Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
ZHO
八月春
胜利法则
我懒得提阿Q 他是谁？不提也罢 说出来让你嘲笑 不论是多糟糕的态度或决定 只要坚信是对的 此为胜利，胜利啦
T4
社会、权力与历史
T4
T3
T4
LZH
张存
练湖亭
孤亭倚太空， 修篁落疏影。 境静心自闲， 顿觉尘事屏。 横琴呜冰弦， 古调谁能省？ 顾此澹忘归， 满山秋月冷。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
徐遹
賦六人同舟赴省舉
陳李張黄蘇與周， 更添徐子分相投。 竹林風月連三郡， 北宿光芒聚一舟。 作者定知同議論， 爭臣頓是合謀猷。 胸中各有平津策， 此去知誰作狀頭。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
FRA
Abraham de Vermeil
Qu'inférez
Qu'inférez-vous, menteurs, par vos beaux arguments, Que toutes choses sont un seul être immobile ? Vous n'avez fondement qui ne soit trop débile, La nature le montre avec ses mouvements. Et puisque le chaos reçoit les ornements Qui donnent l'être heureux à sa masse infertile, Ornements différents, quelle règle subtile Peut établir le fond de vos enseignements ? Mais dites-moi pourquoi ores feu, ores glace, J'éprouve ores la paix et ores la menace, Si tout est immobil comme ma loyauté ? Et si l'être n'est qu'un, que ne suis-je en ma belle, Et ma rebelle en moi, en essence éternelle, Toute unique en amour, toute unique en beauté ? Abraham de Vermeil
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
BEN
সৈয়দ আবুল মকসুদ
মৎস্যকন্যা: আমার কবিতা
বাড়ির কাছেই আরশিনগর- সেখানে যে এক পড়শি বসত করে, তাঁর পড়শিটিকে লালন দেখতে পাননি কখনো। আমি এক সামান্য জেলে, সাগরতীরে ঘর, সকল ঋতুতে সমুদ্রের শূন্যতায় মাছ ধরি, এক নাগারে কতদিন ঢেউয়ে ঢেউয়ে উধাও হয়ে থাকি, আমার একমাত্র সঙ্গী টালমাটাল ডিঙি-প্রিয়া, তবু আজও কোনো পূর্ণিমার পারদখচিত রাতে মৎস্যকন্যার পাইনি দেখা, আমি যে-মৎস্যকন্যার আশায় আজীবন সমুদ্রে সমুদ্রে ধরছি কোরাল রূপচাঁদা বাগদাচিংড়ি প্রভৃতি নানা বাস্তব-মাছ। হে মৎস্যকন্যা! একদিন শুধু স্বপ্নেই তোমাকে পেয়েছিলাম,- আধেক মাছ আর আধেক মানবী, মোহন নীল টানা-চোখ, রক্তিম কপোলে পৃথিবীর সূক্ষ্মতম কোমলতার ছোপ, মায়াবী পুচ্ছে তোমার সবুজ ও নীল ডোরা, চাঁদনী রাতে সমুদ্রে আমার একাকীত্বের সুযোগে তুমি ভেসে উঠলে এবং আমাকে পিঠে নিয়েই এক ডুবে চলে গেলে জলের তলদেশে এক বিজনপুরীতে, যেখানে রত্নখচিত বিশাল প্রাসাদে তুমি একা - তুমি একাকিনী। সাগরে ও সাগরতীরে ঘুরেছি অনেক দিন, পৃথিবীর সবচেয়ে বেশী জ্যোৎস্নাময় পূর্ণিমার রাত কাটিয়েছি অপলক। (কাব্যগ্রন্থ: সৈয়দ আবুল মকসুদের কবিতা)
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
李流謙
送李仁甫運判赴召三首
瞿塘六月浪， 如馬亦安流。 舟楫魚龍喜， 藜蒿虎豹憂。 低回嗟薄宦， 慷慨動商謳。 門戶今如綫， 非爲粱稻謀。
T2
爱、情感与人际关系
T4
T2
T2
TUR
Ahmet Ada
Ağaç
bir ağaç çürüyor ayakta denize karşı yapayalnız dökülmüş yaprakları yaz ortasında derine düşen darmadağın anıların son türküsünü söylüyor dalın uzantısı olmuş sonbahar biçiminde bir kuş türküsünü dinliyor ağacın burda bu deniz kıyısında ağaç kuş bir de ben bir de çürüyen kökün kederli sesi oluyoruz dünyayla haşır neşir aydınlanıyor yüzlerimiz, hüznün dalgalarıymış deniz yerini buluyor çürüyen ağaç kuşta denizde bende
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
ARA
الشاعر فلاح محمد كنة
قصيدة تحدّي الصمت
ما لعينيكِ طالَها الإغفاءُ أم بعينيكِ آهةٌ وعناءُ شاخصاتٍ تفيضُ منها دموعٌ يتراءى خلالَها الكبرياء أم سماءٌ نجومُها غاضباتٍ لم تَسَعها سماؤنا الزرقاء أم شجونٌ في مقلتيك دعتنا راكضاتٍ وما لهُنَّ وراء أم حنينٌ يفيضُ منه عتابٌ يتغابى عن نصرِه البُؤساء يتحدّى في صمتِه كُلَّ صوتٍ بشموخٍ وما به إبطاء يا زمانَ الكرامِ هل تَرَكَتنا نادباتٍ أصولُنا السّمحاء يا مروءاتِنا استفيقي غضابا ما لعيشٍ إذا المروءاتُ ماء تلكَ رامُ الله الجريحةُ تنعي ذِمَما والخليلُ والشهداء فمِنَ العارِ أن نرى شعبَنا يُقتَلُ ذبحا وتُهدمُ العذراءُ يا مروءاتنا أينَ أنتِ؟ أماتتْ أم أضاعَتْ أصولَها الكُرَماء؟ ليس عارا إنْ ماتَ منّا ألوفٌ إنَّما العارُ أنْ يموتَ الفِداء الشهيدُ الّذي يموتُ بفخرٍ جنَّة الخلدِ أرثُه والهناء يا فلسطينُ ما بنا مِن رجاءٍ إنَّما النّصرُ خطّهُ الأبناء عادةُ الحرِّ أنْ يُضحّي كثيرا أنتمُ أحرارٌ ونحنُ غُثاء ما سَفَكتم دماءَكم في خُنوعٍ إنَّما أنتمُ الكرامُ الإباء أنتمُ الإعصارُ المُدَمِّرُ فيهمْ انتظرناهُ حين غابَ النِّداء قسما بالمقدسات التي قد دنست أنتم المنى والرجاء لن يطولَ اللّيلُ الكئيبُ علينا وتموتَ النساءُ والرُضَعاء ويموتَ الأحرارُ عزّا وفخرا وتموتَ الأشجارُ والأنواء لن تموتَ الأرضُ التي اغتصبوها لن يموتَ النضالُ والشرفاء تلكمُ القدسُ يا رجالُ تنادي هل يلبّي نداءَها الأصَلاء ها هُنا يولدُ انتصارٌ عظيمٌ ومِن النّصرِ تولدُ العلياء ما وَهنّا يومَ انتخينا ولكِنْ وَهَنَت في تُخومِها الأعداء يا صلاحَ الدّينِ انتَفِضْ مِن جديدٍ ما لذلٍّ في أرضِنا أصدقاء نصف قرن مضى وملئي جراح كل جرح من غير كيٍّ بلاء أيها الحالمون هل يرتجى من آل صهيون موثق ووفاء؟ واسألوا التاريخَ كمْ نَقَضُوا عهدا وعهدُ الأحرارِ منهُمْ بَراء قتلوا الأنبياءَ ظلما وجورا وتمادَتْ في غيِّها الجُبناء إنَّما العهدُ عندنا ذِمَّةٌ مِعطاءَةٌ لا تشوبُها الأقذاء أيُّها الحالِمونَ يكفي هُراءً ليس منّا مَن يعتريهِ الهراء لا سلامٌ يعيدُ مَجدَ قُرانا بلْ جهادٌ وصولةٌ قَعساءُ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
BEN
হায়াৎ মামুদ
বর্ষায় বাংলার কবিকে
উৎসর্গ : কবি কাজী নজরুল ইসলাম রাত্তিরের গেলাসে জল । আঙ্গিনায় বিছানো মৌসুমী । জানালার বাইরে শ্রাবণী যূথিকা। তবুও চারুময় খিলান ভ্রুকুটিতে ইড়য়ে, মর্মর অলিন্দ আমরা পা টিপে পা টিপে, আমরা শাল তমালের বনে ঘুরে ঘুরে বেড়াবো । গম্ভীরা নদীটির হা হা হা অট্টহাস, মস্ত সেই পাহাড় দুপায়ে মাড়িয়ে বিশাল থাবায় আমরা সূর্য ছিনিয়ে নেবো। কেননা, কান পাতলেই টের পাই, পাঁজরের তলায় একটি জ্যোতির কণিকা; অথচ বাগিচায় উড়ে গেছে বুলবুল, ধমনীতে পাখোয়াজ বাজে না।। (কাব্যগ্রন্থ : স্বগত সংলাপ)
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
LZH
劉儗
题岳阳楼
八月书空雁字联， 岳阳楼上俯晴川。 水声轩帝钧天乐， 山色玉皇香案烟。 大舶驾风来岛外， 孤云衔日落吟边。 东南无此登临地， 遣我飘飘意欲仙。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ITA
Quirico Rossi
Io nol vedrò, poichè il cangiato aspetto
Io nol vedrò, poichè il cangiato aspetto E la vita, che sento venir meno, Mi diparte dal dolce aer sereno, Nè mi riserba al sanguinoso obbietto. Ma tu, Donna, vedrai questo diletto Figlio, che stringi vezzeggiando al seno, D’onte di strazi e d’amarezza pieno Spietatamente lacerato il petto. Che fia allor, che fia, quando tal frutto Corrai dall’arbor sospirata? Oh quanto Si prepara per te dolore e lutto! Così largo versando amaro pianto Il buon vecchio dicea: con ciglio asciutto Maria si stava ad ascoltarlo intanto.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
TUR
Boris Vian
Evlilik Üstüne
Kadınlar aynı anda güzel, zeki, genç ve bekar olamazlar... Genç ve güzel bir kız, güzelliğini farkettiği anda zekasını kaybeder. Kadınlar bilinç altlarındaki hinliğin su yüzüne çıkmaması için büyük mücadele verirler. Kadın genç ve güzel ise bu mücadeleyi gençlik yıllarında yapmaya gerek duymaz. Kadın genç, güzel, evli ve mutlu ise zekice bir yalan söylüyordur. Kadın çirkin ve evli ve de mutlu ise bu doğru olabilir Kadının bütün düşüncesi güzelliği üstünedir, erkeğinki ise güzelliğin peşinden koşmak üzerine. Hep bu ikili nedenden ötürü birbirlerini neden anlayamadıklarını hayatlarının sonuna kadar sorup dururlar. Kadınlar yaşlandıkça erkeğin gözünden dünyaya bakmaya başlar. Erkekler yaşlandıkça kadını anlamaya başlarlar. Ama her şey çok geçtir artık.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
URD
Fahmida Riaz
Ye kis ke aansuon ne us naqsh ko mitaayaa
ये किस के आँसुओं ने उस नक़्श को मिटाया जो मेरे लौह-ए-दिल पर तू ने कभी बनाया था दिल जब उस पे माइल था शौक़ सख़्त मुश्किल तर्ग़ीब ने उसे भी आसान कर दिखाया इक गर्द-बाद में तू ओझल हुआ नज़र से इस दश्त-ए-बे-समर से जुज़ ख़ाक कुछ न पाया ऐ चोब-ए-ख़ुश्क-ए-सहरा वो बाद-ए-शौक़ क्या थी मेरी तरह बरहना जिस ने तुझे बनाया फिर हम हैं नीम-शब है अंदेशा-ए-अबस है वो वाहिमा कि जिस से तेरा यक़ीन आया
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ITA
Antonio Estense Mosti
Questa, che l’Uomo in sè racchiude e vanta
Questa, che l’Uomo in sè racchiude e vanta Ragion feroce, ch’ogni vizio atterra, Lo sai mio cuor, lo sai come si ammanta Di finta forza, e in sè viltade serra. Come a i danni talor d’annosa pianta Se i suoi torbidi fiati Euro disserra, Mentre regge per l’aria, ei porta guerra Ai rami sì, ma il tronco altier non schianta. Così Ragion dentro agli umani petti Fiera guerra mortale a i sensi indice, Ed allo stuol dei rei servili affetti. Poi tardi giunta alla fatal pendice, Scuote i deboli rami, e giovanetti; Ma l’antica non svelle alta radice.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر أبو المعافي المزني
قصيدة إليك مديحتي يا خير إلا
إليك مديحتي يا خير إلا رسول الله من ولد النساء ستأتيك المدائح من رجال وما كف أصابعها سواء
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
FAS
توماس هاردی
مردی که کشتمش
اگه من و اون قبلش یه جای دیگه همدیگرو دیده بودیم مثلاً تو یه مسافرخونه ی فکسنی قدیمی شاید با هم می نشستیم و لبی تر می کردیم و دو سه جامی بالا مینداختیم اما به اسم سرباز وظیفه با هم روبرو شدیم و به هم شلیک کردیم و من اونو درجا کشتم آره … من بهش شلیک کردم و کشتمش واسه اینکه- واسه اینکه دشمنم بود فقط همین! و البته منم دشمن اون بودم اگر چه این خیلی روشنه اِکولالیا در اینستاگرام شاید اونم مثل من همین جوری اومده بود جبهه از زور بیکاری وسایلشو فروخته بود دلیل دیگه ای نمی توونست داشته باشه آره …جنگ چیز عجیب و غریبیه تو می زنی و یک نفرو میکشی- که اگه قبلاً تو یه میخونه دیده بودیش ، مهمونش می کردی شایدم یه سکه ی ناقابل کف دستش میذاشتی
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
陳塤
茅山
三茅高出七山巔， 頓隔塵沙道路千。 靈籟蕭蕭風笛弄， 奇形奕奕隴牛眠。 人間已有嘉平帝， 地下誰通句曲天。 幸喜吾廬居在此， 時從寄傲任悠然。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
TUR
Bejan Matur
Dua
biri yaprak, diğeri yılan olan iki yüzüğümü ışığın gölgesinde bıraktım beni uyutmaları için. bu gece ay doğarsa içi dolacak yüzüklerimin. içimin yatağına çekilirse gözlerim, toz meleğim gelir uyku meleğim. kanadını silkeler döner ve dua eder uykuyla doluncaya kadar yüzüklerim. dokunup kendime tenim yumuşamış dedirten gece gövdemde yokluğun rengi beyaz bilmiyor kimse. bu gece uyursam uykum gecenin acı göğünden süzülür gövdeme yerleşirse bir ses çiçeğine konarsa çocukluk defterimin toz meleğim gelir uyku meleğim kanadını silkeler döner ve dua eder uykuyla doluncaya kadar yüzüklerim. melek sorar anne tanrı nedir sonsuzluktur yavrum fakat sonu yok onun da. bu gece meleğimin kalbi daralmış bilmiyor tozundan uyku yapmayı unutmayı. kanadını kırmadan sevincimin bilmiyor uçmayı melek uyumaz aslında erkek de olmaz melek inatçı ve kuru bir evcilik ağacı ay çocuğu olsaydım keşke bu gece meleğimin kalbi daralmış bilmiyor tozundan uyku yapmayı unutmayı meleğim kanadını süzse dökse üstüne yüzüklerin geceye verse içini uyku getirse...
