballagva,
Sőt inkább sebesen,
Mert puszta volt a táj, amerre jártam,
Olyan puszta, olyan prózai,
E tájnál csak lakói voltak
Még prózaibbak...
Oly szenvedélytelen, nyugodt pofák!
Siettem el, siettem el,
Hogy mentül hamarabb
Mögöttem hagyjam e
Boszantó tájt s boszantóbb arcokat.
Elvégre értem egy magas kerítést,
Amelynek gyémánt kapujára
Ez volt fölírva szivárvány-betűkkel:
„A szerelem országa.”
Vágy-szomjasan
Kaptam meg a kilincset
És bényiték,
S mit láttam! égi látomány!
Előttem állt a legdicsőbb vidék,
Minőt a festők és a költők
Müvészi mámorukban
Teremteni csak képesek,
Amilyen tán csak a paradicsom volt.
Virító széles hosszu völgy
Ezer virággal s oly nagy rózsafákkal,
Amekkorák másutt a tölgyek.
Középütt sétált egy folyó,
És vissza-visszafordult
A helyre, melyet egyszer elhagyott már,
Mikéntha fájna nékie
Végképen elszakadni tőle.
A láthatár szegélye
Regényes kősziklák valának,
Melyek fején
Arany felhők lebegtek
Fürtök gyanánt.
Elálmélkodva néztem e vidéket,
Feledve még az ajtót is betenni,
Midőn beléptem.
Sokáig álltam a küszöbnél,
Mig végre szinte öntudatlanúl
Beljebb-beljebb vont a vidék varázsa.
Először is virágos réteken
Mentem keresztül. Ifju emberek
Jártak körűlem, mindegyik
Lehajtott fővel, mintha tűt keresne.
Kiváncsi lettem és megkérdezém,
Hogy mit keresnek olyan gondosan?
S felelt egy, hogy mérges füvet.
Mérges füvet? s mivégre?
„Hogy kifacsarjam s megigyam levét.”
Megdöbbenék s gyorsan tovább haladtam,
S fáradva értem
Az első rózsafához,
S alája ültem, hogy ott megpihenjek,
De amidőn letelepedtem,
Oh borzalom! fejem fölött
Egy ifju lógott fölakasztva.
Elrohanék a másik fához
S a harmadikhoz és a negyedikhez
És így tovább, mindig tovább,
De nem pihenheték sehol,
Mert mindenik fán
Függött egy ember.
Túl a folyón, túl a folyón!
Gondoltam, ott a boldog szerelem.
S szaladtam a folyó felé.
Csónakba űltem, s gyorsan evezék,
De húnyt szemekkel,
Mert a habokban egy-egy holt tetem
Ütötte föl magát,
S a partról, mint a megriasztott békák,
Ugráltanak be ifjak és leányok.
Átértem a vizen,
S hah, itt is mindenütt
A régi látomány!
Méregpohár, akasztott emberek,
Mindenhol ez, mindig csak ez,
S hátúl a sziklák ormiról
Veték le mások magokat,
S alant a völgynek éles kövein
Kifeccsent szívökből a vér
S fejökből a velő.
Kétségbeesve nyargalék
Mindenfelé, mindenfelé,
De mindenütt a régi látomány:
Dúlt arcok és öngyilkolás!...
Csupán csak a táj és az ég mosolygott.
Koltó, 1847. október
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
FRA
|
DUCROS, Alexandre
|
Des Armes !!!
|
Non ! vous ne voulez pas armer la Capitale,
Malgré le cri des citoyens.
Une heure de retard peut nous être fatale…
Attendez-vous donc les Prussiens ?
Chaque jour l'ennemi fait un pas sur nos terres,
Il vient !… Il avance !… Il est là !
Et vous argumentez, tribuns plébiscitaires ?
Voilà l'ennemi ! Le voilà !
Si vous êtes Français, descendez de vos stalles,
Où vous défiez le destin,
Donnez-nous un fusil et transformez en balles,
Les boules de votre scrutin.
Savez-vous, à la fin, que le peuple demande,
D'où vient votre hésitation ?
En face du péril une lenteur si grande,
Semble presque une trahison !
Songez-y ! car Paris tranquille à la surface,
Fixe des yeux ardents sur vous ;
Sous un calme apparent il cache la menace,
Qui demain deviendra courroux !
Si tu tiens à sauver l'Empire qui chancelle,
L'Empire lâche et vermoulu,
Empêche que Paris irrité se rebelle,
O Parlement irrésolu.
S'il demande un fusil, ne crois pas qu'il conspire,
C'est que les Prussiens sont venus,
C'est qu'il veut les chasser !… Quant à tomber l'Empire,
Il n'aura qu'à souffler dessus !
Un fusil ! Un fusil. Car l'atelier se ferme,
Car le travail est arrêté,
Car toute patience à la fin trouve un terme,
Devant l'opiniâtreté !
Nous serons patients tant que dans nos demeures,
Nous aurons un morceau de pain,
Mais nous crierons : « Assez ! » quand sonneront les heures,
Les heures sombres de la faim !
Ne les attendez pas ; elles seraient terribles,
Et vous feriez de vains efforts,
Quand du vase trop plein les haines indicibles,
Couleraient rouges à pleins bords !
— « Un fusil ! Un fusil ! » c'est le cri que répète
La Capitale, — mais, demain,
Si vous demeurez sourds, il se peut qu'elle jette
Cet autre cri : « du Pain ! du Pain ! »
Et vous serez perdus, et la France meurtrie,
Pour qui nous voulons tous mourir,
Fera forger pour vous, traîtres à la Patrie,
Les vils carcans de l'avenir.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ENG
|
Hardy, Thomas
|
TO AN ACTRESS
|
I read your name when you were strange to me,
Where it stood blazoned bold with many more;
I passed it vacantly, and did not see
Any great glory in the shape it wore.
O cruelty, the insight barred me then!
Why did I not possess me with its sound,
And in its cadence catch and catch again
Your nature's essence floating therearound?
Could THAT man be this I, unknowing you,
When now the knowing you is all of me,
And the old world of then is now a new,
And purpose no more what it used to be -
A thing of formal journeywork, but due
To springs that then were sealed up utterly?
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
William Shakespeare
|
The Rival Poet Sonnets (78 - 86)
|
LXXVIII
So oft have I invoked thee for my Muse,
And found such fair assistance in my verse
As every alien pen hath got my use
And under thee their poesy disperse.
Thine eyes, that taught the dumb on high to sing
And heavy ignorance aloft to fly,
Have added feathers to the learned's wing
And given grace a double majesty.
Yet be most proud of that which I compile,
Whose influence is thine, and born of thee:
In others' works thou dost but mend the style,
And arts with thy sweet graces graced be;
But thou art all my art, and dost advance
As high as learning my rude ignorance.
LXXIX
Whilst I alone did call upon thy aid,
My verse alone had all thy gentle grace;
But now my gracious numbers are decay'd,
And my sick Muse doth give an other place.
I grant, sweet love, thy lovely argument
Deserves the travail of a worthier pen;
Yet what of thee thy poet doth invent
He robs thee of, and pays it thee again.
He lends thee virtue, and he stole that word
From thy behaviour; beauty doth he give,
And found it in thy cheek: he can afford
No praise to thee, but what in thee doth live.
Then thank him not for that which he doth say,
Since what he owes thee, thou thyself dost pay.
LXXX
O! how I faint when I of you do write,
Knowing a better spirit doth use your name,
And in the praise thereof spends all his might,
To make me tongue-tied speaking of your fame.
But since your worth, wide as the ocean is,
The humble as the proudest sail doth bear,
My saucy bark, inferior far to his,
On your broad main doth wilfully appear.
Your shallowest help will hold me up afloat,
Whilst he upon your soundless deep doth ride;
Or, being wrack'd, I am a worthless boat,
He of tall building, and of goodly pride:
Then if he thrive and I be cast away,
The worst was this, my love was my decay.
LXXXI
Or I shall live your epitaph to make,
Or you survive when I in earth am rotten,
From hence your memory death cannot take,
Although in me each part will be forgotten.
Your name from hence immortal life shall have,
Though I, once gone, to all the world must die:
The earth can yield me but a common grave,
When you entombed in men's eyes shall lie.
Your monument shall be my gentle verse,
Which eyes not yet created shall o'er-read;
And tongues to be, your being shall rehearse,
When all the breathers of this world are dead;
You still shall live, such virtue hath my pen,
Where breath most breathes, even in the mouths of men.
LXXXII
I grant thou wert not married to my Muse,
And therefore mayst without attaint o'erlook
The dedicated words which writers use
Of their fair subject, blessing every book.
Thou art as fair in knowledge as in hue,
Finding thy worth a limit past my praise;
And therefore art enforced to seek anew
Some fresher stamp of the time-bettering days.
And do so, love; yet when they have devis'd,
What strained touches rhetoric can lend,
Thou truly fair, wert truly sympathiz'd
In true plain words, by thy true-telling friend;
And their gross painting might be better usd
Where cheeks need blood; in thee it is abusd.
LXXXIII
I never saw that you did painting need,
And therefore to your fair no painting set;
I found, or thought I found, you did exceed
The barren tender of a poet's debt:
And therefore have I slept in your report,
That you yourself, being extant, well might show
How far a modern quill doth come too short,
Speaking of worth, what worth in you doth grow.
