language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
ITA
|
Girolamo Frassia
|
L'antica patria, ove l'altere piume
|
L’antica patria, ove l’altere piume
Vestì questa immortal dotta Fenice,
Fu già famosa nell’età felice
Quando in terra fioriva il bel costume.
Poscia, qual predator rapido fiume,
Il tempo avaro, a cui pur troppo lice,
Delle glorie di lei l’alta radice
Svelse, ed estinse il glorioso lume.
Tu nella nostra età, Scrittor gentile,
Dal sepolcro la chiami al primo stato,
E fede acquisti al chiaro suo natale.
Alla luce ti aprì le luci, e il fiato
Ella ti die; tu con l’eterno stile
Rendi alla Madre tua vita immortale.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعرة أم الضحاك المحاربية
|
قصيدة فلو أن أهلي يعلمون تميمة
|
فَلو أنّ أهلي يعلمون تميمةً
مِنَ الحبّ تَشفي قلّدوني التمائما
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Kahlil Gibran
|
Song Of Fortune Vi
|
Man and I are sweethearts
He craves me and I long for him,
But alas! Between us has appeared
A rival who brings us misery.
She is cruel and demanding,
Possessing empty lure.
Her name is Substance.
She follows wherever we go
And watches like a sentinel, bringing
Restlessness to my lover.
I ask for my beloved in the forest,
Under the trees, by the lakes.
I cannot find him, for Substance
Has spirited him to the clamorous
City and placed him on the throne
Of quaking, metal riches.
I call for him with the voice of
Knowledge and the song of Wisdom.
He does not hearken, for Substance
Has enticed him into the dungeon
Of selfishness, where avarice dwells.
I seek him in the field of Contentment,
But I am alone, for my rival has
Imprisoned him in the cave of gluttony
And greed, and locked him there
With painful chains of gold.
I call to him at dawn, when Nature smiles,
But he does not hear, for excess has
Laden his drugged eyes with sick slumber.
I beguile him at eventide, when Silence rules
And the flowers sleep. But he responds not,
For his fear over what the morrow will Bring,
shadows his thoughts.
He yearns to love me;
He asks for me in this own acts. But he
Will find me not except in God's acts.
He seeks me in the edifices of his glory
Which he has built upon the bones of others;
He whispers to me from among
His heaps of gold and silver;
But he will find me only by coming to
The house of Simplicity which God has built
At the brink of the stream of affection.
He desires to kiss me before his coffers,
But his lips will never touch mine except
In the richness of the pure breeze.
He asks me to share with him his
Fabulous wealth, but I will not forsake God's
Fortune; I will not cast off my cloak of beauty.
He seeks deceit for medium; I seek only
The medium of his heart.
He bruises his heart in his narrow cell;
I would enrich his heart with all my love.
My beloved has learned how to shriek and
Cry for my enemy, Substance; I would
Teach him how to shed tears of affection
And mercy from the eyes of his soul
For all things,
And utter sighs of contentment through
Those tears.
Man is my sweetheart;
I want to belong to him.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
MKD
|
Nataša Sardžoska
|
ПРЕЛОМ
|
ако во овој миг не дојдеш ако не се ослободиш за час ќе се претворам во дожд домот ќе ти го потопам оган течен ќе станам бербата ќе ти ја сотрам со солзи ќе го растворам моето срце и во него ќе те удавам
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
عبيد بن الأخطل
|
قصيدة وَهَبتَ لَنا يا أَخا مِنقَرٍ
|
وَهَبتَ لَنا يا أَخا مِنقَرٍ
وَعِجلٍ وَأَكرَمَها أَوَّلا
عَجوزاً أَضَرَّ بِها دَهرُها
وَأَنزَلَها الذُلُّ دارَ البِلى
سَلوحاً حَسِبتُ بِأَنَّ الرِعاءَ
سَقَوها لِيُسهِلَها الحَنظَلا
وَأَجدَبَ مِن ثَورِ زَرّاعَةٍ
أَصابَ عَلى جوعِهِ سُنبُلا
وَأَزهَدَ مِن جيفَةٍ لَم تَدَع
لَها الشَمسُ مِن مَفصَلٍ مَفصَلا
فَأَهوَت يَميني إِلى جَنبِها
فَخِلتُ حَراقيفَها جَندَلا
وَأَهوَت يَساري لِعُرقوبِها
فَخِلتُ عَراقيبَها مِغزَلا
فَقُلتُ أَبيعُ فَلا مَشرَباً
تُؤَدّي إِلَيَّ وَلا مَأكَلا
أَمَ اِجعَلُ مِن جِلدِها حَنبَلاً
فَأَقذِر بِحَنبَلِها حَنبَلا
إِذا هِيَ مَرَّت عَلى مَجلِسٍ
مِنَ العُجبِ كَبَّرَ أَو هَلَّلا
رَأَوا آيَةً خَلفَها سائِقٌ
يَحُثُّ وَإِن هَروَلَت هَروَلا
فَكُنتَ أَمَرتَ بِها ضَخمَةً
بِشَحمٍ وَلَحمٍ قَدِ اِستُكمِلا
وَلكِنَّ رَوحاً عَدا طَورَهُ
وَما كُنتُ أَحسِبُ أَن يَفعَلا
فَعَضَّ الَّذي خانَني حاجَتي
بِإِستِ اُمِّهِ بَظرَها الأَغرَلا
فَلَولا مَكانُكَ خَضَّبتُها
وَعَلَّقتُ في جيدِها جُلجُلا
فَجاءَت لِكَيما تَرى حالَها
فَتَعلَمَ أَنّي بِها مُبتَلَى
سَأَلتُكَ لَحماً لِصِبيانِنا
فَقَد زِدتَني فيهمُ عَيِّلا
فَخُذها وَأَنتَ بِها مُحسِنٌ
وَما زِلتَ بي مُحسِناً مُجمِلا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
JPN
|
為道
| null |
たのみつつ またこそなけけ いつはりの あるよもしらぬ こころつからに
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
ARA
|
الشاعر علياء رمضان
|
قصيدة في حبِّ الليل
|
لمّا رأيتُ الليل نحوي مُقبلاً
قلتُ السلامَ..فمدَّ ظلُّ النبضِ يد
قبّلتها عشراً وزدتُ بقبلةٍ
أروي بها عطشَ الحنين لكلِّ خد
مجنونةٌ قالوا به وبسهدهِ
ليلي وما ل الليل من عشقٍ يُرَد
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
程庸
|
边缘
|
前面一条小路封堵，等待我光临
我是昂起头颅
还是折叠一封回家的书信
其实，我是这条小路的儿子
无论面临我盛夏的膨胀，或秋冬的枯黄
那全部的执念，无论把时光如何坐拥
那花好月圆间的小虫
足以把我吞噬
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر سليمان بن وهب
|
قصيدة قل للذي ليس لي من
|
قل للذي ليس لي من
جوى هواه خلاص
أئن لثمتك سرا
وأبصرتني رخاص
وقال لي ذاك قوم
على اغتبابي حراص
هجرتني وأتتني
شتيمة وانتقاص
وسر ذاك اناسا
لهم علينا اختراص
فهاك فاقتص مني
ان الجروح قصاص
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر محمد الإصبعي
|
قصيدة يا سَيِّدي قَد قَلَّ صَبري فَاِرحَم ال
|
يا سَيِّدي قَد قَلَّ صَبري فَاِرحَم ال
لَذ قَد أَتى وَدَعاكَ يا مَن يَرحَمُ
ضاقَ الخِناقُ فَداوِ دائي بِالَّذي
هُوَ لِلحَوائِجِ وَالجَرائِحِ مَرهَمُ
وَاِمنُن عَلَيَّ بِنَظرَةٍ تَعفو بِها
عَن زَلَّتي أَنتَ المُجيبُ المُكرِمُ
أَدعو الغَنِيَّ دُعاءَ عَبدٍ مُملِقٍ
رَبِّ اِغنِني عَمَّن سِواكَ فَيُعصَمُ
أَدعو الكَريمَ دُعاءَ عَبدٍ بائِسٍ
إِنَّ الكَريمَ لَدى الكَريمِ المُسلِمُ
أَدعو الغَفورَ دُعاءَ عَبدٍ مُذنِبٍ
فَاِغفِر ذُنوبِيَ رَبِّ إِنّي مُجرِمُ
أَنتَ الرَحيمُ بِخَلقِهِ وَعِبادِهِ
أَنتَ الحَليمُ البَرُّ أَنتَ الأَرحَمُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Trebaldino Manfredini
|
Egli è ben ver che sotto Amor mi trove
|
Egli è ben ver che sotto Amor mi trove,
e provo spesso in me com’è molesta
la vita degli amante, e che lor pesta;
ma, se provato hai, fa’ che riprove.
Se io servo ad Amore, e saper fòve
ch’io non so’al mondo só’l’altrui podestá;
onde par la mia vita disonesta
piú, ched è in onne donna, De’ vi giove?
Ma tu dice si spesso ch’io mi pento
d’aver detto del si, che si mi spoglio
d’ogne mia volontade, e piú non sento
de te en me, si come sentir soglio;
e d’engannare altrui non n’ho talento,
ma’ te, che dice: — Voglio, — e poi: — Disvoglio.
Al mio signor ser Cecco tutto sano
libero glie me do, e verde e secco,
poi che se dice ch’io del suo ben lecco.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Rutte, Miroslav
|
LETNÍ ZEMĚ
|
Šťastné volné putování
letní silnicí!
Všechno v kotouč světla slito,
všechno v jednu lásku zpito,
všechno sluncem hořící!
Přes stráně a přes úbočí
cesta do nebe se točí,
letí ptáci, jedou vozy,
srpen praská nad úvozy,
žerď je topol, oblak vlajka,
tráva zelená je krajka,
a pod ní dýše,
horoucně, tiše
milostná letní země.
A země volá:
Hola,
milenci, tuláci,
krásný den v srdci se neztrácí,
pojďte se milovat ke mně!
Mých pampelišek zlaté chmýří
krev vám hladem lásky zvíří,
lokty strání zelených
uhýčkají vzdorný smích
a jako prsy mezi rty
vmáčknu vám červené jahody.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
JPN
|
家経（藤原広業男）
| null |
いそきつつ われこそきつれ やまさとに いつよりすめる あきのつきそも
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
DEU
|
Franz Hohler
|
Vom richtigen Gebrauch der Zeit
|
Ich habe dich heute morgennicht zum Bahnhof begleitetich hatte soviel zu tunund brauchte sie dringenddie halbe Stunde.
Doch kaum warst du wegsass ich daund wareine ganze Stunde lang traurig.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Quis, Ladislav
|
Můj žalm.
|
Mně mnohý z vás děl ve potupném smíchu,
že v bíledni jsem ve sny ponořen,
zas onen pravil, že jsem sluhou hříchu,
a že jsem blázen, blázen volal ten.
Ti pro mne potřes moudré hlavy měli,
ti pak jen kámen, tam kde srdce jsou;
však třeba lidé v schráň tu neviděli
a všichni, všichni zatratit mne chtěli,
ó, bože můj, ty vidíš v duši mou!
A volali, že srdce mé jest ledem,
kdy jimi štván jsem v hoři neplakal,
a děli zas, že otráveno jedem,
kdy srdci svému promluvit jsem dal.
Ba řekli to, že vlast svou nemiluju,
jen ctižádost že kojím v nitru svém,
že záští jen v té tajné výhni kuju
a z cizích nítí písně lásky snuju:
ó, bože můj! ty čítáš v srdci mém.
Ó, bože můj, ty, který blesky rodíš,
ó, vlož jich plamen v slova moje teď,
ty, který světy nekonečnem vodíš,
má žhoucí slova k jejich srdcím veď.
Ať rozpálí jim lásky žáry nitrem,
a duše znítí volnou myšlénkou.
Ať plaší tmy tak jako slunce jitrem
a šíří se, tak jako požár vítrem:
ó, bože můj, ty nadchni píseň mou!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
TUR
|
Can Dündar
|
Bahar Ve Ayrılık...
|
Bahar, alıp başını gitmelerin mevsimidir. Sebepsiz yere bazen... Önünü ardını hesaplamadan...
Hesapsız, kitapsız çekip gitmelerin mevsimidir bahar...
Bir bakarsınız kekik kokulu bir nisan sabahı koparıp alıverir sizi hayattan... Çiçek açmış bir kiraz ağacının hayaliyle yollara düşersiniz. Demir alır gönlünüzün limanındaki gemiler... Açılır gidersiniz...
Aradığınız belki yüzülmemiş denizlerdir, belki keşfedilmemiş sevdalar, belki hiç yazılmamış satırlar...
Yüzmenin, sevmenin, yazmanın heyecanıyla coşarsınız. Dünyaya sırtınızı dönüp yürürken, o yaşanmamışlıkların izini sürersiniz kuytularda... Ve çoğu zaman kendinizle karşılaşırsınız umulmadık bir köşebaşında... El ele tutuşur yürürsünüz içinizdeki çocukla... O'nu büyütmekten korkarak...
Oysa fotoğrafları henüz tazedir dünün ayazlı gecelerinin... Kışı birlikte aştığınız dostluklar sımsıcak durur yüreğinizde... Sadakatin ve yerleşikliğin güvenli kolları huzur vaat eder ardınız sıra... İçinizin bir yerinde yuvadan erken ayrılmanın, sokakta hırpalanmanın korkusu... Sokakta ise dayanılması imkansız bir çimen kokusu...
Sanki gitmek sadakattir; kalmak ihanet...
Çünkü bahara söz geçmez. Önünde bir nisan sağınağı varsa geriye dönüp bakası gelmez insanın... Ilık bir rüzgar ruhundaki isyanı okşar. "Hadi sokağa" diye bağıran sirenler çalar içinizden... Derinliklerinizde tutuşturulmayı bekleyen alevler kıvılcımlanır. Kalbinizden havalanan güvercinlere şaşa kalırsınız. Bir kez çiy düşmeye görsün kış mahmuru bedenlere...
...Coşkuları dizginliyebilene aşk olsun...
Şimdi gitmek sadakattir; kalmaksa ihanet... Önüm sıra yüzülmemiş denizlerden iyot kokuları çarpıyor burnuma... O yüzden bir an önce kanatları takıp, uçmakta yarar var... Yeni baharlarda, yepyeni bahar şarkıları söyleyebilmek için...
Hep beraber...
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Klose, Antonín Jaroslav
|
KŘÍŽ.
|
„Je slabosť to a zvyk jen lidí,
již líně hledí k osudu –
mne křižovat se neuvidí,
co živ tu s vámi pobudu.
Já s holou hlavou kolem Krista
a nešel s prstem na čele –:
Z vás mnohým krov se k rakvi chystá
a v blahu dlí má chalup čistá,
jak podušek když nastele!
Jen rozumu v to bodnout hrotem
a víry v prach se rozdrtí –
jak nic nebylo před životem,
tak prázdno je tu po smrti.
Či hodina vám byla štědrá
za modlení ta přemnohá?
Ať řeže mráz, ať pálí vedra,
v byt útulný se chytrý vedrá –
a blázen zmírá u Boha!“
A kolem stolu na soudruhy
pak sedlák Mudra hrdě shléd’ –
má mnohý juž tak život tuhý
a mnohý čítá řadu let;
leč po těch slovech každou tváři
jak mráz by s vichrem v koru svál,
přec nikdo neděl: Bídný lháři,
jenž od mladosti hlídá k stáří
krk vytylý a pak nic dál!
A nikdo neděl: Co pak hřeje
ty děti dnes i po roce,
když bída padla na veřeje
a hrouda země na otce.
A nikdo neděl: Co pak sílí
těch všechněch lidí dlaň i dech,
co slunce, stín má v pouť sta mílí
a proč, když konec přec se chýlí,
ten kříž se chvěje v lidských rtech?!
„Dlaň titěrná a zrak váš slepý,“
smích Mudrův rázem k slovu pad’,
„si nedochůdčat hračky lepí,
by svědomí v nich mohlo spát!
Ať jakýmkoliv je vám zjevem,
je hozený to křížem trám –
a před tím shnilým, prázdným dřevem,
byť tich’ i dech mi v boku levém,
já nesmekl a nesmekám! –“
Jak vstát chtěl každý naposledy,
dlaň na stůl padla po zvyku
a hrdý smích pad’ na sousedy
a Mudra chytil za kliku.
A v tichý kraj, kde spí i zvíře,
v noc měsíčnou, jak byla dnes,
teď lidským rtem a lidské víře
smích divoký se Mudrův nes? – –
Kde v tlumu skal se cesta tratí
a Mudra šel tu k domovu,
kříž veliký u větrem klátí
a on tu zůstal drze státi:
„Nuž tobě řku tu poznovu.“
A chytil kříž svou silnou dlaní
a nocí šel jen lomu sten.
„Což u věčném’s tam Kriste spaní?
Já k životu tě budím jen –!...“
A shora pád a výkřik zdola:
a Mudra mrtev k zemi kles’,
a k jeho hlavě rozražené,
teď nepokryté, obnažené,
ten velký kříže padl tes.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T5
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر عبد الرحمن الأخضري
|
قصيدة إن المقولات لديهم تحصَرُ
|
إن المقولات لديهم تحصَرُ
في العشر وهيَ عرضٌ وجوهرُ
فأوّلٌ لهُ وجودٌ قاما
بالغير والثاني لنفس داما
ما يقبل القسمة في الذات فكم
والكيف غير قابل بها ارتسم
أين حصول الجسم في المكان
متى حصول خصّ بالأزمان
ونسبةٌ تكرّرت إضافَه
نحو أوبّةٍ أخا لطافه
وضعٌ عروض هيئة بنسبة
لجزئه وخارج فأثبت
وهيئةٌ بما أحاط وانتقل
ملك كثوب أو إهاب اشتمل
إن يفعل التأثير أن ينفعلا
تأثرٌ ما دام كل كملا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
LZH
|
胡布
|
崔斯行應辟
|
偉士博陵彦，
掞才煥天葩。
山樊不可留，
鶚薦登皇家。
奎璧粲東府，
亨衢際雲霞。
長行㓜所學，
展翮扶揺賖。
孝敬素所聞，
忠誠耿光華。
班班翊泰運，
佩玉何交加。
柄用盡儒門，
雍熙被幽遐。
聖言遵往哲，
佩服既登嘉。
洗耳韶濩音，
因之韻無涯。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
BUL
|
Хосе Марти
|
Кървава светкавица разпаря…
|
Кървава светкавица разпаря
облака на не едно место:
корабът от трюма си отваря
беззащитни негри сто по сто.
Вятърът сакъзови дървета
кършеше, привеждаше додоле,
виждаше се как върви и крета
върволицата от роби голи.
Бурята тресеше с дива сила
людните колиби в тъмнината,
клета майка с рожбата си мила,
плачейки, премина тичешката.
Както във пустинята червено,
слънцето по пътя си небесен
тръгна и огрея постепенно
роба мъртъв, на дърво обесен.
