language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
ARA
|
أبو هاجس العنسي
|
قصيدة في شارع الحب سرت اسئل 2018
|
في شارع الحب سرت اسئل
عن الذي طول الغيبه
قالوا حبيبك قد اتبدل
وحب واحد قدو شيبه
تاعب قوي فوق هذا احول
بس الزلط ماليه جيبه
فقلت يا اهل الهوى مفعل
ياقهر قلبي وياعيبه
هل به لجرح الاحبه حل
ولا الوفي يقتله طيبه
قالولي اصبر واتحمل
والعيش والملح عيجيبه
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Giovanni Boccaccio
|
[XXIV]
|
Diana, gli aspri fuochi temperante
con le sue onde, e con arco protervo
chi la volesse offender minacciante,
indarno mai di quel non tira nervo
ver chi le spiace, sì come Atteone
il sentì tristo, convertito in cervo.
Con dritta lista a ciascun sua ragione
di dar le piace, e fa sì che Astrea
giusta non fa d'alcuno eccezione.
Chi segue i suoi piacer convien che stea
a tal dover con l'animo subietto:
che quel ch'a sé non vuol altrui non dêa,
seguendo sempre in sé il viver retto
sanza offender altrui, ognor rendendo
a ciascun quel ch'è suo con sano effetto.
Costei, di spada armata, in man tenendo
giusta balluca, graziosamente
l'umile exalta, il superbo premendo.
Quando costei è nel mondo possente,
la matta cupidezza e disfrenata,
madre di brighe e di quistion movente,
è sì da lei col suo valor recata
che' termini non passa del dovere
che del passar non sia tosto purgata.
E se la gente che vive, in calere,
come conviensi, l'avesser, già mai
nullo s'avria con ragion da dolere.
Ma i dolenti che ad etterni guai
disposti sono e ogni dì più presso
si fanno a que' che lor saran sezzai,
al barattare occulto ognuno è messo,
in voce aperta chiamando costei
che di ciel nota di ciascun l'eccesso;
la quale a tempo ancor verrà, con lei
l'ira di Giove scendendo focosa,
e sanza aver pietà punirà i rei.
E giusto è che chi lei graziosa
non ha voluta, con aspra vendetta
crudel la senta sopra sé crucciosa;
e io la cheggio sì che chi l'aspetta,
benigno goda; e gli altri tribolati
da crudi affanni muoian con lor setta,
lasciando in pace qui poi i beati.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T5
|
T4
|
T4
|
ITA
|
Tommaso della Gazzaia
|
Chi ’n questo mondo vuol montare a stato
|
Chi ’n questo mondo vuol montare a stato
Or facci di bugie buon bacinetto,
E di lusinghe la lamiera al petto,
Di piagentare facci buon mercato,
Di vestimenti sia ben addobbato,
E prenda ogni fatica con diletto,
E garantisca a ciascun il suo detto,
Tenga col vincitor l’esser piagato,
E non si curi far d’ogni erba un fasso,
Purchè la piva facci stare inflata,
D’esser troppo reale infinga e lasso,
E così ’l viver trapassi a giornata,
Non spenda il suo co’ poveri del passo,
Ma a chi li rende il soldo per derrata.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
HIN
|
Zahir Ali Siddiqui
|
तैरने दो मुझे
|
तैरने दो मुझे
डूबने के भय से
निजात पाऊँगा
हाथ-पैर चलाकर
तैरना सीख जाऊँगा।।
लड़ने दो मुझे
हार के की दहशत से
जीत जाऊँगा
गिरकर उठने से
लड़ना सीख जाऊँगा।।
खेलने दो मुझे
डर के काल को
बेहाल कर दूंगा
हार से लड़कर
खेलना सीख लूँगा ।।
बहने दो मुझे
दशाओं से लड़कर
दिशा बदल दूंगा
बाधा को तोड़कर
बहना सीख लूँगा ।।
लिखने दो मुझे
कलम की धार से
बुराई समेट दूँगा
फिज़ा को सींचकर
लिखना सीख लूँगा ।।
खोजने दो मुझे
अंधकार से दूर
कुकृत्यों को मार दूँगा
ग़ायब क़िरदार को
खोजना सीख लूँगा ।।
देखने दो मुझे
आँख से पट्टी हटा
बदला रूप बदल दूँगा
आत्म मंथन कर
देखना सीख लूँगा ।।
प्यार करने दो मुझे
कांटे से गुज़र कर
कली को सींच लूँगा
लहू के कतरे से
प्यार की शाख दूँगा ।।
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر هاشم كمال الدين
|
قصيدة الحمد لله الذي تفردا
|
الحمد لله الذي تفردا
بأنه ليس له من مبتدا
ولم يكن له انتهاء يعرف
ومن بأوصاف الكمال يوصف
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Vincenzo Monti
|
LXXIV. ALL'AMICA.
|
Finchè l'età n'invita,
Cerchiamo di goder:
L'aprile del piacer
Passa e non torna.
Grave divien la vita,
Se non ne cògli il fior:
Di fresche rose Amor
Solo s'adorna.
A che vantar, mia cara,
Del cor la libertà?
Cotanta vanità,
Ben mio, disdice.
I nostri cuori a gara
Lasciamo delirar:
Chi sa fervente amar
Solo è felice.
Fonte d'affanni e pianti
Si grida Amor, lo so:
Tu non pensarlo, no;
Sgombra il sospetto.
Per due fedeli amanti
Tutto tutto è gioir,
Nè destasi un sospir
Senza diletto.
Più sei bella, più devi
Ad Amor voti e fè:
Della beltade egli è
Questo il tributo.
Amiam, chè i dì son brevi:
Un giorno senza amor
È giorno di dolor,
Giorno perduto.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Ewald, Johann Joachim
|
An den Fabull
|
Du spottest über den Voltair
Und bist von aller Einsicht leer?
Daß ein Voltair dein Lob entbehrt,
Fabull! ist er vollkommen werth.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
潘志伊
|
題存石草堂
|
名園逈塵域，
參差開石林。
丹梯襲曉光，
碧嶂含夕隂。
昔自鬱林來，
置此閒幽襟。
緬彼巨靈跡，
宛在梧江潯。
夫子肯堂構，
誅茅面雲岑。
棲巖意已逺，
陟岵思逾深。
摳衣縁磴道，
拭目見嶔崟。
兹言懷仰止，
誰謂愜登臨。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
FRA
|
François Coppée
|
Innocence
|
Si chétive, une haleine, une âme,
L’orpheline du porte-clés
Promenait dans la cour infâme
L’innocence en cheveux bouclés.
Elle avait cinq ans ; son épaule
Était blanche sous les haillons,
Et, libre, elle emplissait la geôle
D’éclats de rire et de rayons.
Un bon vieux repris de justice
Sculptait pour elle des joujoux ;
L’ancien crime et le jeune vice
L’avaient prise sur leurs genoux ;
Et, rappelant la mandragore,
Qui fleurit au pied du gibet,
Elle était plus charmante encore
Le jour qu’une tête tombait.
François Coppée
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T3
|
SPA
|
Luis Alberto Ambroggio
|
Canción a los elementos
|
A Moraima de Semprún Donahue
Muchacha, Alberta, extrae la poesía de los átomos.
Descubre, por ejemplo, las notas del canto del agua,
porque en cada gota, el agua es vida de un mar,
de un gigante verde, de tigres veloces,
de pueblos peregrinos, guerreros e ilusos;
y porque decir agua es casi beber,
y en su ínfimo y transparente grano
vives la humedad perfecta del engendro,
un beso líquido de amante y madre.
Cristaliza, luego, una mariposa capturada al azar
para que poseas en las manos más que alas
de un tiempo o de un espacio pasajero,
y recojas un vuelo que siga volando
en los ojos y en los versos libres del aire.
Di, muchacha, todo y sin esfuerzo;
como cuando pronuncias el aire
y respiras la libertad que también es un átomo.
Si las musas del siglo XXI
inspiraran los laboratorios amarrillentos de poetas
para que descifren en deliciosos zumbidos
su belleza meritoria
el servicio absoluto
de estos incondicionales elementos
acaso podríamos darles las gracias
como se merecen.
Las gracias son como los besos
y el beso una manera de recordar.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T6
|
T1
|
T1
|
BUL
|
Дерин Рийс-Джоунс
|
Косата на баща ми
|
Понеже надигала се бе като побойник преди свада;
понеже е по-бяла от кълбо дантела или сняг на клон;
понеже на младини била е кестенява, даже черна;
понеже неизлечимо е безгрижна —
това, което у Сасон нарича се „естествен вид“;
понеже е устоявала на гелове, лосиони, брилянтин, помади;
понеже са я фотографирали, осмивали,
разхвалвали, приглаждали назад;
понеже говори със езика на всяко непокорство;
понеже е преживяла варварството на бръснари и на майка ми;
понеже е усмирявана с каскети,
бейзболни шапки, камуфлажни кепета;
понеже напомня някак за пират, или пък адмирал,
тя предавател е на напрежение, цивилен полицай,
военен самолет е, парашут и индианец от племето Чинук.
Понеже тя е сол по клепката, оставена току-що от морето;
понеже я обичат много от жените във квартала
и свирка е на борда, прозвучала на най-отбрани параходи.
Понеже няма как да кажем за купичката с мюсли,
която тя му дала през медения месец.
Понеже мисълта й е като светлината бърза — диря еластична
на падаща звезда. Тя никому не е слуга.
Понеже нищо няма да кажем за Далила и Севилия;
тя е чакълена пътека и пързалка във едно.
Тя кадифе е, също еполети. Тя изгрев е, и залез.
О, косата на баща ми! Герой е невъзпят!
Но заради болестта, или лека за нея,
тя по възглавницата като ангелска е разпиляна:
кичури дълги, бели, напомнящи крила,
или криле, дълги и бели, на коси подобни.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
沙汝礪
|
兌運歌為無為守紹渠何公賦
|
濡須九月閒人少，
舟車絡繹鳳陽道。
運米中都給羽林，
萬竈全資一州飽。
陸地無倉吏不收，
風吹雨濕民懷憂。
米若浥爛倍徵急，
富者賣田貧賣牛。
六詔何公官鳳倅，
目擊民艱思釋累。
中都亦有解北漕，
遠輸河濟民劬勞。
易地兩宜人莫講，
兩地呻吟天聽高。
一時天子選循良，
拜公太守臨州堂。
鳳民濡民皆赤子，
計令易地輸倉箱。
兌運殷勤訴民苦，
公牘上陳幸報可。
兩郡疲民就便宜，
萬口歡呼公活我。
濡民舟出花林津，
往返不過半日程。
昔何勞苦今何逸，
轉移只在賢侯心。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
杜環
|
題畫
|
每愛江山趣，
停杯看畫頻。
千峰青不㫁，
萬里碧無垠。
雲樹參差晚，
鷗波浩蕩春。
扁舟何處客，
飄泊正愁人。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
余承恩
|
荅草池約汎蓉溪
|
春来花鳥總闗情，
夜雨愁聽不到明。
怪殺主人猶病酒，
晴江鼓柁放舟行。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
LZH
|
銘起
|
廣陵寓中
|
平沙厯厯下横塘，
遥憶幽人水一方。
旅次相思餘縞帶，
春來香夢浴鴛央。
崑崙夜曲誰消息，
湘漢游雲自渺茫。
依舊孤清慙窈窕，
滿庭寒玉到琴牀。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
z Čenkova, Emanuel
|
Hra v šachy.
|
Chvěl jsem se vždycky v předtuše a strachu,
když hráli šach jsme v tichém salonu,
když figurky mé v ruky něžném vzmachu
jen sbírala a v dlaní záclonu
svou dumnou v přemýšlení skryla hlavu
– jak generál kdes v bojujících davu –
a při tom ssála šťávu bonbonu.
Já tonul v úzkostech a divném blahu,
když ptal se poprve zrak tázavý,
kdy odhodlám se k obtížnému tahu,
šach králi odeženu vtíravý...
A náhle nabyv ducha rovnováhu
jsem vítězně si klestil vojskem dráhu.
Ó žal, můj klid jak motýl prchavý!
Tam pod stolem se nožka její hnula
a na mé – náhodou snad – spočinula.