This silence for my sin you did impute,
Which shall be most my glory being dumb;
For I impair not beauty being mute,
When others would give life, and bring a tomb.
There lives more life in one of your fair eyes
Than both your poets can in praise devise.
LXXXIV
Who is it that says most, which can say more,
Than this rich praise, that you alone, are you,
In whose confine immured is the store
Which should example where your equal grew?
Lean penury within that pen doth dwell
That to his subject lends not some small glory;
But he that writes of you, if he can tell
That you are you, so dignifies his story.
Let him but copy what in you is writ,
Not making worse what nature made so clear,
And such a counterpart shall fame his wit,
Making his style admired every where.
You to your beauteous blessings add a curse,
Being fond on praise, which makes your praises worse.
LXXXV
My tongue-tied Muse in manners holds her still,
While comments of your praise richly compiled,
Reserve thy character with golden quill,
And precious phrase by all the Muses filed.
I think good thoughts, whilst others write good words,
And like unlettered clerk still cry 'Amen'
To every hymn that able spirit affords,
In polished form of well-refined pen.
Hearing you praised, I say ''tis so, 'tis true,'
And to the most of praise add something more;
But that is in my thought, whose love to you,
Though words come hindmost, holds his rank before.
Then others, for the breath of words respect,
Me for my dumb thoughts, speaking in effect.
LXXXVI
Was it the proud full sail of his great verse,
Bound for the prize of all too precious you,
That did my ripe thoughts in my brain inhearse,
Making their tomb the womb wherein they grew?
Was it his spirit, by spirits taught to write
Above a mortal pitch, that struck me dead?
No, neither he, nor his compeers by night
Giving him aid, my verse astonished.
He, nor that affable familiar ghost
Which nightly gulls him with intelligence,
As victors of my silence cannot boast;
I was not sick of any fear from thence:
But when your countenance filled up his line,
Then lacked I matter; that enfeebled mine.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T2
|
T6
|
T6
|
PAN
|
باقی صدیقی
|
توں تے میں
|
توں وی ہک سوداگر
میں وی ہک بپاری
سودا کرئیے اپنا
دوئے وارو واری
نہ توں صدقے ونجیں
نہ میں واری جاواں
ایویں کُوڑے ہاسے
تینڈے نال وٹاواں
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
JPN
|
小督（瓊子内親王家）
| null |
みなせかは あふせはよそに ありてゆく なかれのすゑを いかかたのまむ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Gustav Januš
|
[V TVOJEM obrazu]
|
»V TVOJEM obrazu so spoznavni znaki rasti.« Telo, izrezano iz ilovice, oblikovano z besedo, podvrženo zakonom dotikov, se muči v pokončni hoji skozi dnevno težo.
Ima sledove kot odtis večnosti, za nerazrušljive in veljavne.
»Človek se vrača iz tebe nazaj.« Govorjenje postane mera, tvoj obraz odpor proti smrti.
A ne brezčasen, temveč časovno vprežen med krušljivo kamenje in med naslednji dan.
Skrivnost je v tem primeru odgovorna tja do bližnjega meje.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
金時習
|
野人烹岷芋有感
|
窮年卒歲事耘耔，
半入征科半償私。
妻子啼呼猶且忍，
縣官催督正堪悲。
牛羊已賣尋無處，
鷄犬從攙蓋勿思。
玉粒珍羞閶闔遠，
芋根甜美乞遙知。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Klácel, František Matouš
|
LXXII. Chládek.
|
Kvítko když prudkým pouvadlo parnem,
Žížnivé lační rosivém po chládku,
Pak si ústrojnou hlavu svou skropivši
Skříseno dýchá,
Pozdraví jitřní veselou se tváří
Slunce zas východ, a vydá pobožně
Vůně své jemnosť, a koná, co zákon
Veškera káže. –
Slyšte najdražší krajani Slovanští!
Až i svadlým dostane nám se chládku,
Schýlenou smutkem hlavu zas napřímí
Sláva i hojnosť.
Němci písarskou zanecháme chválu.
Jen na nás hrdým okazuj si pérem,
Žeť se černidlem ruka nám neblýští
Systematickým.
My v život platnou vkořenivše činnosť,
Vlasť si omládlou ošatíme skvostně,
K zlosti výchlubným tupičům Slovanstva
Vám bakalářům!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر كشاجم
|
قصيدة اعذر أخاك فما عليه جناح
|
اعْذِرْ أَخَاكَ فما عَلَيْهِ جُنَاحُ
لا غَرْوَ أَنْ تَتَأَلّفَ الأَرْوَاحُ
جِسْمَانِ أُلِّفَ بالهَوَى رُوحَاهُمَا
مما يُمازِجُهُ وَأُخْرَى رَاحُ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Lathrop, Rose Hawthorne
|
THE LOST BATTLE
|
To his heart it struck such terror
That he laughed a laugh of scorn,—
The man in the soldier's doublet,
With the sword so bravely worn.
It struck his heart like the frost-wind
To find his comrades fled,
While the battle-field was guarded
By the heroes who lay dead.
He drew his sword in the sunlight,
And called with a long halloo:
“Dead men, there is one living
Shall stay it out with you!”
He raised a ragged standard,
This lonely soul in war,
And called the foe to onset,
With shouts they heard afar.
They galloped swiftly toward him.
The banner floated wide;
It sank; he sank beside it
Upon his sword, and died.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
FAS
|
چزاره پاوزه
|
تو هماره در صبحدم برمیگردی
|
نسیم ِ سبک ِ سپیده دم
نفس میکشد با دهانت
در انتهای خیابانهای خلوت.
پرتوی ِ خاکستری چشمانت،
قطرات شیرین سپیده دم است
بر تپههای تاریک.
قدمها و نفس ِ تو
همچون باد صبحدم
فرا میگیرد خانهها را.
شهر مرتعش میشود
سنگها دم برمیآورند،
اِکولالیا در اینستاگرام
زندگی هستی تو،
یک بیداری.
ستاره ِ
در پرتوی ِ سپیده دم،
آواز ِ نسیم،
گرما، نفس
گم شد
شب پایان گرفت.
تو روشنایی و صبحی.
■
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Franz Werfel
|
Wiesenblüten geistig erschaut
|
Es ist ein Strauß von losen Wiesenblüten,
Der mich mit jähem Herzschreck überfällt,
Die seelenhaftesten der Gottesgüten
Zum erstenmal dem Geist vors Auge stellt.
Nur Glöckchen, Flügelsterne, Stempel, Stengel
Und Staubgefäße, sehnlich ausgestreckt,
Nicht Erdgeschöpfe, farbenjubelnde Engel,
Zum Lobgesang des Herrn im Gras erweckt!
Wie ihr Geheimnis sie vor mir entfalten,
Fühl Wonnen ich durch mich wie Wolken ziehn.
Die Schöpfung Gottes ist nicht auszuhalten.