Зърна тялото едно дете
и от жал по тези сиромаси
пред обесения се закле
да измий злодейството с кръвта си.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
鄭虔
|
閨情
|
銀鑰開香閣，
金臺照夜燈。
長征君自慣，
獨臥妾何曾。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر الموفق الإربلي البحراني
|
قصيدة قالوا التحى السهم قلت حصن
|
قالوا التحى السهم قلت حصن
حشاك فالآن لا يطيش
فالسهم لا ينفذ الرمايا
إلا إذا كان فيه ريش
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
CUSTOM:箭术技艺
|
ITA
|
José Saramago
|
Poesia di José Saramago - La solitudine
|
Poesia di José Saramago
La solitudine non è vivere da soli,
la solitudine è il non essere capaci di fare compagnia a qualcuno
o a qualcosa che sta dentro di noi;
la solitudine non è un albero
in mezzo a una pianura dove ci sia solo lui:
è la distanza fra la linfa profonda e la corteccia,
tra la foglia e la radice.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
FAS
|
کوچوک اسکندر
|
اگر بمیرم
|
اگر بمیرم، جعبه ی سیاهم را پیدا نخواهند کرد
و نه ظرافت عشقی وُ
نه تعبیر خیالی
عمر کوتاهم،
همیشه عطر گل های باد را خواهد داد!
گویی از تشییع جنازه ی مگسی برگشته ام
آنقدر مستم که بوی کونیاک گرفته ام
همین تازگی ها جسد باران را از دریا بیرون کشیده اند
امروز، روزی ناپالمی* از فصل بهار است
آیا گلایل های دهکده های کوهستانیِ صبرِ آتشینم،
فقط در چهچهه ی حسرت ات زندگی خواهند کرد؟
کودکی ام بسیار در جستجوی حقیقت رازت خواهد بود
صورتم، آمیب گربه ای است
که اگر بمیرم، به خودی خود تکثیر خواهد شد!
اِکولالیا در اینستاگرام
اگر بمیرم، جعبه ی سیاهم را پیدا نخواهند کرد
و نه خستگی یخبندانی و
نه پرده ی پاره شده ی سینمایی
قبر کوچکم،
مثل قلب کودکی، شیطان وُ نافرمان خواهد بود!
*ناپالم: بمب آتشزا
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ASM
|
শ্ৰী ভাস্কৰ জিৎ নাথ
|
গোলাপীৰ বিয়া
|
পুৱতী নিশাতে ফেচাৰ মাততে ফুলিল কেতেকী ফুল, নিশাৰ জোনাকে কবিতা ৰচিলে
গোটেই জগত ভুল ।
তগৰ,নাহৰ, কেতেকী আছে ফুলনিত ফুলি, গছৰ আৰত পাতৰ আৰত লাগিছে জাম জেলি ।
কইনাৰ সাজত বাগিছাৰ মাজত সজাইছে গোলাপ ফুল, ন ন ৰূপত বিয়ালৈ আহিছে ফুল
কথাৰ নিছিগে ওল ।
নাহৰে বজাইছে কাঢ়ি টেং টেং কৰি,
কেতেকীয়ে বজাইছে বেণ্ড ধেম ধেম কৰি।
ৰজনীগন্ধা আহিছে দৌৰি ককালত খুচনি মাৰি,
নাচোন এপালি দিলে ওজাৰি হিয়া মন খুলি।
জবা ফুলে ভৰালে ৰভা ঘৰ আসন শুয়নি কৰি, মদাৰ ফুলো আহিছে সাজি কাছি হাততে লৈ পেজেনটি ।
কপৌফুল আহিছে দৰাৰ ৰূপত বিহুতি লগতে লৈ, নাচোনে বাগোনে সকলো আহিছে বৰযাত্রীহৈ ।
খৰিকাজাই আহিছে বামুণৰ ৰূপত গোলাপী কপৌ বিয়াত,
কন্যা দান কৰিব কামিনি কাঞ্চনে দিব গোলাপীক ওলিয়াই ।
বাগিছাৰ শুৱনি গোলাপী জনী আজি আৰু বাগিছাত নাই,
সুগদ্ধি সুবাসেৰে সদাই পুৱাতেই আৰু নজগাই দুনাই...।
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
RUS
|
Рождественский Всеволод Александрович
|
Ich grolle nicht
|
"Ich grolle nicht..." Глубокий вздох органа,
Стрельчатый строй раскатов и пилястр.
"Ich grolle nicht..." Пылающий, как рана,
Сквозистый диск и увяданье астр.
"Ich grolle nicht..." Ответный рокот хора
И бледный лоб, склоненный под фатой...
Как хорошо, что я в углу собора
Стою один, с колоннами слитой!
Былых обид проходит призрак мимо.
Я не хочу, чтоб ты была грустна.
Мне легче жить в пыли лучей и дыма,
Пока плывет органная волна.
Виновна ль ты, что все твое сиянье,
Лазурный камень сердца твоего,
Я создал сам, как в вихре мирозданья
В легенде создан мир из ничего?
Зовет меня простор зеленоглазый,
И, если нам с тобой не по пути,
Прощай, прощай! Малиновки и вязы
Еще живут - и есть, куда идти!
Живут жасмин и молодость на Рейне,
Цвети и ты обманом снов своих,-
А мне орган - брат Шумана и Гейне -
Широк, как мир, гремит: "Ich grolle nicht"..
Ich grolle nicht - "Я не сержусь" (нем.) - слова Гейне, музыка Шумана.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Потёмкин Петр Петрович
|
Сирин - птица печали
|
1.
Осень желтая настала,
сердце бедное взалкало.
Я грущу слепыми днями,
плачу звездными ночами.
Милый, к берегу причаль,
полюби свою печаль.
Будет сон твой тих и мирен,
прилечу я птица-Сирин.
Я крылом тебя задену,
грусть-тоской тебя одену,
сяду рядом на кровать,
буду песней песню звать.
Край родимый отдан вьюгам --
улечу с желанным другом,
злой метелицей неволи
убаюкаю до боли,
вырву сердце, выпью кровь, --
Полюби мою любовь!
2.
Отпусти, не души:
душу давит звено.
Чье в безлунной тиши,
чье пролито вино?
Кто меня опьянил
в полунощной тоске?
Отчего этот ил у меня на руке?
Я любил -- позабыть, --
лодка, заводь и ты...
Завитые кусты....
прибережных ракит...
Влажно-узкий венок
золотистых купав.
О любовь! мой рукав
в тинной влаге намок.
Он успел отцвести,
твой венок золотой...
И на каждом пути
вижу встречи с Тоской.
3.
Я тонкая веха
на каждом пути.
Каскадами смеха
зову я прийти.
Ты ждешь? Ты считаешь
следы по песку?
Придешь и узнаешь
Тоску, и Тоску...
На время сверкну я
звенящей рекой,
на миг позову я --
на веки ты мой.
Лесным водопадом
умчу, не любя,
к незримым преградам
притисну тебя.
Подводные камни
тебя загрызут.
и кровью уста мне
зажмут и зальют.
Кровавой усмешкой
на миг засмеюсь,
и тонкою вешкой
опять обернусь.
Чье сердце рыдает?
Кого завлеку?
Придет и узнает
Тоску, и Тоску...
4.
Пляшет в листьях ветер хлесткий,
даль лесов пестра.
У креста на перекрестке
я сижу с утра.
Крест гнилой склонился на бок --
упадет в овраг.
Из травы глядит обабок:
друг я или враг.
Я прошел леса, деревни,
чтобы здесь присесть;
я принес своей царевне
дорогую весть.
Я сорвал ей одуванчик
белый как она.
Для нее припас стаканчик
терпкого вина.
Не цветок принес я--остов,
не вино, а кровь.
И не будет сладких тостов
за мою любовь.
Выпьет кровь мою царевна,
дунет на цветок
и уйдет, ступая гневно,
На сырой песок.
5.
Кто опустит буйный локон
на крутой висок?
Кто закроет стекла окон,
повернет замок?
Чью я, вестница Печали,
выпью кровь--вино?
Чье засохнет на кинжале
красное пятно?
Кто же гость мой ежедневный?
Жду - -кипит питье...
Наглядись твоей царевной,
поцелуй ее.
Сам к груди моей прижмешься,
повернешь замок,
сам, не ведая, наткнешься
на стальной клинок.
Сталь клинка вонзится в тело,
в кровь вольется яд,
удивленно и несмело
прянешь ты назад.
И уйдешь, не чуя раны,
но в груди Печаль,
сквозь незрячие туманы
в круговую даль.
Будешь ждать свиданья с другом,
не найдешь дорог,
и придешь туманным кругом
вновь на мой порог.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
FRA
|
DELORMEL, Lucien
|
LIBERTÉ !
|
C'était une fille joyeuse,
Qu'on a bien chantée autrefois :
Sa nature leste et frondeuse
Faisait de fort galants exploits :
Pas bégueule et très-court vêtue,
Déjà sœur de l'Égalité,
Dans le boudoir et dans la rue
On trouvait dame Liberté.
Et comme elle aimait rire et boire,
Chez nous elle eut droit de cité.
Verre en main, on chantait sa gloire.
Vive, vive la Liberté !
Mais cette Liberté grivoise,
Un jour… Peuple, il t'en souvient bien !
Jeta sa cornette gauloise
Et coiffa le bonnet phrygien.
Elle avait vu l'âme française
Lasse de ses joyeux flons-flons,
Et pour tonner la Marseillaise
Elle enfla ses rudes poumons.
Sa voix décréta la conquête
Du Droit, de la Fraternité.
Seule, elle dompta la tempête.
Vive, vive la Liberté !
Alors sa poitrine profonde,
Ainsi que la foudre éclatant,
Fit résonner dans le vieux monde
Un long cri d'affranchissement.
Ce fut une lutte sublime
Dont le despotisme trembla ;
Puis une nuit. noble victime !
Son œuvre faite, elle expira.
Mais elle a conquis dans l'Histoire
Son droit à l'immortalité :
Salut à sa grande mémoire !
Vive, vive la Liberté !
Alors ceux dont sa voix avait meurtri les âmes,
Dont la Patrie avait creusé les noirs tombeaux,
Ont dit : La Liberté se meurt… et les infâmes
Ont de poudre et de fer empli leurs arsenaux
Et leur valet-tyran, croyant l'heure venue,
Lâcha sur nous ses loups, ses tigres en courroux,
Leur criant affolé : Voici la France… tue !
Et que la liberté râle enfin sous vos coups !
Apportant avec eux le crime et l'incendie,
Semant partout l'horreur, le carnage et la mort,
De leur souffle maudit souillant notre patrie,
Par leurs troupeaux nombreux ils insultent le sort.
Nos vaillants défenseurs, ébranlés par leur masse,
Ont noblement lutté contre l'invasion ;
C'est sur des flots de sang que le barbare passe,
Laissant sur notre sol plus d'un noir bataillon !
Vous avez réveillé la lionne endormie !
Mais la voilà debout, hurlant par le chemin,
Son sang versé par vous, dont la terre est rougie,
A créé des vengeurs qui vous vaincront demain !
Demain ! Vous reverrez notre ardente Lorraine ;
Demain, l'Alsace aussi saura vous châtier !
Unis dans la vengeance et dans la même haine,
Nous nous lèverons tous pour chasser l'étranger !
Vous qui pensiez dompter notre invincible France,
En osant par milliers affronter notre seuil,
Demain vous trouverez, prix de votre démence,
Pour votre immense armée, un immense cercueil !…
Nous avons pour clairon la Marseillaise antique,
Chant qui fait écrouler les palais des tyrans ;
Hier, à son noble écho, la grande République
S'élança du tombeau qui l'étouffa vingt ans.
Fils de quatre-vingt neuf, dont les âmes sont pleines,
Nous avons pour drapeau l'Honneur la Liberté,
Jamais nos bras virils n'accepteront de chaînes,
Nous qui portons à tous la sainte Égalité !
Liberté ! que ton ombre sainte
Se lève… Un fer sanglant a lui ;
Au cœur la Patrie est atteinte,
Il nous faut ton puissant appui
Contre ceux qui violent nos plaines,
Ta voix fit vaincre nos aïeux ;
Le même sang coule en nos veines,
Apprends-nous à mourir comme eux !
Car ton nom ne se peut entendre
Que le cœur rempli de fierté :
Renais donc soudain de ta cendre !
Vive, vive la Liberté !
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
桓伟
|
兰亭诗
|
主人虽无怀，
应物贵有尚。
宣尼遨沂津，
萧然心神王。
数子各言志，
曾生发清唱。
今我欣斯游，
愠情亦蹔畅。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر عبد السلام بركات زريق
|
قصيدة دموع الحمائم
|
أطيبَ الثَّرى أودعتُكَ اليومَ غاليا
سَقَتْكَ بواكي المُزْنِ ما كنتَ راجيا
وأنبتَكَ الرَّحمنُ منْ كلِّ زهرةٍ
تؤانس محزونا وتُسْعِدُ باكيا
وما كان ماءُ المزن إلا تفجعاً
وقد بتَّ عنا في ضريحك نائيا
بكى رقةً ثم اخضرارا ولوعةً
وما كان طبعُ المُعْصِرات التباكيا
وقد أثقل الرحمنُ بالحزن ظهرَه
فأقسمَ إلا أن يكونَ مُواسيا
أتاني ليُنبيني بأنَّكَ صائرٌ
إلى ملكوتِ اللهِ سَغبانَ صاديا
فقلتُ أفي دار الكريم رحالُهُ؟
أيا ليتَ في دار الكريم رحاليا!
أصام وصلَّى ثمَّ يمَّمَ شطرَهُ؟
وما خاب من وافى إلى اللهِ ظاميا
وعدتَ وحَقٌّ ما وعدتَ: إذا مشى
إليَّ محبٌّ أنْ ألاقيه ساعيا
أيا ربِّ ما في العيش طعمٌ نسُوغُه
وليس لنا في الدهر إلا الأمانيا
ومنْ يطلبِ الدنيا تزِدْهُ تعلُّقاً
بمقدار ماتُسدي إليه أياديا
وسيفُ الرَّدى فوق الرؤوس مصلَّتٌ
خفيٌّ ولطفُ اللهِ ما كان خافيا
فلو علمَ الإنسانُ كيف هلاكُهُ
لصارتْ بقاعُ الأرضِ قَفْرَاً خواليا
ولو علم الإنسان ساعةَ موتِهِ
لما سار في تلك المصارع ساعيا
فتىً زانه الرحمن بالعقل والهدى
وكان عن الفحشاء والغيِّ نائيا
تراه إذا ما جئتَه متبسِّماً
يؤاسي أخا كربٍ ويضحك باكيا
دموعي على ما كان من حُسْنِ سَمْتِهِ
جوارٍ وكم علَّقتُ فيه رجائيا
أعينيَّ جُودا لا فجيعةَ بعدَهُ
ولا تُبقيا من صادقِ الدمعِ باقيا
زمانٌ رماني قبلَه بمصائبٍ
ولَلْيومَ هانتْ في عظيمِ مصابيا
عهدتُ من الدهر التباريحَ والجوى
وعوَّدتُ نفسي الصبرَ في كلِّ شانيا
ولكنه بالموت فلَّ عزائمي
فلله درُّ الموتِ ما كان راميا؟
تمنيتُ أني كنتُ في اللحد دونه
ولا نظرتْ عيني العيونَ البواكيا
وماذا ستجدي ليتَ أو أخواتها
إذا كان سيفُ الحق في الخلق ماضيا
أسيفَ الردى ذكَّرتَني بفراقهِ
بأنيَ مَيْتٌ طالما كنتُ ناسيا
وهيهات أنسى الموتَ في العمر ساعة
ولو أن جناتِ الخلود أماميا
إذا لجَّتِ الذكرى بصدري وجدتُني
يسيل على ثغري الحنينُ قوافيا
فمذ كان حياًً ما أطقتُ فراقَهُ
فكيف وقد أيقنتُ ألا تلاقيا
لو اني إذا ناجيتُ نفَّسْتُ كربَتي
إذاً بلغت نجوايَ أقصى رجائيا
وأسبلتُ من حزني دموعَ حمائمٍ
وناجيتُها حتى تملَّ التناجيا
ولكنني ما إن ذكرتك خالداً
تحملني ذكراك أضعاف مابيا
لقد عشتُ حيناً لا أرى بيَ حاجةً
لأكتب في تلك الجسوم مراثيا
فإن مات زيدٌ أو قضى عمروُ بعدَهُ
أقول استراح اليوم من كان عانيا
وكنت أعزِّي الناسَ في كلِّ مأتمٍ
وجلَّ مصابي من له بعزائيا؟
وعادتْ بيَ الذكرى نضارَ شبيبةٍ
فقدتُ وهل في الناس مثلُ مصابيا
لو اني رويتُ القلبَ منه بضمَّةٍ
لكنتُ حبستُ اليومَ بعضَ بكائيا
أخالدُ ما في العيش إلا مرارةٌ
أُجرَّعُها ذكرى فلا عشتُ صاحيا
أخالدُ ما في الكأس إلا بقيةٌ
لعلَّ زماني أن يعيدَ التَّساقيا
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
SPA
|
Roberto Obregón
|
La canción perdida
|
A Olga Kómonova
Aprehender, sí. Primero asimilando
los matices y contornos ocultos.
Lo húmedo, lo tibio, y sin soy afortunado
el rumor de tu sangre abriendo zanja en la vida.
Loco de mí. Inocente. Como si teniéndote
sería yo el señor de tus trigales
y tus bosques de abedul copados de nieve.
Como si estrujando en mis manos
un ramo de espesa malaquita,
o segando una espiga de ámbar
y el aliento de la estepa en el vino,
desvelara tus rosadas yemas impresas en mi piel
y disolviera tu trayecto en mis pasos.
Pobre de mí. Y qué formas más antiguas
de tenderte una celada a las ciegas
y remotas fuerzas de la tierra.
Qué manera más primaria de cazar las cosas.
Loco. Grabo tu adjetivo y tu risa,
tus piernas en la lluvia
y la comisura de tus labios tristes.
Desentraño con presteza tu imagen
y en seguida, como lo hacían mis abuelos
en las grutas cuajadas de estalactita
(allá en Cobán), bailo sobre un solo pie
ante los primerísimos jaguares
que se introdujeron en el arte,
ante los tecolotes y las monos y las culebras
para siempre inmovilizadas en la piedra.
Loco de mí -me parece discurrir
antes de la gran claridad,
y creo haber penetrado lo oscuro.
Solamente porque he logrado dos, tres líneas
y haber recogido tu levadura en mi palabra,
por haber capturado a todo un pueblo
introduciendo mi mano en ti.
Nada más por haber agarrado tu carne
el pulso herido de la tierra.
Desgraciado de mí: construí un calabozo
para enlazarte.
Y en él me he quedado encerrado
y gritando por salir de tu pecho.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Sokor, Karel
|
BALLADA.
|
Hluboké rokle sírou svítí,
má duše krví vesmíru,
co kliky blesků, hromobití,
ji ženou prudce do víru.
Chřest koster křivých zvoní kolem,
za nimi kondor, starý pták,
již jednu dopad pod výmolem
jíž roztrhl ji jeho hák.
Ke stěně černé tisknu záda,
a kondor krouží, krčí spár...
– Již ucítil mne, dolů padá,
mne v srdci syčí krve žár...
Spoceným křídlem bije, mlátí,
do lebky zoban zatíná;
má milenka se nenavrátí,
skočila řece do klína.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
CES
|
Starý Švejda
|
V. Jistým pánům do pamětníku.
|
Zastyďte v duše hloubi se,
mrzké chameleóny,
jimž neodňaly poklidu
národa hrozné stony.
Kdy sil nebylo, naděje,
jste tloustli, v před se drali
a przníce prorokův hrob
jste naše děje rvali.