A v posled, kdy z řas tmavé zálohy
vyslala zraky černé, zadumané,
byl jsem již v srdci zničen, ubohý,
i v polích šachovnice kostkované!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
吉逾
|
题云居上寺并序
|
到此花宫里，
观身火宅中。
有为皆是幻，
何事不成空？
晚籁鸣寒谷，
秋山响暮钟。
欲归林下路，
新月上前峰。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر الشريف المرتضي
|
قصيدة برعاكمْ يا أهلَ يثربَ حاجي
|
برعاكمْ يا أهلَ يثربَ حاجي
وعليكمُ دون الأنامِ مَعاجي
ومتى ادَّلجتُ إلى زيارةِ أرضكمْ
حَذرَ الوشاةِ فحبَّذا إدْلاجي
كمْ فيكمُ لَمَنِ الهوى من شأنِهِ
من مَبْسَمٍ رَتِلٍ وطَرْفٍ ساجِ
ومُحَكَّمٍ في الحسنِ يُكرَعُ عندَهُ
كأسُ الهوى صِرفاً بغيرمزاجِ
ماذا على مَن ضنَّ دهرًا بالنَّدى
لوكان يوماً ضَنَّ "بالأحداجِ"
"ويسوؤني " وهو الذي في كفِّهِ
ما شئتُ من جَذَلي ومن إبهاجي
وَصْلٌ كعشواءِ الظّلامِ تردّداً
وقطيعةُ تَجري على مِنهاجِ
ياقاتلَ اللهُ اللواتي باللَّوى
أوْرَطْنَنا حُبًّا وهنَّ نواجِ
"مازلن" بالرّجل الصحيحِ من الهوى
حتى تعايا فيه كلُّ علاجِ
ياصاحبيَّ تنظّرا بأخيكما
أنْ تَسْتثيرا العيسَ بالأحداجِ
حتّى التَوَتْ هامُ الكواكبٍ مُيَّلاً
والفجرُ في عَقِبِ الدّجى كسراجِ
"وأبي" الظّعائِنِ يومَ رُحْنَ عشيّة
والبينُ شاهدُنا بغيرِ خِلاجِ
لقدِ احتوَيْنَ على قلوبِ معاشرٍ
خفّتْ كما خفّ القطينُ الناجي
ودّعننا من غيرِ علمٍ بالذي
أَودَعْنَنا من جاحِمٍ وهّاجِ
في قعرهِ بَدَلاً منَ الأمواجِ
في لُبّهِ أو مُعولٍ " بِنشاجِ"
يَذري دماً من عينِهِ فكأنَّه
يبكي أحِبّتَهُ من الأوداجِ
وأنا الذي استوطنتُ ذِرْوَةَ هاشمٍ
وحَلَلْتُ من عدنانَ في الأَثباجِ
الضَّاربين الهامَ في يومِ الوغَى
والقائلين الفصْلَ يومَ حِجاجِ
والزّاحمين ترفُّعاً وتنزُّهاً
للطالعات دُجًى عنِ الأبراجِ
والساحبين إلى ديار عدوّهمْ
أذيالَ كلِّ "مُعَضَّلٍ" رَجْراجِ
كالبحرِ تلتمعُ الأسنَّةُ والظُّبا
فب قعرهِ بَدَلاً من الأمواجِ
يحوي رجالاً لا يبالون الرّدى
إلا ردًى في غيرِ يومِ هِياجِ
نَبذوا الحياةَ وأمْرَجوا أرواحَهمْ
بينَ المنايا أيَّما إمراجِ
وأتَوْا على صَهَواتِ جُرْدٍ ضُمَّرٍ
ملأَى منَ الإلجامِ والإسراجِ
فأتتْ كما شاءَ الشُّجاعُ خفائفاً
مثلَ القِداحِ تُجيلهُنَّ لحاجُ
قومٌ دفاعُهُمُ النجاةُ لخائفٍ
وندى أكفّهمُ اليَسارُ لراجِ
لا يغضبون إذا الرّجالُ تغاضبتْ
إلا العقائلَ من عظيم التاجِ
وإذا الوجوه تكالحتْ حذر الردى
فوجوهُهمْ أقمارُ كلِّ عَجاجِ
ومتى شَبيهَهُمُ طلبتَ وجدتَهمْ
ضَربوا على أحسابِهمْ برِتاجِ
ولقد طلبتُ على العظيمةِ مُسْعِداً
فرجعتُ منقلباً على أدراجي
ووجدتُ أطمارَ الحفائظ بَيْننا
في كلِّ شارقةٍ إلى إنهاجِ
زمنٌ عقيمُ الأمَّهاتِ منَ الحِجا
فإذا حَمَلْنَ وضعنَهُ لخِداجِ
كم حاملٍ فيه لِعِبْءِ فهاهَةٍ
"متعثّرِ" بلسانهِ لَجْلاجِ
غِرٌّ تجرُّ النائباتُ لسانَهُ
فإذا اطمأنَّ فدائِمُ التّشحاجِ
كَلِفٌ ببيضِ الأُزْرِ لكن قد غدا
متقنعاً فينا بعِرٍَ داجِ
وتراهُ يرضى "خِفّةَ " من سُؤْدَدٍ
إنْ باتَ يومًا موقَرَ الأعفاجِ
قد قلتُ للباغي المروءَةَ عندهم
يرمي القليبَ بغيرذاتِ عِناجِ
ماذا تُكلِّفُ ذاتَ بطنٍ حائلٍ
جدّاءَ من درٍّ لها ونِتاجِ؟
وتريدُ أن تحظى بجمّاتِ الغنى
من معدنِ الإقتارِ"والإنفاجِ"
ومن الغباوةِ أن يظنّ مؤمّلٌ
جُرَعَ"الإساغَةِ " من مَغَصٍّ شاجِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
DEU
|
Bodmer, Johann Jacob
|
Nachrichten von dem Ursprung und Wachsthum der Critik bey den Deutschen.
|
Wir müssen freylich nur, wir armes Volck, bekennen,
Daß Erde, Feuer, Luft, und Wasser, schrecklich brennen,
Aus Eifer gegen uns: Des hohen Himmels Haus,
Das schüttet seinen Zorn mit Blitz und Donner aus,
Von allen Ecken her, nachdem so schwere Plagen,
In dieser
Auf unsren Sündenhals; doch gleichwohl ist ein Gott,
Der seiner Gnaden Licht läßt scheinen in der Noth,
Wann Caurus um den Mast mit harten Stürmen sauset,
Wann die erzörnte Flut um alle Seiten brauset,
Und will mit uns Grundab: Dem nichts sich bergen kan;
Der, ob er schon betrübt, nimmt dennoch wieder an,
Nur daß man eifrig bläßt die starken Bußvosaunen
Aus Feindschaft unsrer Schuld, und auch die Bethcarthaunen,
Die Himmelsbrecher, pflanzt vor Gottes schöne Stadt,
Uns zeucht nicht eher ab, bis man das Jawort hat.
Das güldne Sonnenrad hat fünfmahl seinen Wagen
Durch alle Zeichen schon am Himmel durchgetragen,
Seit mich das Vaterland hat heissen fremde seyn. rc.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
BEN
|
চণ্ডীদাস
|
বৃন্দাবন খণ্ড (১-৫)
|
(১)
কোড়ারাগঃ ॥ একতালী ॥
এবেঁ মলয় পবন ধীরেঁ বহে। ল
মনমথক জাগাএ ॥ ল
সুগন্ধি কুসুমগণ বিকসএ। ল
ফুটি বিরহহৃদয়ে ॥ ল ॥১
তোর দরশন বিণি রাধা ল
বড় বিকল কাহ্নাঞিঁ ল
তোর বিরহদহনে ॥ধ্রু
ঘর তেজি ঘোর বনে বসে কাহ্নাঞি ল
সুতে ধরণীশয়নে।
আহোনিশি তোর নাম সোঁঅরে ল
আতি বড়ই যতনে ॥২
এবেঁ সত্বর গমন করি রাধা ল
পুর কাহ্নাঞিঁর আশে।
বাসলীচরণ শিরে বন্দীআঁ ল
গাইল বড়ু চণ্ডীদাসে॥৩
(২)
মালবরাগঃ ॥রূপকং ॥ বিচিত্র লগনী ॥ দণ্ডকঃ॥
তোহ্মা না দেখিআঁ রাধা বিকল কাহ্নাঞিঁ।
এবেঁ আহ্মাক পাঠায়িল তোর ঠাই ॥১
তোহ্মাক বুয়িল কাহ্নাঞিঁ বিনয়বচনে।
বৃন্দাবন আসি মোরে দেঊ দরশনে ॥২
আহ্মার সাসুড়ী বড়ায়ি বড় খরতর।
সব খন রাখে মোরে ঘরের ভিতর ॥৩
কেমমে জায়িবোঁ বড়ায়ি তার বৃন্দাবনে।
মনত গুণিআঁ বোল উপায় আপণে ॥৪
ব্রত ছল করি ফুল তুলিবাক তরেঁ।
বৃন্দাবন যাসি তোক কিছু নাহিঁ ডরে ॥৫
সখি সব সঙ্গে করি চলিহলি রাধা।
তবেঁ আইহনের মাএ মা করিব বাধা ॥৬
ব্রতের মরম আইহনের মাএ জাণে।
প্রবোধিতেঁ নারিবোঁ তাক এ সব বচনে ॥৭
আহ্মার হৃদয়ে বড়ায়ি আছে উপাএ।
সেসি প্রকারে বৃন্দাবনগতি হএ ॥৮
রাধার বদন চুম্বী বুইল বড়ায়ি।
আপণে উপায় তোহ্মে কহ মোর ঠায়ি ॥৯
তাহাক করিব আহ্মে বড়য়ি যতনে।
সুখেঁ লআঁ যাইব তোক বৃন্দাবনে ॥১০
মোর সব সখির সাসুড়ি থান গিআঁ।
হেন বোল তা সমাক কিছু ভরছিআঁ ॥১১
রিকি নহে আইহনের মাএর কারণে।
তাক ভরছিলেঁ বহু ঝি দহী বিকণে॥১২
ভাল বুয়িলেঁ রাধা তোর গমন উপাএ।
এখনে হেনক কাম করিতেঁ জুআএ ॥১৩
এয়ি গিআঁ সাধোঁ কাম তোর উপদেশে।
বাসলী শিরে ধরী গাইল চণ্ডীদাসে ॥১৪
(৩)
গুজ্জরীরাগঃ ॥ যতি॥
অথাভিমন্যুজননীং জরতীলপিতানুগাঃ।
রোষাবেশবশাদেগাপ্যস্তদূচুর্ববচনাশুগৈঃ।
গোপকুল নঠ হএ তোহ্মার কারণে।
কুবুধি কত উপজে তোহ্মার মণে॥
আপণা সদৃশ কেহ্নে দেখ সব নারী।
এ কালের বহু সব নহে সতন্তরী ॥১
ষোল সহস্র গোপী রাধা সঙ্গে যাএ।
তভোঁ তোর মণের সংশয় না পালাএ ॥ধ্রু
তোর কুবচন সব গোপীজন কহে।
তাক সুণী ঘরের বাহির কেহো নহে॥
দধি দুধ ঘৃত ঘোল হাটে না বিকাএ।
এবেঁ গোআলার গেল জীবন উপাএ ॥২
তোহ্মে এবেঁ গোআলত ভৈলা বড় জাতী।
আজি হৈতেঁ আহ্মারা হৈলাহোঁ একমতী।
আপণ আপণ বহু হাটক পাঠায়িব।
তোহ্মার ঘরত অন্ন পাণি না খাইব ॥৩
এ বোল সুণিআঁ ডরে আইহনের মাএ।
প্রণাম করিআঁ বুইল তা সহ্মার পাএ॥
কালি হৈতেঁ যাইবে রাধা মথুরা নগর।
গাইল বড়ু চণ্ডীদাস বাসলীবর ॥৪
(৪)
দেশবরাড়ীরাগঃ । লঘুশেখরঃ॥
অবসরমধিগম্য সমাগেতং
সরভসমার্ত্তিভরাদুপেত্য রাধাং।
হরিচরিতবিশেষমুল্লিখন্তী
ব্যধিতমনোজবশাং রসেন বৃদ্ধা॥
তোর রতি আশেআশেঁ গেলা অভিসারে।
সকল শরীর বেশ করী মনোহরে॥
না কর বিলম্ব রাধা করহ গমনে।
তোহ্মার শঙ্কেতবেণু বাজাএ যতনে ॥১
কালিনীর তীরে বহে মন্দ পবনে।
তোহ্মাক চিন্তিতেঁ আছে নান্দের নন্দনে ॥ধ্রু
তোর তনুগত রেণু চলিল পবনে।
তাহাকো করএ কাহ্ন আতি বহুমানে॥
পাখি বসিতেঁ তরুপাতচলনে।
তোহ্মার গতি শঙ্কিআঁ রচয়ে শয়নে ॥২
চাহে দশ দিশ কাহ্ন চকিত নয়নে।
কত খনে আইসে রাধা এহি করী মণে॥
তেজহ সুন্দরি রাধা মুখর মঞ্জীর।
সত্বরেঁ চলহ কুঞ্জ এ ঘন তিমির ॥৩
কৃষ্ণের হৃদয়ে রাধা রতি বিপরীতে।
শোভে মেঘমালে যেহেন তড়িতে॥
গলিত বসন হীন রসন জঘনে।
আপণে আরোপ গিআঁ পল্লবশয়নে ॥৪
মানী বড় ভৈল কাহাঞিঁ শেষ রজনী।
তার পুর মনোরথ মোর বোল সুণী॥
এবেঁ আযুগত রাধা বিলম্ব গমনে।
গাইল বড়ু চণ্ডীদাস বাসলীগণে ॥৫
(৫)
ধানুষীরাগঃ॥রূপকং॥
পথে জায়িতেঁ কথা কহে সুবুধী বড়ায়ি।
এবেঁ সুচরিত ভৈল সুন্দর কাহাঞিঁ॥
বাটদাণ হাটদান আর ঘাটদানে।
সব আধিকার তেজি বসে বৃন্দাবনে ॥১
এবেঁ সব লোকের সে করে উপকার।
ধরম দেখিআঁ সে তেজিল পরদার ॥ধ্রু
কাহাকো না বোলে কাহ্নায়িঁ এখো খরবাণী।
তাহার চরিত্র এবেঁ আহ্মে ভালেঁ জাণী॥
হাটুআ লোকেরেঁ তোষে দিআঁ ফুল ফলে।
আগু বাঢ়ায়িআঁ থোএ যমুনার কূলে ॥২
বড়ই সুন্দর এবেঁ দেখি দামোদর।
তাক না করিহ তোহ্মে সব কিছু ডর॥
তাহাক দেখিলেঁ মোর বোলে পায়িবেঁ সাখী॥
লাভে তাক দেখিআঁ জুড়ায়িবে দুই আখী ॥৩
এ সব কথা কহে বড়ায়ি মনের উল্লাসে।
সহ্মে মেলিলা গিআঁ বৃন্দাবন পাশে॥
বৃন্দাবনের ফুলে সহ্মার হৈল আশ।
বাসলী শিরে বন্দী গাইল চণ্ডীদাস ॥৪
(শ্রীকৃষ্ণকীর্তন)
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T5
|
T2
|
ARA
|
الشاعر ابن المنحل المهري
|
قصيدة إِن يَنقَلِب لَيلُ الشَّبابِ نَهارا
|
إِن يَنقَلِب لَيلُ الشَّبابِ نَهارا
فَلَقَد أَجَدَّ بِنا المَشيبُ عِثارا
فَوَدِدتُ أَنَّ اللَّيلَ أَصبَحَ حاضِراً
عِندي وَأَنَّ الصُّبحَ كانَ ضِمارا
كُنَّا نَرَى أَنَّ المَشِيبَ جَلالَةٌ
حَتَّى لَبِسناهُ فَكانَ بَوارا
قالوا وَقارٌ قُلتُ واوٌ أُقحِمَت
ما تُبصِرُ الحَسناءُ إِلا قارا
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Hofmann von Hofmannswaldau, Christian
|
Streit der schwartzen augen rothen lippen und weissen brüste.
|
Wir schwartzen wolcken wir mit sonnen angefüllet
Wir schönes finsterniß da Venus wache hält;
Wir duncklen brunnen wir da plitz und feuer qvillet
Wir sind besiegerin der freyheit dieser welt.