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T3
TUR
Mustafa Irgat
S Dönüşü
Sen o geçmiş günlerin çekmece şairisin: Tabut dibeğinde düzgün çarpan kara el, yürek içinde kefen yazmaları alacalı bulacalı. Ölümü yaşarken yakalar gibi kol gövde soğumasında yazdığın, Yazıp da çarşaflayıp damgaladığın, mührü “cumhuriyet ailem” Adı çim sandukanın yanında güzün bitirip noktaladığın. Yokluk! Aralanmış yeşil kapısından görüyorum. Lale duman Osmanlı paşalar bahçesi ve küçük boy burjuva leş kargalarının tıkandığı ayak- yolları mezarlıklara göçüyor. Hepsi kendiliğinden çepeçevre bir öbür dünyalık artık. Çıngıraklardan yapılma umutsuz yılan derisi ay lağımların üstünü örtüyor. Ayna diplerinde küpkül olmuş gözyaşları içindesin. Kolsun gömleğine kan! Kan bulanmış dinamitlere sarılı çokça damarın patlayışıyım ben! Ansızın anısız alınyazısına denk yükselsin kalıtımım İnsin, insin, insin, insin ve insin, yükseğe alçalsın, mumyalanmış devlet’li kalın bağırsak benzeri terlemekten kemikleri erimiş iskeletimle toprağa. Derler a, soluk al boşluğuna. Duyuyoruz. Nicedir konuşuyorsun. Bir döl fazlalığının şiiri bu, hani şu halkları eğlendirmek için sokaklarda satılan kör kaval, hem üfleme hem gerçek doğumumu unuttum gitti bile. Uykumun manzarası okunmamış beyazlıkların derininde kalsın.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Zmar, Bedřich
MÁ SNIVÁ ROXANO...
Má snivá Roxano, s tou růží za pasem, proč na mne hledíte a smějete se při tom? Je mně tak do pláče, a Vy svým výsměchem mé srdce bodáte. Což nevíte snad o tom? Vás vidím denně snad ve fádních avenues v černavém úboru a s ironií v tváři. Jste nějak změněná, Váš úsměv znavený tak divně vyjímá se v řecké Vaší tváři. Mé rudé západy již dávno povymřely, mé chrysanthémy bílé dávno povadly, vzpomínky v moře šly se koupat, uletěly – – a květy nádherné mé lásky povadly.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
BAYE, Hippolyte
LE BLESSE
Au printemps, quand tombe le givre, Blessé s'en revint un conscrit. La poudre l'avait laissé vivre : Dieu sait pourtant ce qu'il souffrit ! Déchiffrant son maigre visage Par un poil inculte ombragé, Les petits enfants du village Dirent : « C'est Pierre ! Oh ! dieux ! qu'il est changé ! » Sur un seuil ceint d'une charmille Où la sève prenait l'essor, De son rire une jeune fille Égayait un noir corridor. La voyant, le soldat s'écrie : « Votre amour seul m'a protégé ! » Mais, presque honteuse, Marie Balbutiait : « Combien il est changé ! » « Je reviens meurtri par la guerre, — Dit-il ; — mais j'ai gardé l'espoir. Voyez ! cette boucle légère Me fut par vous donnée un soir. Votre bouche froide et muette, Quoi ! me laisse découragé ? » Confuse et détournant la tête, Elle répond : « Que vous êtes changé ! » « Oui, — dit-il ; — mais sachez la cause. Qui rougirait d'un tel destin ? Ce bras vous payait d'une rose Un frais tribut chaque matin. Un boulet l'eut en sacrifice. Du moins mon pays est vengé ! Heureux qui comprend la justice ! » Elle répond : « Que vous êtes changé ! » Il s'éloigne pressant ses larmes. Combien il enviait le sort De ceux qui, tombant sous les armes, N'ont d'autre douleur que la mort ! Il marche sans voir, sans entendre, Un poignard dans l'âme plongé. Cruelle est la voix jadis tendre Qui vous apprend que vous êtes changé ! Il tombe attristé chez sa mère Qui le serre en ses bras ravis. « Te voir finit ma peine amère. « Tu reviens blessé, mais tu vis ! « Mes longs chagrins, je les oublie ; « Mon pauvre cœur bat allégé. « Malgré ta figure pâlie, « C'est toujours toi ! mon fils n'est pas changé ! » Mais Pierre, dardant un œil sombre : « Va, tu t'abuses,— poursuit-il. « Parti vivant, je reviens ombre ; « Mon hiver commence en avril. » — « Je devine l'âme frivole « Par qui tu viens d'être jugé. « Ah ! loin de croire à sa parole, « Crois seulement que son cœur a changé. » — « Ainsi, je serai pour la terre, Pour tous, un inutile poids. Jamais, à ma voix solitaire, Ne répondra, douce, une voix. » — « Crains-tu que, par un peu d'écume, Tout ton bonheur soit submergé ? Toute vie a son amertume. Et ton berceau, méchant, est-il changé ? » Comme elle achève ce reproche, Le seuil frémit d'un petit pas. Une ombre svelte entre et s'approche, Pleine d'un pudique embarras. D'un fermier c'est la chaste fille, Ange connu de l'affligé. Jamais, suspendant son aiguille, Le malheureux ne vit son cœur changé. D'une pitié douce, attendrie, Le front peint d'un tendre carmin, Murmurant le nom de « Patrie, » Au soldat elle tend la main. Pierre, tiré de son lourd rêve, Et du désespoir déchargé, Savoure une voix qui s'élève Et qui lui dit : « Vous n'êtes pas changé ! » Cependant, sans parler encore, Ses regards seuls font des aveux. Vers l'avenir qui se colore, Il vole sur l'aile des vœux. Noble débris, par la tendresse, Que ton malheur soit corrigé ! Aime, et qu'un son plein de caresse Dise longtemps : « Non ! tu n'es point changé ! »
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T4
URD
Ahmad Faraz
Guftuguu achchhii lagii zauq e nazar achchhaa lagaa
guftugū achchhī lagī zauq-e-nazar achchhā lagā muddatoñ ke baad koī ham-safar achchhā lagā dil kā dukh jaanā to dil kā mas.ala hai par hameñ us kā hañs denā hamāre haal par achchhā lagā har tarah kī be-sar-o-sāmāniyoñ ke bāvajūd aaj vo aayā to mujh ko apnā ghar achchhā lagā bāġhbāñ gulchīñ ko chāhe jo kahe ham ko to phuul shāḳh se baḌh kar kaf-e-dildār par achchhā lagā koī maqtal meñ na pahuñchā kaun zālim thā jise teġh-e-qātil se ziyāda apnā sar achchhā lagā ham bhī qaa.el haiñ vafā meñ ustuvārī ke magar koī pūchhe kaun kis ko umr bhar achchhā lagā apnī apnī chāhateñ haiñ log ab jo bhī kaheñ ik parī-paikar ko ik āshufta-sar achchhā lagā 'mīr' ke mānind aksar ziist kartā thā 'farāz' thā to vo dīvāna sā shā.ir magar achchhā lagā
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
عمرو بن المخلاة
قصيدة فتاةٌ أبوها ذو العُصابَةِ وابنُه
فتاةٌ أبوها ذو العُصابَةِ وابنُه وعثْمانُ ما أكفاؤها بكثيرِ فإن تَقْبَلَنهْا والخلافةَ تنقلِبْ بأكرمِ عِلْقَيْ منبَرٍ وسرير
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ENG
Anna Crowe
Visiting the Home of the Brave
1.ARAWAK TUNIC Columbus took their gentlenessfor cowardice, and ear-markedthem and their caciques for slaves. A note on the wall tells us,when they were weaving, they always lefta small, deliberate mistake, as though they understoodhow the heart, bent on perfection, endstrapped in its own web. Red/black chevrons stuttertheir cardiographfrom sleeve to outstretched sleeve, but somewhere, I tell myself,will be the invisible blip, onesmall, wrong stitch through whichthe weaver’s soulmay yet escape. 2.DAKOTA GHOST-SHIRT FROM WOUNDED KNEE The Cheyenne and Dakota woveraw muslin into shirts: these werethe shirts for the Ghost-Dance, which, duly performed, conferredinvisibility on the wearer.We still believe some form of words or ritual will come betweenus and another’s anger. Not seeingthat our invisibility’s what’s required, nor that it will be some suddenmemory of past delight that pierces,leaving this small scorched hole.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Herben, Jan
MISTR JAN. (II.)