A nyní, kde duch svobodný
vítězně světem letí,
vy hřích svůj zvete zásluhou,
nás chcete vést jak děti?
Vám národ můž’ jen odpustit,
až k světlu se vyšine,
až egyptského zajetí
památka s vámi zhyne!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
POR
|
Antônio Rogério de Lima
|
Inverno
|
Saudando a manhã
cunhantã colhe no campo
a flor da suinã.
Menino solta o balão
Iansã leva sua esperança
pra Xangô São João
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T1
|
T5
|
T5
|
LZH
|
伯麟
|
晋阳示诸牧令
|
马疲思解缰，
鱼涸思得水。
鸟倦思栖枝，
蜂饥思觅蕊。
物性如斯夫，
人情可知矣。
跛者不忘趋，
盲者不忘视。
疲癃状既成，
针乐谁能起。
拯救本无术，
悱恻犹难已。
何乃民瘠肥，
无关心戚喜。
手足常沾涂，
朝夕负耒耜。
岂曰饱胥役，
原为宁妇子。
明察若无遗，
闾阎得所恃。
琴堂鉴悬冰，
花城霞散绮。
穷檐愿易偿，
伫听歌乐只。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
RUS
|
Boris Chersonskij
|
[Жизнь на окраине]
|
Жизнь на окраине.
Берег реки.
Днище перевернутой лодки.
Хлеб в тряпице, да соль в щепотке.
Рассыпающийся картофель в горячей золе, мир лежит во зле.
Печать Антихриста внутренним оком различишь на всякой бумаге.
Черный - четвертый цвет на государственном флаге.
Того, кто трехперстный наложит крест, черт за обедом съест.
Серые срубы.
Церквушки.
Звонницы, купола, зеленые крыши.
Лютый Зверь, ломая валежник, неподалеку рыщет.
Мерцанье лучины в каждом третьем окне.
Мир лежит в огне.
Лежит, кряхтит, ворочается с боку на бок лениво, шепчет: "Верую во единаго Бога Отца, и во единаго Господа, Исуса Христа, и в то, что Дева чиста.
Что ходят они втроем по кладбищам, по холмам да оврагам русской земли, уменьшаются с каждым щагом, тише тихой воды, ниже низкой травы, их не увидите вы".
И что остается злодею, разбойнику неразумному, парню рубаке, как пройти с зажженной свечой в покаянной рубахе, умаляясь, съеживясь, собираясь в комок земли, чтоб найти не смогли.
И что остается корявым деревьям, разве что серую землю Корнями разрывать, оплетая то, что было когда-то нами, было да сплыло, аминь, рассыпалось, у царя за столом, у Христа за пазухой, у ангела под крылом, по делам, поделом.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T4
|
T5
|
LZH
|
馬廷鸞
|
贈相士二首
|
人物渺然吁可歎，
憑誰指出植鰭翁。
勤伊急向傅巖看，
當在君王夢寐中。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
مقدار المطاميري
|
قصيدة ومجدولةٍ مثلِ جدْلِ العِنانِ
|
ومجدولةٍ مثلِ جدْلِ العِنانِ
صبوتُ إليها فأصبَيْتُها
إذا لام في حبّها العاذلا
تُ أسخطتُهُنّ وأرضيتُها
كأنّي إذا ما نهيتُ الجفونَ
عن الدّمع بالدّمع أغريتُها
فلو أنّني أستمدّ البحورَ
دموعاً لعينيَ أفنيتُها
ولو كان للنّفسِ غيرُ السّلوّ
عنكِ دواءٌ لداويتُها
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر علي البحراني النجفي
|
قصيدة سرت بي من البحرين نحو هداتنا
|
سرت بي من البحرين نحو هداتنا
أيمتنا لما لهم قد تذكرت
فلما قضت أوطارها بعدما دعت
إليك دعاها الاشتياق فشمرت
فدونك ما اسطاع المجد هدية
فشأنك عال مدحتي عنه قصرت
ولكنه من مدحكم طاب نشرها
ومن طيبكم بالندو المسك عطرت
أطال لك اللَه البقا بمحمد
وعترته في نعمة لا تغيرت
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
RUS
|
Костров Ермил Иванович
|
Песня
|
Прости, любезный мой пастух,
Кем грудь моя всегда пылала,
Прости, оставлю здешний луг,
Где каждый день с тобой бывала,
Где восхищался страстью дух
И нежность с нежностью играла.
Уединясь на брег другой,
Я стану повторять всечасно,
Что я одним горю тобой;
Но стану повторять несчастно:
К тебе плачевный голос мой
Не дойдет... полетит напрасно.
Но ты не плачь, не плачь, мой свет,
Не долго буду в томной скуке,
Ты знаешь: смерть конец всех бед,
Конец страдания и муке -
И мне, мне жить надежды нет,
Коль буду я с тобой в разлуке.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Pietro Ottoboni
|
Padre, la via de’ saggi è sempre bella
|
Padre, la via de’ saggi è sempre bella,
E virtù fra i disastri ha fermo il piede;
Nè giunger può di gloria all’alta sede
Chi l’interna non vinse aspra procella.
Ovunque posi o in questa parte o in quella,
L’occhio dell’amor mio sempre ti vede;
E ’l desio che a te viene, e che a me riede,
Porta e riporta i baci e la favella.
Soffri pur dunque, e nel tuo duol fastoso
Attendi il lieto dì, che al Figlio appresso
Il premio avrai del tuo soffrir penoso.
Allor da gioia e non da cure oppresso,
Tu farai del mio seno a te riposo,
Ed io de’ pregi tuoi gloria a me stesso.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
HIN
|
Farhat Abbas Shah
|
सफ़र के लाख हीले हैं
|
सफ़र के लाख हीले हैं
ये दरिया तो वसीले हैं
कहाँ से हो के आई है
हवा के हाथ पीले हैं
डसा है हिज्र ने हम को
हमारे साँस नीले हैं
ख़ुदाया ख़ुश्क रुत में भी
हमारे नैन गीले हैं
मैं शाइ'र हूँ मोहब्बत का
मिरे दुख भी रसीले हैं
अभी तो जंग जारी है
मगर आ'साब ढीले हैं समय जैसे गुजरता जा रहा है समय जैसे गुजरता जा रहा है
कोई दिल से उतरता जा रहा है
बना था रेतली मट्टी से जीवन
बिखरता ही बिखरता जा रहा है
बिछे है जख्म मेरे फूल बन कर
जमाना पांव धरता जा रहा है
वो काजल है या आंसू या कोई ग़म
मेरी आँखो मे भरता जा रहा है
मुसाफिर दिल तेरी खामोशियो में
बहुत तन्हा है,डरता जा रहा है
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
CNR
|
Pavle Goranović
|
NA MEĐUNARODNOJ LINIJI SOLUN – MINHEN
|
U prljavom vozu,na međunarodnoj liniji Solun – Minhen,pokušavam čitati “Čovjeka bez svojstava” Roberta Muzila.A to je, uvjeravam se, na ovakvim mjestima gotovo nemoguće.Posežem za banalnim zamjenama:nastaviti čitanje je neuporedivo teženego pronaći dremljivu bitanguu svakom kupeu, jednako u prvom i drugom razredu,na svim željezničkim linijama u ovom dijelu Evrope.
Zanimljivo, međunarodni vozčesto se zaustavlja i na lokalnim stanicama:tražim nevidljive simbole u tom nepoštovanju voznog reda.
Nalazim da je bolje odustati od čitanja.Zato ćutim i gledam,prvo u noćne pejzaže Slavonije, pa u ogledalo naspram sebe -vidim moje dvije nevelike torbe, naizgled ne toliko težak prtljag.Ali čini mi se da je nemoguće lišiti ga se.
Kako odmiče voz i kako se približava danpomišljam da je svejednona kojoj stanici izaćii čiji prtljag ponijeti.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
赵仑
|
金山
|
一柱砥中流，
三峰望里收。
山光无地接，
塔影与波浮。
鸥鹭思依榻，
江潮欲上楼。
钟声何处是，
隔岸听悠悠。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ZHO
|
李森
|
马儿
|
马儿啊，使你流泪的不是诗句当诗句找到你的时候你早就在路上马儿啊，沉默的兄弟在我看见你之前你就一直在路上走从来不知道路的尽头永不歇脚的兄弟没有言语，也没有隐喻但路还是不断延伸伸到老鹰翅膀下的山顶伸到夜里最远的一个星星有时风把你紧紧抱住你还是没有离开脚下的道路低头走路的兄弟喘着粗气，喷着鼻息我知道，你不是为了寻找诗句而是要背着自己的鞍辔
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
黄超然
|
遣興
|
曬麥有餘粒，
雙鳩下庭際。
知我無殺心，
相忘兩無礙。
風暝物意樂，
雲薄花影晦。
試知春色深，
粗覺靜可愛。
紛紛門外客，
經過不相詣。
不邀亦不却，
有酒當共醉。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
BEN
|
সমুদ্র গুপ্ত
|
কী কী আছে, কী কী নেই
|
পথ ধরে যায় কি কেউ, না কি
পথ ছাড়তে ছাড়তে যায়
আমরা তো কেউই ধরি না কিছু
তবু হাত কি কি ছড়ায়
বিশুদ্ধ পানের জল অবিশুদ্ধ হাত
কিভাবে কল্পনা করো তুমি
স্বাধীনতা উড়ছে আকাশে
নিচে কাঁদে ভূমি
ভূমির ওপরে হাঁটে দাঁড়িয়ে থাকে কেহ
অনেকেরই পা নেই মাথা নেই
হাত পা কিছুই নেই শুধু আছে দেহ
কী কী আছে, কী কী নেই
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T4
|
ITA
|
[anonymous]
|
356
|
Di tua bontà dal luminoso fonte
Tal piove in me di luce aurea tempesta,
Signor, che l'Alma inonda, e le mal pronte
Voglie, e il tardo pensier commuove e desta,
Sicch'ei dal suol natio leva la fronte,
E scuote l'ale, ed a volar s'appresta,
E di virtute il troppo eccelso monte
Tenta e ritenta in quella parte, e in questa.
Ma stanco alfin dal sovrumano raggio
I lumi torce, e s'abbandona, e teme,
E dal timor vie maggior tema elice.
Stendi, Signor, la mano all'infelice
Pensier tremante, e all'abbattuta speme,
E sforza al Cielo il mio stanco coraggio.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
方氏
|
雜詩
|
營巢燕，
聲呷呷，
莫使青年空嵗月。
可憐和氏忠且純，
何事楚君終不納。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر أحمد الصافي النجفي
|
قصيدة دولة الشعر
|
بمجتمع النفاقِ أضعتُ عمري
وفي سوق الكسادِ عرضتُ شعري
ولولا أنني أرضيتُ فنّي
بشعري ما ظفرتُ بأيّ أجر
ولو صحَّ الطلاقُ لأيّ قومٍ
إذن طلَّقتُ قومي منذ دهر
أمُتُّ لهم بجسمي لا بروحي
وأحيا بين عصرٍ غيرِ عصري
وكنتُ اخترتُ شعباً غيرَ شعبي
وَلُوعاً بالحقائق حُرَّ فكر
ولكن كيف أسلو عن لسانٍ
وتاريخٍ تضمَّن خيرَ ذُخر؟
وكيف أعاف أجملَ ذكرياتي
وعهدَ صِباً بقلبي مستقرّ؟
يُكلِّفني النفاقَ محيطُ سوءٍ
وتأبى همّتي وكريمُ نَجْري
أبعدَ الأربعين أعاف خُلْقي
وحتى اليوم ما لَوّثتُ سِفْري
أرى زمني تجاهَلَني وإني
على رغم الزمانِ عرفتُ قدري
هويتُ صلاحَهُ وهوى فسادي
كلانا في نضالٍ مستمرّ
إذا ما الكونُ كلّفني فساداً
فأجملُ موضعٍ في الكون، قبري
وإن ساد النفاقُ على بلادٍ
فأغربُ ما تراه وجودُ حُرّ
رأيتُ العلمَ يُفسد جُلَّ قومي
كأن العلم مجبولٌ بشرّ
بذورُ العلمِ تأتينا بشوكٍ
وتأتي للأنام بخير زهر
وكانت دولةٌ للشعر دالتْ
ودالت مثلها دولاتُ نثر
وجاءت دولةٌ للمال تسعى
وتاجرَ أهلُها لكنْ بخُسر
بنبذ الشعرِ قد باهت ولكنْ
تُتاجر باسم (تذكارِ المعرّي)
فقلْ ل «ابن العميدِ» سعدتَ عهداً
فقد كنتَ الوزيرَ بدون وِزْر
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T6
|
LZH
|
怀让
|
斗室
|
幽轩构得宽于斗，
车马红尘不许通。
柱底祗能藏酒瓮，
壁间聊足挂诗筒。
雨声到枕巡檐响，
花影横窗满榻红。
莫笑贫居苦蜗窄，
乾坤都在一壶中。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T3
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
半纳
|
诗意地栖居
|
诗意地栖居
栖居在何方
是在砍光古树的别墅毁掉良田的广场
还是喷吐黑云的烟囱渴盼甘霖的农庄
是在堆满垃圾的路轨淌着污水的河道
还是飘浮蓝藻的湖畔涌动红潮的海疆
诗意地栖居
栖居在何处
是在坍塌的矿井干涸的水库
还是崩裂的长堤新生的沙漠
是在飘逝的冰川沉没的岛屿
或索性
就在股市的险峰网络的雾都
诗意地栖居
如何才诗意
是在五星级宾馆洗洗桑拿玩玩保龄
在灯红酒绿里松一松
脑满肠肥的躯体
或在现代化商城搜搜名牌泡泡酒吧
在软语温香中吹一吹
冻成感冒的冷气
一叠尊贵的白金会员卡可算诗意么
还是显赫的高尔夫会籍
才算诗意
配“卡地亚”饰“蒂凡尼”可算诗意么
或戴“劳力士”开“劳斯莱斯”
更有诗意
诗意地栖居
诗意有几许
白暨豚的悲叹算不算诗意
丹顶鹤的呻吟算不算
诗意
抹香鲸的哀号藏羚羊的哭泣
到底算不算诗意大约
无人在意
那诗意究竟来自珍稀的象牙筷么抑或
时尚的鳄鱼皮
来自滋补的穿山甲么
抑或美味的果子狸
诗意地栖居
诗意在哪里
是在苏丹红的蛋里孔雀绿的鱼里
还是瘦肉精的猪里转基因的菜里
诗意在烂醉的酒杯里么
还是癫狂的舞步里
诗意在疯飙的引擎里么还是沉迷的
赌桌里
我对着历史喊一声
荷尔德林
亲爱的诗人
何处可诗意地栖居何处有
诗意的“又一村”
我对着未来喊一声
海德格尔
崇敬的哲人
何处找栖居的诗意何处寻
栖居的诗魂
何处霜迹板桥
何处鸡声茅店
何处浣纱的清溪
何处采菊的南山
何处江流宛转绕芳甸敬亭相看两不厌
何处莺争暖树燕啄泥蛙声一片说丰年
何处有危机的“解特灵”
何处有灾难的“百消栓”
何处有生态的“再生剂”
何处有万物的“回春丹”
何处有贪婪的“洗涤净”
奢侈的“驱风散”
何处有精神的“正骨水”
灵魂的“大补丸”
喊啊喊
喊啊喊
我那至神之大地啊
我那至仁之高山啊
我那至尊之沧海啊
我那至圣之长天啊
……
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T4
|
T1
|
DEU
|
Gerhardt, Paul
|
O Mensch, beweine deine Sünd
|
O Mensch beweine deine Sünd,
Um welcher willen Gottes Kind
Ein Mensche mußte werden;
Er kam von seines Vaters Thron,
Ward einer armen Jungfrau Sohn,
Tat große Ding auf Erden.
Die Kranken macht er frisch und stark
Und risse, was schon lag im Sarg,
Dem Tod aus seinem Rachen;
Bis daß er selbst durch Feindes Händ
Am Kreuze seines Lebens End
In Schmerzen mußte machen.
Denn als nun wieder Ostern war,
Nahm er zu sich der Zwölfe Schar
Und sprach mit treuem Munde:
Nach zweien Tagen kommt die Nacht,
Da man das Osterlämmlein schlacht't;
Dann ist auch meine Stunde.
Da ging die ganze Klerisei
Zu Rat, wie sie ihm kämen bei,
Hingegen die ihn liebte,
Salbt ihn gar schön in Simons Haus,
Der Herr strich diese Tat heraus,
Schalt den, der sie betrübte.
Das war der bös Ischarioth,
Der seinen Herrn der bösen Rott
Geschworen zu verraten.
Das fromme Lamm, der Heiland, kam,
Aß süßes Brot und Osterlamm,
Wie andre Juden taten.
Drauf stiftet er sein Fleisch und Blut,
Des Neuen Testamentes Gut,
Zu trinken und zu essen,
Und stund hernach von seinem Ort,
Wusch seine Jünger, redt'te Wort,
Die nimmer zu vergessen.
Er kam zum heilgen Öleberg;
Da, da ging an das hohe Werk
Mit Zittern und mit Zagen.
Die Erde nahm den Blutschweiß an,
Der häufig aus ihm drang und rann,
Der Himmel hört ihn sagen:
O Vaterherz, gefällt es dir,
So gehe dieser Kelch von mir;
Wo nicht, gescheh dein Wille!
Und täte das zum dritten Mal,
Indessen lag der Jünger Zahl
In Schlaf und süßer Stille.
Ach, sprach das liebe treue Herz,
Ihr liegt und schlaft; mich hat der Schmerz
Und Todesangst umfangen.
Ach, wacht und betet, betet, wacht!
Damit ihr von des Feindes Macht
Nicht werdet hintergangen.
Nun ist mein Stündlein vor der Tür,
Steht auf! Da kommet her zu mir
Mein Jünger und Verräter!
Er hatte kaum gehöret auf,
Umringt ihn Judas und sein Hauf
Als einen Übeltäter.
Der Führer küßt ihn mit dem Mund,
Und war doch nichts im Herzensgrund
Als bittres Gift und Fluchen,
Doch trat der Heiland frei dahin,
Sprach klar und deutlich: seht, ich bin,
Den eure Augen suchen.
Sucht ihr denn mich, so lasset gehn,
Die ihr hier bei mir sehet stehn.
Meint hiermit seine Jünger.
Und als des Petri strenger Sinn
Den Malchum schluge, heilt er ihn
Am Ohr mit seinem Finger.
Steck ein das Schwert, sprach unser Licht,
Solch Arbeit dienet hieher nicht,
Mein Kelch muß sein getrunken.
Drauf ist der Richter aller Welt
Den Hohepriestern dargestellt;
Und da ist auch gesunken
Des Petri Herz und Leuenmut,
Nicht zwar durch Schwert und Feuersglut,
Nur durch ein bloßes Fragen,
Ob er nicht Jesu Jünger sei?
Da fällt sein Glaube, Lieb und Treu,
Weiß nichts als Nein zu sagen.
Auf diesen Fall kam große Reu,
Er fing an, da der Hahne schrei,
Sehr bitterlich zu weinen.
Das Auge, das die Herzen sieht,
Tät einen Blick, ließ Gnad und Güt
Dem armen Petro scheinen.