Man müßte stündlich, nein, sekündlich knien!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
九弟
|
给石狮子换底座
|
办公楼建了有些年头
每个新领导
上任伊始
都要给这个丑媳妇
打扮一番
地面砖
墙体
楼顶
扶梯
连厕所蹲便器
也更换多次
新局长
围着大楼转了三圈
拍下上任以后的
第一个板
把门前石狮子的底座
由花岗岩换成
汉白玉的
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر ابن فركون
|
قصيدة هذي سعودك قد حيت طوالعها
|
هذي سُعودُك قد حيّتْ طوالِعُها
واستشْرَفَتْ من ثَناياها طلائِعُها
آثارُ مُلْكِكَ لا تبْلَى نَضارَتُها
أنوارُ أُفْقِكَ لا تخْبو سواطِعُها
آياتُ حمْدِكَ تُسْتَجْلى مواقِعُها
إياتُ هديكَ تُسْتَجْلَى نواصِعُها
ما يمّمَتْ بابَكَ القُصّادُ آمِلةً
إلا تَدانَى منَ الآمالِ شاسِعُها
أبوابُ عزٍّ بها الأخْبارُ وارِدةٌ
فالسّيفُ شارِحُها والسّيبُ شارِعُها
بيوسُفٍ مَلكِ الأملاكِ ناصرها
بانَتْ شعائِرُها قامَتْ شرائِعُها
أمَا له الهِمّةُ العُلْيا فما وضحَتْ
مَراقِبُ العِزِّ إلا وهْوَ فارِعُها
أما لهُ الكرمُ المَحْضُ الذي أخذتْ
عنهُ الغَمائِمُ إذ جادتْ هوامِعُها
أما لهُ الشِّيَمُ الغُرُّ التي جُليَتْ
كَواكِباً لم تَزلْ تَهْدي طوالِعُها
أما لهُ العَزماتُ الماضِياتُ كما
هزّ الحُسامُ وخاضَ الحربَ دارِعُها
أمَا لهُ المَكْرُمات السّائِراتُ ثَنىً
كالشّمْسِ يُجْلَى على الآفاقِ شائِعُها
فالشّهْبُ من نورِ مَرْآهُ أشِعّتُها
والسُّحْبُ من جودِ كفَّيْهِ يَنابِعُها
والغربُ يا طالَما ودّتْ خِلافَتُهُ
لديْهِ لو أنها رُدّتْ ودائِعُها
هذا مُناوِيه قد ولّتْ كتائِبُهُ
والرّعْبُ يَقْدُمُها والسّيفُ تابِعُها
كأنّني بلِسانِ الدهْرِ يُنْشِدُها
أنّى بأسْبابِ عِزٍّ وهوَ قاطِعُها
تبّاً لطائِفةٍ طافَ الهَوانُ بِها
تُخادِعُ الله سِرّاً وهْوَ خادِعُها
منَ الفِرارِ إلى دارِ البَوارِ مضَتْ
فَما مصارِفُها إلا مَصارِعُها
وللعوامِل في هامِ العِدَى عمَلٌ
فالسّيْفُ خافِضُها والرُمْحُ رافِعُها
كأنّ بيضَ الظُّبا والنقْعُ مُنْسَدِلٌ
بوارِقٌ قد جَلا الظّلْماءَ صادِعُها
وربّما جالَتِ الأبطالُ حيثُ غَدا
ليلُ العَجاجةِ تجْلوهُ مدارِعُها
كانتْ خِلافَتُه روضاً فَها هي قدْ
أضحى هَشيماً بنارِ الحرْبِ يانِعُها
أيَخْطُبُ السِّلْمَ والبَيْضاءُ مانِحةٌ
حُلولَ أرْجائِها لا كان مانِعُها
كَتائِبُ النّصْرِ إذ حلّتْ بساحَتِها
كَرْهاً تُودِّعُها طوْعاً تُوادِعُها
وكيفَ تُدْفَعُ عنْ فاسٍ أُسودُ وَغىً
وما مرابِضُها إلا مرابِعُها
إنْ أجْفلَتْ فئةُ التوْحيدِ ها هيَ قدْ
عادَت تنازِلُ فيها مَنْ يُنازِعُها
وقائِعٌ محّصَ الله العِبادَ بِها
حتّى تبيّنَ عاصِيها وطائِعُها
إن كان ضُيِّعَ حَزْمٌ عندَما افْتَرَقَتْ
فإنّ جودَك حامِيها وجامِعُها
هذا نداكَ بهِ نيلتْ مَطالِبُها
هذا هُداكَ بهِ راقتْ مطالِعُها
وإنّ مُلْكَكَ وافِيها وقدْ عرَضَتْ
لها الحوادثُ حتّى خيفَ واقِعُها
فاسْتَشْعَرَتْ بجميلِ الصُّنْعِ حين علَتْ
بالنّصْرِ منكَ على الشّعْرى مصانِعُها
فقَرَّ عيْناً كما شاءَ الوليُّ بها
وفازَ بالعِزِّ رائِيها وسامِعُها
إذْ شيّدَ الصُّنْعُ للنّصْرِ العزيزِ بها
مَصانِعاً يبْهَرُ الألْبابَ رائِعُها
مَن كابْنِ نَصْرٍ حُلاً مأثورَةً وعُلاً
مُضيعُها قاصِرٌ عنْها وطائِعُها
هذا وإنّ تِلِمْساناً بهِ انتَصَرَتْ
مُلوكُها ومَعاليهِ تُراجِعُها
فحَثَّ سائِحُها سَيراً لسابِحِها
وبثّ نجْواهُ داعِيها وضارِعُها
هوَ الجهادُ فإن باعُوا نُفوسَهُمُ
مِن ربّهِمْ فازَ بالدّارَيْنِ بائِعُها
وحَلَّ مالَقَةً والنّاسُ قد يَئِسوا
من رحْمةٍ عنهُمُ ما ضاقَ واسِعُها
أضْحَتْ لديْها نُفوسُ الخلْقِ خائِفَةً
لا يهْتَدي لسَبيلِ الأمْنِ جازِعُها
قد أوْبَقَتْهُمْ خطاياهُمْ وليسَ سِوى
جِهادِهِ في سبيل الله شافِعُها
صنائِعُ اللهِ لمّا حل ساحَتها
فضْلاً بها قد حباهُ اللهُ صانِعُها
فأشرقَتْ أوجُهُ البُشْرى بناشِئَةٍ
من الغَمامِ قدِ انهَلّتْ مدامِعُها
حيّا الحَيا وجُفونُ الزّهْرِ نائِمةٌ
والآن لا يالفُ الإغْفاءَ هاجعُها
للّهِ ناضرَةٌ منها وناظرةٌ
تنبّهَتْ بعدَ ما أغْفَتْ هواجِعُها
هَذي بواسِمُها رقّتْ نواسِمُها
هذي منازِلُها رقّتْ منازِعُها
خيْلُ النواسِمِ لا تثْني أعنَّتَها
عنِ الرّوابي التي راقَتْ روائِعُها
ومالتِ القُضْبُ زَهواً كلّما نزَعَتْ
لها فنازِلُها يَثْنيه نازِعُها
وربّما قد تُقيمُ الرّيحُ مائِلَها
كما يُقيمُ صَغا الأبطالِ وازِعُها
هذا وهُنّئْتَ عيدَ الفطرِ إذ وردتْ
فيه البشائِرُ تُسْتَحلى مواقِعُها
طلَعْتَ فيه ومِن مَرْآكَ شمْسُ ضُحىً
تُجْلى فيجْلو دُجَى الظّلْماءِ ساطِعُها
فاهْنأْ بهِ ولنا فيه الهَناءُ بأنْ
مُدّت لنا يَدُك العُليا نُبايِعُها
ماذا تُسطِّرُ أقْلامُ البَليغِ إذا
أبْدى وأبْدَعَ باريها وبارِعُها
شُهْبُ المَعاني وأطْراسي مراقِبُها
ظِباءُ ألفاظِها فكْري مراتعُها
بنَصْرِ مُلْكِكَ أعْلى اللهُ مظهَرَهُ
للهِ ساجِدُها يدْعو وراكِعُها
دامَتْ خلافَتُك العُليا التي خضعَتْ
لها الخلائِقُ والدُنْيا تُطاوِعُها
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
明瓚
|
題像
|
攜筇小步踏蒼苔，
遙指青山雲正開。
澗水松風聽不絕，
又教童子抱琴來。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ENG
|
Gibson, Wilfrid Wilson
|
III. FIRELIGHT
|
Against the curtained casement wind and sleet
Rattle and thresh, while snug by our own fire
In dear companionship that naught may tire
We sit — you listening, sewing in your seat
Half-dreaming in the glow of light and heat,
I reading some old tale of love's desire
That swept on gold wings to disaster dire
Then rose re-orient from black defeat.
I close the book, and louder yet the storm
Threshes without. Your busy hands are still;
And on your face and hair the light is warm,
As we sit gazing on the coals’ red gleam
In a gold glow of happiness, and dream
Diviner dreams the years shall yet fulfil.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر معروف الرصافي
|
قصيدة إن العراق بعرضه وبطوله
|
إن العراق بعَرضِه وبطوله
وبرافديه وباسقات نخليه
يهتزّ مبتهجاً بمَقدم ضَيفه
ويبشّ مبتسماً بوجه نزيله
ومرحباً والشكر في ترحيبه
ومؤهلاً والحمد في تأهليه
بربيب لبنان بريحانِّيه
بكبير معشره بفخر قبيله
بالعبقري بفيلسوف زمانه
بأديب أمته بداهي جِيله
بأصح أحرار الأنام تحرُّراً
في فكره وبفعله وبقيله
إنا نُبجِّل خير مبجَّل
تبجيلُ كل الفضل في تبجيله
أ أمين جئت إلى العراق لكي ترى
ما فيه من غُرَر العلا وحُجوله
عفواً فذاك النجم أصبح آفلاً
والقوم محتربون بعد أفوله
أوَ ما ترى قطر العراق بحسنه
قد فاق مُقِفره على مَأهوله
أما الحَيا فيه فذيّاك الحيا
لكن مسيل الماء غير مسيله
وربيعه ذاك الربيع وإن شكا
من جهل ساكنه اشتداد مُحوله
فأقم به ولك الغنى بفراته
عن قطر مصر وعن موارده نيله
وانزل على وادي السلام مُمَتَّعاً
برغيد عيش تحت ظلّ نخيله
والثِم به ثغر الطبيعة باسماً
يَشفي من المشتاق حَرَ غليله
وترقَبن اسحاره حتى إذا
هبّ النسيم فجسّ نبض عليله
وانظر محاسن أرضه وسمائه
وانشَق أريج شَماله وقَبوله
فالجوّ فيه منيرة أوضاحه
والحسن فيه دقيقه كجليله
والليل فيه مكلَّل بمرصَّع
وكواكب الأكليل من أكليله
وترى النهار به كذهنك واقداً
بالشمس تُشرق في وجوه سهوله
وترى ضياء الشمس فيه مغلفاً
بنظيره ومسلسلاً بمثيبه
وإذا وقفت بدارس من مجده
فكوقفة الباكين بين طلوله
وانحَبْ كما نحب الحزين مكفكفاً
غَرب الدموع بجانبَيْ مِنديله