Dvé poutníků se blíží za Šumavu. Starší z nich smutně sivou věsí hlavu, na niž mu řada dlouhých let již sedla, že tváří nach a jiskra očí zbledla, že v srdci krev a v žilách jará síla již dovřela, již dávno dovířila, a těžkou hlavu na průvodce klade. Však mladší druh jak prut pln mízy mladé sní první jara mládí dětinného, v svět vyhlídnul a rozkochal se z něho; a starý peň se o něj podepírá, když v sebe sama poklesla mu víra. Tak pět dní šli, až stáli u Zbraslavi. Tam odpočine mnich si holohlavý u bratří v aule, by pak chladem záhy již zlaté shlídli věže matky Prahy. Jsou přijati. A jak zvyk dávný velí, než odejde brat každý do své cely, buď svatá písma, buďsi letopisy se klidně čtou – a bratří poslouchají; věc divnou mnohdy pergameny tají. Dnes četl opat z kroniky své blánku, v níž vlasti běh a slavnou líčil stránku, jak za Karlova bylo vladaření; jak o vědy dbal, slávu, o umění a díla stavěl krásy nehynoucí, svatyně, hrady, most i města skvoucí: však podivné též sbíhaly se děje. Když druhdy slavný zbudovati chtěje chrám s klášterem, bral s mistry rady, tu vstoupil hrdě odvážlivec mladý – slul mistr Jan – že vystaví chrám smělý, jakého světy ještě neviděly! Však dopustil Bůh těžkou na něj ránu (snad srdce svého nepokořil Pánu jak Babel druhdy) – neboť v onu chvíli, když lešení juž ohněm zapálili, zmat nastal v lidu, zeď že praskla v boku. Třicet pak od té přehnalo se roků, co mistr onen zmizel tehdy z lidu, snad v klášteře kdes hledal svého klidu, snad u zoufání zhynul světem krátce; jen chrám ten září jeho ku památce, nebť zmat... ó jak je křehké stáří, či vedro také bylo v refektáři, že o kmeta se závrať pokusila, a zvadlé údy opustila síla? Nuž do cel svých se bratři odebrali, (poutníci jsou as unaveni z dálí), by na hodinky sami vstali záhy, a hosté raním chladem stihli Prahy. Kmet divno snil, když pak ho položili: jak známý plamen rozháral mu žíly, jak prchal z vlasti, ale hanba děsná vždy našla ho a vždy rušila ze sna. Tak stanul v krajích luzné Italie, však nadarmo; i tu ten plamen žije, jenž ztracený mu život vpálil v čelo. Též snil, jak dítko nevinné se chvělo, jež pohozeno našel na pobřeží; i chtěl se mstít a dítka síly svěží osudu na vzdor vypěstovat v žití a svěřit mu svých tepen vlnobití. Jak učil ho, s ním země procestoval, by v jeho ňadrech dědictví své schoval, by on kdys po něm dokonal to dílo, jež uzrálo a jeho – zahubilo. Jak ve klášteře žili prázni světa, až po třicáte zašuměla léta v bol vyhnanství jak mraky v dálku jdoucí, a neodolal kmet té tužbě žhoucí: i s hochem dal se nazpět v rodné strany... Když procitl, už jinoch opásaný mu seděl u nohou, čta s podivením v tváři, jaký as nával večer v refektáři a ve snu starce zachvátil a rušil? Však mlčel kmet a jinoch sotva tušil! Tak brali se až k Praze oba němi, kmet zamlčen, však žhavě zíral k zemi a hlavou skloněn kráčel zasmušilý. Však průvodcovy zraky lačné pily vše velebné, co láká duši svěží – aj Praha tu, to vzácné město věží! A znaje chvíle stáří zasmušené šel mlčky dál; tam návrší se klene a na návrší jaká kuple skví se, jak pyramida v oblak rozhlíží se! Toť úchvatné, aj otče, u záchvatu jun vypukl, zda takto rozepiatu kdy viděl jsi už klenbu ve svém žití, zda nepospíšíš učně poučiti, vždyť pohleď přec, jak obrovité tvary! I zarděl se tu temně poutník starý, zrak pozvedl a pohlíd’ na chrám celý, a zraky jeho v oheň zahořely; a hleděl dál, jak blesky kdyby házel, a hleděl zas, a zrak mu nepřecházel; vždy divočej, jak sešílil by náhle: křeč ve tváři a zvuky vydav táhlé bez sebe klesl v náruč průvodcovu. Tak uchvátil jej chrám ten na Karlovu! Tu v klášter mniši přijali je oba. A když už kmeta pominula mdloba, jejž slzami a pláčem jinoch vzkřísil, zrak děsněj’ plál, a ponejprve vmísil v pláč jinochův tak protrhaná slova: „Dopověz, hochu, z čtení opatova, co na Zbraslavi zaslechl jsi dále, když odnášel’s mne omdlelého v sále –“ I žasl jinoch, žasl podivením: Ten celý příběh smutným končil zněním, nevěstu mistra po letech již málo bezměrné hoře ve hrob mladou sklálo kdes v klášteře; a pochována v hrobě dle vůle své při chrámu ženichově! Kmet zamlkl a skřek vyrazil děsný, na křeslo pad a pohrouzil se ve sny, v tak hrozné sny – jak hořely mu zraky, v tak tajné sny jak ony děsné mraky, jež usedly mu zoufanlivě v čele? v tak bouřné sny, že rty jich rozechvělé nemohly svěřit ústům beze vlády? I zaplakal tu mistrův soudruh mladý a váhal jít, když rty mu zachraptěly: Jdi, hochu, již, jdi, hochu, do své cely. Jak děti jsme my pouhých okamžiků: hned na trůn kráčet v ústech žalmy díků, hned v propasť klesat bezednou a věčnou! Ó jakou lží jest lichou, nekonečnou, že kujeme si spleť života sami: my toužíme a čas si hraje s námi. Na dlažbě našli lebku roztříštěnu a krví rudou porosenu stěnu, když mniši časně spěli do kostela, krev čerstvým nachem na kameni lpěla, jenž nevěstu kryl mistra stavitele. I zděsili se bratři světa prostí, když poznali, že starší to jich hostí, a spěvše v cel, tam psáno takto četli: „Než ozáří vás, bratři, paprsk světlý, jsem mrtev již, však popřejte mi klidu a v šíré vlasti hlásejte to lidu, ten, kdo tu dříme pode chrámem v rově, byl stavitelem chrámu na Karlově. Tu s věže vlastní našel v jednom skoku, co marně hledal po třicet již roků.“
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Friedrich Nietzsche
Venedig
An der Brücke stand jüngst ich in brauner Nacht. Fernher kam Gesang: goldener Tropfen quoll's über die zitternde Fläche weg. Gondeln, Lichter, Musik - trunken schwamm's in die Dämmrung hinaus ... Meine Seele, ein Saitenspiel, sang sich, unsichtbar berührt, heimlich ein Gondellied dazu, zitternd vor bunter Seligkeit. – Hörte jemand ihr zu? ... Tweet   Gedichtinterpretationen - Gedichtanalysen - Bücher von und über Friedrich Nietzsche audible-Hörbücher KOSTENLOS testen Impressum - Datenschutz
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر علي العبرتائي
قصيدة شدت داراً خلتها مكرمة
شدت داراً خلتها مكرمة سلّط الله عليها الغرقا وأرانيك صريعًا وسْطها وأرانيها صعيداً زَلَقا
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T5
DEU
Anja Kampmann
moorchaussee
am ende beginnt die marsch das land dehnt sich in flachen carrées um die man hunde führt und müde beine laufen alles ist alltäglich im herbst spurten die rehe schneller als der geist zu den aufleuchtenden lichtern laternenumzüge martinsbrot inzwischen sind feuer verboten aber das rauschen hier ist wie der himmel und zeigt oben weitere straßen ums moor ziehen sie jetzt zäune auf den schildern bleiben die entfernungen stets exakt. und der himmel ist geflutet mit heimwegen die im dunkeln unsicher blinken.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
溪翁
潞公軒用郭西埜韻
灘平水淺兩分流， 煙樹昬昬映小洲。 枕簟夜深凉似水， 可人天氣屬新秋。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
ابن أبي الدميك
قصيدة وإن اغتراب المرء من غير فاقة
وإن اغتراب المرء من غير فاقة ولاحاجة يسمو لها لعجيب فحسب الفتى بخساً وإن أدرك الغنى ونال ثراء أن يقال غريب
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر أحمد العولقي
قصيدة أحسب أهلي ناسبوها
ليت أبوها صار عمّي وأنا إبن لخو أبوها والله ما أقطع بأي يومٍ أي حبل للقرابه بالصبح بزور عمّي وإيدي تصافح أخوها وبالمسا بعزف حنيني فوق هذيك الربابه لو خطت مرّه أمانه يا أهلها أتركوها مثل هذي لو بتخطي ما بخطاها أي معابه ذي ملاكٍ ساقه ربّي والكواكب طاوعوها لين صارت وسط كوني مثل نجمه لا ضوابه بفني خلق الله كلها لو بلحظها ازعلوها لو بتزعل عاش قلبي بين وزنه واضطرابه ولا اضحكوها ويل قلبي لو بلحظه أضحكوها وشفت نظره منها كلّي صار قابل للإذابه ولو بتبكي بالليالي ياللليالي أمنعوها وخبروها إن عقلي فاقدٍ منها صوابه وارسومها بكل نجمه وكل قمره أرسموها وأوصوفها بكل لحظه لو يطوّل في غيابه وخبرّوها إن قلبي والمحبّه جاوروها والقوافي والخواطر والمشاعر والكتابه وأسمعوها لو بتحكي أو بتشكي أسمعوها وأرسلو ليّه شكاويّه وحكاويّه وعتابه وذي مراسيل المتيّم يالليالي أرسلوها من عرفتك كل شي في حياتي هو تشابه وشافني عمّي أغنّي وذي دموعي كفكفوها قال وش بك يا وليدي وش بقلبك من كآبه وقلت: يا عمي طلبتك هذي بنتك شرّعوها وجيب شيخك ودي ألقى إسمي بصفحة كتابه وقال أصبر يا وليدي وخلّي هلها يشاوروها وكنت سائل جا سألهم يحتري منهم إجابه وما سمعت الا صراخٍ منه عنّي أبعدوها وقمت مفزوعٍ وكنّي شاخص تايه في ضبابه واثرني حالم واحسب إن أهلي ناسبوها واحسافه إني عاشق يلحق بنومه سرابه
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Vlašímský, August
Hrnčíři.
Odpočívej v chladném země klínu, již jsi vždycky pilně pěstoval; na hlavu ti sypeme již hlínu, z níž jsi hrnce, džbánky slepoval. Chváliti tě budou dcery Eviny, pokud vytrvají tvoje střepiny
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر السهمي الصقلي
قصيدة أرى فتنَ الدنيا تزيدُ وأهلها
أرى فتنَ الدنيا تزيدُ وأهلها يخوضون بالأهواءِ في غَمْرَةِ الجهلِ فما إن يُرَى من مُخْلِصٍ ذي بصيرة وما إن يرى من صادقِ القولِ والفعل فيا سوءَ حالي حين أصبحتُ فارغاً ولم أدَّخر زاداً وما زلتُ في شغل
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
大訢
太白觀瀑布圖
我本白雲人， 見山每回首。 披圖得松泉， 感我塵埃久。 我家只在九江口， 從此扁舟到牛斗。 翻愁天上銀濤堆， 石轉雲崩萬雷吼。 水行地底不上天， 龍泓豈與滄溟連。 風葉無聲飛鳥絕， 月光雲影天茫然。 丈人何來自空谷， 謫仙招隱當不辱。 林梢噴雪舞飛華， 尚想隨風唾珠玉。 馬首青山如喚人， 歸來好及松華春。 泉香入新釀， 解公頭上巾。 今者孰不樂， 荒墳委荊榛。 遂令畫師意， 萬古留酸辛。 酸辛復何益， 東海飛紅塵。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
BEN
শেখ ভানু
এক রোজ বসে আছি নৌকার উপর
এক রোজ বসে আছি নৌকার উপর পানির মধ্যে দেখিলাম করিয়া নজর হায়-রে; পানির উপর দেখিলাম করিয়া নজর । মুর্দা মানুষ ভাসে এক 'মাঝ দরিয়ায়' উপরে বসিয়া কাক চক্ষু তার খায় দেখিয়া আফসোস হইল দিলের ভিতর কাঁন্দিয়া কইলাম তন-রে কি অইবে তোর। কোথা রইলা মাতা পিতা ভাই বন্ধুগণ কোথায় রইল ঘর বাড়ি অঙ্গের বসন স্ত্রী-পুত্র ছাড়াইয়া কে ভাসাইল তরে মাছ-মাছলী টাইন্যা খায় পানির উপরে। (সূত্র : উইকিপিডিয়া)
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
唐穆
補題曹叔岡鐵拐仙圖
眼開白日空今古， 手把輕雲任指揮。 寥落生涯壺口外， 渾忘天地是雙扉。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Хабиас Нина
Терпкие часы окаменелой ночи
Терпкие часы окаменелой ночи, Ладони полные горчайших из утрат, И хриплое протянутое к двери, Оглохшей болью замерзшему замку. Грядущий день шершавой черепахой, И торопливый бег, Квадратики смеющихся морщин, Послушайте, как рёбрышки стучат Перебивая такты, Об одиночестве, о сером платьи старости.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Волькенштейн Владимир Михайлович
Крым
Там, на скалах, над морем вознесенный, Тянулся к небесам цветущий сад. Там кто-то пел вдали, всходя на склоны, И доносились крики горных стад. Я счастлив был в то пламенное лето! Внизу шипел сверкающий прибой… Змеились блестки солнечного света В кустах, в песке, на влаге голубой. В лучах пылали каменные глыбы Мой взгляд окреп в ликующем огне, Следя береговой черты изгибы И облака на синей вышине. Струился пар из глубины ущелий, Бежали тени, быстры и легки; И чайки на волнах едва белели, Как сорванные бурей лепестки.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
DEU
Selma Meerbaum-Eisinger
Schlaflied für dich