Die falschen Zeugen traten dar
Und red'ten viel, so nimmer wahr,
Auch niemals wird geschehen;
Drum auch der Herr unnötig schätzt,
Daß er sein Wort dagegen setzt,
Läßts durch den Wind zerwehen.
Dem aber, dem er ward verklagt,
Antwortet er, da er ihn fragt,
Ob er von Gott geboren:
Ja, ich bin Mensch und Gottes Sohn,
Der Welt zum Heil, zur Freud und Kron
Vom Vater auserkoren;
Ihr werdet meine Herrlichkeit
Zur Rechten Gottes mit der Zeit
Hoch in den Wolken sehen. –
Das nennt der Lästrer Lästerwort,
Da schrie ein jeder: Tod und Mord!
Da ging es an ein Schmähen.
Man schlug, man spie ihm ins Gesicht.
O Wunder, Wunder, daß hier nicht
Die Erde sich zerrissen!
O Wunder, daß nicht Gottes Grimm
Mit seiner starken Donnerstimm
Vom Himmel drein geschmissen!
Sie bunden ihm die Augen zu
Und hatten weder Maß noch Ruh
Im Höhnen und im Schlagen;
Denn wenn sie schlugen, fragten sie:
Sag an, wer tats? Du kannst es je
Als ein Prophete sagen!
Und damit war es noch nicht aus.
Am Morgen ward er in das Haus
Pilati hingeführet.
Der Judas dacht den Sachen nach,
Sein frecher Sinn sank hin und brach,
Sein Herze ward gerühret;
Es ward ihm leid, er hatte Reu,
Weil aber war kein Trost dabei,
Ging Seel und Leib zugrunde.
Er nahm ein grausam schrecklich End,
Er und sein Name bleibt geschänd't
Noch bis auf diese Stunde.
Da Jesu vor Pilato stund,
War sehr viel Klag und gar kein Grund;
Das meiste, das man triebe
War, daß er nichts mehr tu und lehr,
Als was die Untertanen kehr
Vons Kaisers Pflicht und Liebe,
Dieweil er sich zum Könge macht.
Pilatus ward dahin gebracht,
Daß er den Herren fragte,
Ob er der Juden König wär?
Der Herr sprach: Ja, zu Gottes Ehr,
Er wäre, was er sagte.
Weil nun Herodes, dessen Hand
Sonst herrscht im Galiläerland,
Gleich damals war zugegen,
Schickt ihm Pilatus Christum hin.
Des freut er sich in seinem Sinn,
Ließ ihn zum Spott anlegen
Ein weißes Kleid, ein arme Tracht,
Und da man seiner gnug gelacht,
Da schickt er ihn zurücke
Pilato heim; der ging zu Rat
Und fand ihn rein von arger Tat,
Unschuldig aller Tücke.
Er nahm den Mörder Barrabam,
Dem jedermann sonst war sehr gram,
Den stellt er in die Mitten:
Hier sind der Übeltäter zwei,
Sprach er zum Volk, es steht euch frei,
Ihr möget einen bitten. –
Halt Jesum, schrie die tolle Schar,
Laß Barrabam, wie er vor war,
Frei ledig in das Seine. –
Was fang ich denn mit Jesu an? –
Ans Kreuz, ans Kreuz mit diesem Mann!
Antwortet die Gemeine.
Da gab Pilatus Jesum hin
Dem Kriegesvolk, das geißelt ihn
Ohn alle Gnad und Schonen.
Der freche Haufe trat zuhauf
Und setzen unserm Könge auf
Von Dornen eine Kronen.
Er ward gehandelt als ein Tor;
Sie äfften ihn mit einem Rohr
Und schlugen ihn nicht wenig.
Du bist ein König, sagten sie,
Drum beugen wir dir unsre Knie,
Glück zu, o Judenkönig!
Als er nun übel zugericht't,
Führt ihn Pilatus ins Gesicht
Des Volks und sprach darneben:
Seht, seht doch, welch ein armer Wurm!
Nun wird sich euer Grimm und Sturm
Einmal zufrieden geben. –
Nein, nein, sprach die vergallte Rott,
Zum Kreuz, zum Kreuz! Nur immer tot! –
Pilatus wusch die Hände
Und wollt im Kote reine sein;
Dem aber, der in allem rein,
Bestimmt er Tod und Ende.
Das Leben ging zum bittern Tod
Und mußte seine letzte Not
Mit eignen Schultern tragen.
Er trug sein Kreuz und unsern Schmerz,
Darüber führt manch Mutterherz
Ein hochbetrübtes Klagen.
Weint nicht, sprach Christus, über mich,
Ein jeder weine über sich
Und über seine Sünde!
Es kommt die Zeit, da selig wird
Gepreiset die, so nicht gebiert
Und gar nicht weiß vom Kinde. –
Da man nun kam zur Schädelstatt,
Da ward, ders nicht verdienet hat,
Bis in den Tod gekränket.
Zwar also, daß ein Mörderpaar
Zur Seiten wurde hier und dar
Er mitten ein gehenket.
Man nahm ihm Leben, Ehr und Blut;
Den sanften Sinn, den frommen Mut,
Den mußten sie ihm lassen.
Er liebte, die ihm weh getan,
Rief seinen Vater für die an,
Die ihm sein Herz zerfraßen.
Pilatus heftet oben an
Ein Überschrift, die jedermann,
Der bei dem Kreuz gewesen,
Hebräer, Römer, Griechenland
Und wer Vernunft hat und Verstand,
Gar wohl hat können lesen.
Die Krieger nehmen ihm sein Kleid
Und teilen sich diese Beut,
Der Rock bleibt unzerstücket;
Er wird dem Los anheimgestellt,
Des soll er sein, wem jenes fällt;
Laßt sehen, wem es glücket.
Maria voller Lieb und Treu
Stund an dem Kreuz, und auch dabei,
Den unser Heiland liebte.
Sieh hier, sprach Jesus, Weib, dein Sohn!
Und Jünger, siehe deine Kron
Und Mutter, die betrübte;
Die laß dir ja befohlen sein! –
Dies Wort, das drang ins Herz hinein
Johanni, dem geliebten.
Er nahm die auf und tat ihr wohl,
Die andern machten Jammers voll
Durch Bosheit, die sie übten.
Viel Lästrer red'ten böse Ding,
Auch einer, der zur Seiten hing,
Goß auf ihn seinen Geifer.
Der aber an dem andern Ort
Straft ihn und seine Lästerwort
Mit großem Ernst und Eifer,
Sprach Jesum an: O Himmelsfürst,
Gedenke meiner, wenn du wirst
Nun in dein Reich eingehen! –
Fürwahr, fürwahr, ich sage dir,
Sprach Jesus, du wirst heut bei mir
Im Paradiese stehen.
Der Mittag kam und war doch Nacht,
Die Sonn, die alles fröhlich macht,
War selbst mit Leid erfüllet.
Des Lichtes Schöpfer fühlet Pein,
Drum mußt mit finstern Schatten sein
Das schönste Licht verhüllet.
Eli! rief Jesus, Gott, mein Gott,
Wie läßt du mich in meiner Not
Und Angst so gar alleine?
Und bald darauf: Mich dürstet sehr! –
Das alles hört der Juden Heer
Und weiß nicht, was er meine.
Sie sind vom Zorne taub und blind,
Hart wie ein Stein, der nichts empfindt,
Auch gar nicht zu erweichen.
Sie nehmen aus dem Essigfaß
Und machen einen Schwamm mit naß,
Den lassen sie ihm reichen.
Ihr Herz ist voller Bitterkeit,
Und damit sind sie auch bereit,
Den, der jetzt stirbt, zu laben.
Viel machen aus dem Ernst ein Spiel
Und sprechen: halt, laß sehn, er will
Eliä Hilfe haben. –
Er aber sprach: Es ist vollbracht!
Und darauf ward er von der Macht
Des Todes überfallen.
Er neigte sich zur sanften Ruh,
Er schloß die schwachen Augen zu
Und schrie mit großem Schallen:
Nimm auf, nimm auf, Herr, meinen Geist,
Du, mein herzliebster Vater, weißt,
Wie du ihn sollst bewahren! –
Und also ist der große Held,
Der Himmel, Erd und alles hält,
Von dieser Welt gefahren.
Er fuhr dahin. Im Augenblick
Zerriß der Vorhang in zwei Stück,
Die Erd erschrak und bebte.
Die Felsen sprangen in die Luft,
Auch öffnet sich der Gräber Gruft
Und was darinnen lebte.
Der Juden Herzen blieben hart,
Allein der Hauptmann, dem da ward
Die Wach am Kreuz befohlen,
Der glaubt, und mit ihm sein Gesind,
Es wäre Jesus Gottes Kind
Und sagtens unverhohlen.
Man brach den Schächern ihre Bein,
Mein und dein Heiland blieb allein
An Beinen ungebrochen.
Das aber ist wahr und gewiß,
Daß ein Soldat mit seinem Spieß
Die Seiten ihm zerstochen,
Aus welcher Wund ein edle Flut
Von Blut und Wasser uns zugut
Alsbald herausgeflossen.
Zuletzt ward er vom Kreuz gebracht
Und, wohl beschickt, noch vor der Nacht
In Josephs Grab geschlossen.
Die Juden hatten wohl gehört,
Er würde, wie er selbst gelehrt,
Von Toten auferstehen;
Das halten sie für unwahr sein,
Sie bilden ihnen aber ein,
Es möchte List ergehen.
Drum siegeln sie des Grabes Tür
Und legten starke Wache für;
Umsonst und gar vergebens!
Der Herr dringt durch, kein Fels und Stein,
Kein Wächter mag zu mächtig sein
Dem Fürsten unsres Lebens.
Nun seh und lern ein jedermann,
Wie sehr viel Gutes uns getan
Der Bräutgam unsrer Seelen:
Er nahm auf sich all unser Schuld
Und ließ aus treuer Lieb und Huld
Sich unserthalben quälen.
Zerknirschtes Herz, betrübter Geist,
Den seine Sünde nagt und beißt,
Laß Sorg und Kummer fallen,
Weil unser Heiland Jesus Christ
Ein Sündenopfer worden ist
Dir und uns Menschen allen!
Du aber, der du sicher stehst,
Und ohne Buße täglich gehst
In ungescheute Sünden,
Betrachte, was für Straf und Last,
Wenn du dein Maß gefüllet hast,
Dich endlich werde finden!
Denn tut man das am grünen Baum,
So denke, was für Ort und Raum
Der dürre werd erlangen.
O Jesu, gibt uns deinen Sinn
Und bring uns alle, wo du hin
Durch deinen Tod gegangen!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
梁秉钧
|
剥海胆
|
蓝衣的妇人
坐在屋前
剥海胆
一堆又一堆
黑色的海胆
一堆又一堆
怒张的刺
用钳子钳破
带刺的黑色
剖开
坚硬的心
妇人们
从那里挖出
一点柔和的橙黄
走了一个早晨的路
我们翻过
一堆又一堆
黑色的岩石
一堆又一堆
嶙峋的脸
最后才看见
山的裂缝中
露出柔和的海
坐在杂货店前
剥海胆的妇女旁边
破碎的海胆壳
也散播波涛的盐味
呷一口咖啡，你说：
「春天的感觉
就像把牛奶倒入咖啡里
缓缓的
在心里溶开来。」
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
BUL
|
Мануел Хосе Кинтана
|
На Испания след Мартенската революция
|
Какво представяше народът, ми кажете,
когото крал в света провъзгласи съдбата,
крал, който си простря над суши и морета
божествения герб и скиптъра от злато?
Възземаше се той на Запад
и на просторния Атлантик бе водата
покрита с неговата слава и сполука.
В която да е част е все Испания:
в недрата скъпи на Америка богата,
във Азия, във Африка пространна,
и там е пак Испания. Дори и блянът
във свойте полети най-смели и най-луди
напразно се омаряше да я обхване;
земята щедро даваше й своите руди,
а своя бисер и корали океанът;
той, дето и да тласнеше вълни гигантски,
за да надмогне яростта си дива,
намираше все брегове испански.
Сега я тинята на чер позор залива
и изоставена на наглости сурови,
като робиня на пазар покорно чака
нашийника жесток и робските окови.
О, колко рани, господи! Дъхът й смраден,
пропит от чумовата треска,
молепса въздуха, отрови битието;
простря ръцете си мъртвешки,
гладът измършавял й взе, което
заразата бе пощадила; трижди
отваряхме на храма Янусов[1] вратата,
на Марс с дъха си съживявахме тръбата
и трижди ни закрилата си боговете
отказваха и ние се видяхме неми,
сразени на земята, бити във морето.
Какво ли не видя във толкоз време
по твоите безкрайни граници, Иберия?[2]
Какво видя? Злокобен траур само,
тъга дълбока и нечувана мизерия,
тръпчиви плодове на робството голямо.
Така с разкъсани платна, страни разбити,
добрият кораб към потъване отива,
от буря в буря запокитван по водите
на пустите морета; и отзад ги няма
венците му, които го красяха,
ни от надежда и от радост плаха
засмяно знамето във въздуха си дипли.
И песента на пътника угасва,
матросът тръпне бледен,
сподавил воплите си хрипли,
мъртвешки ужас го отвсякъде опасва,
мъртвешки ужас, мълчалив и леден:
и ще се блъсне корабът в брега съседен.
Настана най-подир мигът: ръка простира
тиранът на света към Запада насъщен
и „Западът е мой“ извиква безпощаден;
наслада варварска въз лоба му намръщен
засветва, както лете в лоното стъмено
на облак буреносен и грамаден
светкавица проблясва в миг стремглава
и ужас по-голям със блясъка си всява.
Жестоките му войни
изпълват вятъра със викове надменни,
ридае наковалнята и чукът стене,
горят ковашките огнища; и спокойни
вий мислите, чу туй са саби за борбата,
които те размахват в алчните десници?
Не смятайте така: окови, белезници,
вериги са, които в примки ненадейни
навеки връзват толкова ръце бездейни.
Испания се вдигна,
възсепната от недостойната гълчава
и във гнева си справедлив изригна
вулканът от недрата й тогава.
Деспотите й някогашни
смутени, бледи се укриват плахо,
векът на отмъщението прокънтява,
отвръщат му крайбрежията на Тахо:
„Мъст, мъст!“ Къде са, о река свещена,
титаните на срам и на безчинства,
които благото ни давеха във свинства?
Отмина славата им безвъзвратно
и нашето величие начена;
ти, горда и жестока, виждайки, че има
на тоя свят Кастилия и кастиляни,
в морето тласкаш своите талази златни
и казваш: „Свършено е с подлите тирани!“
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
李膺仲
|
題自畫蘆雁
|
晚來無事理扁舟，
喚起騷人漫浪愁。
過眼飛鴻三兩字，
淡烟寒日荻花秋。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
FRA
|
ÉON, Francis
|
(La Sagesse)
|
APRÈS tant de vols fous j'ai replié mon aile.
Les courants opposés ne me traversent plus.
Enfin j'ai commandé mes vœux irrésolus.
Et je vais maintenant de Simone à Monelle.
De vos dons prodigués je ne m'étonne pas.
Tout naturellement j'embrasse en vous, Monelle,
La plus tendre saison qui n'ait fleuri mes pas.
Vous rimez riche à la tremblante pimprenelle.
Octobre en or éclate au bois de Puirajoux.
Déjà des ramiers bleus ont croûlé dans mes chênes.
De mes doutes brisés j'ai rejeté les chaînes.
— Un matin noble, et vrai, Simone, comme vous.
Fourriers des soirs couverts et des matins de glace,
De vastes vols triangulaires ont glissé.
Autrefois que ces hauts passages m'ont blessé !
Monelle ! j'ai contre eux ta parole efficace.
L'œillet, le lys royal et la tendre anémone,
Le dahlia flexible et le liseron bleu
Pavoisent la secrète allée où va Simone
Découvrir une joie ouverte peu à peu.
Monelle, je ne sais quelle est la mieux chérie
Dans ton verger de ces pulpes que tu me tends,
Le brugnon carminé, les raisins grelottants,
La figue que l'on nomme (à tort) de Barbarie.
Ce sentiment si pur et si nouveau pourtant,
Et peut-être déjà tant de peines promises,
Tant de bonheur enfin, Simone ! cœur battant,
Quand vous passiez au long de ces vieilles églises.
Cette suprême rose blanche qui s'effeuille
Se rassemble, on dirait ! dans un bouton dernier.
Monelle, espère-t-elle encore qu'on la cueille ?
Son cœur ne voudrait pas mourir. Vous le teniez.
Simone, vous aimez le nom de ces villages,
Fougeret, Puirajoux, Champ-Noir. Il ne faut plus
Rire de cette enfant qui crie à nos passages :
L'Angellerie ! — et rit à ses anges perdus.
La route que je suis s'enfonçait dans la brume
D'octobre et le soleil a percé ces réseaux.
L'auto glisse déjà vers Sompt aux belles eaux.
Monelle ! que de joie encore, et d'amertume.
Les braises qui vivaient sous cette cendre-ci,
Fille claire, je les découvre et les ranime,
Haute flamme chantant votre accord unanime,
Cher foyer, beau matin, Simone mon souci.
La longue ligne et les pas souples de Monelle
Ont toute grâce et toute force rassemblées.
Quel songe tissiez-vous, frêle octobre ? Mais elle
M'a pris et me reprend dans ses belles foulées.
Âme de la maison, ta voix heureuse sonne.
Je ne partirai pas. Tu m'appelles. Je viens.
Les timbres de ta voix ont vibré dans les miens.
Je viens et je reviens de Monelle à Simone.
Simone, nous allons suivre les grandes haies.
La grive à cris aigus scande ses vols brisés.
Déjà la corme est mûre et nous donne ses baies.
L'automne ! vous aimez ce goût dans mes baisers.
Que mes pas sont heureux dans cette rue étroite
Où je n'accueille plus les signes étrangers ;
Simone est à ma gauche et Monelle à ma droite.
Que mes pas sont légers !
Dans cet humide vent de janvier, je déploie
Contre tout sort funeste et tout méchant hasard
Ton amour bel et haut comme un grand étendard,
Simone flamme de ma joie.
Comme sur le pilier la grand'voûte s'appuie,
Sur vous ma vie enfin assure son élan,
Et s'accroît aux beaux pas d'un rythme bien-allant
Qui traverse un matin de tempête et de pluie.
Bon vent, Simone, et va ce soir interroger
L'Atlantique d'Aunis et ses hautes démences,
Âme tendue et tant de flamme, ô cœur léger,
Pure Simone et qui sans fin te recommences.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Andrea Maidalchini
|
Un giorno all’ombra di due querce annose
|
Un giorno all’ombra di due querce annose
Quel Dio, ch’in Gnido sua gran Reggia tiene,
Dormìa disteso in sulle molli arene,
E fier destino al guardo mio l’espose;
Che nel volto di lui fra gigli, e rose
Comparve agli occhi miei l’ingrata Irene;
Ed il mio cuor, delle sofferte pene
Memore ancora, a sospirar si pose.
Tanto bastò per isvegliar l’Arciero,
Che lieve ha sonno; e tutto sdegno il cuore
D’un stral mi punse: poi volando il fiero
Disse a me volto: Or nel tuo primo ardore
Torna a penar, ch’io vuo’, ch’al Mondo intero
Servi d’esempio a non destare Amore.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Furio Bartorelli
|
Poesia di Furio Bartorelli - L'usignolo ferito
|
L'Usignolo è ferito! La notizia funesta
è corsa in un baleno per l'immensa foresta.