فلقد عفا المجد القديم بأرضه
وعليه جرّ الدهر ذيل خُمُوله
وإذا نظرت إلى قلوب رجاله
فانظر حديد الطرف غير كليله
نجد الرجال قلوبها شتى الهوى
مدّ الشِقاق بها حِبالة غُوله
متناكرين لدى الخطوب تناكراً
يعيا لسان الشعر عن تمثيله
فالجار ليس بآمن من جاره
والخِلّ ليس بواثق بخليله
والدين فيه يقول ذو قرءانه
قولاً يحاذر منه ذو إنجيله
وإذا تأوّل قولَهم متأوِّل
صرفوه بالتفكير عن تأويله
وإذا تكلّم عالم في أمرهم
خَفروا ذِمام العلم في تجهيله
حال لو افتكر الحكيم بكُنهه
طول الزمان لعَيّ عن تعليله
من ذا يبدّله فإن قَوارعي
يئست لعمر الله من تبديله
والجهل لا يُبقي على أربابه
كالسيف ليس براحم لقتيله
أ أمين لا تغضب عليّ فإنني
لا أدّعي شيئاً بغير دليله
من أين يُرجى للعراق تقدّم
وسبيل مُمتلِكيه غيرُ سبيله
لا خير في وطن يكون السيف عن
د جبانه والمال عند بخيله
والرأي عند طريده والعلم عن
د غريبه والحكم عند دخيله
وقد استبدّ قليله بكثيره
ظلماً وذَلّ كثيره لقليله
إني إذا جَد المقال بموقف
فضّلت مُجمَله على تفصيله
وإذا المخاطب كان مثلك واعياً
أغنَى اختصار القول عن تطويله
يا مَن يكتّم فضله متواضعاً
والناس مجمِعة على تفضيله
شكواي بُحت بها إليك وليس في
شكوى الزميل غَضاضةٌ لزميله
إن المريض ليستريح إذا اشتكى
ما به لطبيبه وخليله
وكذا الحزين إذا تهيّج حزنه
يبكي فيسكن حزنه بعويله
إني لآنَف أن أبوح بمُضمَري
إلاّ لمقتدر على تحصيله
ولديّ إن وصل الحبيب تمسّك
بالعزّ يمنع فايَ من تقبيله
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر غيمة غلا
|
قصيدة حكم القدر رثاء
|
صار القدر مكتوب من يوم ميلاد
صارت ضروف الوقت تطغى عليه
اشهد بأنك فالبشر خير لعباد
حكم القدر يتعب قلوب رضيه
نيران بعدك صابت العين بسهاد
وهموم فجدك زادت الشوق فيه
طيبك ملكني وصرت اناعايف الزاد
صارت حياتي في بعادك شجيه
يالله ياللي جاعل يمينه وساد
طلبت عفوك في خيار البريه
مافاد نوحي في مصابي بلوكاد
يلي يفيد اليوم دعوه سخيه
يجبر مصاب اللي تعلل بلفواد
من زود فرجك ماتت قلوب حيه
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T3
|
T5
|
ZHO
|
鲸鲸
|
我们活在迷宫那样的大世界
|
我们活在迷宫那样的大世界，我们学习
在艾舍尔的立体版划发现平面的楼台
在喧嚣的街道和房子之间静默相处
在游戏和幻觉之间，长大或老长不大
凡迷宫必有起点和终点，入口和出口
凡梦皆非车站，非线性的拐弯或者兜转
必有过渡的台阶，让疲惫的喘气，健硕的
凝聚上升或俯冲的力量。然后是床
要是隧道，该由洞穴通向光源，要是
楼梯，该由天台通向地牢，然后是床
我们的始和终，爱和恨，纠缠的三分一生
上升，俯冲，喘气，永远的月台。然后
是床，该由日常生活通往反抗，要不
就是墓园，坟前野花总年年野白，年年
拔除，年年悄悄重开，我们或已厌倦
争吵和冷战，各自躲在喘息的转角
然后是睡了半生的床，要不就是横水渡
要不就是晾衣架，要不就是奈何桥
我们从地下车站走出来，穿过街巿
买鱼，买菜，躲进柴米油盐的防空洞
我们活在迷宫那样的大世界，我们学习
用我的左手划你的右手，你的右手
划我的左手，那样的循环游戏，见证
幻觉全部的隐喻：长大或老长不大
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
秦兰佩
|
次韵答陈邺仙
|
莲门小隐结篱屏，
人间风波我独经。
骨肉半残霜后叶，
交知渐散晓来星。
有怀栖息同乌鹊，
无计飞鸣异鶺令。
回首廿年春梦里，
不堪踪迹诉君听。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ITA
|
Torquato Tasso
|
985
|
Signor, se, mentre più desio lodarte
ne le mie tosche rime al secol nostro,
nulla maggior del vero a lui ti mostro,
è tuo valor, non già difetto d'arte:
perché tal veggio in te ciascuna parte
che più non puote ornarla il puro inchiostro,
e sei d'ogni eccellenza altero mostro,
da cui perdon metalli e marmi e carte.
Né d'altro magistero io più m'appago
che di formar il tuo real sembiante
e 'l tuo valor e 'l tuo saver profondo;
né più mirabil parve alcuna imago
o di colui che volse in sasso Atlante
o pur di quel che resse insieme il mondo.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T2
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعر حسن عبد الرحيم القفطي
|
قصيدة تعالوا اسمعوا يا ناس دشنا
|
تعالوا اسمعوا يا ناس دشنا
مني حكاية أحكيها
بيني وبين أولادي يحي
واستعجبوا منهم فيها
طلبت لي تأجير أطيان
في أبعدية نجم الدين
وكنت في الدنيا طعمان
لا نلت لا دنيا ولا دين
صرفت لي ميتين مليم
أجرة ذهابي وإيابي
ليه كنت عما أدفع تجريم
محكوم على في غيابي
لو كنت أنا صاحب ثروة
لكنت عنده صاحب شان
لكن لا بيعه ولا شروه
ولا مسارح في الغيطان
لو كنت أنا من هوارة
وجدهم يحيى جدي
لكان جميع الناس طارة
ييحبو يبوسو على يدي
حلفت ما أدخل أبو مناع
ولا أفوتش الجحريد
ولو يكونوا في الأصقاع
فاقوا على عكا وجريد
حلفت ما انزل عند البيه
ولو يكون البيه موجود
وانزل حدا أحمد ابنه
ولا حدا محمد محمود
ولا حد البيك إبراهيم
لأنه كبير أهل الساحة
المشتهر في كل إقليم
بالفضل مبسوط الراحة
ولا حدا أحمد ولد البيه
وأبات وأصبح تاني نهار
بدري وارحل من عنيديه
وارجع قنا راكب لي حمار
ما هو الأمل فيك ياسي البيه
يا بو عمر ما تسألشي
ولا تقول صاحبنا ليه
قاطعنا مدة ما يبانشى
حلفت إني ما أجيك
ولا أزورك في قصرك
لكن بقلبي أدعيك
إنك تكون باشة عصرك
حتى ولو أعمل حلاق
وألم واجمع في الحينه
ولا أروح أسكن في بلاق
وأعمل معرف في المينا
ولا أغيب لي شهر زمان
عن البلد بعدين أحضر
وألم لي لمة جدعان
من فقط واربط في المحجر
أوعى تغرك دي الشيبة
ولا تظن إني عاقل
أنا اعجبك عند العيبة
أبطها ولا نيش سائل
واعجبك في وسط الوف
إن كنت ماسك نبوتي
آه لو تكون حاضر وتشوف
فيها وقوفي وثبوتي
لولا الحيا منك واللوم
لأقوم العايط من فاو
واعمل لي عيطة واجيب لها قوم
مع التعب ولا الراحة
ولا أكلفشي نفسي
ولا أباتشي في ساحة
وأنا اعرفك صاحب معروف
ولك مآثر ودية
ولك نظر تنظر وتشوف
حتى الأمور المخفية
واعرفك صاحب همة
ولك شهامة ومروة
واعرفك صاحب نخوة
لكن أنا بختي مايل
منين أجيب لي بخت معاك
عندك الخلايق يسعدني
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
IND
|
Fahmi Idris
|
ABRASI CINTA
|
ABRASI CINTA
Oleh Fahmi Idris
Sepi gundah hati ini
Menyimpan gundah di malam hari
Melihat rayuan bintang menari
Tak ku hiraukan kembali meratapi
Hujan rintik mulai terjatuh
Kilat kilat mulai berpadu
Menambah syahdu hatiku
Syahdu untuk merenung hati yang kelabu
Tak ada yang ku pikirkan
Tapi Banyak yang ku permasalahkan
Galau sudah menguat dipikiran
Perasaan sudah tidak dapat ditahan
Tersenyum diantara kesedihan
Tertawa diantara tangisan
Kebahagian diantara kekecewaan
Kekukuhan diantara ke putus asaan
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
TUR
|
Kaygusuz Abdal
|
Eksik Avradın Kötüsü
|
Eksik avradın kötüsü dizini dikip oturur
İşinin kolayın bulmaz yüzünü yıkıp oturur
Boğaza takmış akıkin aşına bulmaz kekiğin
Yeni donunun söküğün dizine takıp oturur
Ayağında meşin mesi kolunda gümüşün başı
Soyunmaya elbisesi taşraya bakıp oturur
Yata yata karnı şişer eşinin başında işer
Bitler kanatlanıp uçar sirkeye batıp oturur
Çocuklar oynar aşığı köpekler yutar bulaşığı
Karga da kapmış kaşığı havaya bakıp oturur
Başa bağlamış emiri rençberler sever demiri
Danalar yemiş hamırı tekneye bakıp oturur
Kaygusuz aydır atılmaz pazara çeksen satılmaz
Soyunup koyna yatılmaz bir manda çöküp oturur
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T5
|
RUS
|
Lermontov M.Ju.
|
«Они любили друг друга так долго и нежно...»
|
Они любили друг друга так долго и нежно,
С тоской глубокой и страстью безумно-мятежной!