Komm zu mir, dann wieg' ich dich, wiege dich zur Ruh'. Komm zu mir und weine nicht, mach die Augen zu. Ich flechte dir aus meinem Haar eine Wiege, sieh! Schläfst drin aller Schmerzen bar, träumst drin ohne Müh'. Meine Augen sollen dir blinkend Spielzeug sein. Meine Lippen schenk ich dir – trink dich in sie ein.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
刘小梅
爱之味
一向活得死气沉沉的鞋子 突然歇斯底里拉着我 展示它的 新表情 原来是刚刚收到一封仰慕者 足可感动死一头年的 情笺 与化妆仿佛有着深仇宿怨的它 此刻竟频频向我探询 该如何粉饰 过于灰暗的容颜
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
張釜
游山七絕
水際空明月正圓， 人行月裏水如天。 道旁聽得人爭指， 半是當年折桂仙。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
IND
Siti Sundari
AYAH DAN IBU
AYAH DAN IBU Oleh Siti Sundari Ibu harus kusebut apa rindu yang membelenggu relungku Oh ibu harus pada siapa hasrat ingin memelukmu ini harus ku adu kalbuku tak sekuat semangat ibu apakah aku tetap anakmu walau kita jauh? Jawablah tanyaku ibu? Ayahku... Semangatkan aku tentang hidupku Aku rentan pilu bila ingat ayah dan ibuku itu Tapi aku yakin pada Tuhanku bahwa ayah dan ibuku tetap pada peluk Mu.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر خليل مطران
قصيدة وَقَفَ الزَّمَانُ فَمَا لِوَعْدِ كَمَوْعِدُ
وَقَفَ الزَّمَانُ فَمَا لِوَعْدِ كَمَوْعِدُ وَعَفَا المَكَانُ فَمَا لِعَهْدِكَ مَعْهَدُ هِيَ طَلْعَةٌ لَكَ فِي الحَيَاةِ وَغَيْبَةٌ كَالظِّلِّ إِذْ يَبْدُو وَإِذْ يَتَبَدَّد بِالأمْسِ كُنْتَ وَأَمْسِ فِي أُفُقِ التُّقَى شُقَّ الحِجَابُ فَكَانَ مِنْكَ المَوْلِدُ بِالأمْسِ كُنْتَ وَأَنْتَ طِفْلٌ لاَعِبٌ طَيْراً يُبَاكِرُ أَيْكَهُ وَيُغَرِّدُ بالأْمسِ كُنتَ اليَانِعَ الفطِنَ الذِي يَشْدُو المَعَارِفَ شَدْوَهُنَّ وَيَنْشُدُ بالأْمسِ طَلاَّباً لِغَايَاتِ العُلَى يَدْنُو لِهِمَّتِكَ المَرَامُ الأبْعَد بالأْمسِ مُفْتَتِحَ الصَّحَافَةِ حُرَّةً طَابَتْ مَرَاشِفُهَا وَرَاقَ المَوْرِد بالأْمسِ ذَوَّاداً عَنِ الضُّعَفَاءِ لاَ تَأْلُو جِهَاداً وَالحَفَائِظُ تَجْهَدُ بالأْمسِ وَحْياً خَاطِباً أَوْ كَاتِباً فَالسَّمْعُ يَطْرَبُ وَالنُّهَى تَسْتَرْشِد بالأْمسِ مِقْدَاماً لِقَوْمِكَ حَازِماً تَبْنِي لَهُمْ مَغْنَى عُلىً وَتُوَطِّدُ بالأْمسِ بَذَّالَ العَوَارِفِ والنَّدَى حَتى تَرَى لَكَ عِنْدَ كُلِّ يَدٍ يَد بالأْمسِ مَوفُورَ الهَنَاءِ مُبارِكاُ فِي عَيْلَةٍ لِلْمَجْدِ فيها مَقْصِدُ يرْجُو تَعَدُّدَكَ الوَرَى بِعَدِيدِهَا وَتَقرُّ عَيْنُ الجُودِ أَنْ يَتَعَدَّدُوا بالأْمسِ كُنْتَ وَكَانَ ذَلِكَ كُلُّهُ وَاليَوْمَ لا أَمْسٌ غَدَوْت وَلاَ غَدُ أَليَوْمَ مَنْ شَاءَ الحَكِيمُ المفْتدَى فِينَا وَمَنْ شَاءَ الزَّعِيمُ السَّيِّدُ أَليَوْمَ لاَ تُومَا وَلاَ كُتُبٌ وَلاَ خُطَبٌ وَلاَ مِدَحٌ إِلَيْهِ تُرَدَّدُ أَليَوْمَ لاَ جَدْوَى وَلاَ مَجْدٌ وَلاَ دَارٌ تُؤَمِّمُهَا العُفَاةُ فَتَسْعدُ أَليَوْمَ لاَ رَجُلٌ يُقَالُ هُوَ الفَتَى وَحَمِىً يُشَارُ إِليْهِ هَذَا المُرْفَدُ أَليَوْمَ إِنْ جَارَ الزَّمَانُ فَجَائِرٌ ذَهَبَ الَّذِي بِجَنَابِهِ يُسْتَنْجَد أَليَوْمَ إِنْ يَدْعُ الصَّدِيقُ صَدِيقَهِ صُمَّ النَّدَى وَالبِرُّ أَعْشَى أَرمدُ قَدْ مَاتَ رَحْبُ الصَّدْرِ رَحْبُ العَقْ لِ رَحْبُ الرَّاحَةِ الغَوثُ المَلاَذُ الاِّيدُ مَاتَ النَّقِيُّ خَفَاؤُهُ وَظُهُورُهُ مَاتَ الوَفِيُّ مَغِيبُهُ وَالمَشْهَدُ فِي غرْبةٍ كَالقَفْرِ لَمْ يُلمِمْ بِهِ سَكَنٌ هُنَاكَ وَلَمْ يَعُدْهُ العُوَّدُ إِفْيَانُ أَنَّى خُنْتِ لاَئِذاً فَتَرَكْتِهِ تَحْتَ المَبَاضِعِ يُقْصَد وَافَاكِ يَسْتَشْفِي بِمَاءٍ نَافِعٍ فَاعَدْتِهِ لِحِمَاهُ مَيْتاً يلْحَدُ لَكِنَّ جَارَ الغَرْبِ جَارُ غُرُوبِهِ نَاهِيكَ وَهْوَ مِنَ المَشَارِقِ فَرْقَدْ فَدَحَ المُصَابُ وَلاَ اعْتِراضَ فَإِنَّهُ حُكْمُ القَدِيرِ وَهَلْ لَنَا فِيهِ يَدُ يَا رَب سَلِّمْنَا وَإِنْ فُطِرَتْ أَسىً مِنَّا حُشَاشَاتٌ وَشُقَّتْ أَكْبُدُ صَرِّفْ قَضَاءَك فِي العِبَادِ فَإِنَّهُمْ رَكْبُ الفَنَاءِ وَأَنْتَ أَنْتَ السَّرْمَدَ أَلشَّمْسُ طَالِعَة بِفضْلِكَ تَنْجَلي وَالشَّمْسُ غَارِبَةً لِعَدْلِكَ تَسْجُدُ
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
محمود روزن
قصيدة جسدٌ للوليمة
حيثُ يحلو التمدُّدْ... مُتْ كما أنتَº مُتْ واندثرْ دون أيِّ تردُّدْ!! سوف يبقى كما كنتَ تحرِصُ نَوعُكَº والأرض لله يُورثُها مَن يشاءُº وليس البقاءُ على عكسِ ما كنتَ تسمعُ للأقوياءِº البقاءُ لنفسٍ طوى القهرُ صفحَتَها فانطوتْ... وانحنتْ وارتمتْ تحت أقدام مَن يملكونْ... البقاء لمن قد يُجيد ادِّعاء البلاهةِ حتى الجنونْ.. وحينَ يعذِّبُه اللومُ: يرتجلُ الدمعَº ثمَّ يقلِّدُ ما يَفعلُ الميِّتونْ!!! *** يقول الذي لم يمتْ وهو لم يحيَ قطُّ كذا: ..سيدي: قبل هذا انحنيتُº وأنت ولا شكَّ تعلمُ يا سيدي أنني لم أُردهُº وكان عزائي الوحيدَ إِرادتُك الملكيةُº واليومَ تأمرني الأمرَ نفسَهْ!! ومن أجل أن تستريحَ بلا غضبٍ سيدي سوف أركعُ خلسةْº ولكنَّ نفسيَ لن تنحني لك أكثر من مرتين!!! *** ...وأما الذي كان بين الإباءِ وبين الرضا: قبضةُ الحارسِ... والذي قال إنَّ الحمى مستباحٌº مُسعرُّ حربِ يعيش على هاجسٍ.. أَفِقْ! يومُنا رَغَدٌº والغد المستنير لسيدنا الفارسِ!! *** وأما الذي كان بين الصراخ وبين العَمَى: صفعةٌ ناجعةْ!! ...والذي كان يتلو البيانَ الختاميَّ للسنة السابعةْ: سيدي ذا الذي ينبعُ الوقت من صمتهº والشمس بسمته الساطعةْ!! وأما الذي كان بين ابتكارِ الكتابِ وبين الجنونْ هُنيهةُ وقتٍ بها يُنتهى من بناء السجونْ!!! *** أيا نفسُ ما لكِ في المرتقى هائمةْ؟! أما زلتِ تنتظرينَ الوجوهَ القديمةْ؟!! إنهم مُنذُ أسًى خلعوا الأوسمةْ جسدًا يتمددُ فوق الوليمةْº له شفة باسمةْ وأخرى رجيمةْ وأنتِ مُطارَدَةٌ بفُلول من الأزمنةْ ترصفين الغواية أطروحةً لا يزال فتاها يشمِّرُ عن ساعدٍ.. ومئاتٍ من الألسنة!!! ***
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
ARA
محمد موفق وهبه
قصيدة النجوى الأولى
مَسَّ قلبَ الكونِ نوحُ الضارعينْ في الدُّجَى يَدْعونَ رَبَّ الكائِناتْ يَا إلهَ الخَلقِ جئنا لا ئذينْ بك من ذُلٍّ وعارْ فإلى بابكَ قد آنَ الفِرارْ يا مجيبَ الدّعواتْ خلّصِ العالَمَ من أوصابِهِ أنتَ أدرى ما بِهِ مَا لنا إلاكَ أنقِذنا مِنَ الوَحْشِ اللعينْ أبْعِدِ الطاغوتَ عَنا: شَهْرَيَارْ أنقِذِ النسْوَة مِنْ أنيابهِ يا إله العالمينْ • حَصَدَ الظلمُ البَناتْ قرَّحَ الدَّمْعُ الجُفونْ أكلَ الخوْفُ القلوبْ يَا إلهَ العَالمينْ ربّ من يدعوكَ حتماً لا يخيبْ يا مجيبَ الدعواتْ أبعِدِ الطاغوتَ عَنَّا: شَهْرَيَارْ سلّط الشرّ على الأنفُسِ لَيلاً ونهارْ رَبَّنا أنزلْ عَليْهِ مِنْ سَقرْ غضَباً يَأخُذُهُ أخْذَ عَزيزٍ مُقتدِرْ • تَضَرَّعَتْ كُلُّ القلوبِ، تَمتَمَتْ كُلُّ الشِّفاهْ: اللهُ يا أللهْ يَا رَبُّ يَا رَحْمَانُ أنقذِ النسَاءْ وَرُدَّ هَذا الشَّرَّ وَالبَلاءْ • ولمْ يَكنْ إلاكِ شَهْرَزَادْ طاردَةَ الشَّرِّ عَنِ البلادْ جَالبَةَ الخَيرِ إلى العِبَادْ طلعْتِ مِنْ بَيْنِ الجُمُوعْ كبشَ فِداءْ عَنِ النسَاءْ نزَعْتِ مِنْ صُدورِ أمَّهاتِهنَّ الخَوفَ جَففتِ الدُّموعْ فكنتِ مَنْ أرَادَها الإلهْ مُنقِذَةَ النِّعَاجِ مِنْ سِكينةِ الجَزَّارْ مُنقِذَةَ البَناتِ مِنْ أنيابِ شَهْرَيَارْ • فشَهْرَيَارُ كانَ مِنْ سُلالةِ العُقبانْ وكانَ مِنْ سُلالةِ الذئابْ لهُ مَخَالِبٌ لهُ أنيابْ كَأَنَّهُ لَيسَ ابنَ أنثى لَم تَلِدهُ امرأَةٌ إنسانَهْ مِنَ القَواريرِ الّتي أوصَت بِها السّماءْ..! من عالَم الضَّعفِ الجَميلِ عالَمِ الأنوثَةِ الغَنّاءْ والجَنَّةِ الفتانَهْ من عالَم الحُبِّ الذي أنبتَ أشجارَ الحَنانْ كَأَنّ أُمَّهُ التي سَقَتهُ مِن حَليبِها مَصّاصَةُ الدِّماءْ..! مُرضِعَةُ الحيّاتِ أُفعوانَةٌ شَيطانَهْ فَشَبَّ فيهِ أَلفُ خُصلَةٍ مِن الشَّيطانْ بَريئَةٌ مِنها وَمِن أَمثالِها جَدَّتُنا سَيِّدَةُ الرِّجالِ وَالنِّساءْ بَريئَةٌ منها وَمِن رَضيعِها حَوّاءْ •
T5
神圣、超验与智慧
T5
T4
T5
EST
Paul-Eerik Rummo
JAH MA NÄGIN LUMEVALGUST
JAH MA NÄGIN LUMEVALGUSTükskord kui ma polnud laps ning ei kirjand seda valgustükski langev varjuhaps ilmapervest ilmaperveläbi päeva läbi öö hirmuäratavalt terveläbi päeva läbi öö jah ei kirjand lumevalgustükski langev varjuhaps ning ma nägin seda valgustsellest saati olen laps silm mis lumevalgust vahtindsee saab lumepimedaks mees kes lumevalgust vahtindsee saab lapseks imejaks jah mu sõnadest saab lalinrääkida kui proovin tast ning kõik rajad mis ka valinkaugemale toovad tast
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Leon Battista Alberti
DE AMICITIA
Dite, o mortali, che sì fulgente corona ponesti in mezzo, che pur mirando volete? Forse l’amicizia, qual col celeste Tonante tra li celicoli è con maiestate locata. Ma pur sollicita non raro scende l’Olimpo sol se sussidio darci, se comodo posse. Non vien nota mai, non vien composta temendo l’invida contra lei scelerata gente nimica. In tempo e luogo veggo che grato sarebbe a chi qui mira manifesto poterla vedere. S’oggi scendesse, qui dentro accolta vedreste sì la sua effigie e gesti, sì tutta la forma. Dunque voi che qui venerate su’ alma corona, leggete i miei monimenti e presto saravvi l’inclita forma sua molto notissima, donde cauti amerete: poi così starete beati.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
冷盈袖
又见炊烟
小小的村落，人们走在回家的路上 我穿行于原野，感觉自己无比宽大 那些道路依然熟悉，我可以很顺利地走回童年 爬到爷爷背上，再去看一场村戏 或者在黄昏的路口，等待年轻的父母 我因此，突然泪流满面，手中的苜蓿花重新跌落地上 那时，炊烟升了起来，我看见群山安静 鸟雀无言，我的身后有整个苍茫的土地 其实，它们一直都在，我确信
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
LZH
韓應
李介山席上
野屋與僧鄰， 蕭然隔市塵。 好山晴入戶， 幽鳥晚依人。 雨歇竹光潤， 風生荷氣新。 故人同此趣， 來往日相親。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T2
T1
LZH
丁肇亨
冬日與同寅謝午雲張四愚蜀僧常伯遊華嚴寺登巢松亭
寺杳不聞鐘， 林端翠幾重。 登臨饒曲徑， 坐對有髙峰。 說劒情方洽， 談禪興未慵。 憑闌一眺逺， 落日映蒼松。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
李彌素
白水寺
白水水逾白， 疎山山不疎。 林迷鐘遞響， 路久衲分裾。 寤寐念丘壑， 征行懷簡書。 西來有意否， 試與問何如。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر ماجد الصبحي
قصيدة ملامح إبني
تهبُّ لذِكْراه الرِّياحُ عَواتيا يُغيِّرنَ ما حَوْلِي وينْسفْنَ ما بِيَا مَدَاريّةٌ في لفْحِها رِيْحُ صَرْصَرٍ كأَعْجازَ نَخْلٍ قد تَعَاورْنَ حاليا يُغيِّرْنَ أَعلامَ الجهاتِ ورسْمَها فلا مَوْضعٌ إِلاَّ وعَكَّرَ باليا لإِبْني سماتٌ في العيونِ تَرَقْرَقَت سِجَاماً أَثارت لوعتي وبكائيا تراه بأَخْلاقٍ وخَلْقٍ مزيَّناً كظِلِّ ظليلٍ قد تلاشى تَواريَا تَدَاعَى لها صبْري وعِيْلَ ولم يَعُدْ فؤادي على النِّسْيانِ يلقى المداويا تناديكِ أَجزائي وحِجْرِي وحُجْرَتِي وأَوراقُ أَشْجارٍ يُداعبْنَ شاديا وأَرْجاءُ بيتٍ والمرايا ومنْظرٌ على الرَّفِ يدْعوني وما زالَ باقيا وركْنٌ ركينٌ بالعناقِ مطيَّبٌ يَئِنُّ بأَشْواقٍ ويرْجو التَّلاقيا وأَطْلالُ دكَّانٍ وأَطْفالُ حَيِّنا ومسجدُنا لمَّا نلبِّي المناديا ومن رَاكَةٍ فيِ مَوْضِعِ الحبِّ وحْدَنا ببِيْدٍ وكُثْبَانٍ تثورُ سَوَافِيَا عليكِ سلامٌ كلَّما الشَّمْسُ أَشْرقت مدى الدَّهْرِ يسْري في الحشاشةِ باقيا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
ابن الخراساني أبو عبد الله
قصيدة غردت فِي الإراك أيكة سلع
غردت فِي الإراك أيكة سلع فَوق غُصْن سقيته مَاء دمعي فاعتراني إِلَى الحبيب اشتياق وتذكرت موقفي بِالربعِ يَا عذولي دع عَنْك لومي فَإِنِّي عَن ملام العذول قد صم سَمْعِي
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Hardeep Sabharwal
मध्यवर्ग की स्त्रियां
वो निम्नवर्ग की औरतों सी बीड़ीयों के धुऐं नही उड़ाती और ना ही उनके जैसे मर्दो सी भारी भरकम गालियां बकती, दक्षिणी सूडान की कुछ औरतों की तरह जो पानी की किल्लत के लिए परेशान हैं एक गैलन बोतल के बदले किसी के भी साथ सोने को तैयार हो जाती, वो अपनी जरूरते इस ढंग से पूरी नहीं करती, वो उच्चवर्ग की औरतों सी किसी क्लब में बैठ सिगरेट के कश नहीं भरती ना ही लेती है रैड वाईन की चुस्कियां उनके लिऐ दैहिक स्वतंत्रता ही अंतिम लक्ष्य नहीं और ना ही वो जानती है किसी जिगोलो शब्द की सर्विसेज मध्यवर्ग की औरतों बंधी रहती है नैतिकता के कच्चे धागो से उनकी हर कहानी किसी राजकुमारी की राजकुमार से शादी पर ही खत्म हो जाती है, और इससे आगे के चुल्हे चौंके के सुखी जीवन से वो खुद ही बंध जाती मध्यवर्ग की औरतें अपनी अपनी बच्चियों को वो सब आजादी से करते देखना चाहती जो वो खुद ना कर सकी कभी पर साथ ही वो उन्हे हूबहू अपने जैसा बना देना चाहती बंधी हुई किसी राजकुमार की कहानी से राजकुमारी सी मध्यवर्ग की औरते किसी द्वंद सी होती है, जिसमें आजाद होने की ख्वाहिशे भी है, और बंधनो में रहने की आदत भी......