Dalla zampa piccina, sotto il corpo piumato
una goccia di sangue è caduta sul prato.
Nelle tane, nei covi, nei boschi di velluto,
gruppetti d'animali" commentan l'accaduto.
La Capinera, il Merlo, il Fringuello e l'Assiolo
son giunti da lontano, rapidamente, in volo.
Re Leone, avvertito telegraficamente
dispone ch'ogni suddito gli dia soccorso urgente.
Ma la tacita sera sulla foresta è sorta
e l'Usignolo è muto: ogni cosa par morta.
E la notte s'inoltra fra l'angoscia e il tormento
ogni Lucciola, in lutto, il proprio lume ha spento.
Sugli olmi le Cicale non osano cantare;
la Luna con le Stelle sta muta a riguardare.
Le Rane sono quiete nei fossi e nel pantano,
solo un Cucù singhiozza da un albero lontano.
Ecco Gufo, il dottore venuto in tutta fretta;
col becco sulla zampa studia una sua ricetta.
La Gazza e il Barbagianni son chiamati a consulto;
intorno all'Usignolo s'ode qualche singulto.
Per fornire un lettuccio all'illustre ammalato
molte morbide piume le galline han donato.
Il solitario Baco, dentro la sua casina
tessuta ha una coperta di seta sopraffina.
la Capretta ha inviato quattro fiocchi di lana.
E il Picchio falegname, al lume d'una stella
sudando s'affatica per fare una stampella.
Fra i Dottori, a consulto, nella notte silente
hanno emesso un verdetto assai soddisfacente.
« Temperatura due, polso assai regolare,
l'Usignolo ha bisogno molto di riposare;
nutrimento leggero, senza vermi e mosconi:
guarigione' in due giorni salvo complicazioni ».
Il giorno dopo infatti, già guarito dal male,
l'Usignolo ha annunciato un concerto vocale
e quando dietro ai monti il Sole si nasconde
un gorgheggio soave nel cielo si diffonde ...
Fino alle stelle sale nella notte serena.
Sull'armonia del bosco ride la Luna piena
.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
الشاعر ماجد البلداوي
|
قصيدة احتمالات مقترحة
|
لو يهبون لي جسدي، سأحفر خيمتي،
بجوار هذي الروح،
ياهذا الخراب.. ستغلق الأشجار شرفتها،
وينتبه الندى لقميصه الثلجي، أو لسباته الدموي،
تحتشد الأكف، تخرج الأجساد دافئة،
هذا المد يكبر والصدى ينداح،
والأفاق تبعد،
والمسافة تلتقي،
وعيوننا
تعبت من التحديق في المرآة او في الطين،
في زفرات روحي الموقدة،
بشهيقي اليومي، اسعله،
اسيج بانحناء شجيرة الرمان صمتي والمساء،
مشيع هذا الصراخ
بواحة الحطب المكدس،
في اتفاضة طائر بري،
هل يأتي إلي نشيدك المنسي،
هل تأتي المواسم،
وانكسارات الفصول المستبدة،
هل تشق غمامة الصحو المضاع
وعورة الأسماء،
هل سيجيء محمولا غناؤك،
جسمك المصلوب بالحمى،
ستشعله انطفاءات الحروف،
وومضة للبرق أخرى،
تستحيل حمامة،
حلما، ويستلقي الرتاج،
تمتد أخيلة ملونة من التفاح،
أو قطران زيت،
موشومة بصراخها الأشجار والأوراق،
من صلصال هذي الأرض،
تنبت، تختفي،
وتدور،
في عنق المسافة،
شاردا كخيوط هذا الخيزران،
تأن،
تستر ماتبقى من فصول جنونك اليومي،
فاصعد من هنا،
وابدء لترصد نبضك المفضوح،
يانيشان هذا العصر،
هل ستكون متكأي،
أرهاط من السفهاء يفتتحون قائمة البحار،
وسقف هذا العري،
في قمم مقنعة،
وحنجرة ستعوي مرة أخرى،
تعربد لانكسار غصونها،
بذؤابتين سيبدأ الولد المسالم سفره،
ويلوذ بالأخرى،
لينسج خيطه المقطوع،
مشتعلا، ليبدأ من جديد صهيله الآتي،
ويغمد جرحه،
هو ذاك كل قصيدة،
هو ذاك كل الانفجار،
لو مد لي حبل،
لأشنق أحرفي وجماجم الكلمات،
إذ تتبدل الأسماء والصفحات تسقك،
والأغاني تختفي،
ويظل مكتئبا يلوذ بنفسه،
وسعير صرخته،
ويصعد،
هاهو الولد المسالم،
كور الأشياء ثانية،
هو الولد الذي يستل من أوراقه
قدحا من الأمطار كالبلور،
ذئب خائف،
وهدير أفئدة موزعة،
وشهقة شاعر،
وانين فانوس فقير
هو ذا الفتى
يصغي لصرخته،
ويعجن وجهه بغباره ويديه،
يشرب ماتيسر من مخاوفه،
هو الولد المسالم،
أيقظ الشرفات،
دس حروفه في الدفتر الحلمان
دس همومه بحجارة غرقى،
وفي صلب الخرافة،
واستعار عبارة أخرى،
وأغنية مجنحة،
ليرصد أنجما وكواكبا،
هل تختفي بشحوبه الأقمار،
أم ستمر فوق حروفه العربات،
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
HIN
|
Vinod Kumar Shukla
|
पहाड़ को बुलाने
|
पहाड़ को बुलाने
'आओ पहाड़' मैंने नहीं कहा
कहा 'पहाड़, मैं आ रहा हूँ।
पहाड़ मुझे देखे
इसलिए उसके सामने खड़ा
उसे देख रहा हूँ।
पहाड़ को घर लाने
पहाड़ पर एक घर बनाऊंगा
रहने के लिए एक गुफ़ा ढूँढूंगा
या पितामह के आशीर्वाद की तरह
चट्टान की छाया
कहूंगा यह हमारा पैतृक घर है।
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
PAN
|
مدثر حیات نول
|
اپنی اپنی لَد نوں ڈھوئی بیٹھے آں
|
اپنی اپنی لَد نوں ڈھوئی بیٹھے آں
اج تے دوویں رل کے روئی بیٹھے آں
جتھے دُھوڈ وی ہِکّے پاسے اُڈدی اے
اوسے راہیں گھل کے کوئی بیٹھے آں
مَوتاں ترسن جیہڑی اکھ دے پانی نوں
اُوہا تِرکھی ہرنی چوئی بیٹھے آں
بیٹھے آں سر گھت کے گھٹّا سوچاں دا
کیہ ہونا سی تے کیہ ہوئی، بیٹھے آں
ساہنک سانوں سسّاں وانگوں ویہدی اے
کیوں ہک پیڑا وادھوں لوئی بیٹھے آں
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
高詡
|
謁闕里
|
六經不幸火於秦，
日月曾何礙片雲。
用舍從來關治亂，
皇天本不喪斯文。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
BEN
|
কাঙ্গালিনী সুফিয়া
|
আমি জুয়ান একটা মাইয়া
|
আমি জুয়ান একটা মাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া,
ও সে যৌবনজালা মিটায় নারে
মরে কুকাইয়া, ও সে
যৌবনজালা মিটায় নারে মরে কুকাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া।
আমি জুয়ান একটা মাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে বাবা
আমায় দিছে বিয়া,
ও সে যৌবনজ্বালা মিটায় না রে
মরে কুকাইয়া, ও সে
যৌবনজ্বালা মিটায় নারে মরে কুকাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া।
বুড়ায় আকিজ বিরি খাইয়া শেষে
খেক্কের খেক্কের কইরা কাশে,
বুড়ায় আকিজ বিরি খাইয়া শেষে
খেক্কের খেক্কের কইরা কাশে,
হায়রে,
কাশিতে কাশিতে যায় লুঙ্গি খুলিয়া
বুড়ার কাশিতে কাশিতে যায় লুঙ্গি খুলিয়া,
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া,
আমি যুয়ান একটা মাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া।।
শক্তি নাইরে হাতে পায়ে
শক্তি নাইরে বুইড়ার গায়ে
তেল মাখতে হয় হাতে পায়ে,
শক্তি নাইরে বুইড়ার গায়ে
তেল মাখতে হয় হাতে পায়ে,
ওরে ম্যাশিন খানা গেছে তাহার অচল হইয়া
ওরে ম্যাশিন খানা গেছে তাহার অচল হইয়া,
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া,
আমি জুয়ান একটা মাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া।।
বুড়ায় মাঝে মধ্যে রাগ করিয়া
না খাইয়া থাকে শুইয়া,
বুড়ায় মাঝে মধ্যে রাগ করিয়া
না খাইয়া থাকে শুইয়া,
ও সে ঘুমের চোখে মুতিয়া দেয়
বিছানা ভিজাইয়া,
ও সে ঘুমের চোখে মুতিয়া দেয়
বিছানা ভিজাইয়া,
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া।
আমি জুয়ান একটা মাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে বাবায়
আমায় দিছে বিয়া,
ও সে যৌবনজালা মিটায় নারে
মরে কুকাইয়া, ও সে
যৌবনজালা মিটায় নারে মরে কুকাইয়া
বুড়া জামাইয়ের কাছে আমায়
বাবায় দিছে বিয়া..
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
SPA
|
Emilio Lascano Tegui
|
El amor de don Juan
|
Mi amor es como el agua; de las formas no sabe,
mi amor es como arcilla, a toda mano blanda,
mi amor es un bohemio que en el mundo no cabe,
mi amor es un judío muy pálido, que anda.
Por todos los caminos mi dolor voy sembrando,
me empeño en dar quimeras como un doncel de ensueño,
y en este devaneo yo sé, pues voy llorando,
que pierdo el polvo de oro de que me supe dueño.
Siempre el lance del fauno, siempre el amor que pasa
llevando las cenizas, animando la brasa
y haciendo, alma, el camino de rosas doloroso
¿Dónde estará la amada, esa paloma herida?
¿Dónde estará el albergue de esta noche florida,
amor que tienes canas y no tienes reposo?
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
许亦崧
|
壬戌十二月朔自辽州得檄往蒲行至韩侯岭复檄令回省二十七日抵寓咏怀四十韵
|
磨蝎坐命宫，
蹇如马落驿。
朅来三千里，
奔走鲜安席。
筠签课邮程，
星骑驰羽檄。
急递读惊心，
惊音闻动魄。
官途有定驱，
候馆无安適。
身疲困饥渴，
眼倦忘晓夕。
跋前更疐后，
进寸复退尺。
前途望旋回，
后境去重历。
磨蚁随转轮，
辕牛疲服軶。
今朝复何幸，
车马归寓宅。
肩舆入城郭，
晚市堆粟帛。
浩荡经街衢，
曲折穿衖栅。
行行认坊口，
历历指屋脊。
轻装童奴笑，
驺从邻翁吓。
入门到厅事，
尘土拂巾帻。
大儿娴鞠𦜕，
卓立两足窄。
小儿越门限，
跳若虫趯趯。
学语问家常，
欲近惧嗔责。
膝前两娇女，
脂粉污眉额。
絮衣手缝纫，
时露针线迹。
问事矜巧言，
怪我颜色黑。
旧仆喜我归，
贳酒敲邻壁。
庖婢喜我归，
盘飧馈羊炙。
黄犬喜我归，
跳踉尾频掷。
山妻前致词，
絮语颇刺刺。
上言慈亲健，
家书近新得。
下言儿女安，
儿读女学织。
翻不诉饥寒，
似恐烦心力。
会垣近京都，
不比山中僻。
好语得传闻，
新猷布恩泽。
西南军屡捷，
旦夕偃兵革。
朝廷大清明，
四门贤路辟。
爬罗到寒畯，
疏栉去壅积。
我闻大忻忭，
喜气动颜色。
感激出真诚，
慰藉忘困阸。
举酒尽余杯，
加餐罄复核。
是时冬已残，
北风舞沙砾。
暝色下前楹，
夜光透重幂。
寺钟歇孤撞，
街柝过三击。
坐久话更深，
寒镫光的皪。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
CES
|
Kolman Cassius, Jaroslav
|
MATKA ZE SVĚTOVÉ VOJNY
|
Ta infanterie
je první linie
a artilerie,
ta za ní vzadu je.
V té první linii,
tam kule zabíjí;
u artilerie
leckoho šanuje.
Syna mám, který je
u infanterie,
kterého srdce mé
horoucně miluje.
Synáček v linii
u infanterie
a artilerie
granáty láduje.
Ta artilerie
střílí jen nabije,
nízko vizíruje,
špatně tempíruje.
A infanterii
v té první linii,
ať přítel, nepřítel,
granáty pobíjí.
Syna mám, který je
u infanterie.
Oroduj za něho
Ježíš a Marie.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
LZH
|
李如枚
|
古北口晓行
|
千尺雄关拱蓟门，
曈昽晓日映长垣。
双扉不锁滩头水，
绕郭年年碧涨痕。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
HUN
|
Tinódi Sebestyén
|
AZ VÉG TEMESVÁRBAN LOSONCZI ISTVÁNNAK HALÁLÁRÓL
|
Sok csudák közzül hallyatok egy csudát,
Mint elvesztétök az vég Temesvárat,
Benne vesztétök jó Losonczi Istvánt
Sok jó vitézzel. Szánnyátok halálát.
5 Temesvár vala egy jeles kaputok,
Terekek ellen nagy bizodalmatok,
Jelesben Tiszántúl az kik lakosztok,
Ő elveszésén ti már sokan sírtok.
Én nagy szép renddel erről emléközöm,
Vég Temesvárnak veszését beszéllöm,
Jó Losonczinak vitésségét jelentöm,
Kinek halatát szívemben kesergöm.
Parancsolattya felséges királnak,
Az ő képének, János Baptistának,
Ha lesz kilépte János király fiának,
Az végházakat foglalná magának.
Hamar foglalá Erdélt, végházakat,
Kikben ő hagya jelös tiszttartókat,
Jó Losonczinak érté vitéz voltát,
Kezében bízá az vég Temesvárat.
Az két Kampót is mellette bocsátá,
Az nemes vitézt szép szóval unszonlá,
Míg őfelsége ispánt választana,
Ő Temösvárra hívséggel gondolna.
Nagy engödelmes lőn parancsolatnak,
Mert híven akar szolgálni királnak,
Szép hazájának, ez szegén országnak,
Csak ez lőn oka szörnyű halálának.
Vígan bészálla az vég Temesvárba,
Látá az várat szertelen voltába,
Ő rágondola szorgalmatosságba,
Minden szükségét bétakarításba.
Sőt ott mellette két úrfiú vala,
Príni Gábriel nemes úrfi vala,
Bátori Miklós másik úrfi vala,
Mintegy attyoknak ők szolgálnak vala.
De lám, Losonczi magában gondolá,
Ő vitézivel csatára indulna,
Megjelentené magát, hogy ki volna,
Isten akará, szerencsét talála.
Egynéhán naszágy Tiszán feljött vala,
Vízről Becsénél kiszállottak vala,
Az naszágyokba népet hattak vala,
Becse hóstágját ők égetik vala.
Losonczi István ott rájok talála,
Az terekekvel viadalnak álla,
Kopják romlának, ő igen vagdala,
Sok fogoly esék, sok terek fő hulla.
Ott Sövénházi Ferencnek inassát
Egy terek viszi fogva, mint ő rabját,
Vitéz Losonczi látá, üté lovát,
Ott az tereknek elvágá ő nyakát.
Sokan naszágyra ám ott öklelének,
De az terekek vízen elmenének,
Szép nyereséget vitézek nyerének,
Csak egy főlegént közülök vesztének.
Ott vesze vitéz Bogacsevit Stepán.
Nagy vígan vala jó Losonczi István,
Vég Temesvárba sok fejeket hozván,
Jelös foglyokat ő előtte hajtván.
Nagy vígan láttya köznép az várasban
Vannak Istennek nagy hálaadásban,
Vitéz éltéjért nagy imádkozásban,
Éltesse, tarcsa soká ez világban.
Császár Szulimán hallá országában,
Hogy János királ fia búdosóban,
Ő végházai némöt hatalmába,
Ő birtoka mind volna foglalásba.
Szulimán azon igen megbúsula,
Az beglerbéköt hamar elbocsátá,
Rajta lött bosszút hogy megtorlanája,
Hatvanezeren beglerbék indula.
Csakhamar nagy szép házakat ő megvőn,
Becse, Becskereke ő kezében lőn,
Sok apró várral Csanád kezében lőn,
Lippában szálla, ott nagy öröme lőn.
Onnat siete vég Temesvár alá,
Vitéz Losonczi vígan várja vala,
Már arról néki fogadása vala,
Hogy Temesvárba nagy híven szolgálna.
Megszállá, tizenkét napig vítatá,
Beglerbék akkor semmit nem kaphata,
Mert jó Losonczi vitézkedik vala,
Minden nap harcon ő kopját tör vala.
Erről bővebben krónikámban írtam,
Vitésségéről többet beléraktam,
De hogy halálát néki megírhassam,
Summa szerént csak ezeket mast írtam.
Siet beglerbék, onnat el-kiszálla,
Losonczi miatt mert nagy szégyent valla,
Sok fővitéze néki ott elhulla.
Vitéz Losonczi utánna indula.
Tőn sok harcolást az begler népével,
Mind harmadnapig ő jó vitézivel,
De nem járhata ott sok nyereségvel,
Onnat eltére Fellakra népével.
Elöljáróban száguldót bocsáta,
Az derék sereg utánna indula,
Fellakot akkor Kaidáz aga bírja,
Aga megérté, lovára fordula.
Még az derekát ő nem láttya vala,
Az száguldóra öklelni akara,
Derék sereget mihelen meglátá,
Ott hátat ada, vár felé fut vala.
Eszt jó Losonczi látá, nem múlata,
Ugyan inokban emölcsőre juta,
Viadalt kezde, sokat elhullata,
Lakot megvevé, foglyokat fogata.
Sok gazdagsággal Kaidáz aga vala,
Ki Losonczinak fogllyá esött vala,
Kit Temesvárba soká tartott vala,
Jó hírt, jó nevet akkor es nyert vala.
Idő elmúlván egy gyűlést tétete
Ferdinánd királ, Pozsomba hirdete,
Az magyar urak minden hogy ott lenne,
Ország javáról mindent jót végezne.
El-felgyőlének az Szent Mátyás napra,
Ők ott választák ország oltalmára
Bátori Andrást erdéli vajdaságra,
Losonczi Istvánt temesi ispánságra.
Nagy fogadások lőnek tiköztetök
Urak, hogy egymást ti megsegéllitök,
Hogyha ellenség jönne keröletök,
Halálig egyött halnátok, élnétök.
Sőt az királ is szép szót mondott vala,
Hogy igyetökben mellétök állana
Személye szerént, vagy fia támadna,
Egyött véletök élni, halni akarna.
Igen nagy gondba jó Losonczi esék,
Kétségös vala, hogy megsegéllenék,
De az királtúl igen megfélemlék,
Tisztöt felvenni ő készerítteték.
Jó hit alatt ott királnak fogadá,
Őfelségének hogy híven szolgálna,
De családinak lenne ő tútora,
Királ ő magát mindenbe ajánlá.
Siet készülni az vég Temesvárba,
Asszon társátúl az Csejte várába
Szép gyermekitől búcsúzik búába
Többé nem láttya, gondolja magába.