Но как враги избегали признанья и встречи,
И были пусты и хладны их краткие речи.
Они расстались в безмолвном и гордом страданье
И милый образ во сне лишь порою видали.
И смерть пришла: наступило за гробом свиданье...
Но в мире новом друг друга они не узнали.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Arndt, Ernst Moritz
|
Mein Blumenkönig
|
Von Blumen trug er beide Händchen voll,
Drum nannten wir ihn scherzend Blumenkönig,
Dann goß er vor uns aus den bunten Zoll
Und meint', er trüge immer noch zuwenig –
Ach! Unsern Liebling, unsern schönsten Knaben,
Wir mußten ihn im Blütenlenz begraben.
Glückselig er! Er hat der schlimmen Welt
Nur Spiel und Scherz und Blumen abgewonnen,
Nie hat sich ihm des Lebens Nichts erhellt,
Nie ist ein Zauber ihm in Trug zerronnen:
Reich flog er weg mit allen Blütenscheinen,
Wir schauten arm ihm nach und mußten weinen.
O Rosenkönig, süßes Sternenkind!
Wann neu die Nacht die goldnen Lampen zündet,
Wann Lust und Leid voll Sehnsucht still und lind
Lauscht, was die obre Welt geheim verkündet,
Dann scheinst auch du mit Millionen Lichtern
Und funkelst mit den Engelangesichtern.
O Rosenkönig, süßes Sternenkind!
Dann streust du bunte Himmelsblumen nieder,
Und wie an Tagen, die vergangen sind,
Erfreut uns jene Blumenwonne wieder:
Dann spielt es rings mit längst verschwundnen Scheinen,
Wir spielen mit, wir träumen mit und weinen.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
IND
|
Zebuchev
|
DIA YANG BUKAN MILIKKU
|
DIA YANG BUKAN MILIKKU
Oleh Zebuchev
Awal mata memandangredup lenyap dalam terang tak sadar mulai merasuk sampai berasa menuju rusuk Cintaku tumbuh perlahan pasti hanya menatap tanpa ucap berat langkah raga hatimenyapa dalam bisu
Sadar semua itu terlarang bulan mentari angin dan bumi pun tahu cinta yang sama selalu membawa perih melukis hati goresan pena pedih Dia yang memang bukan untukku bukan hak dari Tuhan ku tak bisa ku sentuh tak mungkin ku dekapkhayal menyatu bahagia dalam lelap .....
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SPA
|
José Martí
|
Domingo triste
|
Las campanas, el sol, el cielo claro
me llenan de tristeza, y en los ojos
llevo un dolor que el verso compasivo mira,
un rebelde dolor que el verso rompe
¡y es, oh mar, la gaviota pasajera
que rumbo a Cuba va sobre tus olas!
Vino a verme un amigo, y a mí mismo
me preguntó por mí; ya en mí no queda
más que un reflejo mío, como guarda
la sal del mar la concha de la orilla.
Cáscara soy de mí, que en tierra ajena
gira, a la voluntad del viento huraño,
vacía, sin fruta, desgarrada, rota.
Miro a los hombres como montes; miro
como paisajes de otro mundo, el bravo
codear, el mugir, el teatro ardiente
de la vida en mi torno: ni un gusano
es ya más infeliz: ¡suyo es el aire,
y el lodo en que muere es suyo!
Siento la coz de los caballos, siento
las ruedas de los carros; mis pedazos
palpo: ya no soy vivo: ¡ni lo era
cuando el barco fatal levó las anclas
que me arrancaron de la tierra mía!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
ARA
|
الشاعر محمد بن قمر الدين المجذوب
|
قصيدة قِف بالدِّيارِ وَسَل عَن جِيرَةٍ بَعُدُوا
|
قِف بالدِّيارِ وَسَل عَن جِيرَةٍ بَعُدُوا
هَل يَمَّمُوا رَامَةً أَو طَيبةً قَصَدُوا
وهَل أَتوا هُضُباً شَرقَ العَقِيقِ لَنا
بِها أُصَيحابُ بِرٍّ عَيشُهُم رَغَدُ
وَهَل لَنا عِندَهُم ذِكرٌ فَتَنتَعِشُ
نفُوسُنا وَبرَاحِ رَاحِهِم تَجِدُ
وهَل لَهُم باللِّوَا وَالرَّقمتَينِ كَذَا
بالمُنحَنَى وَقفَةٌ يَرعَوا لِمَن فَقَدُوا
فَلى التِفاتٌ إِلَى آثارِهِم أبَداً
وَلِى غَرَامٌ وَجَفنى هاطِلٌ كَمِدُ
قَلبى لَهُم مُذ رَعاكَ اللهُ مُتَّئِداً
يسَيرِهِم فَفُؤَادِى عِندَهُم فَرِدُ
هَل لِى بِوصَلِ أَخِلاَّءٍ كَلِفتُ بِهِم
لِيُبرِدُوا كَبِداً بالشَّوقِ يَتَّقِدُ
وهَل لأَيَّامِنَا مِن عَودَةٍ فَنَرَى
تِلكَ الرِّياضَ وَأَمياهاً بِها نَرِدُ
فَيَرجِعُ الجِسمُ مِن هذَا النُّحُولِ وفى
مَعناهُ قَلبُ مُحِبٍّ سُؤلَهُ يَجدُ
ما أَرغَدَ العَيشَ إِن لاَحَت بَشائِرُهُم
أَو قَد تَرَاءَت لَنا الجِيرَانُ وَالبَلَدُ
فَليَهنِ رَكبٌ مَتَى شَاؤُوا يَضُمُّهُمُو
سُوحُ الحَبِيبش وَهُم فِى حُبِّهِ وفَدُوا
مَن لِى بأَن أَنظرَن لِلرَّكبِ مِن أَممِى
أَو يُسعِدَ اللهُ صَبًّا إِذهُمُو سَعِدُوا
حَتَّى إِذَا وَقَفُوا عِندَ الحَبِيبِ وقَد
باؤٌ بِعَفوِ كَذَا رِضوَانَ مَن عَبَدُوا
يا لَيتَنى مَوطِئاً تُربَ النِّعالِ لَهُم
لِكَى أفُوزَ بِقُربِى سادَةً شَهِدُوا
يا أكرَمَ الخَلقِ يا مَن حازَ مرتَبَةً
عَلياءَ ما نالَها مِن غَيرِكُم أَحَدُ
نادَاكَ عَبدٌ مُسِىءٌ خائِفٌ وَجِلٌ
مِن ذَنبِهِ فاحبُ أَنتَ الحِصنُ والسَّنَدُ
وقُل لَهُ لاَ تَخَف سُوءَ الحِسابِ فَما
مُحِبُّنا يَعتَرِيهِ الصَّدُّ والبُعُدُ
وأَكرِمِ الطَّاهِرَ المَجذُوبَ حَيثُ غَدَا
ببابكُم وَاقِفٌ يَرجُوكَ نَفتَقِدُ
وَكُن لَهُ مِن أَذَى الدَّارَين ياسَنَدِى
وأَصلِحِ الأهلَ وَالإِخَوانَ وَالوَلَدُ
صَلَى عَلَيكَ إِلهُ العَرشِ ما سَجَعَت
حَمَامََةٌ فًوقَ غُصنِ المَاءِ تَرتَعِدُ
والآلِ والصَّحبِ ما نادَى المُنادِى وما
تَغَنَّ حادٍ بِرَبعٍ ضَمَّهُم أُحُدُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
RUS
|
Стражев Виктор Иванович
|
Ars poetica
|
Искусству подивись земному!
Гляди: осенняя рука
Шьет золотым по голубому,
Червонит мягкие шелка.
Как кровью вкраплен в золотое
Горящий камень — алоцвет.
Гляди: здесь — вечное, простое,
Чему всегда учись, поэт!
Не ярость пламенного лета,
Не вешний хмель крылатых зорь,
Осенний хлад — душа поэта!
Осенней мудрости ты вторь.
Пока не отбушуют думы,
Не стихнет беглый бег минут
И сердца огненные шумы
Пока, смирясь, не отойдут,
Пока за днями и скорбями
Земное пенится вино, —
Живи! — но не смущай словами:
«Жизнь и поэзия — одно».
Нет! Дни и скорби пеплом стали,
Все в памяти твоей игра —
О, вот она, в венке печали,
Творящей осени пора!