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر أبو حريز الشريف
قصيدة وفد الرشيد لشرقنا فتهللا
وَفَدَ الرَّشيدُ لِشَرقِنا فَتَهَلَّلا وَرَأَى بِهِ الإِسلامُ ما قَد أَمَّلا نَقِيَت بِهِ تُدميرُ مِن أَخلاطِها فَكَأَنَّما شَرِبَت دَواءً مُسهِلا
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T5
LZH
呉子恒
髙洲
青山西峙水流東， 暘谷縈紆一道通。 老去相知一藜杖， 天邊扶我最髙峰。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
IND
Estheria P.
GREYSON CHANCE
GREYSON CHANCE Oleh Estheria P. Greyson Chance.. namamu yang unik, akan selalu dikenal oleh penggemarmusetiap kali aku mendengar namamu, aku akan menyautnya seperti seseorang memanggil namaku Tetapi. kapan kita bisa bertemu.. banyak penggemarmu yang sangat ingin bertemu kamu. termasuk aku.. Kau berubah, berubah menjadi lebih dewasaumurmu yang enam belas tahun, membuat perubahantetapi perubahan tersebut takkan menghalangiku untuk tetap mendukungmu Greyson Chance.. biarkan aku sekali bertemu kamuitu akan membuat hariku. jika kamu mau, berikan nama terakhirmu..
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
汪超宁
送刘南庐归闽中
正好商风雅， 何堪一棹归。 旅怀先晓雁， 乡梦入斜晖。 月上寒林迥， 天空野水围。 遥知富春阁， 落叶共帆飞。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Wordsworth, William
XXX
To kneeling Worshippers no earthly floor Gives holier invitation than the deck Of a storm-shattered Vessel saved from Wreck ( When all that Man could do avail'd no more ) By him who raised the Tempest and restrains: Happy the crew who this have felt, and pour Forth for his mercy, as the Church ordains, Solemn thanksgiving. Nor will they implore In vain who, for a rightful cause, give breath To words the Church prescribes aiding the lip For the heart's sake, ere ship with hostile ship Encounters, armed for work of pain and death. Suppliants! the God to whom your cause ye trust Will listen, and ye know that He is just.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر زايد الرويس
قصيدة احباط
إحباط ه الوقت يملى لي عناويني وأنا اتلفت واشوف الياس قدامي إي والله اني تعبت وضاقت سنيني وف اول نهاية طريقي ضاعت أقدامي مليّت يا واقعٍ ما عدت تعنيني! حتى ولا عاد تعني شي أحلامي! كم مدّ قلبي.. قبل لا امدّ بيديني وعضيت قلبي قبل لا اعضه ابهامي وكم كان رشدي على غيي يوديني يوهمني إن الكثير من العطا سامي وكم قلت بكره تهون! وهانت بعيني!! أيام عمري.. إذا هي فعلاً أيامي! مرات أحس اني اكره كل ما فيني لا شفت ما حولي الا باقي حطامي مدري من اللي ب صدري كان يرميني بس الأكيد إنها تحديداً سهامي! كم شلت في خاطري جرحٍ يسليني؟ كم طاح من عيني أصدق دمع؟.. وأعوامي! أفنيتني! ما دريت اني ب اغنيني للضيقة اللي تقول ل فرحتي: نامي! أحاول اكتب جروحي قبل تمحيني والحبر دمي.. بعد ما جفت أقلامي أفكر إني أسافر بي.. واخليني أبعد عن الناس.. واتوّحد مع آلامي يا ما أكذب الناس.. يا ما أصدق عناويني طعناتهم! تنقلب ضحكات قدامي!!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
趙伯成
蠟梅二首
凍蕾含香蠟㸃勻， 古來幽谷有佳人。 詩家只怨和羮晚， 不道紅梅别是春。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ZHO
梁伟文
秉烛
没有烛 但你说西窗外 有一盏微火 在那截细柱般高楼 荡着 讲了满房间鬼故事，甚至 月光滑过窗花 勾住一块白衣角，我们 也看不见雨夜 印下了晦涩的斑痕 冰凉情节，说着 却燃点起各自的传奇 一卷聊斋 画皮融落 露出脆裂的芯 回溯那段蜡住的 光影 烫暖着 滴尽了便煮成 一壶浓茶 没有酒 但我偶然低下头，却看见 杯中 荡着 似是我的 你的脸孔
T2
爱、情感与人际关系
T3
T2
T2
URD
Ibn e Safi
آج کی رات کٹے گی کیوں کر ساز نہ جام نہ تو مہمان
آج کی رات کٹے گی کیوں کر ساز نہ جام نہ تو مہمانصبح تلک کیا جانئے کیا ہو آنکھ لگے یا جائے جانپچھلی رات کا سناٹا کہتا ہے اب کیا آئیں گےعقل یہ کہتی ہے سو جاؤ دل کہتا ہے ایک نہ مانملک طرب کے رہنے والو یہ کیسی مجبوری ہےہونٹوں کی بستی میں چراغاں دل کے نگر اتنے سنسانان کی بانہوں کے حلقے میں عشق بنا ہے پیر طریقاب ایسے میں بتاؤ یارو کس جا کفر کدھر ایمانہم نہ کہیں گے آپ کے آگے رو رو دیدے کھوئے ہیںآپ نے بپتا سن لی ہماری بڑا کرم لاکھوں احسان
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
FAS
وحشی
دایرهٔ پرگار سخن را از پرگار خانهٔ دو زبان ساختن و در میدانگاه خاتمهٔ بیان علم فراغت افراختن و خاتمه سخن را به مناجات مثنی کردن و نامهٔ کن و خامهٔ قدرت تمام نمودن رسالهٔ رسالت به نعمت مهر محمدی ختم نمودن
بحمدالله که گر دیدیم رنجی در آخر یافتیم این طور گنجی در او ناسفته گوهرها نهاده طلسمش تا به اکنون ناگشاده به نام ایزد چه گنج شایگانی کز او گردید پر جوهر جهانی نگو آسان طلسمش را گشادم که پر جانی در این اندیشه دادم به دشواری چنین گنجی توان یافت بلی کی گنج بی رنجی توان یافت دماغم تیره شد چون خامه بسیار که تا کردم رقم این نقش پرگار ز مو اندیشه را کردم قلم ساز شدم این لعبتان را چهره پرداز بسی همچون بخورم سوخت ایام که تا گشتند این روحانیان رام سحر خیزی بسی کردم چو خورشید که زر گردید خاک راه امید چو بوته پر فرو رفتم به آتش که آخر این طلا گردید بی غش که مشتی خاک ره گر برگرفتم روانش در لباس زر گرفتم مگر شد خاطر من مهر جان تاب کزو گردید خاک ره زر ناب برون آورده ام از کان امید زر لایق به زیب تاج خورشید چنین بی غش زری از کان برآید چه کان کز مادر امکان بزاید در این معدن که زر سیماب گردید بسان کیمیا نایاب گردید پریشانی بسی دیدم چو سیماب که تا شد جمع این مشتی زر ناب زر نابم ز کان دیگری نیست بدین در هم نشان دیگری نیست ز هر آلایشی دل پاک کردم گذر بر حجلهٔ افلاک کردم که این بکران معنی رو نمودند نقاب غیب از طلعت گشودند سخن کاو بکر خلوتگاه غیب است نهان گردیده در خرگاه عیب است به هر آلوده ای کی رو نماید نقاب غیب کی از رو گشاید کسی کاین نظم دور اندیشه خواند اگر تاریخ تصنیفش نداند شمارد پنج نوبت سی به تضعیف که با شش باشدش تاریخ تصنیف نداند گر به این قانون که شد فکر بجوید از همه ابیات پر فکر گزیدم گر طریق خود ستایی بیان کردم سخنهای هوایی بنا بر سنت اهل سخن بود و گر نه این سخن کی حد من بود کسی کاین نظم بی مقدار خواند ز سد بیت ار یکی پرکار داند ز عیب آن دگرها دیده دوزد چراغ وصف این را برفروزد نه رسم عیب جویی پیشه سازد حیات خود در این اندیشه بازد همان به کاین حکایتها نگویم که باشم من که باشد عیب جویم خدایا پرده ای بر عیب من کش زبان حرف گیران در دهن کش کلامم را بده آن حالت خاص کزو گردند اهل حال رقاص بنه مهری بر این قلب زر اندود که در ملک جهان رایج شود زود به این زیبا عروس نورسیده که از نو پرده از طلعت کشیده بده بختی که عالمگیر گردد نه از بی طالعیها پیر گردد در ناسفتهٔ این گنج معنی که در معنی ندارد رنج دعوی ز دست خائنانش در امان دار به ملک حفظ خویشش جاودان دار قبول خاص و عامش ساز یارب به خاطرها مقامش ساز یارب
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T5
LZH
張柬之
與國賢良夜歌二首
杏間花照灼， 樓上月裴回。 帶嬌移玉柱， 含笑捧金杯。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Ernst Lissauer
Jubel
Als ob noch tausendfacher Segen schliefe, So fühl' ich reich das Bergwerk meiner Kraft. Ich löse, was zu Licht will, aus der Haft. Ich bin der Bergmann meiner eignen Tiefe.