Sok ohítások lőnek barátitúl,
Török Ferenctől, jó tiszttartóitúl,
Az jó Prínitől és Ország Kristóftúl,
Végbúcsút vészön, mint jó fiaitúl.
Készületivel méne ispánságba,
Temesváriak várják vigasságba,
Miként attyokat nagy hálaadásba,
Őtet üdvezlik sok jó szerencsába.
Vala beglerbék császár haragjába,
Hogy Temesvárat elhatta utában,
Uluma béköt veszni jó Lippába,
Semmié tevé ő tiszttartásába.
Ottan szólítá császár főtanácsát,
Császári képét, az nagy Amhát basát,
Megfenyegeté haraggal az basát,
Némöt királyon megállya bosszúját.
“Magyarországra siess nagy hadamval,
Vég Temesvárat szállyad hatalmamval,
Nékem megvegyed sok szép álgyúimval,
Semmit ne gondolj népembéli kárval.
Onnat másfelől Havaselbe, Moldvába,
Készön légyenek vitézim dolgokba,
Az királ hada az Erdélyországba,
Hogyha lennének reád indulatba,
Derék táborral össenek Erdélbe,
Semmi félelmed nem lészen igyedbe.
Kéncses Budáról harmad készületbe,
Várakat szeggyen Ali basa Felföldbe.
Onnat sem lészen félelmed igyedbe,
Losonczi fejét vagy magát előmbe
Néköm iktassad, lássam örömembe,
Jó Magyarország légyen mind kezembe.”
Eszt hallván basa, főhajtván kiméne,
Az főbasákkal mind egybe beszéle,
Vélök egyembe meg császárhoz méne,
Az beglerbéknek ő kegyelmet nyere.
véle egyembe Amhát felkészüle,
Szancsák és vajda sok vala ővéle,
Százhatvanezeren basa elerede,
Száz taraszk, tizenhat faltörő véle.
Juta, az puszta Somlyónál megszálla,
Onnat száguldót vég Temesvár alá
Szent Iván napján pénteken bocsáta,
Vitéz Losonczi akkort hon nem vala.
Temesvár dolgát kívöl futja vala,
Ő jószágából mindent takar vala,
Basa ott voltát immár tudgya vala,
Ő éltét soká nem remélli vala.
Azon pénteken csak negyedmagával
Ő bészalada nagy szerencsájával,
Az hősek lőnek oly nagy vigaságval,
Losonczi bisztat mindent bátorságval.
Jó vitézeket mind egybe hívatá,
Minden nemzetöt ő előszóllítá,
Az váras népét es előszóllítá,
Nagy erős hittel nékik aszt fogadá:
Nem szánja vélök az önnün halálát,
Minden kéncsének nékik kiosztását,
Holtig szolgálja az ő szép hazáját,
Jó szolgáinak ígéri jószágát.
Ott az vitézök nagy örömbe lőnek,
És nagy jó kedvvel ők es esküének,
Tisztösségökre ott veszni mernének,
Keresztyénségért halált szenvednének.
Polgárok es mind megesküttek vala.
Losonczi István ötszáz lóval vala,
Vitéz Kis Kampó kétszáz lóval vala,
Serédi Györgynek száz lovagja vala,
Príni Gábrielé száz lovag vala,
Az Forgács Simon hatvan lóval vala,
Dom Gáspár háromszáz spanyollal vala,
Háromszáz cse drabant, némöt csak száz vala.
Vélök háromszáz magyar drabant vala,
Ott az várasból harmadfélszáz vala,
Mind az kösséggel harmadfélezör vala,
Vitéz Losonczi bisztatásba vala.
Gyorsan másodnap harcolók jövének,
Temesvár alatt jargalni kezdének,
Vitézök sokan fő lóra ülének,
Jó Losonczival gyorsan kiütének.
Nám, ez úrfiú bátor vitéz vala,
Mindenütt elöl ő kopját tör vala,
Vitéz Kis Kampó es ott véle vala,
Az úrfi mellett ő kopját tör vala.
Akkor az harcon sok főterek vesze,
Sok szegén legén vitésségét jelönté,
Ifjú Sulyok István közülök ott vesze,
Vitéz Losonczi vígan meg bétére.
Csakhamar juta negyednap az basa
Temesvár alá, az császárnak hada
Ulicia mezőn táborát járatá,
Sáncokat hánya, álgyút igazgata.
Ím az Temesvár Temes vízben vagyon,
Az víz körüle nagy folyásba vagyon,
Napkelet felől Sziget váras vagyon,
Az felszél felől derék várad vagyon.
Oly szép árokkal kerítése vagyon,
Három kapuja az várasnak vagyon,
És két bástyája földből rakott vagyon,
Vár, váras között egy szép vízvár vagyon.
No, ott dél felől Ulicia mezeje,
Hogy kin megszállott az császár ereje,
Rettenetesen onnat kezdék lőnie,
Temesvár falát igen töretnie.
Eltörék onnat mind az főházakat,
Földenig ronták az nagy kőfalokat
Várból felgyújták Szigetben házakat,
Abban es vínek terekek álgyúkat.
Töretni kezdék onnat is az várat,
Véle egyetembe földből rakott bástyát
Abban őrizni hatták jó Don Gáspárt,
Erősen ronták várat és az bástyát.
Eszt az terekek ostromlani kezdék,
Vitéz Don Gáspár igen emberködék,
Jó spaniolok mind vitézködének,
Ott lőn elveszte nikápoli béknek.
Móggya Don Gáspár szernyű halálának:
Mikor terekek onnat tágulának,
Méne törésére fel az bástyának,
Derekát általlövék Don Gáspárnak.
Ezen vitézök sokan bánkódának.
Halála ott lőn oly nagy sok pogánnak,
Kin az terekek igen ohajtának.
Pora elfogya az Amhát basának.
Sok porral juta natúljai basa,
Nagy sok éléssel, csak ezör lovagja.
Sebesi hősek kimentek csatára,
Egy falka tereket hányának szablyára.
Vitéz Losonczi mikor aszt megérté,
Hogy segítsége sohonnat nem lenne,
Porral, éléssel ő nem sokat érne,
Hópénszt az népnek nem tud honnat venne,
Az ő kölcsége már elfogyott vala,
Az egész hadnak kiosztotta vala.
Titkos deákját szóllította vala,
Il tanúságot néki adott vala:
“Reá úgy gondolj fiam István deák,
Ez Temesvárból ím én kibocsátlak,
Én parancsolok minden tiszttartómnak,
Kéncsöm, jószágom zálagban hánnyanak.
Engem kölcségvel, néppel értessetök,
Mert Isten után bízom csak bennetök,
Testamentomom, ím, adom tinéktök,
Benne megvagyon, mint cseleködgyetök.”
Csuda szerencsén István el-kijöve,
Az tiszttartókkal kölcségöt béküldé,
Zsoldot hirdetvén, szép falka nép gyűle.
Varkucs Tamás es szép népet ereszte,
Sőt az szegedi Tót Mihál felgyűlt volt,
Négy vagy ötszázan Temesvár felé ment volt,
Terekek miatt népét vesztötte volt,
Sebben kevesen onnat szaladott volt.
Csalatságát megérték Tót Mihálnak,
Az segéllő nép ott meghasonlának,
Maros révétől mind hátraoszlának,
Jó Losonczinak azzal bút adának.
Ez idő közbe naponként vítatá
Temesvár falát basa, úgy rontatá,
Három oldala mind földenig romla,
Csak nagy kapuban Losonczi marada.
Sok ezör terekök ostromokon vesze,
Az vitézekkel úrfi megepede,
Élés béven nincs, vannak nagy éhségbe,
Nincs reménségök sohonnét igyökbe.
Sőt az Istennek lelkét ajánlotta,
Irgalmasságát csak őnéki várta,
Az vitézeket ily szókkal bisztatta:
Jutalma annak lészön mennyországba.
Immár Szent Jakab napjára jutának,
Harminckettőd nap vala várvívásnak,
Basa készíté népit végostromnak,
Avagy megveszik, vagy mind ott elhullnak.
Tőnek nagy zengést, megsivalkodának,
Rettenetesen menének vízvárnak,
Ott es terekek sokan elhullának,
Nagy viadalval vízvárba szállának.
Sívás, nagy rívás vala az várasba,
Vitézök vannak várba ohításba,
Senki nem mehet várból az várasba,
Mindkét fél vagyon csak terek markába.
Ezen Losonczi meg sem rettent vala,
Egynéhány ezör terekben elhulla.
Az Amhát basa szót béadott vala
Az császár hitit úrfinak ajánlá.
Basák, szancsákok hitöket ajánlá,
Csak Temesvárat császárnak megadná,
Az vitézekkel ott ő meg nem halna,
Minden sereggel békével bocsátná.
Az jó Losonczi arra mégsem hajla,
Spaniol, némöt, magyar néki szóla,
Az várasból es béizentek vala,
Nagy szép szavokkal azon kérik vala:
“Siess megadni ez megromlott várat,
Ne veszess itt el sok nyomorultakat,
Vélönk egyembe vitézi magadat,
Elég tisztösségben látod halatunkat.”
Tőn nagy ohítást úrfi, gondban esék,
Mint az kösségnek régön megeskövék,
Hogy híven együtt halnának, élnének,
Közakarattal várat megígérék.
Immár Losonczi a vég Temesvárba
Hétezer golyóbist rakott rakásba,
Kit az terekek lőttek bé az várba,
Népével szorult csak az nagy kapuba.
Az várasiak vannak könyörgésbe,
Úrfi ne légyen aznap kimenésbe,
Mert ők nem készök rakodva szekérbe,
Ők készök lésznek reggel elmenésbe.
Nám, az vitézök úgy szorgalmasztattyák
Aznap mentöket hogy el ne halaszják,
Ha elhalasztják, bizon azt megbánnyák,
Az terek dolgát mert sokan jól tudják.
Vitéz Losonczi az kösségöt száná,
Nékik megeskött, vélök élne, halna,
Reggerre hagyá, hogy vélök indulna,
Éjjel készölne, minden készen várna.
Sőt az kimenést így rendölé, hagyá,
Az váras népét előtte bocsátná,
Ő szekereit két renddel bocsátná,
Az szekerek köszt népével indulna.
Derék gyalogok mind utól menének,
Reggel fő lóra vitézök ülének,
Az úr iffjai felöltösztetének,
Várból várasba úgy szépen menének.
Ötvenezere az császár hadának,
Kívöl lovon ül Prajko kapujának,
Egy szekérutat hattak Losonczinak,
Szájok tátva áll, mint éh farkasoknak.
Tőn indulatot kapun várasi nép,
Azt ott bal kézre állatá terek nép,
Szekereket bocsátá az lovag nép,
Azt jobb kézre állatá az pogán nép.
Jó Losonczi az kapun hogy kijuta,
Beglerbék Kászonval ottan közből fogá,
Mint két kőfal között vélök indula.
Az ő gyalogja kapun hogy kijuta,
No, az terekek szorítani kezdék,
Iffját népének ragadozni kezdék:
Jó Losonczinak hamar megjelenték,
Önnön apródgyát, Tomorit elnyerék.
Ottan az úrfi veszedelmét érté,
Ő vitézinek felszóval üvölté:
“Az terek hiti láttyuk itt elveszte,
De vitéz módra légyen fejünk veszte!”
Dob és trombiták zengeni kezdének,
Magyar vitézök mind fegyvert vevének,
Az terekekvel viadalt kezdének,
Sűrű terek köszt hamar elveszének.
Csuda vakmerő jó Losonczi vala,
Mindenekelőtt hegyes tört ragada,
Ő egy szancsákot ott általnyársola,
Hamar két sebben ő fogllyá akada.
Ám egy szancsáknak fogságában esék,
Annak sátorában mikor viteték,
Amhát basának tuttára adaték,
Az sebös vitéz eleibe viteték.
Nagy haragjában kezdé feddenie:
Mire császárnak nem akart engednie?
Erejét vélte semminek lennie.
“Sok vitézét, eb, erüléd vesznie!”
Eszt mongya úrfi: “Eb az ti hitetök,
Császárral, basák, békök hitetlenök,
Ha tuttam volna, oly ebek legyetök,
Sokkal több lött volna itt elvesztetök.”
No, basa szóla: “Hitetlenök ti vattok,
Uluma béknek mind hitöt attatok,
Másfelől utába rátámattatok,
Itt azért ebek, kelle maradnotok.”
De lám, az basa inte, félön vivék,
Nemes vitéznek ottan fejét vevék,
Fejét megnyúzák, szalmával megtölték,
Egy ház oromra az csontját feltevék.
Úrfiú testét basa temetteté,
Nagy kéncsnél feljebb báná és könyvezé,
Hogy elevent császárnak nem küldheté,
Mert két seb miatt nem élne, megérté.
Vivék az bőrét hatalmas császárnak,
Nagy hálát ada császár nagy Allának.
Az több vitézök ott mind elhullának,
Kik meghalának, kiket elfogának.
Megszámlálásra hagyom Úristennek
Vég Temesvárba kik ott rekkenének,
De vitézökben számost megnevezek,
Illik örökké, hogy dicsírtessenek.
Jelös fővitéz az Kis Kampó vala,
Ő keresztneve Alonso Perez vala,
Saianedrai neve Pétör vala,
Ő vitésségét sok csudálja vala.
Nám, jó Losonczi hogy fegyvert vött vala,
Vitéz Kis Kampó fegyverét ragadá,
Inte Losonczi, egyet ott levága,
Körösbe szökék, ott lőn ő halála.
Lőn az vár előtt nagy szörnyű halála,
Vitéz Battyáni Farkasnak nagy kénja,
Ki Temesvárba viceispán vala,
Térdben két lábát elvagdalták vala.
Várasbélieknek könyörög vala,
Hogy általlőjék, mert nagy kínt vall vala,
Estig kínlódék, fejét vötték vala.
Vitéz Don Gáspár bástyán veszött vala.
Vesze porkoláb Sövénházi Ferenc,
Az Csefi Ferenc és az Deli Ferenc,
Jó Macsóiai Ferenc, Horvát Ferenc,
Főhadnagy Milák, jó Haraszti Ferenc.
Vesze jó Deli Balázs és Rácz Farkas,
Az Deli Dömjén és Arpasitt Farkas,
Prestiochi Lukács és Pattantyús Balázs,
Az Nagy Vitális, vesze Kolbász Farkas.
Vesze egy vitéz, az jó Forgács Simon,
Ki vitésségét látták ott az harcon,
Benkuit Gergely és az Bradi Márton,
Vesze Nagy Egyöd és Kenézi Márton.
Vesze Nagy Gergely, Kis Kampó hadnagya,
Jó Gergely vajda, és az Miklós vajda,
Újszászi Sándor, jó Príni hadnagya,
Az kis Tomori, vesze Zoltán Józsa.
Vesze sebesi Nagy Pétör, Pitár Pétör,
Jó Vas Benedök és Farkasit Pétör,
Az Szabari Benedök, Boli Pétör,
Az Sáfrán László, némöt monstramestör.
Vesze Chlinchit György, Bornemissza János,
Vesze Horvát György, jó Szörény János,
Vesze Párnás György, jó Fekete János,
Az Moga Bálint, vesze Moga János.
Vesze Ábránfi Imre, Rucitt János,
Alia Imre, jó Margai Miklós,
Az Tasi László és az Tasi Miklós,
Jó Móré László, az Komornik Miklós.
Vesze Rácz István, ifjú Sulyok István,
Kázméri István, az jó Köchör István,
Guczit Bertalan, Becskereki Fábján,
Az Pétör ispán, Mendoza kapitán.
Vesze Újheli Pál és Váli Mihál,
Zsámbokréti Miklós, Kendörösi Mihál,
Jó Korlát Imre és Eszéki Mihály,
Az Lengyel Pétör, Széni Márton, Nagy Pál.
Vesze Csomboli Miklós, Párnás Lukács,
Bicskei Benedök, Pattantyús Tamás,
Az Tabdi Antal és az Ördög Balázs,
Vesze körösudvarheli Nagy Máté.
Vesze Barbél Máté, Szentjánosi Mihál,
Az Kevél Ferenc, Székölszéki Mihál,
Jó Bódog Ferenc és Balika Mihál,
Fekete Gergely, Fekete Boldizsár.
Vesze Apros Pétör és az Glesán János,
Gorbai Amborus és az Móré János,
Az Borbás ispán és az István ispán,
Az Lengyel Pétör, jó Körti Bertalan.
Vala öröme az Amhát basának,
Véle egyemben az császár hadának,
Ott mind fejenként Allát kiáltának.
Ez nyereségön nagy hálát adának.
Várasi népet esmét bészállaták,
Örökségében mindent bocsátának,
Szabadságokban mindent megtartának,
Tisztöt ott adák az Kászon basának.
Csudáját király, hogy hallotta vala,
Jó Losonczinak vesztét szánja vala,
Igyében hogy meg nem segélhette vala,
Mert békesség dolgát akkor futtya vala.
Ezen Baptista, Bátori Andrásval
Igen bánkódék sok könyhullatásval,
Hogy segétségvel nem lehete hadával,
Mert ellensége Moldvában lőn nagy hadval.
Mongyam az Pökri Annának csudáját,
Vitéz Losonczi szép társa sírását,
Öt árvájával özveggyé marattát,
Mikort megérté urának halálát.
Csak ámélkodék, magát lebocsátá,
Keserűségvel ő urát siratá,
Ő szép gyermökit sírva apolgatá,
Olymint ő magát ott halni bocsátá.
Az Ország Kristóf két hajadon hugával,
Príni Gábrielnek szép mátkájával,
Terek Ferencnek es szép mátkájával,
Ország Lászlónak megmaradékival.
Sok könnyhullással ők sirattyák vala,
Mint édesattyokat ohíttyák vala,
Úrnak két szép leánmagzattya vala,
Édösattyokat ők kesergik vala.
Sok jó adassék felségös királnak,
Szolgálattyáért vitéz Losonczinak,
Minden várait engedé leáninak,
Fiakká tevé ő sok jószáginak.
Óh, mely szertelen hallyák kesergését,
Az jó asszonnak csuda vesződését,
Ő nem ohíttya világban élését,
Mert elvesztötte édös szeretőjét.
Vigasság nem kell már semmi dolgában,
Ő béöltözék az fekete gyászban,
Szép gyermekivel holtig nagy siramba,
Jó hív szolgái azon színű gyászban.
Jó Losonczinak halálát ohítja
Príni Gábriel, egy fogadott fia,
Jó Terek Ferenc, más fogadott fia,
Sok jó barátja őtet szánnya-bánnya.
Ő elveszésén sok úr szomorodék,
Mert jószágokban sok elpusztíttaték,
Ő családjokval búdosóban esék,
Tisza két fele terek kézbe esék.
Ez Magyarország, sok nemes nemzetség,
Halálát száná-báná szegén kösség,
Rác, oláh, cseh, tót, sok magyar nemzetség,
Egész Erdélség, spanyol, némötség.
De már láttyátok magyarok kik vattok,
Hogy Temesvár volt csak jelös kaputok,
Segétségére fel sem támadátok,
Hogy elvesztétök, ládd-e mint romlátok.
Jó Losonczinak vitésségét tuttátok,
Mire hogy Temesvárba bocsátátok.
Néktök volt volna kívöl bisztatótok,
Ki nálunk volna mast es Temesvártok.