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
ARA
|
خالد الفرج
|
قصيدة أَبا حسنٍ زُرْ والظلامُ ستائرٌ
|
أَبا حسنٍ زُرْ والظلامُ ستائرٌ
مجيءُ قريبٍ لا مجيءُ غريبِ
لدينا أغانٍ بالفنونِ جميلةٌ
وأبكارُ أفكارٍ لكلِّ خطيبِ
وأخبارُ هذي الحربِ تَتْرَى جديدة
حروبٌ لعمرُ اللهِ أيُّ حروبِ
يردّدها أعجوبةُ الدهر ناطقاً
وكلُّ بعيدٍ عنده كقريب
وأكوابُ شايٍ خادراتٌ وقهوةٌ
وكلٌُّ لطيف الَمْضَغَيْنِ لبيبِ
وأصحابُ صِدْقٍ أَهلُ فهمٍ وعفةٍ
تحلْوا بأزكى مِئْزَرٍ وجيوب
فحياك ربي لا تَخَفْ أيَّ ربيةٍ
وإنْ شئتَ فاستصحب عيونَ رقيبِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
ARA
|
Abdouldaim Ukwas
|
قريباً من الماء...بعيداً عن وجهي
|
ألفُ وجه ينتظرني ؛ ينتظرني كي أمرّ لكنّني في غابة البلّوط أمضي قاصداً لُغتي، يحاصرني اخضرارُ العشب والأفكار.
لامطرٌ يدلُّ عليّ .
غريبٌ هنا ، لكنّني في غابة الغرباء أبدو مقنعاً .
لا أرتدي وطناً ؛ بل أنتمي لله والكلمات ، أمّا الرمالُ ففي دمي...(زُلْطُنْ)*...
(زُلْطُنْ) ؛ وتعصفُ بي ريحٌ ، ويرتفعُ العجاجُ رفيقُ أغنيتي/بطاقتي الأولى/دليلُ عربدتي ******************************* ******************************* لا أرتدي وطناً ؛ بل أقتدي بالرّيح والأصوات - "إلى أين تمضي ياوَلَد ؟" يقولُ أبي .
- "إلى حيثُ ينفلقُ الغيابُ عن الجواب ، إلى حيثُ لا عدوى بلا جدوى !
".
********************************* ********************************* وكأنّني في غابة البلّوط أسمعُ آخري يبكي عليّ ، لكنّني أمضي صعوداً-أو هبوطاً- دونما وجل .
هل كان ذلك آخري ، أم أنني أهذي ؟ .
ربما أهذي ؛ ولكن الحنين الدائري يعصفُ بي ، ويعصرني كمنشفة !
...
( مجموعة من البيوت أسفل هضبة رملية مزروعة بأشجار الزيتون والنخيل،ومليئة بزرائب الغنم والماعز/ طرقٌ رملية ضيقة / احمرار الشفق عند الغروب / صفاء السماء ليلاً مع نباح مئات من الكلاب/ صياح الديكة فجراً / الندى الذي يغطي الرمال في الصباح الباكر...) - “Mind the gap please!” ** هل كنتُ أمقتها؟...نعم ؛ لكنّني مذ أن دخلتُ لغابة البلوط أشمُّ تربتها ، وأشمُّ رائحة العجائز والبخور...
************************* ************************* (صور/روائح/أسماء) هو كلُّ ماتحتاجه الذكرى لتعبثَ بي ، وتُقلقَ راحةَ الأموات .
************************* ************************* لابد من وطن هنا .
فهنا ممرٌّ لا يمرُّ على أحد وهنا رمادٌ للأبد وهنا نفق .
نفقٌ يؤدّي إلى نفق .
وأنا غريبٌ هاهنا ، لكنّني أيضاً غريبٌ في الهناك !
************************* ************************* مشهدٌ جانبي : ( في محطة القطارات تحت الأرض يجلس وحيداً ، يحدّق في مئات الوجوه التي تحيط به ، يأتي قطارٌ، يقفُ للحظات ثم يذهب ، ثمّ يأتي قطارٌ آخر ، يقفُ قليلاً ويذهب ، يتبعه آخر..وآخر..وآخر ، أناسٌ من مختلف الألوان والأجناس يأتون..ينتظرون قليلاً..يصعدون القطار ويذهبون ، هو أيضاً جاء هنا لكي يذهب ، ربما عليه الانتظار قليلاً ؛ لكنّه حتماً سيذهب.
هناك شيءٌ مشتركٌ بين الناس جميعاً : الإنتظار بين رحيلين !
).
***************************** ***************************** ألفُ صوت يعلو ويخفتُ عميقاً / مسبحة من الأسماء تنفرطُ رويداً رويداً / مئات من الصور أصبحت باهتة / غبارٌ يعلو الأمس / غبشٌ يحجبُ الغد / عنواين وأرقام هواتف كثيرة أصبحتْ تسقط من الذاكرة بالتقادم !
/ ألفُ رحيل ورحيل ...ولكنّ الوادع واحد !
.
************************* ************************* ألف وجهٍ ينتظرني؛ ينتظرني كي أمرّ لكنّ لي وجهاً سيبدو ناشزاً في مشهد الترحيب ربما تركَ الغياب بقيةً لم يفترسها، لكنني حتماً سأبدو مترعاً : بالآخرين العابرين الراحلين ، بالغائبين الحاضرين/ الحاضرين الغائبين ، بحكايتي .
سأقولُ : ما سيكونُ كان أو ربما ما كان يمكن أن يكون *************************** *************************** هي لعبتي أو لعنتي وهي الصعود المستمر/ الانحدار المستمر أوديستي أو كذبتي حُلْمٌ تجسّد في ممرّ *************************** *************************** ألفُ وجهٍ ينتظرني...
...................
قد مررت فلم يروني قد يروني فلا أمرّ ___________________________ * زلطن قرية ريفية صغيرة ينحدر منها الشاعر وهي تقع غرب طرابلس في ليبيا ** جملة تتردد باستمرار في محطات مترو الأنفاق في لندن
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر إبراهيم رمزي
|
قصيدة شرفت بحر الروم يا بحر الندى
|
شرفت بحر الروم يا بحر الندى
وكلاكما بحر له انداء
لكنه ملح وبرك سائغ
عذب لداء المعوذين شفاء
بحر لان الجود شرف متنه
سال النضار به وقام الماء
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
الشاعر ابن نباتة السعدي
|
قصيدة ألا من لليلى وهي حالفة الخدر
|
أَلا من للَيلى وهي حَالِفةُ الخِدرِ
تروحُ وتَغدو بالنميمةِ أَو تَسري
تُؤَرِّشُ ما بيني وبين معرِّضٍ
لأَقطعه وهو النخاع من الظهرِ
دعى لي أَخي لا تتبعيه ملامة
وكوني له في السر مثلكِ في الجهرِ
لعلكِ يوماً أَنْ يسرَّم قُربُه
اذا كان وِرْدُ الموتِ أَقربَ من شِبرِ
أَأُعدِلُ قوماً في التمول والغِنى
بقومٍ رموني بالخَصَاصةِ والفقرِ
طويتُ فلم أَنشر صحيفةَ ودهم
ولو نُشروا بالسيفِ ما نشِروا سِرّي
وَمَنْ فتش الاخوانَ أَفردَ نفسَه
وعاشَ بلا بيت يُزارُ ولا قَبْرِ
سلى الشائمَ المخدوعَ أَيُّ مخيلَة
جناني اذا ظن السحائب بالقطرِ
وأيهما في المجد أبعد غايةٍ
عشيةَ تَقريني الأَسنةُ أَو أَقري
رقدت على زأر الأُسودِ ولم أَهب
لظى النار لما أَنْ وطئتُ على الجمرِ
وهل أَنا اِلاَّ من فوارس عَسْعَسٍ
اذا اتجروا في الطعن رحت مع التجرِ
ميامينُ حلوا من حياطةِ جارهم
محلَّ جناحِ الصقرِ من بيضةِ الوكرِ
اذا كاثَرتْهُم بالسوامِ قبيلةٌ
ثروها بأَيام المكارمِ والفخرِ
تُسدُّ وتَعرورى بهم كل ثُلمة
وثغر كأَنيابِ الهزبر بلا ثَغرِ
وعهدي بهم في كل حرصٍ ومارنٍ
يلوُّون أعطاف المثقفة السمرِ
اذا لبسوا النعماءَ لم ينظروا لها
وانْ جُهدوا حل البلاء مع الصبرِ
فويلهُم لو يسلمون من الردى
ويستنفدون العيش من عَتَب الدهرِ
أَرى اِبلي بينَ الفراتِ وجازرٍ
كأَنَّ بها وخزَ الرماحِ من الذعرِ
دعت ويلها واستصرختْ كلَّ غاصبٍ
على الأَرضِ من أَملاكها السودِ والحمرِ
وما زادها عورانُ آلِ مقلدٍ
على النظرِ المشفونِ والكلمِ النزرِ
فذو النون لم يفضُل عن الماءِ نصرُه
وضبَّةُ لم تُصطد بحرشٍ ولا حَفرِ
وليس بها فقرٌ الى متلومٍ
قصيرُ الخُطى والباعِ يغنى عن الشكرِ
أراكَ بصدرِ العَينِ يا ابنَ يزيد
وأَنتَ تراني بالتشاوسِ والشَّزْرِ
دواليكَ من هنديةٍ انْ سللتَها
سللتَ عليها حَدَّ اٍخوتها البُترِ
وأنتَ الذي يُلحى على الذنبِ مرةً