T3
生命、时间与存在
T3
T6
T3
LZH
潘元福
光子火箭約永正同賦
靈光乍耀已無前， 始信人間造化先。 放眼從知天似墨， 回頭一望地成圓。 身如飛絮人疑泛， 指點行星火欲燃。 此去何曾愁遠道， 與君還會鵲橋邊。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
DEU
Peter Hammerschlag
Franz, das freche Dromedar
Die Wüste ist aus gelbem Mehl. Dort ging die schöne Frau Kamel Mit ihrem Sohn, Franz Dromedar. So gingen sie ein ganzes Jahr ... Zu Neujahr sprach die Frau Kamel: »Oh, Franz, Du Kleinod meiner Seel! Du hältst Dich schlecht, geliebter Sohn! Schau, einen Buckel hast Du schon!« Drauf schrie der Franz ganz frech: »Juchhei! Du hast doch selbst der Buckel zwei!« Da legt Mama ihn übers Knie Und drischt das kecke Buckel-Vieh!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ابن عنين
قصيدة إنَّ سلطاننا الذي نرتجيهِ
إِنَّ سُلطانَنا الَّذي نَرتَجيهِ واسِعُ المالِ ضَيِّقُ الإِنفاقِ هُوَ سَيفٌ كَما يُقالُ وَلكِن قاطِعٌ لِلرُّسومِ وَالأَرزاقِ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ENG
Matthew Arnold
To Marguerite
YES: in the sea of life enisled, With echoing straits between us thrown. Dotting the shoreless watery wild, We mortal millions live alone. The islands feel the enclasping flow, And then their endless bounds they know. But when the moon their hollows lights, And they are swept by balms of spring, And in their glens, on starry nights, The nightingales divinely sing; And lovely notes, from shore to shore, Across the sounds and channels pour; O then a longing like despair Is to their farthest caverns sent! For surely once, they feel, we were Parts of a single continent. Now round us spreads the watery plain— O might our marges meet again! Who order'd that their longing's fire Should be, as soon as kindled, cool'd? Who renders vain their deep desire?— A God, a God their severance ruled; And bade betwixt their shores to be The unplumb'd, salt, estranging sea.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T3
LZH
司馬光
酬安之謝光兄弟見過
平時一二日， 不見已相思。 况復閉關久， 杳無攜手期。 清談勝妙藥， 高韻敵凉颸。 愧乏機雲美， 虚承青眼知。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Коншин Николай Михайлович
Жалобы на Петербург
В дымном городе душно, Тесно слуху и взору, В нем убили мы скучно Жизни лучшую пору. В небе - пыль либо тучи, Либо жар, либо громы; Тесно сжатые в кучи, Кверху кинулись домы; Есть там смех, да не радость, Всё блестит, но бездушно... Слушай, бледная младость, В дымном городе душно!
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
ENG
Arnold, Matthew
Upon the glistening leaden roof...
Upon the glistening leaden roof Of the new Pile, the sunlight shines; The stream goes leaping by. The hills are clothed with pines sun-proof; ‘ Mid bright green fields, below the pines, Stands the Church on high. What Church is this, from men aloof?— ‘ Tis the Church of Brou. At sunrise, from their dewy lair Crossing the stream, the kine are seen Round the wall to stray — The churchyard wall that clips the square Of open hill-sward fresh and green Where last year they lay. But all things now are order'd fair Round the Church of Brou. On Sundays, at the matin-chime, The Alpine peasants, two and three, Climb up here to pray; Burghers and dames, at summer's prime, Ride out to church from Chambery, Dight with mantles gay. But else it is a lonely time Round the Church of Brou. On Sundays, too, a priest doth come From the wall'd town beyond the pass, Down the mountain-way; And then you hear the organ's hum, You hear the white-robed priest say mass, And the people pray. But else the woods and fields are dumb Round the Church of Brou. And after church, when mass is done, The people to the nave repair Round the tomb to stray; And marvel at the Forms of stone, And praise the chisell'd broideries rare — Then they drop away. The princely Pair are left alone In the Church of Brou.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
LZH
扈谦
诗二首
风从牖中入， 酒在杯中摇。 手握四十九， 灵光在上照。 巍峨藂蓍下， 独向冥理笑。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
HUN
Dayka Gábor
Phyllis Demophoonhoz
Ovidiusból fordíttatott 1788 Demophoon! el-tölt az idő, amellyre határzád Meg-jöveted; Phyllis bús panaszokra fakad. A tőlt Luna mihelyt két szarvait eggybe-növeszti, Rév-szered, azt fogadád, Szítoni partra kötöd. Már négyszer tele - meg, már el-fogya Cynthia négyszer Még is Athenából nem jöve semmi hajó. Tsak számold az időt - szeretőd számolni tanúlta Gondosan - és panaszom nem jön elődbe hamar Sőt sokat is vártam; későn hiszem, aminek önnön - Károsodásommal kelletik adnom hitelt. Szívemet hasztalanúl hányszor hitegettem! az Auster Mord szele, képzeltem, most veri-vissza hajód. Theseust átkoztam, hogy vissza-botsátani késnék, És nem is ő vala tám el-maradásod oka. Néha pedig félttem, ne hogy a Hebrusban evezvén Aktai sajkáddal szőke vizébe merűlj. Gyakran egészséget kértem vala néked az Égtől Ó hitetlen! s tömjényt hint vala tűzre kezem. Ha ki-derűlt az idő, s kellő fúvalmok eredtek, Demophoon, mondék, Szítoni parthoz evez. S ami tsak útasokat hátrál, mind eggybe zavarta Phyllised; elmés vólt ok-keresésre fejem. És nem jössz tsak ugyan: szeretőd hűsége sem indít, Sem hitetlen szájad szent fogadási, s az ég. Demophoon! hitedet sajkáddal szélnek eresztéd: Álnok hited, sajkád Rátz ki-kötőre nem ér! Mondd, miben áll bűnöm? híven, de nem óva szerettem? Illy szívvel kedvet kell vala lelni nekem. Eggy bűnöm vagyon, hogy házamba fogadtalak hitlen! Hogy ha talám bűnnek mondhatom érdememet. Hol hited, a törvény, és a kezek eggybe-fogása, S kikre meg-esküdtél annyiszor, Isteneid? Hol vagyon a holtig meg-igért Hymen, aki jövendő Öszve kelésünknek záloga léve minap? A szeles, és habozó tengerre meg-esküve szájad, Mellyben hitlen sajkád gyakran evezni szokott; És nagy Atyádra, ki tsendet ereszt a szélvészes ügyre - Úgy de talám: e’ben sem lehet adni hitelt: Majd Venusra, s Cupidónak két féle nyilára: Eggyike sebbe hever, másika tűzzel emészt; S a házas nyoszolyák Istennéjére, s Ceresre, Akinek ünnepeit tsendes homályban ülik. Ennyi sok Istenség ha bosszút állana rajtad, Álnok! hogyan tűrnél-el magad annyi tsapást? S még víz-fúrta hajód igazítani hagytam, hitetlen! Hogy meg-erősítném, melly ide-hagyna, szered. És evezőket adék, kikkel szaladásnak erednél: Szívemen ah önnön fegyverem ejte sebet! Ám de hivék a mézes igékkel tellyes ajaknak, Ám de hivék a nem fényjinek: égben ered. Ám de hivék könyjednek; ez is hitegetni tanúlt már? Úgy vagyon: álnok ez is, s foly, valamerre hagyod. Ám de hivék fogadásidnak; minek ennyi bizonyság? A szívnek nem kell annyi sok: eggy is elég. Partot adék, s szállást hitlen! panaszolni nem illik Érdememet: hanem itt kell vala vetnem határt. Mást vártam, mivel érdemimenn épűle reményem, És helyes a meg-tett érdem okozta remény Nagy dolog ám egy könnyen-hivőt meg-tsalni! s ez által Benned hív-szeretőt kell vala nyerni nekem. Egy epedő szívet tsaltál, s eggy gyenge leányzót! Törni ditséretesebb tettre ne hagyjon az Ég; És Eleidhez Athénának közepére tegyék-ki Képed, Atyád fényes tettivel álljon elől. Majd-mikor olvassák a fél bika, s ember halálát, S Scyront, és titeket, durva Procusse! Sini! S a le-rogyott Thébát, s a két testűek el-estét, Végre, pokolba mikép tört-be barátja miatt: Erre következzél Te, s legyen képedre fel-írva: EGGY SZERETŐT TSALT-MEG, MELLY BE-FOGADTA VALA. Annyi viselt nagy dolgaiból Theseusnak eszedben Épen az el-hagyatott Krétai lyánka maradt. Eggyet véte, s ez eggyben vagy hozzája hasonló: Hitlen! örökséged puszta hibája leve. Ő boldog, mert Theseusnál jobb férjre talála, S hámos tigriseken nyargal az égi jegyen: Engemet a Rátzok már a’tól fogva kerűlnek! Amikor egy idegent főldim elébe tevék, S egy némelly úgy mond: “a bőlts várasba mehetne A hadi Rátz majd tud lelni magának urat.” A ki-menet mútatja mi-voltát tettinek Ó ne Üsse közel tárgyát, aki tsak innen itél! Ám de ha tengeremenn habokat fog rév-szered űzni, Mindenek azt mondják: nem vala tettem hibás. Ám de hibás: palotám nem késztet-vissza, ki-fáradt Tagjaidat Biston nem mosogatja tovább. Demophoon! Szomorú képed még most is előttem, Amikor e partról vízre sietne hajód. Ált-öleléd szeretőd, és árva nyakába borúlván, Szájad ezer forró tsókokat hinte reá. Könyjeidet könnyembe meréd elegyítni, s panaszra Kelni, hogy a tsendes szél haza hívja hajód; S tőlem el-indúlván vég-kép e szókra fakadni: Phylli! Sokat nem vársz Demophoónod után. Nem sokat? aki talám itt hagytad örökre hajóddal Főldemet, el-vonván tőlem örökre magad. Még is várlak azért; jere, bár későre, s időt fogsz Véteni, más valamelly tsorba nem éri hited. Ah mire vágyakodom! tám más egy szépnek ölében Nyúgoszol, és tartósbb új szerelemre hajólsz. S Phyllis azóltától már isméretlen előtted; Jaj, ha ki vagy, s honnan? tám tudakozni fogod! Aki neked hosszas tévelygésidnek utánna Demophoon! szállást, s Szitoni partot ada; S bús eseted meg-szánva javából annyiszor annyit Nyújta, s jövendőben nyújtani többet akart; Aki határatlan birodalmit néked ajánlá, A kormányt egyedűl tartani gyenge neme - Merre terűl Rhodopé Haemustól, merre zajogva A felesűlt Hebrus Pontus öblébe merűl; Aki tenéked először hagyá fel-fedni szemérmét, Aki tenéked hagyá óldani szűzi övét. Tisiphoné vala bús nyoszolyóm azon öszve-kelésben S a komor éjji madár rút huhogásra fakadt. Alekto jelen-álla nyakát kígyókkal övezve, Sárga szövétnekkel gyújta világot Hymen - Még is azért partot taposok, s kő-szírtokon állok, Merre szabad szemmel láthatom a nagy ügyet. A forró napokonn, és a fagyos éjjeken eggyként Vígyázok, mi szelek fújnak Athena felől; S ha mi vitorlákat messzéről jőni tekéntek, Kedvesem, így szóllok, rátz kikötőre siet. A tengerbe futok - s tsak alig tartóztat az örvény Hol mozogó vízzel partot öblítget az ügy. S hogy ha felém közelítnek, hibám fel-fedve kesergek, Még nem el-ájúlván lyányim ölébe rogyok - Itt vagyon egy bóltként görbűlt öböl, e’nek az eggyik Szarva merőn fel-nyúlt bértzeit égbe viszi: Innen akartam alá hembergeni búmban az ügybe, S ezt, mivel el-hagytál, majd mivelésbe viszem. Testemet a tenger temetetlen Athenai partra Vesse ki, s hűlt tetemim színed elébe vigye. “Phylli! nem így kelled jönnöd” bár szívvel az értzet, S a gyémántot előzzd; illy panaszokra fakadsz. Ollykor halált okozó mérget szomjúhozom, ollykor Nyílt kebelemnek hegyes tőrt szegez árva kezem; Majd nyakamat, mért hogy hitlen kezeidnek ölelni Hagytam elébb, tőrrel fojtani kedvem ered. El-van szánva halállal adózni siralmas hibámért; Választása pedig nem sok időbe telénd. Téged, vesztem okát gyászos síromra fel-írnak, Illyen igék adják szép diadalmad elé: DEMOPHOON PHYLLIST, KI SZERETTE, MEG-ÖLTTE; HALÁLA INGERE DEMOPHOON, ESZKÖZE LÉVE MAGA.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
崔元範
李尚書命妓歌餞有作奉酬
羊公留宴峴山亭， 洛浦高歌五夜情。 獨向柏臺爲老吏， 可憐林木響餘聲。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T4
CES
Herben, Jan
NÁVRAT Z VOJNY.
Turčína ubili, hoch se vrací z boje: „Jen mne neprozrazuj, sestřinečko moje! Neprozrazuj slovkem matce ani otci, zdali mne poznají od svítání k noci? Otec podle kroku, po štihlé postavě, máť po modrých očích, po rusavé hlavě?“ Kdo to na tom plavém přijel, ženo, koni? rukávy z hedbáví, prsa zlatem zvoní. Koníka do dvora, jeho v chatku zvali, pěkně mu strojili, měkce lůžko stlali. A když bylo v noci: „Pohleď, ženo, na to, šaty jsou – hedbáví, prsa – ryzí zlato!“ Chvíli si šeptali, chvíli pak váhali – vlastní mu šavlenkou mladou hlavu sťali. Sestra časně vstala, na matku volala : „Kde pak jsi, maměnko, bratříčkovi stlala?“ Prošla dvůr – světnici: „Kams dal, otče, šaty? bratříček zlato byl od hlavy do paty.“ – Moravo sinavá, co jsi tak krvava, či tě zkrvácela rozbojnická vřava? Ne tak rozbojnická – pohleď jen na něho, objímám šohaje tajně zabitého. A ve vlnách nesu bědného tatíka, bije se do čela, v slzách se zajíká. A na dně až nesu přeubohou matku, oči má zkaleny, zlořečí na chatku. Pospěš, ty, sestřičko, pospěš ještě k stavu, vylovíš rodiče i bratrovu hlavu!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ITA
Donata Berra
[Non con trombe alte e tese]
Non con trombe alte e tese splende l'annuncio: l'angelo è meglio raccolga i lembi della lunga veste, sieda e riposi. Sommessamente nasce la voce, solo, se mai, per sottrazione.