Derék krónikában én nem olvastam
Ily jelös úrfit, hírrel sem hallottam,
Ily vitésséggel veszött volna végházban,
Azért hogy méltó írnom krónikában.
Immár magyarok mind széllel pillagtok,
Hogyha lehetne már feltámadnátok,
Még es jó hittel Istent imággyátok,
Mert ha nem segél, majd elfogyatkoztok.
Tinódi Sebestyén írá könyvében,
Nagybódogasszon napján énökében,
Mert jó Losonczit szánja ő szivében,
Ezörötszázban és ötvenkettőben.
FINIS
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
RUS
|
Альвинг Арсений
|
Чаша
|
(ХХ-я, дежурная - написанная во время дежурства - бессонница)
Чашу нелёгкую, с тёмным страданием
Я одиноко несу.
Тяжко, с натугой дышу, со стараньем
И, как в дремучем лесу,
По неисхоженным тропам, неведомым,
Словно в каком-то бреду,
Горькой судьбе обречённый заведомо,
Без передышки бреду...
Путник ли встреченный, сердцем отмеченный,
Ступит ко мне на межу -
Им я почти что всегда незамеченный
В мутную даль ухожу...
И нелегко, в мои сроки последние,
Так одиноко брести!..
Ёлочки дальние, вон те передние,
Надо снежок с вас стрясти...
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
J. H. Krchovský
|
[Děsím se krůpějí, jež zbydou ve sněhu]
|
Děsím se krůpějí, jež zbydou ve sněhubojím se přemýšlet – krvácet na sníhzítra až rozmotám při trpkém úsměvuobvazy s otiskem mých dnešních básní Zítra, než rozmočím ztvrdlý chléb v kafáčimusím se ujistit o dnešní nocico bylo, přečtu si ze skvrny na fáči– z bolesti zůstane jen temný pocit Tak, jak čtou ze sazby pozpátku sazečijá denně převracím otisk své ránybásně jsou v podivném, neznámém nářečí– dá se jim rozumět jen když jsou psány...
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T3
|
T6
|
ARA
|
الشاعر سمر علوش
|
قصيدة كما يليق بحبهّن
|
(1)
ما كنتُ وحدي،
كلهنَّ عبرن بحرَ العمر
حتى انشقَّ عن زبدٍ
ولم يقبضن إلا الملح
من موجِ الحياةْ.
وكما يليقُ بحبهنَّ
اخترنَ أمر القلبِ
صدّقن الرؤى في أعذب الأحلامِ،
صدّقن الأغاني الحانياتْ.
لا شيءَ إلا الحبّ يفرحهنَّ،
تكفي قطرةٌ من نهرهِ
لتشفَّ عاشقةٌ كماء اللوزِ
أو أندى،
وتزهر فجأةً في راحتيها باقةٌ
من أمنياتْ.
لكأنهنَّ قصائد بالحبِّ
لا بالحبرِ
يكتبها رنينُ قلوبهنَّ
فإن عشقن يشف نورُ عيونهنَّ
كأنه الألماسُ،
لا يَخفى،
ولا يُخفي ضياهُ.
وإذا تدلى البوحُ
من أغصانِ حبٍّ
سوف يكفيهنَّ وعدٌ بالقصائدِ
كي يفتّحَ في ضفائرهنَّ فلُّ الشعرِ
مكتملٌ نَداهُ.
والحب يُبكيهنَّ،
يُبكيهنَّ ملء البحرِ
حين يمرُّ مثل الريح
في الشجر البهيِّ بعمرهنَّ
ويترك الأغصانَ عصفاً من خطاهُ.
**
(2)
وكأن جراح الكون نساءْ.
اللاتي نَبتْنَ كما الصفصاف
على أطرافِ الماءِ،
وظَلْنَ يظللنّ الأنهارَ
لئلا تحرقها شمسُ الأيام
ومتْنَ بلوعتهنَّ لشربة ماءْ.
الحزنُ وهنَّ
كمثلِ الصوتِ وتوأمهُ
في هدأة وادٍ،
هُنَّ وموعدُ حبٍّ
حتى آخر قطرة عمرٍ
مثل لقاء قطارٍ بالغرباءْ.
يحلمن بأن يسندن العمرَ
بظلِّ العشقِ
ويقطعنَ الخطوات إلى عتباتِ الحبِّ،
كما حوريات يبحثنَ
عن الفردوسِ
بصبر السفن على الأنواءْ.
يحلمنَ
إلى أن تنغرسَ الحسراتُ
كما جمرٍ
في أعينهنَّ،
فيسندن المتبقي من عمرٍ
بالصبر على خيبات رجاءْ.
يستيقظُ خيطُ الصبح
على نقراتِ أصابعنَّ
على باب الشرق المترنح نوماً،
يمسحنَ بماءِ الزهرِ
جناح يماماتِ الأكبادِ
إلى أن تدمعَ عينُ البيتِ
على قلبٍ
ينتظر رجوع النبضِ
مع الأبناءْ.
لا شيء كخيبتهنَّ
سوى خيبات الصدقِ
من الغزلِ المهدورِ
على ورق الشعراءْ.
لكأنَّ الحزن
وهنَّ
سواء.
(3)
لا... لستُ وحدي،
كلهنَّ كَبرنَ بالأحزانِ،
يُحسبُ عمر عاشقةٍ
بما ذرفته من دمعٍ،
ويُحسبُ طول قامتها
بما تركته في الطرقاتِ
من خيباتِ ظلٍّ مفردٍ،
لا شيءَ يُذكرُ بين ذاكرتينِ
من وجعٍ
سوى وجعٍ يطولُ.
لا شيء يُذكرُ،
غيرَ أن دفاترَ الأيام
شرفتُهنَّ في الليل الطويلِ،
وكلما مرَّ انتظارٌ خائبٌ
في بالهنَّ
يزيدُ جذع الحزنِ دائرةً،
وينقصُ من غدٍ دهرٌ،
ويهرم في احتفال النبضِ
قوسُ كمنجةٍ،
ويمرُّ صمتٌ خانقٌ
يمشي الهوينى،
مثلهُ موتٌ خجولُ.
لا شيء يرجى،
كلهنَّ عبرن في كتب الزمانِ
كمثل حرفٍ ناقصٍ،
لم تنزل الآياتُ يوماً
باسمهنَّ،
ولا نواقيسٌ تُدَقُّ
بكفهنَّ،
ولا يدٌ مسَّت
بلا شهواتها
دفأً بطيبة روحهنَّ،
وسوف يعبرن البقية
من تفاهات الزمان
كمثلِ برقٍ خاطفٍ
والكونُ يغرقهُ الأفولُ.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T3
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Hugo Salus
|
Die Stufe
|
Ich bin eine Stufe, die aufwärts führt,
Darüber der Priester zum Tempel schreitet;
Und bin eine Stufe, die abwärts führt,
Darüber sein Purpurmantel gleitet.
Ich bin aus Marmor, weiß und rein,
Und höre oft meine Schönheit loben
Und weiß, aus dem gleichen Marmorstein
Ist auch der ewige Tempel da oben.
Und daß ich's weiß ohne Sehnsucht und Neid,
Das ist mein Glück und ist mein Leid!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T3
|
T5
|
ENG
|
Helen Gray Cone
|
The Arrowmaker
|
Day in, day out, or sun or rain,
Or sallow leaf, or summer grain,
Beneath a wintry morning moon
Or through red smouldering afternoon,
With simple joy, with careful pride,
He plies the craft he long has plied:
To shape the stave, to set the sting,
To fit the shaft with irised wing;
And farers by may hear him sing,
For still his door is wide:
‘Laugh and sigh, live and die,—
The world swings round; I know not, I,
If north or south mine arrows fly!’
And sometimes, while he works, he dreams,
And on his soul a vision gleams:
Some storied field fought long ago,
Where arrows fell as thick as snow.
His breath comes fast, his eyes grow bright,
To think upon that ancient fight.
Oh, leaping from the strained string
Against an armored Wrong to ring,
Brave the songs that arrows sing!
He weighs the finished flight:
‘Live and die; by and by
The sun kills dark; I know not, I,
In what good fight mine arrows fly!’
Or at the gray hour, weary grown,
When curfew o’er the wold is blown,
He sees, as in a magic glass,
Some lost and lonely mountain-pass;
And lo! a sign of deathful rout
The mocking vine has wound about,—
An earth-fixed arrow by a spring,
All greenly mossed, a mouldered thing;
That stifled shaft no more shall sing!
He shakes his head in doubt.
‘Laugh and sigh, live and die,—
The hand is blind: I know not, I,
In what lost pass mine arrows lie!
One to east, one to west,
Another for the eagle’s breast,—
The archer and the wind know best!’
The stars are in the sky;
He lays his arrows by.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T3
|
ARA
|
الشاعر محمد الشوكاني
|
قصيدة بلى سوف ننجى شاكِرِين لِربنا
|
بَلَى سَوْفَ نُنْجَى شاكِرِينَ لِرَبِّنا
عَلَى مَا مَضَى مِنْها وَما كَانَ آتِيا
وكَمْ عَوَّدَ اللهُ الجَمِيلَ فَفَرَّجَ ال
خُطُوبَ وَقَدْ كانَتْ تُشِيبُ النّواصِيا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
FAS
|
مهستی گنجوی
|
رباعی شمارۀ ۱۰۸
|
من تازه گلی که نباشد خارش
یا بلبل خوش گو که بود غمخوارش
بازی که سر دست شهان جاش بود
در دام تو افتاد نکو می دارش
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر أبو العبر الهاشمي
|
قصيدة أَيهَا الْأَمْرَد المولع بالهج
|
أَيهَا الْأَمْرَد المولع بالهج
ر أفق مَا كَذَا سَبِيل الرشاد
فَكَأَنِّي بِحسن وَجهك قد أل
بس فِي عَارِضَيْك ثوب حداد
وَكَأَنِّي بعاشقيك وَقد أَب
دلّت فيهم من خلْطَة ببعاد
حِين تنبو الْعُيُون عَنْك كَمَا ين
قبض السّمع عَن حَدِيث معاد
فأغتنم قبل أَن تصير إِلَى كَا
ن وتضحى فِي جملَة الأضداد
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SPA
|
Franz Tamayo
|
Adonais (a la muerte del hijo)
|
(Fragmentos)
En torres de cristal campanas de oro
Repicaron el alba de tu muerte.
En estuarios de luz dio el sol su lloro.
No ya en violas de tristeza inerte;
Labró de lazulitas sus terlices
Y topacios la pena de perderte.
Gloria y dolor fundieron sus matices.
Tanta belleza y juventud perdidas
Desgarró entrañas cual sangrantes raíces.
Mas sobre un cielo de esperanzas huídas
Un júbilo sublime el aire henchía
Allende el sol, las tumbas y las vidas.
En duelo sacro y trágica alegría
Sus ruiseñores la noche que muere
Rezagó para gorjear al día.
¡Adonais! ¡Adonais!, que alegras
la sombra atea cual el gozo fuiste
¡Del día efímero que ya no integras!
De belleza inmortal era tu veste
Que arde un instante para ser eterna.
Corolas róscidas, frescor agreste,
Perlas del alba en tez de rosa tierna
Y un musitar de ninfas y de efebos
Hallo su tránsito en la senda interna!
Su cántara colmaba la esperanza
Cual de un vino letal, zumo de rosas
Que miel rosada endulza de añoranza;
Tal fue esa hora de cuitas tenebrosas
Henchida y vivo sol, para las almas
De amarte ufanas y en tu amor radiosas.
¿Por qué enturbiara el mar sus olas calmas,
Su reír de perlas escondida fuente?
Adonais soltó lirios y palmas.
Al aire como su último presente.
Aun el aura del júbilo se henchía
De haberle visto, hoy para siempre ausente!
Lámpara mágica la obscura vía
Doliente alumbra, si tras velo leve
De lágrimas ve el ojo todavía!
El cielo abejas y palomas llueve;
Como incensarios vivos mece el prado
Sus ramos trémulos de gualda y nieve.
Flores como ojos da la verde alfombra,
Hojas oyen tal vez, y alguien ausculta
Que otro sin faz Adonais le nombra!
Voces luchan de amor que amor propicia.
Llora un nardo: era un príncipe de fijo;
Fue un amante la rosa con delicia.
Paso algún dios efebo, el bosque dijo;
Y lejos un espectro moribundo:
¡Era un niño adorable y era mi hijo!
Adonais, Adonais, ya tienta
Dosel de estrellas tu cabeza libre.
Tal vez ya tocas el zenit que asienta.
Calmo, al verte lloraba el mar sin guía.
Desde que hay mar, el mar todo es lamento,
Y eran noche y mar lúgubre armonía.
¡Que residuos de estrella! ¡Que resabios
de amor! ¡Que halo de luz cercó las cosas!
Nadie aun culpo a la Parca y sus agravios.
Sus torres de cristal de la montaña
Blanden campanas de oro de la vida
Que tañen no al ayer sino al mañana.
Adonais, Adonais, convida
Ya un nuevo día al inmortal ensueño
De vivir sin adiós ni despedida.
La que fue pena, es gloria de perderte
Por siempre vivo en la belleza eterna
Y en juventud triunfal por siempre fuerte.
Mas tú en inmortalidad un sol canoro,
Forma inmortal, el habito incesante,
¡Milagro vivo, inmaterial tesoro!
La primavera es mas que primavera
Donde la dicha dura y nunca pasa,
Y es como un mar sin fondo y sin ribera.
Al alma fiel instantes son edades
Y en su breve pupila hay universos:
Solo fue negra pesadilla el Hades.
En torres de cristal campanas de oro
Con voz que dice: ¿Adonais no ha muerto?
Guarde la tierra este pregón de coro:
¡Ya solo el canto de la lira es cierto!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
ENG
|
Ingelow, Jean
|
NOW WINTER PAST, THE WHITE-THORN BOWER.
|
Now winter past, the white-thorn bower
Breaks forth and buds down all the glen;
Now spreads the leaf and grows the flower:
So grows the life of God, in men.
Oh, my child-God, most gentle King,
To me Thy waxing glory show;
Wake in my heart as wakes the spring,
Grow as the leaf and lily grow.
I was a child, when Thou a child
Didst make Thyself again to me;
And holy, harmless, undefiled,
Play'd at Thy mother Mary's knee.
Thou gav'st Thy pure example so,
The copy in my childish breast
Was a child's copy. I did know
God, made in childhood manifest.
Now I am grown, and Thou art grown
The God-man, strong to love, to will,
Who was alone, yet not alone,
Held in His Father's presence still.
Now do I know Thee for my cure,
My peace, the Absolver for me set;
Thy goings pass through deeps obscure,
But Thou with me art gentle yet.
Long-suffering Lord, to man reveal'd
As One that e'en the child doth wait,
Thy full salvation is my shield,
Thy gentleness hath made me great.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
丘元武
|
清平驛
|
雕牆高築是誰家，
擁護山城遍赤霞。
故部石臺春度曲，
新營板屋夜吹笳。
空傳虎拜離宮柳，
不記龍巡上苑花。
十載南人憑弔歇，
書生簪筆夕陽斜。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
POR
|
Juvenal Bucuane
|
O minuto que vem
|
Há medo
leio-o
nos rostos dos homens
medo do minuto que vem (?)
Que grande desgraça traz
o minuto que vem?
................................................................
Leio medo
nos rostos dos homens,
rostos que não falam,
mas têm nessa voz muda
o latejar do enigma que emprenha o minuto que vem!
................................................................
Criemos uma canção, homens,
criemos uma canção de luta e de amor
que será de triunfo
no minuto que vem,
sobre o medo e a resignação!
...............................................................