وانْ يعتذر يُلحى مِراراً على العُذْرِ
فلا دنستْ أَحسابُ قومٍ سليمةٍ
نَفَوكَ كما يُنفى الشَّرارُ عن الجمْرِ
هم نَصلوا من لؤمكم بعد خُلْطَةٍ
كما نصل النبعُ الكريمُ من القِشرِ
وجبهانُ لم يغضب لها فَحَضَضْتُهُ
ولا خيرَ في جارٍ يُحضُّ على النَّصرِ
وأُغرىَ بها أَنباطُ دجِلةَ عادةً
تصنَّع مِقلاتُ البنين من الظَّهرِ
رآها تضاغي في الجبالِ وتجتوي
مباركُها بين التخمطِ والقَسرِ
فأَعجلها من طيّها رُكباتُها
وقيدَها فوقَ المَعَاقمِ بالعَقرِ
وقال أَبو رمحٍ بسَمْعِي وَقْرَةٌ
فقلتُ تأَملْ هل بعينكَ مِن وَقْرِ
حَماها من الأَعداءِ ثم بدا لَهُ
كما نَدِمَ الصاحي على هبةِ السُّكْرِ
وكنت كأَني اذْ عَلِقْتُ بحبله
عِلِقْتُ بأَطرافِ الخيالِ الذي يسري
له من رواء الغيث والسيفِ منظر
يَروق ولكن لا يجود ولا يَفري
فيا ليتَ لي من كلِّ جاءٍ بلوتُه
ولم أَبله يوماً فتىً من بني الفِزرِ
كريمُ الغنى والفقر يتبع لونَه
تَحوّلُ لوني في العبوسِ وفي اليسرِ
له من يديهِ حينَ يطلُب ساعداً
هصورٌ وان يُطلَب فقادمتا نسرِ
وكم دونَ سعدٍ من بلادٍ بليدةٍ
بها الشفق المحمر أدهى من الفجرِ
وفرج غَوانٍ طُلقت فهي أَيّمٌ
لاخرى من الركبان خاويةٍ بكرِ
بها العِينُ والظُلمانُ ترضع بنتها
وترضع فيها نبتَها حلب القطرِ
كأَن أَخاها من مجاوبةِ الصدى
اذا زجر الوجناءَ يزجر بالزجرِ
وحدبٍ كأن العصم في قذفاتها
سفينُ خَريقٍ لاطمت حَدَبَ البحرِ
أنا ابن الذين استرفدوا المجد والعلا
فضنوا وجادوا بالحياةِ وبالوفرِ
مضى عَرضُ الدنيا ولم يمض ذكرهم
وليس على الأيام أَبقى من الذكرِ
يربُّونَ نعماهم ولا يلحقونها
كما تفعلُ الشمسُ المضيئة بالبدرِ
أَزاحوا الرَّبابَ من اِسارِ جوارِهمْ
وكلُّ جِوارٍ يستضيمكَ كالأَسْرِ
غزا الأَضبطُ اسلعدي صنعاءَ ترتمي
به عُقُبُ الأيامِ شهراً الى شَهْرِ
ففكَ رقابَ اليُتمِ من أَسْرِ حميرٍ
فتىً بأسهُ فيهم كنائلِة الغَمْرِ
ويومَ الكلابِ نحن فُزنا بِعُسرهِ
وفازت تميمٌ من مساعيه باليُسْرِ
يَزيدُ بني الدَّيانِ يركبُ عُرفَه
يزيدُ بني المأمونِ يا لكَ من مَجْرِ
ولمّا دعا الابطالُ يالَ مقاعسٍ
تقاعسَ عنا مالكٌ وبنو عَمْرو
وما فَتِئَتْ خيلٌ تجُرُّ رعالها
دوابرهم بين اليمامة والقهْرِ
ويومَ النَّقا لم يَدرِ بسطامُ أَنَّه
يُلاقي غلاماً لا يحيد عن النَّذْرِ
فلا عاصِمٌ عنه فشكَّ صِماخَه
بذات جدالٍ لا يناظرُ بالسَّبْرِ
لقد هجرتْ شيبانُ في أَرضِ هاجرٍ
فتى ليس يَدري بالوصالِ وبالهَجْرِ
ويومَ جَدُودٍ شَدَّ قيسُ بنُ عاصمٍ
على ابن شريكٍ شِدَّةَ الحازمِ الغمْرِ
وأفلتَ منها الحَوفَزانُ برجلهِ
شِكال أُمِرَّ الفتك منه على شَزْرِ
ويومَ أَجاءَ ابنُ الضنيمِ أَميرَه
وفرَّ عبيدُ اللهِ من شُرَفِ القَصْرِ
غمزنا جموعَ الأزدِ حتى تكثَّرَتْ
ببكرٍ وما هذا بيومكَ في بكْرِ
فأكرهتْ مسعوداً على حِلْفِ وائلٍ
كما يُكره العظمُ الكسيرُ على الجبْرِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
URD
|
Saadat Hasan Manto
|
مسجد میں دیوبندی، شیعہ، سُنی، وہابی
|
مسجد میں دیوبندی، شیعہ، سُنی، وہابیسینما میں ایک ذات
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T5
|
BUL
|
Христо Фотев
|
Листата капеха в червено…
|
Листата капеха в червено озарени.
На „Морска“ — улица с печално реноме,
ти спря до мене и над мене — срещу мене —
сърцето ми преряза с рязко „Не“.
Сърцето ми бе в свойта първа сила.
Не беше бившо то както сега.
На всички пролети събрало хлорофила
се пръсна то — позеленя снега.
Благодаря за твойто рязко „Не“ любима.
Ти, моя болко, първа ти — мерси.
И тая първа, скръбна радост че ме има
в страни — от космоса на твоите коси.
А ти — ти влезе с другия спокойно в ресторанта
където светеха бутилките с вино.
Излезе после и се смееше пияна
и той те облада в едно „Рено“
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HUN
|
Kosztolányi Dezső
|
Állatok beszéde
|
Medve
- Mindig ölelnék, mindent, a világot,
a fát, a sziklát, a kisgyerekeket,
vagyok a lompos és otromba jóság,
a láncravert, esetlen szeretet...
Vadkan
- Zrinyi Miklósnak aljas gyilkosa.
Röfögve száz alakot öltök,
s amint elbántam a dicső magyarral,
ármánykodással vagy kemény agyarral
irtok a földön mindenféle költőt.
Víziló
- Csak azt tudom, hogy lenni, enni jó!
Leírni szörnypofám nincs semmi szó!
Iszonyú száj, hús-poklokhoz nyiló!
Négyszögletes tömb, kétezer kiló!
Grammban kimondva ép két millió!
Egyiptom álma! Roppant vízió!
Lidércnyomás! Húszmázsás víziló!
Nyúl
- Bátor vadász, ki átlövöd acéllal
alázatos és tiszta szívemet,
tiszteld az én százszor-szent gyávaságom,
ki meghalok, az életért zokogva,
mint az egyéves, síró kisgyerek.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
CUSTOM:动物独白
|
ARA
|
الشاعر عمرو بن معد يكرب
|
قصيدة أمن ليلى تسرى بعد هدء
|
أَمِن ليلى تَسَرَّى بعد هَدءٍ
خيالٌ هاجَ للقلبِ ادّكارا
يُذكّرني الشبابَ وأُمَّ عروٍ
وشاماتِ المَرابعِ والدِّيارا
وَحَيّاً من بني صَعبِ بن سعدٍ
سُقُوا الأَرصادَ والدِّيَمَ الغِزَارا
ألا أَبلغ أميرَ القومِ سعداً
فَقَد كَذَبَت أَلِيَّتُهُ وَجَارا
وحَرَّق نابَهُ ظُلماً وجهلاً
عَلَيَّ فقد أتى ذَمَّاً وعارا
هُبِلتَ لقد نسيتَ جِلادَ عمروٍ
وأنت كخامعٍ تَلِجُ الوِجارا
أُطَاعنُ دونَكَ الأَعداء شَزراً
وأَغشى البِيضَ والأَسَلَ الحِرارا
ببابِ القادسيّة مُستميتاً
كليثِ أُرَيكَةٍ يَأبى الفرارا
أكُرُّ عليهمُ مُهري وأحمي
إذا كرهوا الحقائقَ والذِّمارا
جزاكَ اللَه في جنبي عُقوقاً
وبعد الموت زَقُّوماً ونارا
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T2
|
T4
|
T4
|
LZH
|
黎邦琰
|
碧雲寺
|
肅事祠陵寢，
聯鑣過雁堂。
侵階知檜臘，
酌水識泉香。
寶葉澄秋霽，
曇花散夕陽。
坐觀魚躍處，
還似在濠梁。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
HUN
|
Somlyó, Zoltán
|
EGY RODIN-AKTHOZ
|
Mint tengerhabbal szegett lapdarózsa,
mely ringva reng a partnak fövenyén:
itt kacérkodsz a költő zord faláról;
ó, mért vagy puszta rajz? s nem az enyém!
Az arcodon szemérmes dús mosoly van
és méla árny a kéj kies helyén...
Lámpám kigyúl és minden este nézlek
tág szemével a vérbeborult észnek.
Néhány vonás a szent művészirónnal,
pár karcolás, néhány völgy, hűs halom.
Alatta, mintegy ravatalra dőlve,
borzas fejem az íróasztalon.
És elvesztem a tért és az időket
és elnémult a gyatra percmalom...
Míg béna kézzel lent, a képnek alján
tapogatok a lábnak kéjvonalján.