T5
神圣、超验与智慧
T6
T5
T5
LZH
王際逵
玉井亭登眺
案牘幸無事， 朋招愜勝遊。 仙蹤今幻化， 玉井舊丹丘。 雉堞依山近， 人煙隔水幽。 小亭閒可坐， 黃鳥任相求。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
RUS
Benitskij A.P.
«Прочь, прочь, прохожие! вон там сатирик спит...»
«Прочь, прочь, прохожие! вон там сатирик спит; Кусался он живой, и мертвый, может быть, Укусит». -- «Мудрено истлевшему». -- «Нимало: Перо и злой язык суть два такие жала, Что ввек не тупятся: гниет, а всё язвит!»
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
DEU
Neuber, Friederike Caroline
Hochzeitsgedicht für Heinrich Gottfried Koch und Demoiselle Buchner.
Die Gesellschafft zu verehren, Läst sich meine Muse hören; Die sonst schlecht und heischer singt, Und nicht viel zusammen bringt, Doch ich will es immer wagen, Und getrost die Meynung sagen. Braut und Bräutgam ehr ich schweigend! Denn mein Fleiß ist überzeugend: Daß ihr Glück auch mich erfreut. Ich thu ihnen nichts zu leyd, Und sie werden nichts verüben Das mich künftig könt betrüben. Hochzeitreime hinzuschreiben Und dabey im Schranken bleiben Ist ein schweres Werk vor mich. Darum wollen du und ich, Lieber Leser! darauf denken, Was uns die Vernunft wird schenken. Mir will sie den Einwurf machen, Daß ich zwar zu hohen Sachen Nicht geschickt und würdig bin, Dennoch spricht sie: Schreib nur hin! Wies die Redlichkeit verlanget, Wenn sie nicht mit Schminke pranget. Dich, mein Leser! läst sie bitten, Wenn ich etwas überschritten Und nicht alle Regeln gab, Rechne fein vernünftig ab, Wenn zuweilen auch dein Leben, Uns kan wenig Regeln geben. Alle Stände durchzugehen, Ihren Wehrt recht einzusehen, Macht den klügsten Mann zu thun, Und ich untersteh mich nun Auf den Schauplatz alle Sachen Rein und känntlicher zu machen. Ist der Vorwitz nicht zu kühne Daß ich mich des Rechts bediene, Daß sonst Männern nur gehört, Wenn mein Fleiß die Boßheit stört, Wenn ich allen Lastern fluche, Und die Tugend eifrigst suche. Ja, spricht offt die Welt mit Lachen, Du willst uns ein Stückgen machen Das der Tugend Titul führt, Weist du denn was ihr gebührt? Doch du nennest ihren Namen Und weist listig nachzuahmen. Laß der Tugend ihre Seyde Von dem schlechten Narrenkleide, Du und sie sind nicht verwant, Sie ist dir gar nicht bekannt, Dir gehört ein schlechtes Leben, Und dich allen Preis zu geben. Was? ein Schauspiel? ein Gedichte? Hätt den Eindruck, das Gewichte, Daß ein reines Herz dabey Edel, klug, vernünftig sey? Nein! wahrhaftig diese Leute Müssen auf die linke Seite. Denkt: wo seyd ihr hergekommen, Euer Ursprung ward genommen Von dem wilden Bachus Fest Das kein Laster übrig läst, Wo man in der Wollust wühlen Taumelnd singen stumm kont spielen. Ey, sind das nicht schöne Gründe? Wird die Tugend da zum Kinde, Wo die Laster Mütter sind? Geht doch; helfft dem guten Kind Auf dem Schauplatz auf die Beine, Der allein ist keusch und reine. Der ist unser Sittenrichter, Der verziert uns die Gesichter Wenn der Stellung was gebricht. Folgt dem Lehrer, hört ihr nicht? Seht ihr nicht die großen Thaten Die des Staats verbeßrung rathen? Welt und Laster muß ich schweigen! So müst ihr mir das bezeugen, Daß der Hohn euch mehr betrifft, Saugt ihr doch aus Rosen Gifft; Sind doch alle Himmels Lehren Viel zu schwach Nicht genug euch zu bekehren. Tret ihr doch das Kraut mit Füssen Das euch sonst erhalten müssen Das euch zur Gesundheit dient. O! wer sich so viel erkühnt, Selbst sein Gutes zu verachten, Mag mich nimmer schlecht betrachten. Ihr habt Recht: doch euch zur Schande Daß ihr offt in größern bessern Stande Noch viel kleiner wilder seyd als ich, Glaubt: ich Arme kenne mich, Und dürft ich euch käntlich machen, Gäb es öffters viel zu lachen. Wenn wir an den Ursprung denken, Müssen wir uns alle kränken, Denn der Mutter Erde Schooß Zieht uns wahrlich alle groß, Kriegt gleich mancher mehr zum Kleide, Spinnt ihm doch der Wurm die Seide. Wer die alte Wahrheit liebet Und die neue nicht betrübet Denkt zuweilen auch an sich: Mein! warum erheb ich mich? Darum: daß die andern lachen Und aus mir ein Mährgen machen. Welt und Laster! seyd gebethen, Wenn ihr etwas übertretten Meßet mir die Schuld nicht bey, Fehlt ihr: so gestehts auch frey! Denn im Spiegel sind die Flecken Nicht so künstlich zu bedecken. Ich mag euch nicht mehr beschämen, Und ihr könnt kein Vorbild nehmen, Wenn gleich Treu und Redlichkeit Euch dazu den Weg bereit. Nun so bleibt: ich kann euch leyden Und will euch doch ewig meiden. Last der Schauspielkunst die Ehre, Und gestehts: daß ihre Lehre Wenn sie rein, vernünfftig ist, Sehr viel Gutes in sich schliest, Wer nicht sieht, nicht hört, nicht fühlet, Diesen wird auch nicht gespielet. Nun ich seh, ich kan im Schreiben Nicht gar wohl im Schranken bleiben, Drum ists besser: Ausgemacht! Koch hat sich erst lang bedacht, Fest entschloßen, fest gewehlet, Daß ihm nur mein Wunsch noch fehlet. Der soll ihm zu statten kommen, Was er heute vorgenommen, Seegne Gott mit seiner Hand, In dem neu erwehlten Stand; Wie ich ihm das beste gönne, Und mich heute Mutter nenne.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر صالح التميمي
قصيدة يا أيها المولى الذي بجبينه
يا أيها المولى الذي بجبينه سر تهون به الخطوب وتسهل لولاك ما فتك الطويل محمد بمحمد وعليه سور مقفل لكن برأيك قد تعلى رأسه في ذابل واصيب منه المقتل واعدتني والوعد عند ذوي الحجى دين ومثلك بالوفاء يعجل
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ZHO
余幼幼
老了要成为少女
老了要成为少女 用纯洁的眼光去修补 垮掉的过去 腿和腰一个不落地 摆在显眼的位置 插上鲜花 再用舔瓶盖的方式 让岁月黏上甜腻的唾液 从红酒的味道里 喝出身体的白皙与紧致 它们不想回到往日 在监视中 堆放废弃的男人与爱情 它们留在此刻 此刻在她们旁边 零点钟声响起 她们开着自己去码头停靠
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر هاشم الرفاعي
قصيدة ملكنا هذه الدنيا قرونا
ملكنا هذه الدنيا قرونا وأخضعها جدود خالدونا وسطرنا صحائف من ضياء فما نسى الزمان ولا نسينا حملناها سيوفا لامعات غداة الروع تأبى أن تلينا إذا خرجت من الأغماد يوما رأيت الهول والفتح المبينا وكنا حين يرمينا أناس نؤدبهم أباة قادرينا وكنا حين يأخذنا ولي بطغيان ندوس له الجبينا تفيض قلوبنا بالهدي بأسا فما نغضي عن الظلم الجفونا وما فتئ الزمان يدور حت ى مضى بالمجد قوم آخرونا وأصبح لا يرى في الركب قومي وقد عاشوا أئمته سنينا وآلمني وآلم كل حر سؤال الدهر: أين المسلمون؟ ترى هل يرجع الماضي؟ فإني أذوب لذلك الماضي حنينا بنينا حقبة في الأرض ملكا يدعمه شباب طامحونا شباب ذللوا سبل المعالي وما عرفوا سوى الإسلام دينا تعهدهم فأنبتهم نباتا كريما طاب في الدنيا غصونا هم وردوا الحياض مباركات فسالت عندهم ماء معينا إذا شهدوا الوغى كانوا كماة يدكون المعاقل والحصونا وإن جن المساء فلا تراهم من الإشفاق إلا ساجدينا شباب لم تحطمه الليال ي ولم يسلم الى الخصم العرينا ولم تشهدهم الأقداح يوما وقد ملأوا نواديهم سجونا وما عرفوا الأغاني مائعات ولكن العلا صنعت لحونا وقد دانوا بأعظمهم نضالا وعلما، لا بأجزلهم عيونا فيتحدون أخلاقا عذابا ويأتلفون مجتمعا رزينا فما عرف الخلاعة في بنات ولا عرف التخنث في بنينا ولم يتبجحوا في كل أمر خطير، كي يقال مثقفونا كذلك أخرج الإسلام قومي شبابا مخلصا حرا أمينا وعلمه الكرامة كيف تبنى فيأبى أن يقيد أو يهونا دعوني من آماني كاذبات فلم أجد المنى إلا ظنوناً وهاتوا لي من الإيمان نور وقووا بين جنبي اليقينا أمد يدي فأنتزع الرواسي وأبني المجد مؤتلقاً مكينا
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
孙起峘
方植之自江西寄诗依韵
平生蔗境未回甘， 九万何由得向南。 三十功名空入梦， 百年事业等虚谈。 青云有路君方壮， 白发盈头我字惭。 庾信年来更飘泊， 思乡望远总难堪。
T3
生命、时间与存在
T3
T2
T3
LZH
何荊玉
銅雀臺
雄劍埋光寶匣銷， 鄴城風日色無聊。 接來亂命惟空教， 鎖住高臺不是橋。 草履織成和淚鬻， 餘香分得帶愁燒。 西陵松柏無多地， 誰道游魂有夢遙。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
董崇选
老花心
我老了！ 戴上老花眼镜 硬是不服视力差， 没想到 却偏偏把「老」看成「花」。 我老了！ 镶上乱真假牙 好想样样都进补， 谁料到 还是常常只能吃豆腐。 我老了！ 装上顺风助听器 原本不愁听力坏， 无奈 听到「河内」直觉是「喝奶」。 我老了！ 拄着龙头拐杖 还想进出山谷间， 可怜 腰痠脚软 倒在山洞前。 唉！我是真正老了！ 往昔奋斗多少日， 竟只记得初恋时： 曾经望穿她的近视眼， 曾经咬破她的封锁线， 曾经听出她的小密码， 曾经一步追上她， 把她押入心坎里， 磨她的毛， 擦她的发， 结果瞬间放了电， 迸出一道奇妙的火花！
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ENG
Naidu, Sarojini
THE QUEEN'S RIVAL
QUEEN Gulnaar sat on her ivory bed, Around her countless treasures were spread; Her chamber walls were richly inlaid With agate, porphory, onyx and jade; The tissues that veiled her delicate breast, Glowed with the hues of a lapwing's crest; But still she gazed in her mirror and sighed “O King, my heart is unsatisfied.” King Feroz bent from his ebony seat: “Is thy least desire unfulfilled, O Sweet? “Let thy mouth speak and my life be spent To clear the sky of thy discontent.” “I tire of my beauty, I tire of this Empty splendour and shadowless bliss; “With none to envy and none gainsay, No savour or salt hath my dream or day.” Queen Gulnaar sighed like a murmuring rose: “Give me a rival, O King Feroz.”
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
屠季
移居甬江有感
卜宅傍江隈， 幽閑絕點埃。 青山排闥入， 碧水繞籬回。 孤况依歸鳥， 愁懷對酒杯。 百年堪一笑， 未死已心灰。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Gippius Z.N.
Псалмопевцу | «О тайнах подземных и звездных...»