Das eiß zerschmeltzt für uns das eisen muß uns weichen
Die selsen geben nach es bricht der diamant;
Den purpur heissen wir durch unsre macht erbleichen
Und manches hertz zerfleußt durch diesen süssen brand.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Tucholsky, Kurt
|
Besetzt! Bitte, später rufen –!
|
Die weißen, weiten Gletscherfelder, wo die Luft
kühl anhaucht und das Eis grünlich schimmert –
Wem gehören die?
Der helle kilometerlange Strand, die halbfeuchte Strecke zwischen dem
Wasser und dem trocknen Seesand, Muscheln liegen da vergraben,
Möwen hüpfen auf und ab, reingefegt vom Wind sind die Dünen –
Wem gehören die?
Die zitternde Blumenwiese mit den hohen saftigen Stengeln,
die Käfer, die summsen, die Berge, die herüberdämmern,
an der Waldlichtung mäht ein Mäher, die Felder liegen satt –
Wem gehören die?
Die Erde über tausend Meter
ist reserviert.
Das Meer, die frische Luft, der Äther
sind reserviert.
Den andern mahnen: Voll Geduld sein!
Und noch an allem Elend schuld sein
und alles Beste für sich nehmen,
den Armen, weil er riecht, verfemen,
ihn schuften lassen, bis er sanft krepiert –:
Dir, Proletarier, ist der Himmel reserviert.
Das Himmelreich bleibt dir zuletzt . . .
Die schöne Erde –?
Leider schon besetzt.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر مصطفي طاهر عيسي
|
قصيدة تكاثف الشتاء
|
تكاثف الشتاءُ فوق غرفتي
وخلَّف الحنينْ
وخلَّف الأيام والشهور والسنينْ
باردةً، بيضاء كالثلوج.
حرَّى.. كما الأنينْ
وأنتِ يا حبيبتي.
غافلةٌ.. ساهيةٌ..
تمضين مثل حلمي
ولست تعلمينْ!
ليتك تدركينْ!
سيسخر الشتاء من جمودنا
وتهزأ الأيام بانتظارنا
وتضحك الأعوام من سكوتنا
لكنني كما ترين لا أبالي أبداً.
وأنتِ لا تدرين!!
أواهُ.. لو أنك تعرفينْ!!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
施彦士
|
端阳前二日度荨蔴岭
|
五月荨蔴岭，
轻裘晚尚凉。
椒才铺地紫，
麦待伏天黄。
数点犁云犊，
千蹄曝石羊。
深山消溽暑，
人境即仙乡。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
赵殿最
|
从子诚夫以诗见赠次韵答谢
|
间居潇洒乐春温，
菜圃茶亭认近村。
岁月且贪花里过，
儿童不厌市中喧。
看书反复难求解，
问字推敲未掩门。
取次将成终老计，
草堂已扫旧巢痕。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Jacoby, Leopold
|
4. Das Narrengespräch
|
Es war im März ein wolkiger Wintertag,
Denn überall hart der Schnee noch lag,
Da quoll es in der Stadt herfür und hervor
Aus Thür und Thor
Und seit morgens fruh
Ergoß sich ein Menschenstrom nach Westen zu.
Dort vor dem Weichbild bald
Begann ein hoher, dichter Wald,
Und die breite Allee, die durch ihn führt,
War heute geschmückt und ausgeziert
Mit bunten Flaggenstangen, die sich verbanden
Längs und quer durch Fichtenguirlanden.
Dort aber, wo höher die Flaggen ragen,
War ein Rondell mit Sitzbänken aufgeschlagen
In einem Halbkreis, bunt ausstaffirt
Und austapeziert
Mit Wappen und Schi ldern und Draperien
Mit Sinnbildern und Spruchphantasieen.
Schon stand hier
Die Allee entlang ein Menschenspalier
Und vor dem Rondell in dichtem Gedränge
Eine unzählige Menschenmenge.
Sie harrten seit morgens mit Ausdauer friedlich,
Im Warten geduldig und unermüdlich;
Denn es waren überneugierig die Leute
Damals gerade so wie heute.
Auf dem Rondell allmählig füllten sich
Die Plätze fraulich und männiglich.
Zur Rechten waren zu schauen fein
Holde Frauen und Mägdelein,
Zur linken Werkmänner, in der Mitte der Rath,
Der kam zuletzt. – Es war schon spat,
Als endlich durch die Lüfte drang
Ein feierlicher Trompetenklang,
Von der Menge begrüßt mit lautem ah!
Denn der geschah,
Das Erscheinen des Bischofs anzuzeigen;
Und schon sah man ihn die Stufen aufsteigen
Und den Rath und die Frauen vor ihm sich neigen.
Es war, wie man alsbald murmelnd spricht,
Und sich im Volke verhehlte nicht
Ein Mann von Gewicht
Mit rundglänzendem Angesicht,
Das herniedersah wie ein Vollmondlicht.
Wie er jetzt
Neben dem Rathe sich niedersetzt,
Und allmählig umher ward Ruh,
Da winkt er einem Trompeter zu;
Der gab ein Zeichen mit hellem Trara.
Da –
Lustig wie ein Feuer im Kamine knattert,
Und wie im Wind eine Fahne flattert,
Risch und frisch
Wie im Wasser ein Fisch,
Wie ein Vogel im Gebüsch,
So kamen zwei Reiter, die Zügel verhängt,
Auf der harten Allee heraufgesprengt,
Im Galopp ein Fuchs, im Galopp ein Schimmel,
Mit Jubel begrüßt von dem Menschengewimmel.
Zum Rondell galoppirt in vollem Lauf,
Stellten sie gegen einander sich auf
Und grüßten fein zu dem Rath und dem Bischof hinauf
Und grüßten munter
Zum ganzen Publikum hinunter.
Doch wie man sie näher erschaut und gewahrt,
Sie erschienen gar wunderlicher Art:
Der auf dem Schimmel trug ein streif'ges Gewand,
Das schwarz, weiß und roth mit einander verband,
Auf der linken Brust,
Stolz bewußt,
Als Orden von verschiedenen Rängen,
Hat er drei todte Spatzen hängen,
Aber sein Haupt
War ganz von künstlichen Wein umlaubt.
Sein Gegner diesen Anblick bot:
War von Kopf bis Füßen feuerroth.
Mitten auf der Brust drei goldene Sterne
Leuchteten ihm schon von ferne;
Auf dem Kopf aber trug der Gesell
Ein natürliches Bärenfell. –
Dazu jeder von beiden schwenkte stolz
In der Hand eine Pritsche von klatschendem Holz.
Und jetzt der Rothe den Kampf anbrach
Und zum Schimmelgestreiften also sprach:
Wohledler Ritter mit Rappen und Speer,
Mit Wappen und Wehr,
Wo kommt ihr her?
Drauf jener öffnete den Mund
Und mit heller Stimme Rede stund:
So gesegnet wie mein Land,
Das Rheinland,
Das Weinland,
Ist kein Land!
Ich bin aus dem Bann von Bonn zu Haus,
Auf den goldigen Bergen da kenn' ich mich aus,
Und meine Wiege stand neben dem Wein,
War rings umglänzt vom Sonnenschein? –
So laß mich nach deiner Herkunft fragen.
Was kannst du mir dagegen sagen?
Und der Rothe, ruhig und gelassen,
Antwortete folgendermaßen:
Wo meine Wiege stand, weiß ich kaum,
Kann mich nicht besinnen auf den Raum,
War es ein düsterer, oder ein heller,
War's unterm Dach, oder war es im Keller;
Nur so viel weiß ich, es war in Berlin,
Und mit dem Bewußtsein sag' ich kühn:
Was du nur Schönes findest bei dir,
Das find' ich hundertmal schöner hier! –
Jetzt aber sag' mir an,
Was bist du für ein Mann?
Welch Weges streifst du?
Welch Liedlein pfeifst du? –
Von mir will ich's dir also sagen:
In trüben Tagen
Ohne Zagen
Aller Welt entgegenschlagen
Und just das Allerkeckste wagen,
Das wird bei mir sein gang und gebe,
So lang ich lebe.
Darauf der Bonner also sprach:
Wohl jauchzten die Kinder Israel und sangen Hosianna,
Als sie endlich in der Wüste gefunden das Manna;
Aber vorher ließen sie das Singen fein bleiben,
Und nicht anders kann ich es treiben.
Wenn mein Gemüth murrt, kann mein Lied nicht klingen,
Wenn mein Magen knurrt, kann mein Mund nicht singen.
Ich bin einer, der bei dem Vollen lieber blieb,
Als bei dem, was überblieb.
Wie der Waldmeister lieblichen Duft nur sprüht,
Wenn er vom Weine glüht,
So auch ertönet beim Wein mein Lied;
Aber wie wenn im Regen die Amsel
Aufschüttelt ihr flockiges Wamsel
Und ihr Schnäblein unter den Flügel steckt,
So warm geduckt und warm gedeckt
Muß mein Haupt sein, wann Stürme kommen,
Anders kann mein Gesang nicht frommen.
Darum bei einem hohen Herrn
Da-weil' ich gern,
Zu dem will ich sagen: O Herr, sieh her!
Mein Becher und mein Beutel sind beide leer.
Wirst du sie nicht füllen, muß mich Finsterniß umnachten,
Wirst du den Durst nicht stillen, so muß ich verschmachten.
Ich schätz' aber auch den Spruch nicht wenig:
Wer lieblich redet, deß Freund ist der König.
Dann stehet er da auf der Höhe,
Unberührt von der Sorgen Ach und Wehe,
In reinerem Klang kann da sein Sang ertönen
Zu allem Lieblichen, allem Schönen,
Und wie ein Gott von seinem Himmel
Schaut er herab auf alles niedere Gewimmel!
Da klatschten Viele Beifall; von den Frauen jede. –
Und der Berliner hub so an die Gegenrede:
Es giebt Hähne, die auf der Erde krähn,
Und Hähne, die auf dem Dach sich drehn.
Der eine zu seinem Vergnügen kräht,
Der andere, weil der Wind ihn dreht.
Der eine steht unten, der andere oben,
Wen von beiden willst du loben?
Den einen nenn' ich einen Götterhahn,
Der andere ist nur ein Wetterhahn! –
Ein Beifallssturm erscholl bei diesem Wort,
Und er fuhr fort:
Bläst der Wind nach Osten,
Muß er sich drehn nach Osten,
Bläst er nordwärts, kann er nordwärts verrosten.
Also du suchst einen hohen Herrn?
Ihn dir zu mißgönnen liegt mir fern.
Siehe, Saul zog aus,
Aus niederem Haus,
Suchte zwei Esel und fand zugleich
Ein Königreich.
Warum solltest du auch dein Glück nicht gründen?
Warum solltest du was du suchst nicht finden?
Willst du ein Hofpoetlein werden?
Der Himmel segne dein Streben auf Erden.
Ich glaub' es freilich, es ist ihr Amt
Zu den schönsten Annehmlichkeiten verdammt,
Behaglich wie einer Katze Schnurren
Und lieblich wie des Taubers Gurren,
So angenehm wie Geld in der Truhe
Und so bequem wie Morgenschuhe.
Sie gehn so stolz daher in ihrem Narrenkleid,
Mit Kreuzlein behängt und Ordensgeschmeid,
Aber ein Gesunder hohnlacht
Ihrer Ohnmacht
Und ihrer ekeln Unmannbarkeit;
Denn ein kräftiges Wort zur rechten Zeit,
Das stünd' ihnen ja so stattlich zu Leibe
Wie ein Schnurrbart dem Weibe.
Sie bleiber immerdar so erbaulich, beschaulich,
Loben und erheben ihre Zeit gar graulich,
Besingen ihre Götzen ergötzlich,
Entsetzlich,
Bewedeln die Edlen so süßlich,
Ersprießlich,
Oder auch sie werden zu singen verdrießlich.
Und kümmern sich schließlich
Mehr um Mosen und die Propheten,
Als um die Musen und die Poeten.
Lachen und Beifall rings erklang.
Und der Bonner dagegen sang:
Du kriegst mit Gegnern, die du dir geschaffen
Und siegst mit ungeschliff'nen Waffen,
Aber dein Krieg erliegt
Und dein Sieg versiegt
Dein Schelten ist Schein,
Wer verständig ist, sieht es ein.
Statt glücklich zu sein über glückliche Saat,
Willst du betreten den Dornenpfad,
Auszujäten was faul ist im Staat?
Leicht ist der Rath,
Schwer die That.
Wer sie will verrichten,
Muß auf jede Freude verzichten.
Soll ich etwa Verdammungsurtheile singen
Und von allen mit Unrecht geschehenen Dingen
An die rechte Stelle Kunde bringen?
Ein warmer Auftrag, ein heiß Geheiß,
An dem man den Mund verbrennt, eh' man's weiß.
Meinst du etwa unverholen,
Ich werde mich machen auf die Sohlen
Und die Kastanien für dich aus den Kohlen holen? –
Und dein Angriff thut des Guten zu viel
Und dein Bogen schießt über das Ziel.
Giebt's nicht in unsern Landen zur Zeit
Männer, die wacker gestanden im Streit?
Ist nicht von ihren Zungen
Manch freiheitliches Lied erklungen?
Da rief der Berliner:
Wetterwend'sch
Ist der Mensch!