Cantemos sobre o medo
do minuto que vem!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T3
|
T4
|
ZHO
|
无涯
|
拾雨为诗
|
雨尽情地落吧，在窗外，
看着雨水划破悠悠的记忆
与我不谋而合
我仅仅是看
看一眼雨这一件古老的用具
我要用它
取代悲剧的银器
我的味觉泡在
与上帝同居的茶水里
一碗贫瘠的水
拒绝了所有与雨有关的风景
而水有如我一生的迟暮
被幻觉蒙住眼睛的人
只能听见难以言表的声音
下雨的时候
哭的声音一般都很深刻
在我看不到的地方
水涉及到偶尔的爱情
一杯淡茶饮尽
我想要褪掉时间的湿衣逃遁
以弃水而去的王者风范
当我尚未意识到这一切时
外面已经晴了，雨水只是诱饵而已
我已经做好了一桌饭菜
捡起一首雨的诗
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T3
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعر الحسن الواحدي
|
قصيدة أبي
|
إذا نَاديْتُ يا أبَتِي
سَرَى شَهْدٌ عَلَى شَفَتي
وَشاعَ النّورُ في جسَدي
وفاضَتْ بالشّذا رِئَتي
وَروحي مُلّئَتْ فرَحًا
بِغيْثِ الرّحْمةِ ارْتَوَتِ
وإنْ أبصَرْتُ طلْعَتَهُ
زَهَتْ عيْني بِما رَأَتِ
أطالَ اللهُ عُمْرَ أبِي
وَتلْكَ أعزُّ أمنيَتِي
سَأحْيَا في كفالَتِهِ
أميرًا وسْطَ مَمْلَكتي
حَبَاني اللهُ مَنْ عظُمَتْ
بهِ الأفضالُ في الْهِبَةِ
أبي يَا دُرَّتي الأغْلَى
ويا أنْسي وَتسْلِيَتي
أبي يا خيْرَ مَنْ نطَقَتْ
بهِ الشّفَتَانِ في دَعَةِ
رعَاكَ اللهُ ما خفَقَتْ
عروقي خفْقَ أجْنِحَةِ
فأنْتَ الشّمْسُ إنْ سَطَعَتْ
تنيرُ الْكَوْنَ إنْ بَدَتِ
وأمْرُ الله أنْ بَرُّوا
بِنبْعِ الْحُبِّ والثِّقةِ
أحبُّ أبي..أحبُّ أبي
أعيدُ... وَلَوْ إلى الْمِئَةِ
ستبقى يا أبي علَمًا
جميلَ السّمْتِ والسِّمَةِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
賈泳
|
題安生僧寺
|
重來已是五年游，
憂患相仍欲白頭。
翻羨亭亭兩竒樹，
不知風雨過春秋。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
JPN
|
慈伝
| null |
とはれしな いつくをみちと まとふまて われさへみつる にはのしらゆき
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
朴撝謙
|
次不憂軒吟
|
香雨初晴淡淡雲，
花間置酒謝東君。
子規夜半來啼血，
偏向幽人暗訴云。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
PAN
|
پیلو
|
صفحہ ۱
|
گھر کھیِوے دے صاحباں ، جمی منگل وار
ڈوم سوھیلے گاوندے ، خان کھیِوے دے بار
رج دُعائیں دِتیاں ، سوھنئیں پروار
رل تدبِیراں بدھیِاں ، چھیل ہوئی مُٹیار
صاحباں نال سہیلیاں ، کُوڑی رِیسی کار
گھر ونجھل دے مرزا ، جمیاں کرڑے بار
جنم دِتے مائی باپ نیں ، رُوپ دِتا کرتار
ایسا مِرزا سور ماں ، کھرلاں دا سردار
صاحباں پڑھدی پٹیاں ، مِرزا پڑھے قُرآن
وِچ مسیت دے لگیاں ، جانے کُل جہان
نہ مار قاضی چھمکاں ، نہ دے تتی نوں تاء
پڑھنا ساڈا رہ گیا ، لے آئے عشق لکھا
صاحباں گئی تیل نوں ، گئی پساری دے ہٹ
پھڑ نہ جانے تکڑی ، ھاڑ نہ جانے وٹ
تیل بھُلاوے بھُلا بانیاں، دِتا شہت اُلٹ
ونج گوائے بانیِاں ، بلد گوائے جٹ
تن سے نانگا پڑ رہیا، ہو گئے چوڑ چپٹ
مِرزے صاحباں دی دوستی، رہ سی وِچ جگت
گھر توں صاحباں ٹر پئی ، کرکے پڑھنے دی نیت
قاضی ساڈا مر گیا ، سنی پئی مسیت
تُوں سُن کر موں باہمناں ، کدے نہ آئیوں کام
گھوڑی دیاں تیرے چڑھن نوں، کاٹھی سنے لگام
ہتھاں دِیاں دیواں چُوڑیاں ، سونا کر دی دان
جھوٹی دیاں دُدھ پین نوں ، ہل دی زمین انعام
جد تک جیوے صاحباں ، رکھے تیرا احسان
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
JPN
|
師平
| null |
ちとせとも かきらぬきみか ともなれは まつもはなさく はるやかさねむ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
沈花末
|
Monterey之三
|
风吹过来，语气冰冷
其实这是七月中
我从亚热带衣柜翻拣出来的
冬季白色夹克竖高着红毛线领口
此时也有些微暖意
当冰冽的液体摇动
这个只有你和我的夜空
迷离的灯火降落在水面上
没有看得见的帆影
和平的海上
没有不能继续的话题
让结局仍然隐藏于黑暗
当然我不曾因此悲伤过
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر علي الليثي
|
قصيدة يَا فُؤَدى استَرح فَمَا الشَّأَنُ إلاَّ
|
يَا فُؤَدى استَرح فَمَا الشَّأَنُ إلاَّ
مَا بِه مَظهَرُ القَضَاءِ تَنَزَّل
رُبَّ سَاعٍ لحَتفه وهوَ ممَّن
ظَنَّ بالسَّعى للعُلاَ يَتَوَصَّل
قَدَرٌ غَألِبٌ وَسرُ الخَفَايَا
فَوقَ عَقل الأريب مَهمَا تَكَمَّل
غَايةُ العَقلِ حَسرَةٌ وعقَالٌ
واللَّبِيبُ الذَّكُى مَن قَد تأَمَّل
كَيفَ نَنسَى وَحَادثَاتُ اللَّيَالى
فاجَأَتنَا بكَارث لَيسَ يُحمَل
أَذهَبَت أنفُساً وَغَالَت نَفيساً
وَذَوَى مَربَعُ الحُظُوظ وَأمحل
وَإذَا المرءُ كان بالوَهم يَبنى
فَخيالُ الظَّنُون مَا قَد تَمَثَّل
وَيحَ قَومٍ سَعَوا لإدرَاك أَمرٍ
دُون إدرَاكه الجبالُ تُزَلزَل
مَا أَصَرُّوا عَلَيه إلاَّ أَضَرُّوا
بأناس مننابهٍ أَو مُغَفَّل
ذاك يَسعَى على التَّقيَّة خوفاً
وسوَاهُ يَسعى لِكَيما يُجَمَّل
لو أصابُوا الرَّشَادَ عندَ ابتِدَاءٍ
كانَت الغَايةُ الجَمِيلةُ أَمثَل
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
閭丘泳
|
次袁說友巫山十二峰二十五韻
|
舟行觀山無定姿，
篷底兀坐真兒癡。
層崖複嶺正雜遝，
平岡橫阜俄逶遲。
晴嵐參天固競秀，
深崖挺石尤多奇。
遥岑浮眉綠點點，
飛瀑懸劍鋒差差。
飽聞巫山妙天下，
今誦公詩如見之。
蓬仙來應人間世，
妙齡便有聲名隨。
日談經術輔主聖，
久領國計嗤駑疲。
共推經邦濟川楫，
暫建分陝元戎旗。
百城聽命仰賜履，
三邊制勝如籌帷。
長江高唐神女峽，
萬里昆崙分一枝。
峯巒森立入霄漢，
塔廟選勝居高低。
響山猨啼聲若嘯，
迎棹鴉舞來如嬉。
金母分畀神靈職，
孰云朝暮陽臺爲。
琅函蘂笈發天秘，
贊禹治水唐虞時。
英辭一洗千載陋，
寫之琬琰宜在茲。
人思傳本快先睹，
蔡邕石經車馬馳。
北暢威名被沙漠，
西奠夷落連黔施。
帝遣雲軿鎮南極，
祠宮姑寓江之湄。
湘君時過鼓瑶瑟，
宓妃豈復揚蛾眉。
金關已侔坐少廣，
丹經孰授踰期頤。
野人塵容粗知學，
素守亦復涅不緇。
朅來乘軺職飛輓，
兩見祈穀歌噫嘻。
疲氓崎嶇上轉粟，
舊業荒落南窺嶷。
勞生屢已度劍棧，
清游頗念登峨嵋。
從今嵩高雅頌手，
那數韓子南山詩。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
CES
|
Ronaj, Gabriel
|
BLATOUCHU.
|
Mně dlouho bylo záhadou,
proč za tou naší zahradou
mě květ blatouchu láká?
Již vstává, ač sníh v úvalech,
ač cítit ještě mrazu dech
a řídkým zjev je ptáka.
Dí, sestřička že fialka
je větší mrazů nedbalka,
prý dávno v nebe hledí – –
Však, bratře můj, ta v zákoutí,
kde severák jí nermoutí,
kdes ukrčena sedí.
Tam teplý dech jí zahřívá,
i slunce lázeň zářivá,
i lístek s keře spadlý,
a kvítek růže voňavý,
jenž dýchal sladké pozdravy,
k ní padl v létě svadlý.
Ty v bahnech stojíš, ve vodách,
kde v noci závoj mlh se táh
tak studený, až k smrti.
Jak můžeš zlobě odolat –
jed, který cítíš vzduchem vlát,
tvé žití nerozdrtí?
Mně nutí k žití rozkoše,
jež tekou země po ploše
a vstupují mi v tělo,
a slunce paprsk zlatistý,
jenž padá na mé na listy
a celuje mě v čelo.
To, bratře, zváží severák,
jenž za to má, že je čtverák,
když dechne na tě mrazem,
když přepadne tě za nocí
a drsnou barbara mocí
tě tiskne v ledy na zem.
Což mrazy, jež tě přepadnou,
což sněhy, jež snad napadnou,
což zloby mně všech světů?
Já k slunci hledím do nebe,
je ssaji, hltám do sebe,
je piji v kalich květů.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
JPN
|
天智天皇
| null |
あさくらや きのまろとのに わかをれは なのりをしつつ ゆくはたかこそ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Prešeren, France
|
Tak kakor hrepeni oko čolnarja
|
Tak kakor hrepeni oko čolnarja
zagledat vajni zvezdi, Dioskuri!
kadar razgraja piš ob hudi uri,
ko se tepo valovi, grom udarja –
zakaj, ak vajnih zvezd zasije zarja,
vetrovam Eol koj zaklene duri,
po morji, po razjasnjenem azuri
kraljuje mir, potihne šum viharja –
tak, draga deklica! zvezd tvojih čakam,
tako in bolj še čakam hrepeneče,
oči zagledat tvojih svitle žarke;
zakaj, ak ti reko bežat oblakam,
ak še tako vihari jeza sreče,
nebo se koj zvedri krog moje barke.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
鄭伯英
|
和清卿雪溪泛舟晚登華蓋亭
|
滿江風雨釀清愁，
坐嘯烟波一葉舟。
目送飛花千里去，
身隨空碧一鷗浮。
兜羅世界成游戲，
欸乃聲中自唱酬。
試問剡溪回棹客，
可能乘興上南樓。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
LZH
|
釋師體
|
頌古十四首
|
桃花零落眼方開，
自謂風流孰可陪。
叵耐玄沙忒偏黨，
却來醉後便添盃。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
HIN
|
Anita Sudhir Akhya
|
2. नदी (उल्लाला छंद)
|
भूतल पर जलधार का,स्त्रोत झील हिमनद रहे।
सरिता तटिनी शैलजा,नदी नद्य इसको कहे।।
नदियाँ जीवन दायिनी,जल जीवन आधार है।
मातु सरिस सब पूजते,ये संस्कृति का सार है।।
कहीं जन्म ले बह चली,नीर जलधि में भर रही।
विकसित होती सभ्यता,लालन पालन कर रही।।I
रूप सदानीरा रहे,या बरसाती रूप हो।
अविरल अविरामी चलें,भरा धरा का कूप हो।। *उत्तर प्रदेश की नदी* धार्मिक महत्व को रखें,उत्तर प्रदेश की नदी।
ग्रंथों में गाथा लिखे ,बीत गयी कितनी सदी।।
गंगा यमुना गोमती,नदी प्रमुख है शारदा ।
चम्बल वरुणा घाघरा,सभी मिटातीं आपदा।। *गंगा* प्रमुख नदी है देश की,गोमुख उद्गम जानिए।
पंच प्रयागों से बनीं,पावन गंगा मानिए।।
आकर फिर ऋषिकेश में,चलतीं हरि के द्वार अब।
गढ़मुक्तेश्वर कानपुर,चलीं इलाहाबाद तब।।
यमुना से संगम किये,स्वागत काशी घाट में।
मिले मोक्ष का द्वार फिर,भव बंधन की काट में।।
खाड़ी है बंगाल की,सुंदरवन डेल्टा रहा।
कपिल संत का धाम है,तीर्थ गंग सागर कहा।।
देवनदी शुभ गंग को,रखें स्वच्छ हम आप सब।
औषधि गुण भंडार से,करना है उपचार अब।। *यमुना* नदी सहायक गंग की,व्रज की यमुना जानिए।
उद्गम यमुनोत्री रहा, संगम गंगा मानिए ।
सूर्य देव की नंदिनी,मृत्यु देव् यम भ्रात हैं।
कालिंदी तन मन बसीं ,व्रजवासी की मातु हैं।।
दिल्ली मथुरा आगरा,नगरों को पावन किया ।
क्षेत्र इटावा कालपी,जल जीवन इनको दिया।।
नहीं प्रदूषित कीजिये,ये कृषि का आधार है।
विकसित जल परियोजना,औद्योगिक विस्तार है।।
वल्लभ मार्गी लिख रहे,यमुना के गुणगान अब ।
घर घर गूँजे कृष्ण फिर, गाथा नदी महान अब।। *गोमती* वशिष्ठ महर्षि की सुता, वेद पुराणों ने कहा।
पापनाशिनी गोमती,मूल तत्व आस्था रहा।।
उद्गम पीलीभीत में,कैथी में गंगा मिली।
कितने कंटक मार्ग में,अविरल अविरामी चली।।
रावण वध का पाप था,स्नान किये प्रभु राम तब।
मुक्ति मिली थी पाप से,धनुष किये थे शुद्ध जब।।
मान *धोपाप* का बड़ा ,गंग दशहरा जानिए।
स्न्नान ध्यान करिये यहाँ,शुभ फलदायक मानिए।। *रामगंगा* नदी सहायक गंग की,नाम रामगंगा कहे।
गैरसैण तहसील में,दूधातोली से बहे।।
चली कुमायूँ क्षेत्र से,दक्षिण पश्चिम ओर अब।
खड़ोगार आकर मिली,दूनागिरि के छोर तब।।
देवगाड़ से नीर ले,जिम कार्बट उद्यान में।
जिला बिजनौर से चली,पहुँची फिर मैदान में।।
बाँध नदी पर बन गया,पनबिजली उत्पाद है।
खोह नदी संगम हुआ,जिला मुरादाबाद है।।
आकर के कन्नौज में,नदी गंग से आ मिली।
जलविद्युत परियोजना,से सिंचाई कर चली।। *शारदा* नदी महाकाली कहें,मैदानों में शारदा।
कालापानी स्थान से,चली मिटाने आपदा।।
मंदिर काली मातु का,लिपू लीख दर्रा रहा।
देवि नाम पर नाम रख,फिर काली गंगा कहा।।
हिन्द और नेपाल की,सीमा चिन्हित कर रही।
बाँध टनकपुर योजना,जल सिंचाई भर रही।।
नया नाम सरयू पड़ा,बहराइच में लोग अब ।
बलिया में गंगा मिली,उत्तम फल का भोग अब।।
बहराइच में नाम अब ,सरिता सरयू जानते।
बलिया में गंगा मिली,द्वार मोक्ष का मानते ।। *सरयू* वेदों में उल्लेख है,नदिया ये प्राचीन है।
नगर प्रभो का है बसा,सभी भक्ति में लीन हैं।।
बहराइच से नाम ले,रामप्रिया सरयू कहे ।
मोक्षदायिनी ये नदी,नगर अयोध्या में बहे।।
पतित पावनी घाघरा,इसका दूजा नाम है।
प्रभो विष्णु के नेत्र से,निकला पावन धाम है।।
पाप मिटाती ये नदी,ऐसा कहते लोग हैं।
स्नान दान जप तप करें,उत्तम जीवन भोग है।।
प्रमुख सहायक रापती,गोरखपुर तक बह चली।
संगम गंडक से हुआ ,छपरा में गंगा मिली।। *चंबल नदी* बारहमासी शैलजा,उद्गम जानापाव है।
चम्बल नदिया बह चली,यमुना इसका ठाव है।।
कोटा राजस्थान से,मन्दसौर रतलाम को।
भिंड मुरैना को चली,पाँच नदी के धाम को।।
जलप्रपात चूलिया बना,तीन प्रदेशों से बहे।
गाँधी सागर बाँध है,कामधेनु इसको कहे।।
चम्बल मामा शकुनि का,खेल यहाँ चौसर हुआ।
प्रथम नदी शापित रही,इसे न कोई फिर छुआ।।
नीर स्वच्छ बीहड़ नदी,जनसंख्या कम है यहाँ।
मुक्त प्रदूषण से रही,इतिहास अद्भुत वहाँ।। *प्रदूषण* नदी प्रदूषित मत करें,यह जीवन आधार है।
धोते हैं क्यों पाप सब,स्वच्छ नीर अधिकार है।।
माटी को बाँधे जड़ें, रोके मृदा कटाव को।
स्वच्छ नदी की तलहटी,रोके बाढ़ बहाव को ।।
बाढ़ और सूखा बने ,जीवन में अभिशाप जब।
कहे नदी की धार फिर ,जतन करो मिल आप सब।।
करें समापन लेख का,उत्तम अनुभव ये रहा।
जीवटता संदेश दे,गति को ही जीवन कहा ।।
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
RUS
|
Кошкаров Сергей Николаевич
|
Война зверей
|
Чтобы войну успешней повести
С соседями — Овцами,
Лисицы хитрыя решились дружбу завести
С Волками.
Сошлись... Союз друг с другом заключен;
И вот зверей собравшись стая
Голодная и злая,
Пошла вдруг на Овец... Раздался крик и стон —
Беда Овцам! Им всюду бой кровавый...
Лисиц оставив позади,
Шли Волки храбро в переди
И резали Овец - Волкам хотелось славы!
Вот громкая окончена война;
Шумят победно знамена;
Хвала Волкам! Им есть чем похвалиться!
Но вот пришла пора добычей поделиться...
Сошлися Волки все, друг другу говорят:
«Давайте-ка, друзья, поделимся добычей?»
Глядят:
А от овец лишь косточки торчат.
И нет Лисиц, а виден только след лисичий...
И Волки в поле том,
Где славу громкую стяжали,
Победу справя над врагом. —
Сухия косточки глодали!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر المالحي زهير
|
قصيدة حرف يستجير
|
تاللّه لا بَين البيان بمقصدي
قد راق حرفٌ يستطيب بأبجدي
يا بئس جرف قد ذوى مستبعدًا
موروث حرفٍ بين قفرٍ مُبْعَدِ
له قد ذوى ظلم الأوائلِ وانحَنى
عِظمًا له وهم الملوك الْمُربد
ما رقَّ إلاَّ مشفقًا له خافقٌ
ما بالُ بوحٌ فيك كمِّمَ باليد
مذ كان بين الأفْق ملكُكَ ماثلٌ
يزهو ونَسْلك بالفصاحة يقتدي
ما حام شبرًا فوق قمّة عرشه
لغو ولا سنَّ الهراء بمعْهد
يكفيك فخْرًا أن فيصلك الَّذي
في العُجم لم يلق الهَوان فيعْتدي
بل شدّ في ندب النّوائحِ معلمًا
يلقي اللوائح في الغبار الأسْود
دهرا أبى معناه يشحَذ همَّة مذ
حاد عن رشد وضاع بمنجد
قربان رجسٍ للبذاءة والغَوا
سُفكَت شمائِله العُراة بمعبد
لبيك راوِيها ومانحُ شأوِها
حُسنًا ترنَّح كالغزال الأجيد
في كل كرٍّ للنوازل لم تذرْ
نصْحا ولا أفِكت بدين مُحمد
إن قلت صه إن جلت فيه مبتغٍ
إطراء حُسن خرّ وصفُك سيِّدي
تعلو على الغايات لا يعلُو بِها
شأن بذيءٌ ذا يُحاك لمقْصد
ضاد على الأضْداد أصبح سرُّها
بالبوحِ يطفُو فوق جَفن المِرود
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعر الخطيب الأعمي
|
قصيدة شَكَوتُ إِلَيهِ بِفَرطِ الدَنَف
|
شَكَوتُ إِلَيهِ بِفَرطِ الدَنَف
فَأَنكَرَ مِن عِلَّتي ما عَرَف
وَقالَ الشُّهودُ عَلى المُدَّعِي
وَأَمّا أَنا فَعَلَيَّ الحَلِف
فَجِئنا إِلى الحَكَمِ الأَلمَعِي
يِ شَيخِ المُجونِ وَقاضي الظَّرَف
وَكانَ بَصيراً بِحُكمِ الهَوَى
وَيَعلَمُ مِن أَينَ أَكلُ الكَتِف
فَأَجلَسَنا ثُمَّ أَوما إِلَيَّ
وَقالَ الشُّهودُ عَلى ما تَصِف
فَقُلتُ لَهُ أَدمُعِي شاهِداتٌ
فَقالَ إذا شَهِدَت تَنتَصِف
فَفاضَت دُموعيَ مِن حُبِّهِ
كَمِثلِ السَّحابِ إِذا ما تَكِف
فَحَرَّكَ رَأساً إِلَيهِ وَقالَ
دَعُوا يا مَهاتيكُ هذا الصَّلَف
كَذا تَقتُلونَ مَشاهيرَنا
إِذا ماتَ هذا فَأَينَ الخَلَف
وَأَوما إِلى الخَدِّ أَن يُجتَنى
وَأَوما إِلى الرِّيقِ أَن يُرتَشَف
فَلَمّا رَآهُ حَبيبي مَعي
وَلَم يَختَلِف في الهَوى مُختَلِف
أَزالَ العِنادَ فَعانَقتُهُ
كَأَنِّيَ لامٌ وَإِلفي أَلِف
وَظَلتُ أُعاتِبُهُ في الجَفا
فَقالَ عَفا اللَّهُ عَمّا سَلَف
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.