О тайнах подземных и звездных Поешь ты в пустынной тиши. О вечных стихиях и безднах Своей одинокой души. Но своды небесные низки, Полны голубой простоты, А люди так жалобно близки И так же одни, как и ты. Уйдешь? Но не пить мы не смеем Святого земного вина. Уйдешь -- но смеющимся змеем Ползет за тобою вина. Не ты ль виноват, что голодный Погиб у забора щенок? Что где-то, зарею холодной, Под петлей хрустит позвонок? Не ты ли зажег крепостную Над белой рекою иглу? Не ты ли сгущаешь земную, Седую, полынную мглу? Твоей человеческой воле Одной -- не ответит Господь. Ты ждешь и поешь -- но Его ли, Приявшего бедную плоть? Не в звездных пространствах -- Он ближе, Он в прахе, в пыли и в крови. Склонись, чтобы встретил Он, ниже, Склонись до земли -- до любви.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
URD
Abdul Rahman Khan Wasfi Bahraichi
غم سے گھبرا کے کبھی نالہ و فریاد نہ کر
غم سے گھبرا کے کبھی نالہ و فریاد نہ کرعزت نفس کسی حال میں برباد نہ کردل یہ کہتا ہے کہ دے اینٹ کا پتھر سے جوابجو تجھے بھولے اسے تو بھی کبھی یاد نہ کرتوڑ دے بند قفس کچھ بھی اگر ہمت ہےاک رہائی کے لئے منت صیاد نہ کراپنے حالات کو بہتر جو بنانا ہے تجھےعہد رفتہ کو کبھی بھول کے بھی یاد نہ کرحال کو دیکھ سمجھ وقت کی قیمت اے دوستفکر فردا میں کبھی وقت کو برباد نہ کرزندگی بنتی ہے کردار سے کردار بنامختصر زیست کے لمحات کو برباد نہ کرکبھی بدلا ہے نہ بدلے گا محبت کا مزاجاہل دل ہے تو کسی دل کو بھی ناشاد نہ کرمدعی علم کا ہے جہل مرکب لا ریبقول فیصل ہے فراموش یہ ارشاد نہ کر
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
ARA
الشاعر أبو بكر العيدروس
قصيدة ألهيتني عن جهاتي
ألهيتني عن جهاتي يا راحتي يا حياتي ما ضر يا من سباني لوجدت في بالتفات أرفق بصب غريب ناس جميع الجهات باللَه يا من رماني بأعين ناعسات باللَه يا من غزاني بأسهم صائبات عطفاً على الصب عطفا من قبل كاس الممات ويا منى القلب هب لي تقبيل تلك اللثات هيا بنا يا حبيبي نقول هاك وهات بادر لكاسات ود بخمرها مترعات بادر فقد طال شوقي كن لي حبيبي مواتي ولا تحبني بلالا يا راحتي يا حياتي
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ابن الدهان
قصيدة أعلمت بعدك وقفتي بالأجرع
أَعَلِمتَ بَعدَكَ وَقفَتي بالأَجرَعِ وَرِضى طلولِكَ عَن دُموعي الهُمَّعِ مَطَرت غَضاً في منزليكَ فَذاوياً في أَربُعٍ وَمؤَجَّجاً في أَضلعِ لَم يَثنِ غَربَ الدَمعِ ليلة غَرَّبَت وَلَعُ العَذولِ بفرطِ عَذلِ المولَع يَلحى الجُفونَ عَلى الدُموعِ لبينهم وَالعَذلُ كلُّ العَذل ان لَم تَدمَع دَعني وَما شاءَ اللَدودُ لبينهم واِقصد بِلَومِكَ مِن يطيعُكَ أَو يَعي لا قَلبَ لي فأَعي المَلامَ فانَّني أَودَعته بالأَمسِ عند مودِّعي هَل يَعلَمُ المتحَمِّلونَ لنجعَةٍ انّ المنازلَ أخصبت من أَدمعي كَم غادَروا حَرَضاً وَكَم لِوَداعِهم بَينَ الجَوانحِ مِن غَرامٍ مودَعِ أمَروا الضُحى أَن يَستَحيل لأَنَّهم قالوا لشمسِ خُدورِهم لا تطلعي تَحمي قبابَهم ظُبىً في كِلَّةٍ وَتَذودُ عنهم أسهُمٌ في بُرقُع قُل لِلبَخيلَة بالسَلام تورّعاً كَيفَ اِستَبحتِ دَمي وَلَم تَتَورّعي وَبَديعَة الحُسنِ الَّتي في وَجهِها دونَ الوجوه عِنايَةٌ لِلمُبدِع بَيضاءُ يُدنيها النَوى وَيُحلّها اعراضُها في القَلبِ أَكرمَ مَوضِع ما بالُ مُعتَمِرٍ بربعِكِ دائماً يَقضي زِيارَتَه بِغَيرِ تمتُّع كَم قَد هَجَرتِ إِذ التَواصلُ مُكسِب وَضَررتِ قادِرَةً عَلى أَن تنفَعي ما كانَ ضركِ لَو غَمزتِ بِحاجِبِ عِندَ التَفَرُّقِ أَو أَشَرتِ باصبَع وَوَعدتِني ان عُدت عَودَ وِصالِنا هَيهات ما أَبقى إِلى أَن تَرجِعي هَل تَسمَحين بِبَذلِ أَيسر نائِلٍ أَن أَشتَكي وَجدي اليك وَتَسمَعي أَو شاهِدي جَسَدي تَري أَثَرَ الضَنى أَو فاسألي ان شئتِ شاهِد أَدمعي فالسقمُ آيةُ ما أُجنّ مِن الهَوى وَالدَمعُ بَيّنةٌ عَلى ما أَدّعي وَتيقَّني أَنّي بحبّكِ مُغرَمٌ ثُمَّ اِصنَعي ما شِئتِ بي أَن تَصنَعي يا صاحِ هَل أَبصرتَ بَرقاً خافياً كالسَيفِ سُلَّ عَلى أَبارقِ لَعلَع بَرقٌ إِذا لَمَعَ اِستطار فُؤادُهُ وَيَبيتُ ذا قَلَقٍ إِذا لَم يَلمَعِ فَسَقى الرَبيعُ الجَونُ رَبعاً طالَما أَبصرتُ فيهِ البَدرَ لَيلَةَ أَربَعِ وَعلامَ أَستَسقي لَهُ سَيلَ الحَيا يَكفيهِ ما نَسقيهِ فَيضَ الأَدمُعِ وَلَو اِستَطعت سَقيته سَيلَ الحِبا مِن كَفِّ يُوسُف بالأدر الأَنفعِ بندى فَتىً لَو أَنَّ جودَ يَمينه لِلغَيثِ لَم يَكُ مُمسِكاً عَن مَوضِع صَبُّ بأَسباب المَعالي مُغرَمٌ كَلِف بأَبكار المَكارِم مولَعِ لِلمُعتفين رَخاءُ ريحٍ سَجَسجٍ وَالمُعتَدين عجاج ريحٍ زَعزَعِ رَبُّ المَكارمِ وُضَّحاً لَم تَستَقِر بِدَنيَّةٍ يَوماً وَلَم تَتَمَنَّعِ وَمُديم بذل النَفسِ غَيرُ مُفَرِّطٍ وَكَثيرُ بَذلِ المالِ غَيرُ مُضَيِّعِ فَإِذا تَبسَّم قالَ لِلجود اِندَفِق فَيضاً وَيا سُحُبَ النَدى لا تَقلَعي وَإِذا تنمَّر قالَ للأرضِ ارجَفي بالصاهِلات وَلِلجبالِ تَزعزعي واذاً عَلا في المجدَ أَعلا غايَةٍ قالَت لَهُ الهِمَمُ الجِسامُ تَرَفَّعِ ثَبتُ الجَنّانِ اذا القُلوب تَطايَرَت في الرَوعِ يَعدِل أَلف أَلفَ مُدرّع فَضَلَ الوَرى بِفَضائِلٍ لَم تَتَّفِق في غَيرِهِ مَلِكاً وَلَم تَتَجمعِ ما رامَ صَعبَ المُرتَقى مُتَباعِداً الّا وَكانَ عليه سَهلَ المطلعِ جَمعَ الجيوش فَشَتَّ شَمل عِداتِه ما فَرَّقَ الأَعداءَ مِثلَ تجمُّعِ لَم يَثنهِ عَن نَصرِهِ خُلفاءَهُ عِظَمُ العَدوِّ وَلا بَعادُ الموضِعِ بِجَحافِلٍ مثلِ السُيولِ تَدافَعَت وَإِذا السيولُ تَدافَعت لَم تُدفَعِ من تُبَّع فلكم له مِن تابِع أَوفى وأَوفَر عِزّةً مِن تُبَّعِ مِن دَوحَةٍ شاذيّةٍ أَرجت لَها الد نيا لِطيبِ شَذى لَها مُتَضوّع المُعرِضينَ إِذا تَعرَّضَ مَطمَعٌ وَالمُقبلينَ إِذا دَعوا في مَفزَع وَالناثِرينَ الهامَ يَبرقُ بَيضُه وَالخارِقين مُضاعفاتِ الأَدرُعِ قَومٌ إِذا يَقَعُ الصَريخُ تَبادَروا نَحوَ الحِمامِ بِكُلِّ أَبلج أَروَع لا يَغزونَ الرومَ بُعدُ دِيارِهِم انَّ الخَليجَ لَدَيكَ أَقرَبُ مشرَع لَو أَنَّ مِثلَ البَحر سَبعَةُ أَبحُرٍ مِن دونِهِم وأَزدتَهم لَم تَمنَع كَم وَقفَةٍ لَك في الوَغى مَحمودَةٍ أَبَداً وَكَم جودٍ حَميد المَوقِعِ وَالطَيرُ مِن ثِقَةٍ بأكلٍ مُشبِعٍ تَبِعَت جُيوشَكَ فَوقَ غابٍ مُسبع وَالناسُ بَعدكَ في المَكارِم وَالعُلى رَجُلانِ امّا سارِقٌ أَو مُدّعي يا غَيثُ لا تَسجم وَما حمل مربعي بنَداكِ الّا ذو غَدير مُترَعِ راجَعتُ فيكَ الشِعرَ بعد طَلاقِه طَمَعاً بِجودِك أَيّ مَوقعِ مَطمَعِ فَسؤالُ جودِكَ عِزَّةٌ للمجتدي وَنَداكَ تَشريفٌ وَعِزَّةُ موضِع فاذا بَقيتَ فَلَستُ أَحفَلُ مِن مَضى وَإِذا حَييتَ فَلا أُباليَ مِن نُعي لَولاكَ لَم أَرضَ القَنوعَ وَذِلَّتي مِن بَعدِ طولِ تَعزُّزٍ وَتَقنُّعِ فاِسلم عَلى مَرِّ الزَمانِ مُمتَّعاً بِعَظيمٍ مُلكِك وَالمحلِّ الأَرفعِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Ben Jonson
To Celia
DRINK to me only with thine eyes, And I will pledge with mine; Or leave a kiss but in the cup And I'll not look for wine. The thirst that from the soul doth rise Doth ask a drink divine; But might I of Jove's nectar sup, I would not change for thine. I sent thee late a rosy wreath, Not so much honouring thee As giving it a hope that there It could not wither'd be; But thou thereon didst only breathe, And sent'st it back to me; Since when it grows, and smells, I swear, Not of itself but thee!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Anil Mishra Prahari
काँटों का दर्द
सजे डाल पर काँटे बनकर मेरी है तकदीर यही, मिला किसी का स्नेह नहीं मेरे जीवन की पीर यही। बन न सके हम सुमन- हार न गजरों में ही सजे कभी, महफिल की सुषमा न बने जाने -अनजाने तजे सभी। तरसा अति द्रुम डालों पर, सुमन खिले पर दूर रहे, भ्रमर चूसते रहे अमी, केवल हम ही मजबूर रहे। बेल, विटप, तरुवर की रक्षा हमसे ही है हुई सदा, बढ़ अपने तन लिया हमेशा बागों की सारी विपदा। जग चाहे मुझको दुत्कारे बहनों ने स्वीकार किया, पूजा की थाली में रखकर मेरा है उद्धार किया। पर मेरी थी एक अभिलाषा हिन्दुस्तानी धरा मिले, कलियाँ चाहे न मानें पर बाग स्नेह से भरा मिले। मरूँ, मिटूँ, जल जाऊँ चाहे पर भारत की धरती पर, काँटे बनकर रोकूँ अरि को लगा रहूँ तरु के ऊपर।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
ARA
إبراهيم خليل إبراهيم
قصيدة تراكِ هنا
أتيتُ إليكِ.. تسبقني.. خطواتي.. وكلُّ الكونِ يسمعني ويسمعُ صوتَ أناتي بكى قلبي.. على شوقي.. لرؤياكِ يكادُ الشوقُ يحرقني يمزقنى.. أنا لازلتُ مرتقبا لعينيكِ تراكِ هنا تراكِ سكنتِ أوردتي ونبضَ القلبِ يهواكِ فهمسكِ عمرىَ الباقي وماضي العمرِ والأتي.. فرحماكِ بدمعاتي ولهفةَ قلبى الباكي ***** أتيتُ إليكِ يا ذاتي أسابقُ فيك خطواتي.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
無文
將之潤州柬崑山諸子
囊攜贈什滿朋箋， 豈用臨岐更黯然。 瓦鉢未謀前路食， 草鞵先乞故人錢。 江山半壁全輸我， 風雪何心亦上船。 他日若吟懷友句， 定驚深壑老龍眠。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر عريب المأمونية
قصيدة بِأبي كلّ أزرق
بِأبي كلّ أزرق أَصهب اللَون أشقر جنّ قلبي به ولي سَ جنوني بمنكر
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Červinka, Karel
O Dušičkách 1917.
Hnijí-li těla, správno je zcela. Křičí však v uši hniloba duší.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
管御史
題文公書院
乘舟駐馬覽九曲， 怪柏喬松映修竹。 水明山秀讀書地， 萬古悠悠遺芳躅。 年深景怪公不來， 淡霧衰草迷書臺。 烏啼鵲噪暮林杪， 明月夜夜穿空齋。 門軒歲月誰開閉， 策杖登臨令心碎。 無聊舉棹便迴路， 悶倚船窗讀周易。
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3