Unter hunderten findet sich einer kaum,
Der Wurzen hat wie ein Eichenbaum.
Ich weiß wohl, welche du meinst,
Sie gehörten zu den Bessern einst,
Aber da sie nicht anders sich zu helfen wußten,
Als daß sie mitheulen mit den Wölfen mußten,
Anstatt die Lüge auszuroden,
Nun sind sie auch verdorben in Grund und Boden.
Sie glitzern noch immer
In falschem Schimmer,
Und daß sie längst todt sind, merken sie nimmer.
Wer zu seinem guten Glücke
Fern ist geblieben ihrer Klique,
Auf sich selber vertrauend in allem Leid,
Keinen Herrn über sich als die Zeit,
Und von ihrem Führerstab
Keinen kennend, der ihm zu lernen gab,
Der schaut nun lachend auf sie herab,
Spielt mit ihrem Angstgeschrei
Und fühlt sich stark und frisch und frei
Wie auf dem wilden Meer die Möve,
Wie in der Wüste ein freudiger Löwe.
Der Bonner erwidert darauf und sprach:
Ja, da gehörst du hin
Mit solchem Sinn,
In die Wüste, wo Niemand weilet,
In die Einöde, da es heulet.
Bist du auch einer von jenen bösen?
Ihr wüstes, wildes Wesen
Wird uns vom Banne nicht erlösen.
Roh und ungeschlacht sind sie alle,
Ihre Trauben sind Galle,
Sie haben bittere Beeren
Und können der Welt weder Trost gewähren
Noch Gutes gebären.
Sie sind wie ein Wild,
Das irre gegangen heult und brüllt.
Das sind die für den Geist der Schönheit taugen
Wie der Rauch für die Augen.
Wie wenn im Wald in der Frühlingsnacht
Bei des Mondlichts Pracht
Der Vogel flötet goldenen Klanges,
Vor dem sich beugen alle Töchter des Gesanges,
Und Blumen und Bäume schönheitstrunken
Sind andächtig in stillem Schweigen versunken,
Da im Nu – hu!
Rauschte daher ein Uhu
Mit unheilbringendem Gesaus,
Und alles Schöne ist aus –
So kommen sie daher ungestüm
Wie ein Ungethüm,
Kennen keine Schönheit, keine Zierde,
Haben nichts als wilde Begierde,
Und was wir bisher zu unserm Ruhme
Still verwahrt hielten im Heiligthume,
Sie wollen's aufessen mit Kruste und Krume.
Manch Beifallsklatschen erscholl ringsum.
Und es sprach der Berliner wiederum:
So billig sind deine Räthsel
Wie beim Bäcker die Brätzel.
Deiner Worte Sinn ist mir klar,
Doch was du darin thust offenbar,
Das ist im tiefsten Grunde nicht wahr.
Sage mir vor Allem, kein Heiliger
Ist der nicht besser als ein Scheinheiliger?
Der Lüge und der Heuchelei
Der tret' ich kühn den Kopf entzwei,
Oder ich reiße ihr mindestens munter
Die Maske von dem Gesicht herunter,
Dein Hohlspiegel wird mich nicht schrecken.
Du willst vertuschen, so will ich aufdecken,
Du willst einlullen, ich will wecken.
Ist es nicht hoch und hehr und schön und groß,
Zu lehren
Die da sind niedrig und elend und blind und bloß?
Ihnen die Augen aufzuthun?
So woll'n wir darin nicht rasten noch ruhn.
Und stehn wir auch wie in der Wüste allein,
Und ist auch der Anfang noch winzig und klein,
Wir dürfen und wollen nicht muthlos sein.
Lieber weinend gesät und lachend gemäht
Als feig abwarten, bis beides zu spät;
Und was winzig war, wächst ungeheuer,
Aus Funken wird Feuer.
Der Bonner fiel ein:
Aber das Feuer spricht nicht, es ist genug;
Drum zünd' es nicht an, so bleibst du klug.
Auch dies laß dir sagen,
Deine Ernte wird wenig Früchte tragen.
Dem Esel sind drei Körner Gerste in dem Magen
Weit lieber als ein Zentner Golds, den er muß tragen.
Ein Murmeln und Murren die Menge durchlief.
Und der Berliner mit erregter Stimme rief:
Wie die abgelebten Gesellen plärr'n,
Mit solcher Weisheit bleib' mir fern!
Das Recht und die Wahrheit verkünd' ich gern,
Davor müssen sich beugen die stolzen Herrn.
Die Wahrheit bleibt ewiglich bestehen
Und reichet so weit die Welten gehen!
Dies aber ist Wahrheit:
Von oben herab wird kein Haus gebauet,
Von unten herauf ist es gut gebauet. –
Was ich sagen will, muß ich sagen,
Wer kann Feuer im Busen tragen?
Was bis heut in glänzender Hülle sich barg,
Das ist im tiefsten Innern bös und arg
Und faul bis in's Mark.
Weh' dem, der vom gleißenden Schein geblendet,
An die Geistesvertreter des Glanzes sich wendet
Und sein wackeres Wort an sie verschwendet,
Er findet bei Taubstummen eh'r
Als bei ihnen Gehör,
Ich will von ihnen nichts wissen mehr.
Wer giebt auch gesunde Kost für kranke Bäuche?
Wer gießt auch Most in alte Schläuche?
Aber es kommt ein Tag der Vergeltung auf Erden,
Noch sind nicht alle zu Bett,
Die eine böse Nacht haben werden!
Ein Beifall von drunten Bahn sich brach.
Der Bonner aber dagegen sprach:
Wenn der Krug auf den Stein fällt,
Der Krug zerschellt.
Wenn der Stein auf den Krug fällt,
Der Krug zerschellt.
Jedesmal zerschellt der Krug,
Und der Stein bleibt heil, der ihn zerschlug.
Drum sieh wohl zu, wohin dein Geist sich wende;
Du weißt wohl den Kampf aber nicht sein Ende,
Wer Gewinner sein wird, wer Verlierer,
Und so bist du ein Blinder der Blinden Führer.
Die da nur sinnen können auf Empörung
Und auf Zerstörung
Und in die Welt wollen bringen Feuer statt Licht,
Aber den Weg des Friedens wissen sie nicht,
Deren Tage müssen einsam bleiben,
Und kein Jauchzen wird darinnen sein,
Und ihre Nacht wird finster sein
Und von Sternenleer! –
Die trüben Gedanken, wie werd' ich sie los?
Es will Abend werden, und die Schatten werden groß.
An den Rhein will ich gehn, zurück an den Rhein,
Da kann man noch jubeln und fröhlich sein,
Da singen der Poesie die Leute
Nicht wie du ein Grabgeläute;
Ihr Wein ist gut und ihr Muth kein kleiner,
Und ihr Witz bleibt immer noch stärker als deiner!
So rief er;
Und eine Bewegung war auf der Tribüne zu schauen,
Und Beifall klatschten ihm Herren und Frauen.
Und die Menge sah mit besorgtem Sinn
Auf den rothen Berliner hin.
Aber der, –
Hast du schon einmal gesehen,
Wie ein Huhn den Kopf beugt
Und dich von der Seite anschielt,
Daß du laut auflachen mußt ob der philosophischen Dummheit,
Die in dem Blicke sitzt, –
So verschmitzt
Sah der Berliner den Bonner an,
Und er begann:
Um von dem Ende zu kommen auf den Ursprung,
Machst du mehr einen Kunst- als einen Natursprung.
Einem solchen Sprunge kann ich nicht folgen,
Einem so komischen, einem so droll'gen.
Was ich gar nicht gesagt habe, schiebst du mir zu,
Was ich gar nicht gefragt habe, antwortest du,
Was erst nicht krank war, das heilst du später,
Du bist mir ein komischer Wunderthäter.
Du machst die Blinden gehend
Und die Lahmen sehend
Und du gebrauchst das Orakel
Wie der Schulmeister den Bakel;
Malst mir da die Zukunft aus
Düster wie ein Gespensterhaus.
Bist wohl auch einer, dessen Gesang
Kündet den Weltuntergang?
Ach und Wehe ächzt er
Und wie eine Krähe krächzt er
Mit Geheul und Gewinsel,
Ein wahrer Pinsel!
Komme mir mit einem so schwarzen Bild nicht;
Du weißt doch, Bange machen gilt nicht.
Bist du aber einmal ein Unheilverkünder,
Warum kehrst du dich nicht an die rechten Sünder?
An den Quell, aus dem aller Jammer fließt,
An den Boden, auf dem alles Unkraut sprießt?
Horch wohl auf, was ich dir jetzt sage;
Du triffst wahrlich nicht aller Tage
Einen, der's laut zu sagen wage.
Der Blutegel hat zwei Töchter,
Die heißen: bring' her! bring' her!
Du siehst sie saugen rings umher.
Ihr Schmatzen übertönet das Weltgetümmel,
Und das Geschrei der Gesogenen steigt zum Himmel.
Aber da ist keiner, der darauf will Antwort geben
Und die Hand aufheben,
Daß er das Gezüchte niederschlüge
Mit ihrem Thun und ihrer Heuchellüge.
Deine Prophezeiung voll Nacht und Graus
Warum dehnst du sie nicht auf diese aus?
Was läßt du über die deinen Eifer erkalten?
Du liefest fein, wer hat dich aufgehalten? –
Wann sang ich der Poesie ein Grabgeläute?
Aber sage mir, was blühet heute?
Das sind die gezierten Versedrechsler
Und Dintenklexler,
Das sind die widerwärtigen
Immer liederfertigen,
Die den Erfolg besingen mit Gesangesbündeln,
Und ihr Hauptgeschäft ist das Anhündeln,
Wer thut sich heut auf? wer macht sich groß?
Das sind die,
Deren Devise heißt: charakterlos!
Die stets im Geleise der Phrase getrabt
Und noch nie einen ei'gnen Gedanken gehabt,
Heut sind sie mit allen Gottesgaben begabt.
Und wie es dann alle die Nullen noch wagen,
Sich gegenseitig Lobhudeleien zu sagen,
Das ist nun gleich um drein zu schlagen.
Aber die Herrn Damen lesen es mit Behagen. –
Willst du,
Daß ich dir erst lange das Sprüchlein geige:
Ganz Philisterland ist feige!?
Ihre Erwählten lassen sich traktiren mit Schlägen
Und winseln kaum ein wenig dagegen. –
Vor der Wahrheit Licht warum fliehest du?
Blicke doch um dich, was siehest du?
Nur Spreu und kein Korn,
Keine Rose, nur Dorn.
Ihre Dichter und Schreiber und Weisen
Sie sind eitel verdorben Erz und Eisen.
Eine neue Zeit kommt heran mit Sausen
Und bewegt das Meer, daß die Wellen brausen.
Aber sie wollen nicht hören des Windes Wehen
Und können mit sehenden Augen nicht sehen,
Und rufen: Friede! Friede!
Und ist doch nicht Friede. –
Dies ist das Panier, das ich mir erwähle
Von ganzem Herzen mit ganzer Seele:
Eine junge Welt steigt auf aus Nebel und Dampf,
Mit Jauchzen gehen wir in den Kampf.
Was morsch war, ihr haltet es nimmer!
Was verfault war, stürzt in Trümmer.
Und ich sehe ein Ziel vor mir so groß,
Wer's erreicht, der gewinnt ein Götterloos! –
Da erhob sich wie Sturmgebraus und Getos
Ein Beifall ringsum riesengroß.
Und er fuhr fort:
Nun fällt dir mit einmal der Einfall ein:
Der Witz vom Rhein
Soll stärker als der Berliner sein
Und bleibe siegreich vor ihm bestehn;
Das wollen wir doch gleich einmal sehn.
Und er sprengte mit einem Satz ganz nah
An den Bonner heran, und eh' der sich's versah
Und wissen mochte, wie ihm geschah,
Packte er zu und zog mit einem Rucks
Ihn herunter vom Schimmel auf seinen Fuchs
Und hielt den armen
Vor sich fest mit beiden Armen,
Und so ritt er vor dem Rath und dem Bischof vor,
Und Jubel erscholl im ganzen Chor.
Aber mit höflich spöttischem Diener
So zu dem Bischof sprach der Berliner:
Hochwürdiger Herrscher von Papstes Gnaden
Und Helfer für jeden Seelenschaden!
Sieh, wie ich dir hier meinen Bruder bringe,
Mit dem ich zusammen mein Liedlein singe.
Ein gut Theil davon hat er gemacht
Und er hat mir den Sieg gar schwer gemacht.
Siehe aber, wir sind verkleidete Narren;
Da doch Viele hier vor uns harren,
Die zur Narrengilde beeidet sind
Aber als Kluge verkleidet sind.
Du weißt wohl, was ein Sprüchlein spricht:
Die Thoren mögen die Narren nicht,
Die klugen Herrn
Vertragen die Narren gern.
Nun haben wir gehört von Groß und Klein,
Du wollest fein
Ein gerechter Narrenbischof sein,
Und also bitt' ich
Dich fromm und sittig,
Nimm uns unter deines Schutzes Fittich,
Begegne uns gütig auf unsern Wegen
Und segne uns mit deinem Segen.
Der Bischof lachte und wurde ernst hernach,
Und mit lauter Stimme also sprach:
Siehe die Weisheit läßt sich hören auf den Gassen,
Und Niemand achtet ihrer.
An den Thoren bei der Stadt,
Da man zur Thür' eingehet, schreiet sie.
Wo aber die Narren weise reden,
Da, mein' ich, muß gut hausen sein.
Die Wahrheit der Narren ist ein köstlich Ding
In einer Zeit,
Wo alle Weisen sind zu Lügnern geworden.
Es rauschet aber, als wollte es sehr regnen.
Und somit segn' ich euch beide;
Denn es ist besser,
Daß die Wahrheit gesegnet werde,
Als daß die Schlechtigkeit geheiligt sei.
Drauf hat er Gnad' und Heil gewährt
Den beiden Reitern auf einem Pferd
Und gab den Segen, wie sich's gebührt,
Und beide zeigten sich tief gerührt.