Itt kis cipőcske volna, szép, kivágott,
kecses kis orr, everlasztin-betét.
Megbolondítná a bolond világot
és vért kavarna, úgy, mint a tiéd.
Opálbokák fölött selyemszegéllyel -
az orkeszterből szállna egy minét...
... De meztelen, mint angyalok az égben,
vagy kis virág a széles mindenségben.
Feljebb harisnya simulna a bőrhöz,
selyempókháló, könnyű, mint a hab.
Mint a tiéd, a vér illatszerével
locsolva enyhén; s vérnél pirosabb
ottfent a térdnek gömbölyű oválján
az atlaszkötő: műremek-darab...
Min szép kezed pirulva igazítgat...
... De meztelen... Fantáziát nem szíthat...
Be ártatlan a két tejfényű oszlop:
a két comb, a test alsó kapuja!
Fehér selyemből lenne rajta holmi,
melyen átfénylik a bőr, a buja.
S köröskörül a csipke, patyolatszín,
mint nyári kertben álmodó tuja...
... De meztelen... Szemembe vág a fénye,
nem száll belőle titkok hő reménye.
A testnek áldott, misztikus középje;
Rodin-delejjel meglehelt csipők!
Az ég felé igéretet lövellve,
- röhögne rá a tudatlan-ripők. -
Mit tudnak ők az isteni csípőkről,
a szent bölcsőkről vajj mit tudnak ők!...
Forró, lengő selymekbe öltöztetném -
... de meztelen... Nem bódítja az elmém.
S a váll s a nyak s a mell két vajszigetje,
közöttük lágyan árnyalt völgyes út,
amely cikkázva omlik le szelíden
s a tekintettel le a mélybe fut...
Ó, hol a széles lenszövet, a vászon,
mely eltakarva, megmutatni tud!...
... Mert meztelen, mint csillagok seregje,
vagy tengeren a felborult dereglye.
... De most: ez arc... a hajnak mámorában!...
Ez a tiéd!... Előlem takarod!...
Elémrajzolt a művésznek irónja
s hogy így megláttalak: nem akarod...
És szégyenedben felhúzod a vállad
s magasba rántod karcsú két karod...
Ó, nem kell semmi, csak az arcod lássam!
A többit majd megálmodom csodásan...
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T2
|
SLV
|
Nežmah Dolinšek, Tanja
|
Ti se le nekdo
|
Ti si le nekdo,
ki se je prikradel
skozi moj skrivni vhod,
ti si le nekdo,
ki mi ni pustil nobene upanja.
Bojim se,
da te bom nekega dne sovražila
in nato pozabila,
kakor da si bil le kratek sen.
Ti si le nekdo,
ki veš,
kje je skrit ključ mojega srca,
ti si le nekdo,
ki ga je vrgel proč, da zarjavi.
Pozabil si na ključ,
pozabil si na najino prihodnost,
pozabil si,
da vsak občuti bolečino.
Ti si le nekdo,
ki sem ga pomotoma spoznala.
Ti si le nekdo,
ki ga bom vedno obžalovala.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر وليد الأعظمي
|
قصيدة مهما تمطي ليلنا الأسود
|
كلا سنبقى دائما ننشد
بفجره لا بد يأتي الغد
وليل أهل الغدر مهما دجا
بفجره لا بد يأتي الغد
أمر فلم يصبر لما صابه
بفجره لا بد يأتي الغد
فجدد العهد مع العامل
بفجره لا بد يأتي الغد
ويوعد الأعداء والحاقدين
بفجره لا بد يأتي الغد
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر أحمد اللهيب
|
قصيدة الموت وحديث جدتي
|
... إلى أولئك الذي ينتظرونني في شُرفة الآخرة.
(1)
المقابرُ مُوحشةٌ،
ظلُّها أسودُ،
وطريقُكَ نحوَ السّكونِ مُعْبدةٌ بالأَسى،
لا شيءَ يبعثُ رائحةَ الحُزْنِ في مُقلتيْكَ سوى الموت.
يتنهدُ حين تنامُ...
ليخطُفَ سُنبلةً غصنُها أخضرُ.
كيفَ لي أنْ أخوضَ إلى ضِفةِ النّهر؟
والسفينةُ ألواحُها لُطختْ بالدّماء،
ولمّا يزلْ في يدي عُلبةٌ للدّهان،
سألوّنَ بالذّكرياتِ سبيلي إلى القَبْر
انتظاري يُمزّقُ كلُّ الحبالِ على شُرفةِ الصّمت،
فأُصيخُ لثرثرةِ الموْتِ بينَ القُبور،
أخطُّ على قَبْرِ خالي حديثي إليه،
فتنهضُ لي جدّتي،
لتعيدَ حكاياتِها،
وفي صوتِها نَبْرةٌ عُطّرتْ برحيقِ البُكاء.
(2)
أبنيّ إلى أينَ تسلكُ؟
فكلُّ الدّروبِ أمامَكَ مُوصَدةٌ،
غيرَ أنّكَ تَلبَسُ أحذيةَ المَوْت،
ليسَ فيها سِوى الشّوق للمَوْت،
فإيّاكَ أنْ تتركَ اليومَ حُبَكَ للموت،
طريقُك واحدةٌ...
ليسَ بعدُ الرّحيلُ...
عليكَ انتظارُ القِطارِ...
قريباً ستأتي.
النّبوءةُ في مقلتيْكَ تُحدثُني:
أنّ لونَ الخُلودِ شِعارُكَ..
فتريّثْ قليلا.
(3)
جدّتي:
أيُّ شيءٍ يُجددُ في عالمِي لهفةَ الشّوقِ حتّى أظلَّ حبيساً هنا؟
وطني ميّتٌ،
وأنا صخرةٌ من جَماد..
إنني أبْتغي هَيكلاً للخُلود.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Travěnec, Antonín
|
Maria – Růže.
|
Hledejte tu růži, co má rajskou vůni,
zde jí nenajdete, ona v nebi trůní.
Hledejte tu růži bez ostnů a hrotů,
nemá kolem skály ani hustých plotů.
Má jen kolem sebe andělíčky zlaté,
samé lilje bílé, světice a svaté.
Světice a svaté, co jich v nebes stanu,
a ti oslavují růži: Marii Pannu.
Hledejte tu růži krásy nevídané,
Ona putujícím v ústret sama vstane!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر عبد الواحد الأزدي
|
قصيدة يا لَيتَني في الخَيلِ وَهيَ تَدوسُهُم
|
يا لَيتَني في الخَيلِ وَهيَ تَدوسُهُم
في السوقِ يَومَ الظَفرِ بِالحَجّاجِ
بِأَخي ثَمودَ وَقُربِ ما أَخطَأنَهُ
وَلَقَد بَلَغنَ العُذرَ في الإِدلاجِ
أَصبَحنَ بِالأَنبارِ ثُمَّ أَتَينَهُ
مِثلَ السَعالي تَحتَ لَيلٍ داجِ
فَبَطَحنَ مَيمونَ العَذابِ لِوَجهِهِ
وَتَرَكنَهُ مُتَقَطِّعَ الأَوداجِ
وَلَقَد تَخَطَّأَتِ المَنايا حوشَباً
فَنَجا إِلى أَجَلٍ وَلَيسَ بِناجِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر فتحي سعيد
|
قصيدة أحبه كثيرا
|
أحبه.. كثيرا..
أحبه.. كثيرا..
أكاد من جنونى
اليه أن أطيرا
وانشر الجناح
أسابق الرياح
أحاورالهواءا
والصبح والمساءا
وأعبر الجسورا
والنهر والبحورا
شوقا الى حبيبٍ
أحبه كثيرا
أحبه.. كثيرا..
أحبه.. كثيرا..
أكاد من جنونى
اليه أن أطيرا
وأغزل الصباح
وشمسه وشاح
ليتقى حبيبى
بظله الهجيرا
وألثم الضياءا
والأرض والسماءا
والورد والعبيرا
والسندس النضيرا
لأن لى حبيبا
أحبه كثيرا
أحبه.. كثيرا..
أحبه.. كثيرا..
أكاد من جنونى
اليه أن أطيرا
أحبه.. لأنى
كأنه.. كأنى
لوغاب عن عيونى
أراه ملءَ عينى
أصبحت فى هواه
منه.. وصار منى
إن حدثوه عنى
يذوب مرتين
فيشعل الأثير
من حوله سعيرا
وإن حكوا عليه
أريق دمعتين
فدمعة لكونى
أحبه كثيرا
ودمعة لأنى
وجدته أخيرا.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر عبد الله بن المبارك
|
قصيدة ولي جلساءٌ ما أمَلُّ حديثَهم
|
ولي جلساءٌ ما أمَلُّ حديثَهم
ألبّاءُ مأمنون غيباً ومشهَدا
إذا ما اجتمعنا كان حسنُ حديثهم
معيناً على دفعِ الهموم مؤيَّدا
يفيدونَني من علمِهِم علم ما مضى
وعقلاً وتأديباً ورأيا مُسَدّدا
بلا رقبَةٍ أخشى ولا سوء عثرَةٍ
ولا أتّقي منهم لساناً ولا يدا
فإن قلتَ أحياءٌ فلست بكاذبٍ
وإن قلتَ أمواتٌ فلستَ مُفَنّدا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.