Dann sprengten sie fort
Und wohin sie kamen, überall
Empfing man sie mit Jubelschall.
Der Lehrer aber, der unter den Werkmannen saß,
Ward gelobt ob der Schüler im Uebermaß.
Und er sah ihnen nach,
Und schluchzend erwidert er und sprach:
Ja die Rangen!
Mir sind die Thränen aus den Augen gegangen.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
RUS
|
Рождественский Роберт Иванович
|
Человек
|
Пугали богами.
А он говорил:
«Враки!»
Твердили:
«Держи себя в рамках...»
А он посмеивался.
И в небо глядел.
И шел по земле.
И осмеливался!
И рушились рамки!
И вновь воздвигались
рамки...
«Держи себя в рамках...»
А он отвечал дерзко!
«Держи себя в рамках...»
А он презирал страхи.
А он смеялся!
Ему было в рамках
тесно.
Во всех.
Даже в траурной
рамке.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
RUS
|
Маршак Самуил Яковлевич
|
Искусство строго, как монетный двор
|
Искусство строго, как монетный двор.
Считай его своим, но не присваивай.
Да не прельстится шкуркой горностаевой
Роль короля играющий актер.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
URD
|
Allama Iqbal
|
Khirad ke paas khabar ke sivaa kuchh aur nahiin
|
ख़िरद के पास ख़बर के सिवा कुछ और नहीं
तिरा इलाज नज़र के सिवा कुछ और नहीं
हर इक मक़ाम से आगे मक़ाम है तेरा
हयात ज़ौक़-ए-सफ़र के सिवा कुछ और नहीं
गिराँ-बहा है तो हिफ़्ज़-ए-ख़ुदी से है वर्ना
गुहर में आब-ए-गुहर के सिवा कुछ और नहीं
रगों में गर्दिश-ए-ख़ूँ है अगर तो क्या हासिल
हयात सोज़-ए-जिगर के सिवा कुछ और नहीं
उरूस-ए-लाला मुनासिब नहीं है मुझ से हिजाब
कि मैं नसीम-ए-सहर के सिवा कुछ और नहीं
जिसे कसाद समझते हैं ताजिरान-ए-फ़रंग
वो शय मता-ए-हुनर के सिवा कुछ और नहीं
बड़ा करीम है 'इक़बाल'-ए-बे-नवा लेकिन
अता-ए-शोला शरर के सिवा कुछ और नहीं
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
ARA
|
الشاعر زرقاء اليمامة
|
قصيدة لَيتَ الحمامَ ليه
|
لَيتَ الحمامَ ليه
ونِصفهُ قَديه
إِلى حمامتيه
تمّ الحمامُ مِيَه
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T1
|
ARA
|
أسماء رمرام
|
قصيدة لاجىء
|
آذارُ بعد القصفْ
ألمٌ شديدٌ لا يذوّبه المسكّنُ
لاجىءٌ يأوي حنينا هائجا للبيتْ
ها أنت تحترف الحياة كما لو أن سماءك السوداء قد قُدّت غرائزها من ثوب فاتنةٍ من الدانتيلْ
تبكي وتضحك ثم تغسل وجهك العربيّ بالشغف المعتّق بالصلاةْ
لا أنت أنتَ وأنت تنتعل الشكوك وضيق أسئلةِ البقاءْ
الطفل قربك يشتكي بردَ اليقينِ
وصمتُ زوجتك المُحلّى بالصبابةِ يقتفي أثر السلامْ
ذهلت زهور الياسمين وأطرقت والشام فوق سمائها صورٌ تبث شحوبها الشاشات والقبل السخية في مطارات الغياب.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Nový, Karel
|
UPÍŘI KRAJE.
|
Tam vzadu vysoké, bezcitné komíny
a v předu živoří rozbité chatky;
na prahu naháči malí si hrají – –
Kde máte tatínky, kde máte matky?
Sirotky s otci jste, sirotky s matkou:
takový osud vám na mládí doleh’;
vyhublá máma a vyssátý tatík
od šera do šera fárají v dolech.
Vysoké, červené, bezcitné komíny
v kolébku chudou již hledí vám přísně.
Urvou vám rodiče, urvou vám bratry
a ve rtech zamrazí jásavé písně.
Naháči maličtí, hrejte si, hrejte si,
květ mládí zčerná vám brzy, tak časně...
Komín již vyčkává... Hrejte si, hrejte!
Ještě je sluníčko, ještě je krásně.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
BEN
|
আবুল খায়ের মুসলেহউদ্দিন
|
টুনটুনি আর বুলবুলি
|
টুনটুনি ভাই টুনটুনি
আমার কথা যাও শুনি
হাটে যদি যাও তুমি
কিনে এনো ঝুমঝুমি।
বুলবুলি ভাই বুলবুলি
খেলবে এসো ডাংগুলি
খাবে যদি গুড়মুড়ি
দাও চুলে মোর সুড়সুড়ি।
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
诺然
|
谎言，无法证实或证伪的预言
|
谎言或预言，可以察觉的谎言或者无法感知的预言
我们在一切具有实际意义的行动中
从未放弃过对这一类悖论的探索
我们在谎言中走向预言并举步艰难
我们曾经多次犹豫但从未因此不再犹豫
我们掌握了谎言式的预言所特有的属性
与坚决不放弃所相关的是一些必然的得失
在我们的预言中我们无法断言失败
我们考量谎言并将它理解成某一类可靠的预言
那么谎言的范畴之外会有什么？
什么又能够绝对地超然于预言之上？
我们的行为并不需要对谎言证实或证伪
也不需要以思辩的方式对预言进行象形化的推导
在精神的绝对价值充分体现之后
谎言和预言可以分别进入各自的时间肉体久存
我们的头脑被以无知为特征的求生欲望征服
我们被貌似自己的东西所左右
在谎言和预言的面前
我们继承建立在苏格拉底废墟之上的城邦
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
张可度
|
庐山怀古
|
父居黄阁女崆峒，
流水桃花石室中。
无限炎威竟何在，
成仙却让李腾空。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T4
|
T3
|
SLV
|
Vodnik, Valentin
|
Voſhenje noviga léta, 1799.
|
Zdravi fantiči,
Čedne dekliči
Majo živet
Vekomaj let.
Preteklo sto let,
Obljubim jih spet,
Privošim na dalje
Vdaj petkrat deset.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
SLV
|
Kosovel, Srečko
|
Ne, jaz nočem še umreti
|
Ne, jaz nočem še umreti,
saj imam očeta, mater,
saj imam še brate, sestre,
ljubico, prijatelje;
ne, jaz nočem še umreti.
Ne, jaz nočem še umreti,
saj če sije zlato sonce,
saj mladost me drzna spremlja,
saj so cilji še pred mano;
ne, jaz nočem še umreti.
Kadar pa ne bo nikogar,
staršev ne, ne bratov, sester,
ljubice, prijateljev –
in jesensko tiho sonce
bo čez Kras, čez Kras sijalo,
kot bi z mano žalovalo –
res, ne bom se bal umreti,
kaj mi samemu živeti?
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
姚世鉴
|
春感
|
东风庭院林莺语，
斜日帘栊海燕飞。
九十春光今已半，
行人到此也应归。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
JPN
|
重資
| null |
あめそそく まきのしつくは おちそひて くもふかくなる ゆふくれのやま
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ASM
|
মিৰাজ জুলফিক্কাৰ ৰহমান
|
স্মৃতি ৰোমন্থন
|
(ৰূপালী জয়ন্তী উপলক্ষে)
স্মৃতিৰ জিলিঙনিৰে মুখৰিত হ'ব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
আৱেগিকতাৰে আৱেগিক হৈ পৰিব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
স্মৃতিৰেখাৰে স্মৃতিকাতৰ হৈ পৰিব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
উচাহপূৰ্ণ সমাগমত সুবাসিত হৈ পৰিব আকাশ বতাহ।
মুখৰ হৈ পৰিব বিদ্যালয় প্ৰাঙ্গন ।
ৰোমন্থিত হ'ব মনৰ মাজত বহু প্ৰেমাতুৰৰ প্ৰেমালাপ..।
তাৰে মাজতে বিচাৰি পাব হেৰাই যোৱা প্ৰেমাৱেশৰ সুবাস ।
ন-পুৰনিৰ আগমনত উদুলি-মুদুলি হৈ পৰিব সমাৰোহথলী ।
নতুন দিনৰ নতুন সূৰুযৰ আভাৰে আলোকিত হৈ পৰিব হাইস্কুলৰ বাকৰি ।
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
IND
|
Lintang Rofiatus S
|
PENYESALAN
|
PENYESALAN
Oleh Lintang Rofiatus S
Begitu manis madu kau berikan Begitu merdu syair kau lantunkan
Membuatku tenggelam dalam bual cintamu
Betapa sakit luka kau goreskan Hancur…. diri kau campakkan Perih……. Hati kau mainkan
Lirih…… hati kau gantungkan
Cintamu hanya indah di ujung mata
Tapi ……….
Begitu sakit mengiris jiwa
Janji hanya omong kosong di ujung kata
Deru air mata….
Derai penyesalan dan kecewa Hanyalah seonggok kebodohan
Yang tak pantas ku taruhkan
Kau hanyalah fatamorgana yang menyakitkan
Kenikmatan yang sesaat
Keindahan yang sementara Yang berakhir penderitaan dan nestapa
=======By : Lintang Rofiatus S
Kls : X SMAN 1 TANJAP TIMUR JAMBI
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Долматовский Евгений Аронович
|
Кавалерия мчится
|
Слышу дальний галоп:
В пыль дорог ударяют копытца...
Время! Плеч не сгибай и покою меня не учи.
Кавалерия мчится,
Кавалерия мчится,
Кавалерия мчится в ночи.
Скачут черные кони,
Скачут черные кони,
Пролетают заслоны огня.
Всадник в бурке квадратной,
Во втором эскадроне,
До чего же похож на меня!
Перестань сочинять! Кавалерии нету,
Конник в танковой ходит броне,
А коней отписали кинокомитету,
Чтоб снимать боевик о войне!
Командиры на пенсии или в могиле,
Запевалы погибли в бою.
Нет! Со мной они рядом, такие, как были,
И по-прежнему в конном строю.
Самокрутка пыхнет, освещая усталые лица,
И опять, и опять
Кавалерия мчится,
Кавалерия мчится,
Никогда не устанет скакать.
Пусть ракетами с ядерной боеголовкой
Бредит враг... Но в мучительном сне
Видит всадника с шашкой,
С трехлинейной винтовкой,
Комиссара в холодном пенсне,
Разъяренного пахаря в дымной папахе,
Со звездою на лбу кузнеца.
Перед ними в бессильном он мечется страхе,
Ощутив неизбежность конца.
Как лозу порубав наши распри и споры,
На манежа - в леса и поля,
Натянулись поводья, вонзаются шпоры,
Крепко держат коня шенкеля,
Чернокрылая бурка, гривастая птица,
Лязг оружия, топот копыт.
Кавалерия мчится,
Кавалерия мчится,
Или сердце так сильно стучит...
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
URD
|
Ahmad Aqeel Rubi
|
کتاب کھول کے دیکھوں تو آنکھ روتی ہے
|
کتاب کھول کے دیکھوں تو آنکھ روتی ہےورق ورق ترا چہرا دکھائی دیتا ہے
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
钱锦城
|
席上咏物分得橘
|
丹实离离间碧林，
千头声价重南金。
逾淮若改平生质，
孤负当年作颂心。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T4
|
T3
|
ARA
|
الشاعر محمد بن الرشيد
|
قصيدة يا إمامَ الْعَدْل طالْت غَيْبَتِي
|
يا إمامَ الْعَدْل طالْت غَيْبَتِي
عَنْكَ فالَحاِسدُ مَبْسوطُ اللِّسانِ
عِاقِب المُذْنِبَ إنْ شِئْتَ وَلاَ
تُلْقِهِ باِلْهَجْرِ فِي بَحْرِ هَوانِ
أَرِنِي وَجْهَ رِضًى جُدْتَ بِهِ
أَكُ منْ سوءِ ظِنَونِي فِي أَماِن
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T2
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر علي الجشي
|
قصيدة عجبت ممن عمره قد ضيعا
|
عجبت ممن عمره قد ضيعا
وهو يرى الذاهب لن يسترجعا
والعمر أنفاس تناهى عدها
وما تناهى الشيء الا انقطعا
ماغره من هذه الدنيا ولم
تبق إلى الغرور فيها موضعا
ألا يرى مصارع الآبا فهل
يطمع أن ليس يلاقي مصرعا
وان أغرته بما قد ناله
منها فهل يأمن أن ينتزعا
كم من صحيح مسقماً عاد وكم
شمل امرءٍ بع التئامٍ صدعا
وكم غنى أعقبه فقرٌ وكم
من ملكٍ عن ملكه قد خلعا
هب بقى الملك فهل يبقى له
فالملك طارق الردى لن يدفعا
ألا يرى الملوك بعد عزها
أمسى لها بطن الثرى مستودعا
ومن يجدهم تحت اطباق الثرى
يجدهم والرعايا شرعا
وقد كفى متعظاً صنيعها
بعترة الوحي الصنيع الأضعا
أغرت بهم عصابةً ضلت فكم
من سيدٍ أردت وأخلت مربعا
فاصبحت قفر العراص بعد أن
كانت لمن في العالمين مفزعا
هذا ابن موسى سر ايجاد الورى
وحجة الباري على من ابدعا
أخلا ربوع جده برغمه
فأصبحت تلك الربوع خشعا
وهي بيوت أذن الله بما
أوحى إلى نبيه أن ترفعا
لم أنس إذ طاف بقبر جده
مودعاً والقلب قد تصدعا
الله أي ساعةٍ قد أحرقت
من أحمد قلباً وأجرت ادمعا
الله أي ساعة أبكت دما
عين البتول والهدات أجمعا
الله أي ساعةٍ قد زعزعت
طوداً لدين أحمد فانصدعا
يا ساعة عم الوجود شجوها
حيث الرضا لقبر طه ودعا
ما ودع القبر الشريف وانثنى
الا انثنى من الجوى مودعا
أيقن ان لا ملتقى بعد النوى
هيهات غائب الردى أن يرجعا
يا راحلا يطوي القفار مكرهاً
نأى عن الأهل فأخلى الاربعا
لقد اقامت آله مآتماً
بمسمعٍ منه ومرأى جزعا
وشيعته للردى برغمها
إذ لم تطق دفع العدى فتدفعا
وعاد في طوسٍ غريباً نازحاً
عن حرم الله وجده معا
قد حاول المأمون في إزعاجه
إطفاء نورٍ منه قد تشعشعا
فلم يزل يرقب فيه فرصةً
حتى حشاه بالسموم قطعا
وأدرك الخائن بالغدر المنى
في سمه والمسلمين أفجعا
قرت له العين بقتل من غدت
لرزئه عين الهدى لن تهجعا
ومذ دنت رحلته دعا بمن
كان لأسرار الهدى مستودعا
دعا وصيه فوافى بالأسى
في ساعة داعي الردى فيها دعا
قد قطعت منه السموم مهجةً
فعاد في فرش السقام مضجعا
فاعتنقا عند اللقا شوقاً وما
استرا وفاضت العيون أدمعا
أفدي حبيبين غداة الملتقى
حال الردى بينهما فأفجعا
فيا فقيداً فقده ابكى شجى
عين الهدى والكائنات أجمعا
أسهرت للدين الحنيف أعيناً
من الحوى وفيك كانت هجعا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
PAN
|
زاہد جرپالوی
|
عذاباں ورگیاں اکھاں
|
چلو رک رک کے چلنے آں
اوہدی پیڑاں تے پبھ رکھ کے
دور اڈے سفر توں ڈر کے
نہ منزل دور رہ جائے
کدی کلیاں دے مُکھ سوہنے
تریلاں دھونیاں ویکھاں
کدی بھنورے دا بُلھ پھلاں توں
سارا ساڑ لے جاوے
کدی کھوہاں توں پانی بھر دیاں
حسناں دی ات ویکھاں
کدی ویکھاں رسوئی وچ
سڑی لاش اُتے دو کپڑے
نمانے اج دھگانے مر گئے
غیرت دے ناں اُتے
سبیلاں ڈھونڈ دے
لاچار جسماں توں نہ کھوہ کپڑے
کدی ویکھاں نقاباں وچ
عذاباں ورگیاں اکھاں
کدی ویکھاں بغیچے دے
سٹولاں تے بُھرے جثے
مناں دے ماہی لبھنے تک
شراباں ورگیاں اکھاں
سمادھی ہووی جاون
پو اِہناں دا مان نہ ٹُٹے
کدی آوے خیالاں وچ
میرے اوہ چن جہا مُکھڑا
جہنوں ویکھے بناں شاماں
سویراں کُوڑ سی جاپن
پرائے مال وانگوں اج
پرایا ہو گیا میتھوں
برنگا کر دِتا اوہنے
میرے رنگاں دا سوہا پن
میری اکھیاں دے ہنجواں دا
مداوا کردیو لوکو
اُنہاں دی پیڑ رس رس کے
کلیجے تیک آ گئی اے
میں چُپ دے روزیاں نوں
من لیا جد اپنا من مرشد
غماں دی خشک روٹی وی
میرے لیکھاں نوں بھا گئی اے
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
ASM
|
ঋতুপৰ্ণ ৰয়
|
ভোগালীত কান্দোনৰ ৰোল
|
নাকান্দিবি অ বগী তই…
তোৰ কান্দোন নুশুনে মানুহে।
সিহঁত আজি ভোগত ব্যস্ত।
তোৰ গোচৰ শুনিবলৈ সিহঁতৰ সময় নাই ।
তোৰ লগৰী হেৰুৱাৰ দুখ নুবুজে সিহঁতে……
পেকপেকাই তই সিহঁতৰ পিছে পিছে নাযাবি
সিহঁত এতিয়া ভোগত ব্যস্ত ।
তইতো নেজান…
তোৰ লগৰী যে উৰুকাৰ নিশাৰ ভোজ হ'ল ।
বিচাৰি চালে হয়তো পাবি,
তাৰ হাড় মুৰ চুৱা পাটনিত…
তই চাগে বহুত সপোন দেখিছিলি বগী,
অহা বাৰিষাত দুয়ো হিয়া উজাৰি সাতোৰাৰ,
বৰষুণত তিতি তিতি
নাচি বাগি গান গোৱাৰ…
তোৰ সপোনবোৰ অকালতে ভাঙি গ'ল অ'
তোৰ লগৰী যে উৰুকা নিশাৰ ভোজ হ'ল ।
তহঁতৰ বৰ দুৰ্ভাগ্য অ' বগী
মানুহৰ ভোগৰ বাবে সাৱটিব লগা হৈছে
অকাল মৃত্যু।
বুকু পাতি লব লগা হৈছে,
আপোনজনক হেৰুৱাৰ বেদনা ।
নেকান্দিবি তই,
বগা সাজযোৰ পিন্ধিয়েই জীয়াই থাক ।
তইওতো নেজান…
তইও যে হব পাৰ,
ভোগালীৰ ভোগৰ সামগ্ৰী……।
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T3
|
ARA
|
الشاعر بركة محمد
|
قصيدة روعة الموت تسبيح العصيَّا
|
روعة الموت تسبيح العصيَّا
وجلال المنون يسبى الكميَّا
موقف يستوى لديه كبير
وصغير ويستبين الخفيَّا
إنما الموت غاية ومصير
كان حتماً علي الورى مقضيَّا
خلق الناس للفناء كزرع
قد تهيا حصاده وتهيَّا
أو كشمس للنهار تنزو إلى الغرب
وكالبدر للمحاق هويَّا
إنما هذه الحياة سراب
لا مع يخدع الغرير الغويّا
إنما المرء فى الحياة كركب
حط في البيد ثم حث المطيَّا
أو كمضنى مسهد أخذته
سنة النوم ثم هب بريَّا
أُثقلت هذه الحياة خطوبا
تجعل الهانىء القرير شقيّا
ليس يخلو فناؤها من شرور
وعناء يبدل النطق عِيّا
إن خلت من شدائد وكروب
فمصاب يُقيم حزنا دويّا
أيها الخطب قد أثرت القوافى
وأذبت القلوب دمعا سخيّا
وصببت الأَسى علي الناس صبا
مثلما تنكب الصواعق حيَّا
هجت فى القوم لوعة وشجونا
وأخذت النفوس أخذاً قوياَّ
كنت سهما مفوقا من زمان
نازل الناس دانيا وقصيا
فأصبت الصدور ويحك لم تر
فق ولم تأل فى المضاء مُضيّا
لهف نفس العلى غداة نعة الن
اعى إلى الأرض والسماء عليّا
ذلك الناهض المؤدى حقوق الل
ه والناس بكرة وعشيَّا
يقطع الليل والنهار دؤوبا
يسلك المسلك الحميد السويّا
بين ليل دجا وصبح تداجى
سلبته للنون سمحاً رضيّا
زهرة غضة جنتها الليالى
فجنت والزمان يلهو عتيّا
درة والزمان يلقط در الن
اس لى بها الزمان حفيا
راعنا نعيه وجلّ أَساهُ
وجرى الدمع يزدرى الوسميّا
أجهش البرق والمسرة ناحت
يندبان الفقيد عفا نقيّا
طاهر الذيل صادق القول ندبا
لا يمارى لدى الحقيقة شيّا
ثاقب الفكر صائب الرأى يجلو
حالكات الأمور فطنا زكيّا
يتلاشى أمامه معضل الأمر
ر ويبدو مادقّ جزلا دنيّا
طيب المعشر الكريم وقورا
يملأ العين والفؤاد حبياّ
بطباع ولا زهور الروابى
وخصال ولا كؤوس الحمياّ
إنما الحر من له الخلق أضحى
ملبسا ضافيا وشبعاً وريّا
يخلع الدهر والخلود عليه
عمر عيش وذكره أبديّا
فقد الأهل والصحاب أريبا
خيرّا طيب الفؤاد أبيّا
فقد البرق والمسرة عينا
معيون الرجال أودى فتيَا
فبكاه كبارهم والجميع ال
جزل منهم مؤبِّنا ونجيّا
يذكرون الفقيد ان كان عدلا
ومُجيرا وكان أبهى نديّا
وسلاما لكل حق وحربا
يقتفي باطلاً وكان تقيّا
لم يتيم بغير مجد أثيل
إن للمجد رهطه المرضيّا
لا ينى عن جهاده للمعالى
والمعالى تضم صبا وفيّا
فى ربا العالم الجديد تباري
مثّل العزم والذكاالمصريّا
وتبدي هناك بدرا منيرا
أعجب القرم بالعلاء جليّا
ثكلته مناصب عاليات
كان فيها موفقا وحريّا
يا على الصفات خلفت ذكري
خلدت عمرك الخصيب سنيّا
يا فقيد الجميع يرثيك دمعي
بوفاء فى ما يسمى الرويَّا
جنة الخلد زينت لك عن
د الله زلفى فقرّ عينا هنيا
وإلى الراحل الكريم سلام
يوم أودى ويوم يبعث حيَا
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
顧然
|
大滌洞
|
山頭赤日炙手熱，
簷底鳴泉玉擊樅。
慚愧龍公作餘戲，
夢中渾認雨翻江。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
POR
|
Antônio Gonçalves Dias
|
II
|
Em fundos vasos d’alvacenta argila
Ferve o cauim;
Enchem-se as copas, o prazer começa,
Reina o festim.
O prisioneiro, cuja morte anseiam,
Sentado está,
O prisioneiro, que outro sol no ocaso
Jamais verá!
A dura corda, que lhe enlaça o colo,
Mostra-lhe o fim
Da vida escura, que será mais breve
Do que o festim!
Contudo os olhos d’ignóbil pranto
Secos estão;
Mudos os lábios não descerram queixas
Do coração.
Mas um martírio, que encobrir não pode,
Em rugas faz
A mentirosa placidez do rosto
Na fronte audaz!
Que tens, guerreiro? Que temor te assalta
No passo horrendo?
Honra das tabas que nascer te viram,
Folga morrendo.
Folga morrendo; porque além dos Andes
Revive o forte,
Que soube ufano contrastar os medos
Da fria morte.
Rasteira grama, exposta ao sol, à chuva,
Lá murcha e pende:
Somente ao tronco, que devassa os ares,
O raio ofende!
Que foi? Tupã mandou que ele caísse,
Como viveu;
E o caçador que o avistou prostrado
Esmoreceu!
Que temes, ó guerreiro? Além dos Andes
Revive o forte,
Que soube ufano contrastar os medos
Da fria morte.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T5
|
CES
|
Vrchlický, Jaroslav
|
Naladění.
|
Kmitlo se duší cos, kmitlo,
létlo to jako stín,
a bleskem a rázem to slítlo
kams do hlubin.
Můj Bože, co jen to bylo?
Zda vzpomínka, zda sen?
Mně se tak sladce snilo...
Co bylo to jen?
Byla to milá tvář snivá,
či kadeř v přeletu snad?
Co dojmů se do duše schvívá...
Já chtěl bych spat.
Spat hluboko, dlouze a dlouze,
zapomnít život a čas,
snad po čem lkám zde v touze,
v snu viděl bych zas!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
LZH
|
黎学渊
|
题奇女李奉贞传
|
守贞得道岂腾空，
娘子军来竟死忠。
雷甲木兰违膝下，
星辰苏蕙了胸中。
妖氛匝地屯黄雾，
雌霓经天变白虹。
已奉瑶池金母敕，
迎归笙鹤易迁宫。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T2
|
FRA
|
Claude Hopil
|
Sonnet
|
Que le monde est constant en instabilité,
Si l'on jouit d'une aise, au moins de l'apparence,
Tantôt le sort muable en tranche l'espérance,
Et tout est envieux de la félicité.
Or' j'étais dédaigné de la feinte beauté
Qui, par mille tourments, a prouvé ma constance,
Ores, de mes douleurs, elle prend connaissance,
Puis volage se rit de mon infirmité.
Hélas ! tous les malheurs sont la même assurance
Et l'espoir, ici-bas, l'ombre d'une espérance,
Qui, vaine, se présente et trompe nos malheurs :
L'heur de monde, et d'amour, est une joie amère,
Car le monde n'est rien qu'un enfer de misère,
Et l'amour en effet qu'un monde de douleurs.
Claude Hopil
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر مرتضي قلي خان
|
قصيدة يا إمام الورى وخير البرايا
|
يا إمام الورى وخير البرايا
كيف لا ألتجي بخير إمام
فمحال رجعي بخفي حنين
بك أضحى دون الأنام اعتصامي
صاغك الله رحمة للأنام
فلذا جئت ملقيا للزمام
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
呂誨
|
寄堯夫三首
|
碧草茸茸照綠波，
暮春歸客興如何。
滄浪應有清渾處，
羞見漁人鼓枻歌。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
ARA
|
الشاعر صالح طه ظميان غدير
|
قصيدة حبّها ليسَ تاركي
|
حبّها ليسَ تاركي
قبل ورْدِ المهالكِ
قد علاني من الهوى
مثلُ نقعِ السنابكِ
ورمى الوجد حارقًا
كشهابِ النيازكِ
قَلبُهُ أم لِحاظُها
يا لهولِ المعاركِ
وقدِ انْهارَ فتنةًً
كانهيارِ الممالكِ
سلكَ القلبُ في هوى
الريمِ شرَّ المسالكِ
يومَ أسراهُ حسنُها
فوقَ حادٍّ وشائكِ
بركَ السهدُ في جفو
ني كنوقٍ بواركِ
لم أنمْ بعد نظرةٍ
فعلُها فعلُ فاتكِ
غيّرَ الحبُّ جلدتي
كالخطوبِ الحوالكِ
هل لنا منكِ رحمةٌ
كنزولِ الملائكِ
أو لمنْ جدّ صادياً
رشفُ صَهباءَ ضاحكِ؟
أين للشوقِ من نأتْ
كالنجومِ الشوابكِ؟
حَرَمُ الحبِّ دارُكمْ
في حماهُ مناسكي
وارتقابي زيارةً
بالدموعِ السوافكِ
ألبستني مذلّةً
منكِ حيكتْ بحائكِ..
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
秋水竹林
|
宜春：卢肇读书堂
|
绕进睡着的石拱桥
院墙畔的藤萝 漏下几滴绿了的灯火
木门虚掩了多年 一推开
满院尽是瘦瘦的花影 翻动的月痕
只是再不闻 那个书生的吟哦
和太师的咳嗽
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ENG
|
Wallace, Edgar
|
* CEASE FIRE *
|
The fight was done an hour ago:
The whole brigade has fallen back,
And I've been wand'rin’ to and fro,
A-askin’ any — white or black,
‘ Say — have you seen my brother, Jack?
His troop was first in the attack!’
I should have seen him here by now:
An hour ago the‘ cease fire’ went.
He is n't wounded any'ow,
‘ Cos with the stretcher squads I went,
An’ all my other time I've spent
A-hangin’ round the doctor's tent.
Among the huddled, fallen men
I picked a way across the plain.
I got a dozen yards, an’ then
Came back for fear I'd turn my brain....
The mangled horrors of the slain!
O Christ! I can n't go there again!
Say, have you seen my brother Jack?
Do n't know! an’ damn you, do n't much care!—
But‘ scuse me, chum, a-talkin’ back,
I'm sorter flustered with the glare.
These sands are hot, an’ so's the air —
Perhaps he's doin’ guard somewhere!
Old mother said before we went,
‘ Be sure you keep him in your sight’
( Not knowin’ what a campaign meant ).
‘ Do n't let him stay out late o’ night!’ —
I wonder if he funked the fight
An’ bolted. O pray God he might!
They're layin’ out our dead just now,
He can n't be ——, no, that — that ai n't sense,
An’ when he comes there'll be a row!
A-keepin’ me in this suspense!
‘ Tis here our line of killed commence,
I'll sorter look — for make-pretence!
Pretendin’ some one's here I know —
I'm half inclined to turn aback —
But one by one, along I go,
And see the crimson clottin’ black....
His troop was first in the attack!
What! Jack! Is this — this Thing our Jack?
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T2
|
T4
|
ASM
|
জানকী ৰায়
|
প্ৰাণটো জীয়াই ৰখাৰ আশাৰে
|
বিচাৰি ফুৰিছো এখনি হিয়া
য'ত আছে দয়াৰে ভৰা
এক বহল গভীৰ সাগৰ
যি গভীৰতাত বিনাদ্বিধাই
হেৰুৱাই পেলাব পাৰি
সকলোবোৰ বিষাদ ।
বিচাৰি ফুৰিছো
এযোৰ নীলাভ চকু,
নাই য'ত হিংসাৰ উন্মাদনা
নাই কোনো স্বাৰ্থ বিৰাজিত
আছে মাথো
অসীম মমতা ভৰা
এক মধুৰ কিৰণ
যি কিৰণে পথ দেখুৱাই
আদিৰ পৰা অনন্তলৈ
পৃথিৱীৰ পৰা আকাশলৈ
সেয়ে আজি তাৰ লগত
কথা পাতিব বিচাৰিছো
আৰু বুটলি ল'ব বিচাৰিছো
অলপ মৰম অলপ দয়া আৰু
অকণ সহানুভূতি
প্ৰাণটো জীয়াই ৰখাৰ আশাৰে ।।
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
DEU
|
Ernst Jandl
|
klos
|
klos, sein da wo klos?
du gehen rund den knödel du dann finden den türen sein drauf stehn >männeken< du dort treten innen du dort finden den rinnen du machen auf den hos.
du wissen was dann tun?
ja ich wissen was dann tun.
so ich gehen rund den knödel ich dann finden den türen sein drauf stehn >männeken< ich dort treten innen ich dort finden den rinnen ich machen auf den hos ich nix finden darinnen.
rasch ich zumachen den hos rasch ich treten außen finden den türen neben sein drauf stehn >fraunen< sein ich erstaunen daß in mein leben das ich haben können vergessen
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T4
|
CES
|
Skřivan, Karel
|
DĚTSKÁ.
|
Skočil mi kudrnáček do klína:
Jak prý ta písnička počíná.
Která? Ta známá neznámá? –
Ta o tom beránku s rohama.
Kudrnáčku zlatý, houpy hou,
vystrojíme svatbu velikou:
Pepř budem rozdávat s paprikou!
Hopsa, hošku, od země,
hostí sobě nazveme,
dobře mít se budeme.
Pozveme si lilije:
V zář se každá zavije,
číšku rosy vypije.
Nazveme si slunečnic,
zlatý pás do tmavých kštic,
k nebi zbožně zdvihnou líc.
Také máky přiskočí:
Duhu v měkkém vrkoči –
až se hlava zatočí.
Potřebujem básníka:
Pozvem na to slavíka,
ten tak sladce naříká.
Hoj, ta naše zahrádka,
krásná jako pohádka,
všude zlatá poupátka!
Pustili tam berana,
pokopal ji nohama,
potrkal ji rohama.
Ouvé! Ouvé!
Dúc!
(Ducl jsem hlavou do čelíčka –
achichi – chichichi –
a mám zas nového přítelíčka.)
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
BUL
|
Шака Рока
|
Печално и тъжно…
|
Печално и тъжно.
Зимният дъжд размива
имената по гробовете.
Рока
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ITA
|
Nanni Balestrini
|
Poesia di Nanni Balestrini - Apologo dell'evaso
|
Poesia di Nanni Balestrini
La massima della mia azione difforme,
infausto al popolo il fiume
che al cinema videro spopolare
il delta, i fertilissimi campi
e i più nocivi insetti (chiara
minaccia ai vizi dei governanti!)
Fra i pampini ovunque liberi
Testi poetici
galleggiavano, gonfi - e si fa vano
l'ufficio dello storicò. Ma saremo
a lungo preservati dal morso
del tafano azzurro, da iniezioni
di calciobromo, dall'unghie della zarina?
Lucenti strani corpi
violano il cielo; sbanda
il filo di formiche diagonale
nel cortile riemerso; ancora
il sole sorge dietro
la Punta Campanella incustodita
dai finanzieri corrotti e un argine
ultimo crolla. Lode
a un'estate di foco. S'io fossi
la piccola borghesia colata
nelle piazze fiorite e nei dì
di festa che salvi c'ignora
dalla droga e dalla noia per un po'
d'uva lavata in mare
presso la marcia catapulta; rifugiati
al primo tuono nelle gelaterie - chi fuggirei?
Passato il temporalaccio d'agosto
i graspi giungono a riva
fra i remi ai contrabbandieri salpati
nel novilunio e anzitutto conviene
(usciti dal vico cieco chiamammo
e orme erano ovunque
dell'abominevole uomo delle nevi)
fare l'amore intanto
che sui porti la Via Lattea dilata.
Il Po nasce dal Monviso;
nuvole... ma di ciò, altra volta.
Da I Novissimi. Poesie per gli anni '60
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
RUS
|
Лившиц Бенедикт Константинович
|
Аллея лир
|
И вновь - излюбленные латы
Излучены в густой сапфир,
В конце твоей аллеи, сжатой
Рядами узкогорлых лир!
И вновь - твои часы о небе,
И вайи, и пресветлый клир,
Предавшая единый жребий
И стебли лебединых лир!
И вновь - кипящий златом гравий
И в просинях дрожащий мир -
И ты восходишь к нежной славе
От задыхающихся лир!
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
LZH
|
陳天瑞
|
大暑松下臥起二首
|
迅翻趨炎歊，
高標閟幽雅。
隱士何所營，
茇之清蔭下。
故居禾黍生，
帡幪若大廈。
熟臥南風邊，
飛夢游虞夏。
五絃天上鳴，
擊壤歌滿野。
起來記遺音，
析薪有樵者。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
李綱
|
雪中過分水嶺六首
|
閩山髙處却無風，
密雪飛雲墮曉空。
去路似從銀色界，
此身疑到廣寒宫。
落梅飄絮來瓊樹，
涌浪崩雲疊玉峰。
景色幽奇無似雪，
平生觀雪此爲雄。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
SPA
|
Aurelio Yanguas
|
A...
|
No temas mis desdenes, amor mío;
no dudes al pensar en lo futuro,
que tienes mi cariño tan seguro
como el éter un puesto en el vacío
No temas que cautive mi albedrío
de un oculto querer el fuego impuro;
antes que me maldigas por perjuro
besarás con amor mi cuerpo frío
¿Por qué te empeñas en amar sufriendo?
¿A qué me afliges con tus celos vanos,
si lo sabes muy bien que no comprendo
el innoble mentir de los villanos,
y te consta que soy firme queriendo
e implacable en mis odios africanos?
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
TUR
|
Onur Behramoğlu
|
kenz-i mahfi ya da hiç
|
ben hüzünlerin peygamberiyim hz.
muhammed aynaya her bakışımdayak yemiş bir çocuğu kucağıma düşürürhüzündeğdiğim yerlerde depreşmektedir ya tanrıyım ben ya da hiç kimseyim sığamam giysilere her daim boy atmaktayımparçalıyorum biçilen kaftanlarıbağrımda dünyanın tüm mezarlarıservilerle öpüşmektedir yurdum yok sürgündeyim notalarına ayırıyorum senfonilerianlamlarını bozmakyeni izlerle donatmak için belkiyaralı kalbini dinliyorum sevdiğiminminörler majörlerle dövüşmektedir kan revan içindeyim yaşamaya geldim ders almaya değilsevdalandım ölüme bir tek o uzlaşmıyorgerisi gözümden düşmektedir kaçtım cennetinizden, cehennemdeyim bir sabahsadece kendim için keserek sakalımıölümü yenercesine pırıl pırıl tıraşımlagelip şah damarınızdan yakalayacağımfısıldayacağım kulağınızakays’a mahfi mecnun’a malum olanıpaçavra gibi ucundan tuttuğunuz yaşamıgövdenizden çekip alacağım sıktıkça boğulduğunuzboyunbağlarınızdan asacağım belki aleladeyim belki de mucizeyim
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Charlotte Wüstendörfer
|
Der Wächter von Szillen
|
Der Wächter von Szillen blies Mitternachtsstund'.
Da trat ein kleines Männlein aus dem Schattengrund.
»Pfeif dreizehn!« es sprach und ließ ihm keine Ruh.
Es kam jede Nacht und bat immerzu.
Und als er geblasen zum dreizehnten Mal,
drei Särge standen vor ihm im Nebelstrahl.
Der erste, der war vom Blut so rot.
»Ach, kleines Männlein, sag', deutet das meinen Tod?«
»Ach Wächter, dein Blut, das füllt ihn nicht.
Ach Wächter, dein Blut, das hüllt ihn nicht.
Das ist das Blut von tausenden Reiterlein,
die müssen nach Rußland und Frankreich hinein.
Das ist das Blut von tausenden Frauen und Knaben,
die werden die Füchse und Krähen begraben.«
Der zweite, der war voll Wasser rein.
»Ach Männlein, wird das ein böser Schacktarp sein!«
»Ach Wächter, Memelwasser ist im Frühling kalt wie Eis,
das rinnt nicht so bitter so salzig und so heiß.
Das sind der Witwen Tränen um das verlorene Blut,
der Heimatlosen Tränen um das verlor'ne Gut,
um das blökende Vieh, das auf der Straße stirbt,
um den Weizen, den der Feind in der Scheuer verdirbt!«
Der dritte war so leer, darin war nichts zu sehn,
kein Leichentuch, kein Kissen von Sägespän'
»O kleines Männlein, sage, was soll da hinein?«
»Das wird der ganze Wohlstand eines Landes sein.
Was lebenslang ihr schafftet mit Fleiß und Sorg' und Treu,
und dein Hof und dein Gut, die sind auch dabei.
Und dein Sohn ist dabei. Und du wirst sein Grab nicht sehn.
Und du selbst wirst heimatlos im Westen betteln gehn.«
Der Wächter von Szillen fiel auf sein Angesicht,
er rief den Herrgott an, die Särge schwanden nicht.
Er sprach das Vaterunser und betete und rang.
Das Männlein ward ein Riese, dem vom Mund die Flamme sprang.
Da sah er auf zum Himmel und faltete die Hand:
»Gib, daß ich's freudig gebe für's Vaterland!«
Da klangen hell die Glocken vom nahen Kirchlein,
und über Dach und Wiesen glitt der Mondenschein.
Tweet
Gedichtinterpretationen
-
Gedichtanalysen
audible-Hörbücher KOSTENLOS testen
Impressum - Datenschutz
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Quis, Ladislav
|
Zpěv českých boháčů.
|
Nemáme zlata. Naše zlatníky
div stačí na chléb, na šat, doutníky,
pak na karty
a jiné důležité caparty,
že pro vlast zbývá nám jen lásky plamen,
však pro věštce už leda kámen.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
HUN
|
Szenci Molnár, Albert
|
XLII. ZSOLTÁR
|
Mint az szép híves patakra
Az szarvas kivánkozik,
Lelkem úgy ohajt Uramra,
És hozzá fohászkodik.
Tehozzád, én Istenem,
Szomjúhozik én lelkem,
Vajjon színed eleiben
Mikor jutok, élő Isten?
Könnyhullatásim énnékem
Kenyerem éjjel-nappal,
Midőn azt kérdik éntőlem:
Hol Istened, kit vártál?
Ezen lelkem kiontom,
És házadat ohajtom,
Hol az hívek seregiben
Örvendek szép éneklésben.
Én lelkem, mire csüggedsz el,
Mit keseregsz ennyire?
Bízzál Istenben, s’ nem hágy el,
Kiben örvendek végre,
Midőn hozzám orcáját
Nyújtja szabadítását.
Óh, én kegyelmes Istenem
Melly igen kesereg lelkem!
Mert terólad emlékezem
Ez Jordánnak földéről,
Szent helyedre igyekezem,
Ez Hermon kis hegy mellől.
Mélység kiált mélséget,
Midőn én fejem felett
Az sok sebes víz megindól,
Mint egy erős hab, megzúdól.
Sebessége árvizednek
És az nagy zúgó habok
Énrajtam öszveütköznek,
Mégis hozzád óhajtok,
Mert úgy megtartasz nappal,
Hogy éjjel vigassággal
Dicséreteket éneklek
Néked, erős őrizőmnek.
Mondván: Isten én kőszálam,
Mire felejtesz így el?
Ellenségim vadnak rajtam,
Gyászban járok veszéllel,
Mert az ő hamis nyelvek
Csontaimban megsértnek,
Mert így bosszontnak ellened:
Lássuk, hol vagyon Istened.
Én lelkem, mire csüggedsz el,
Mit kesergesz ennyire?
Bízzál Istenben: Nem hagy el,
Kiben örvendek végre,
Ki nékem szemlátomást
Nyújt kedves szabadulást,
Nyilván megmutatja nékem,
Hogy csak ő az én Istenem.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
况肩吾
|
題梅卷
|
牡丹池舘閙春殘，
多少詩人被眼瞞。
我有癯仙最知己，
一枝留與雪中看。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
FAS
|
امیلی دیکنسون
|
این مرگ است که مرا در بر گرفته
|
آفتاب آرام آرام غروب کرد
و نشانی از ظهر نبود
برفراز ده به نظاره نشستم
نیمروز، خانه به خانه پیدا بود
غروب به آهستگی در تاریکی محو میشد
ردّی از شبنم بر چمنها نبود
تنها قطرهای بر پیشانیام فروافتاد
و بر صورتم غلتید
پاهایم، هنوزغرق خواب بودند
انگشتانم بیدار
اما جسمم
اینچنین کوچک چرا به نظر میآمد؟
اِکولالیا در اینستاگرام
پیشترها، روشنایی را خوب میشناختم
بهتر از این دم، که میدیدمش
این مرگ است که مرا در بر گرفته
اما دانستنش بیتابم نمیکند.
■
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
黄柏轩
|
过故人庄
|
路过我朋友的家
我已经不想进去
过去
老想着进去
雕花的门
易于叩问的锁
不怀好意
疑心重重
美丽的女子还在弹奏美丽的钢琴
就在这时他看见了街上的我
昔日友善的笑容依旧友善
一度熟稔的我们
依旧隐忍着熟稔
招呼如昔
那我就不进去了
挥了挥手
在桥上遇到另一名女子
我和她有了另一些故事
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
FAS
|
مارگارت اتوود
|
دوست داشتن فرق می کند
|
نمی توانی به کسی بگویی
از دوست داشتن یک نفر خودداری کند
دوست داشتن
با چیزهای دیگر
خیلی فرق می کند
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
刘平平
|
老张和狗
|
路上，老张牵着一只狗在走
我问他：你去哪
老张笑嘻嘻地望望我，又望望狗
说：它去哪，我就去哪
然后，老张和狗快乐地走了
他们还一起回头，冲我笑了一下
老张没有问我去哪
如果他问，我也不知道怎么回答
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LIT
|
Antanas A. Jonynas
|
Kelionės daina
|
Iš mano miego tie miškai atsirandatos laukymės alksnynai pakrantėjsubilda malūnas aptaško šalikelę purslaisir pravažiuoja pro šalįbūgnininkas ir sargas – jie tyliuž jų avietynas dulkėtaseidavo ežeru būna žmoguseina artyn ir mažėjakol galiausiai tarp švendrų išnykstaužrakinti kapinių vartai bet aš įeinusavo viešbučio raktą pritaikęs
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T1
|
POR
|
Ricardo Lima
|
O dia todo em silêncio
|
o dia todo em silêncio
a pontuar pautas
para que troquem de sal.
rua de janela fechada.
O dia com vontades
e não fazer.
é engano o primeiro a ligar.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T6
|
T3
|
T3
|
ITA
|
Jack Hirschman
|
Poesia di Jack Hirschman -The Twin Towers Arcane (L’Arcano delle Torri Gemelle)
|
Poesia di Jack Hirschman
The Twin Towers Arcane
L’Arcano delle Torri Gemelle
Un lutto tale dal quale
potremmo svegliarci
(essendo stati risvegliati da una tale luce)
per vedere la luce
alla fine:
che noi siamo ora
non più
né meno
ma siamo stati più di altri
una terra violenta
nei nostri mercati monetari
nella nostra “legge ed ordine”
nei nostri “Quotidiani” quotidiani
nei nostri letti
una vita violenta
fingendo un’innocenza impenetrabile
e il potere simbolizzato
da quelle gigantesche
Twins.
La loro distruzione:
sogno di Hitler, sognato persino
prima che fossero costruite,
prima che il suo suicidio
cominciasse a combattere al fianco
del fanatismo religioso.
E noi
che avevamo ereditato tanto
della sua violenza ed anti-comunismo,
noi, che infine abbiamo persino
finanziato l’attacco
alla nostra pretesa innocenza
noi così a nostro agio
con il fascismo (negato, naturalmente)
con la brutalità (rinnegata naturalmente)
con la libertà sentimentalizzata
da un nucleo di vuoto distruttivo,
disperazione,
cinismo in fondo,
figli di un nichilismo
a stelle e strisce (naturalmente negato e rinnegato)
“dalla California
all’isola di New York”
fratelli e sorelle,
i miei
così tristemente colpiti,
così profondamente colpiti.
L’Israeliano dice: “Ora lo sanno”
lui che è stato infestato
dai geni
di una siringa di male indimenticabile
lunga dodici anni.
Probabilmente siamo noi ora a sapere
che cosa significhi essere totalmente detestati
fino all’apocalisse.
Ed è una difesa fascista contro
un attacco fascista che il mondo
sta preparando, perché non c’è altro
che quel nulla
di un pianeta scorpione che si mangia
la coda;
ed è la consapevolezza di questa verità
che raddoppia il lutto
e rende più profonda la paura
della perdita dell’innocenza
che già prima era una bugia.
Questa volta siamo davvero intrappolati
dalla verità e ci addolora
noi che siamo stati così a nostro agio
nella libertà della menzogna.
Questa volta la mobilitazione totale
della consapevolezza della guerra dice:
anche se il pacifismo cresce,
anche se esso impedirà attacchi in risposta,
anche se la non violenza trionfa,
il futuro sarà
come un uomo di colore,
o come l’erotismo,
che pur non più linciato o censurato,
comunque non si sentirà
mai completamente a proprio agio
in questa vita terrena.
Il dominio del nulla
è completo ora.
Dio assassinato da un lato.
Dio suicidato dall’altro.
Il trionfo del fascismo.
Siamo condannati a vivere
le nostre vite non-violente
comprando e vendendo
e pregando la violenza
nostro malgrado
perché non c’è nient’altro,
nulla è cambiato,
è solo più chiaramente rivelato.
Celia,
so che sei corsa verso
non via da,
per aiutare, salvare.
E che hai visto il
secondo aereo svanire
nel muro mentre correvi
in quella direzione.
E che hai visto, per
la prima volta nella tua vita,
esseri umani saltare giù
da finestre altissime.
E le Twins collassare
in un’unica montagna ripiegata
di una morte moltiplicata per mille
e macerie e polvere.
Nulla di ciò che ho visto
su uno schermo televisivo
migliaia di miglia lontano
in un altro continente
può avvicinarsi all’orrore
di ciò che tu hai visto mentre
correvi verso la scena
fin quando non hai più potuto,
nuvole di polvere si espandevano
nelle strade e
quelli che correvano
via dal nucleo per salvarsi
ti dicevano che non potevi
andare oltre, non potevi aiutare,
non potevi salvare, o mia
coraggiosa, coraggiosa figlia.
So che il tuo dolore non viene
da lontano. In vano, in vano
sono morti! gridi e
e la tua disperazione allora forse
ci risparmia, forse addirittura ci salva
dallo shock che
ha trasformato il futuro in un
arcaico scavo archeologico.
La notte che è arrivata, la notte tecnologica, lunga tutto il giorno,
e con essa il lutto,
il digiuno dei veloci,
il gusto amaro
del proprio deserto.
E che non è solo nostro
perché tutti parliamo con bocche di sabbia,
e le dune crescono, a onde con le parole
di un’oscurità abbagliante nel sole
che è infranto in ciascuno di noi.
Per tutta la notte, aeroplani ed elicotteri hanno volato
sui portici terra bruciata di Bologna,
dove mi ritrovo
in lutto.
È diventato lo Stato
dell’Essere.
Una bandiera nera
a mezz’asta.
Sospesa a mezz’aria.
Such mourning as we
might wake from
(having been woken from by such a light)
to see the light
at last:
that we are now
no more
nor less
but have been more than others
a violent land
in our money markets
in our law ‘n’ orders
in our daily Dailies
in our beds
a violent life
pretending to an impenetrable innocence
and power symbolized
by those giant
Twins.
Their destruction:
Hitler’s dream, dreamed before
they even were built,
before his suicide
began to fight on the side
of religious fanaticism.
And we
who had inherited so much
of his violence and anti-communism,
we who’ve even ultimately
financed the attack
on our pretended innocence
we so at home
with fascism (denied, of course)
with brutality (foresworn, of course)
with liberty sentimentalized
from a core of destructive emptiness,
hopelessness,
cynicism at bottom,
children of a star-spangled
nihilism (of course denied and foresworn)
“from California
to the New York island”
brothers and sisters,
my own
so sadly struck,
so deeply struck.
The Israeli says: “Now they know”
who himself has been infested
with genes
from the 12 year
long syringe of unforgettable evil.
Presumably it’s we who now know
what it means to be totally detested
to the point of apocalypse.
And it’s a fascist defense against
a fascist attack that the world
is preparing, for there’s nothing
but that nothingness
of a scorpion planet eating
its own tail;
and it’s the awareness of that truth
that doubles the mourning
and profounds the fear
of the loss of the innocence
that was a lie in the first place.
This time we’re really trapped
by truth and it grieves us
who’ve been so comfortable
in the liberty of the lie.
This time the total mobilization
of war consciousness says:
even if pacifism grows,
even if it prevents responsive attacks,
even if non-violence triumphs,
the future will be
like a black man who,
or like eroticism which,
while no longer lynched or censored,
will nevertheless never
feel altogether at home
in worldly life.
The rule of nothingness
is complete now.
God murdered on one hand.
God suicided on the other.
The triumph of fascism.
We’re ordered to live out
our non-violent lives
buying and selling
and praying to violence
despite ourselves
because there’s nothing else,
nothing’s changed,
it’s only standing more revealed.
Celia,
I know you ran toward
not away from,
to help, to save.
And that you saw the
second plane evaporate
in the wall as you ran
toward.
And that you saw, for
the first time in your life,
human beings leaping
from the high ledges.
and the Twins collapsing
into a single mountain
of thousand-fold death
and rubble and dust.
Nothing I was witness to
on a television screen
thousands of miles away
on another continent
can approach the horror
of what you saw as you
ran toward the scene
till you could no more,
dust-clouds billowing
through the streets and
those running for their
lives from the core
told you you could go
no further, couldn’t help,
couldn’t save, O my
brave, brave daughter.
I know your grief isn’t
from afar. In vain, in vain
they died! you cry and
your despair there perhaps
spares, perhaps even saves
us from the shock which
turned the future into an
archaic archeological dig.
The night that has arrived, the technological night, all day,
and with it mourning,
the fast of the fast,
the bitter taste
of one’s own desert.
And that it is not only one’s own
but that we’re all speaking with mouths of sand,
and dunes are growing, undulating with the discourse
of a dazzling darkness in the sun
that is broken in each of us.
All night, airplanes and helicopters have been flying over
the burnt-sienna porticos of Bologna,
where I happen to be
mourning.
It’s become the State
of Being.
A black flag
at half mast.
Hanging in mid-air.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
郑鲜之
|
行经张子房庙诗
|
七雄裂周纽，
道尽鼎亦沦。
长风晦昆溟，
潜龙动泗滨。
紫烟翼丹虬，
灵媪悲素鳞。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
杨旦
|
次朴庵韵
|
楼开南北乾坤正，
目散江湖感慨赊。
二水风涛空赤壁，
三湘烟雨吊长沙。
白云丹灶仙人窟，
青殿朱弦帝子家。
全楚地灵天下望，
山川何必问龟蛇。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T4
|
T1
|
DEU
|
Birken, Sigmund von
|
Die Vierdte Bittedes Vatter Unser-Gebets
|
Vatter Unser hier auf Erden,
Der du dort im Himmel bist,
Hör, laß uns erhöret werden.
Dein Sohn unser Bruder ist.
Du bist Vatter: sey uns Sündern,
Sey uns gnädig, deinen Kindern.
Unser Leib und armes Leben
Deiner hier vonnöten hat.
Sol man haben, du must geben:
Alles lebt von deiner Gnad.
Dein ist alles hier auf Erden:
Laß die Notturft unser werden.
Täglich fordert Trank und Essen
Dein Geschöpfe, unser Leib.
Ach! sey unser unvergessen
Und so unser Vatter bleib!
Gib auf unser täglichs Beten,
Was uns täglich ist vonnöten.
Brod wir heischen, deine Kinder.
Thut ein Vatter hier auf Erd,
Thut ein Mensche doch nicht minder,
Gibt dem Kind, was es begehrt.
Brod, O reicher Gott, uns gibe,
Vatter, thu nach deiner Liebe.
Gib uns, wie du oft gegeben,
Das wir auch so oft verzehrt.
Herz und Hand zu dir wir heben,
Laß uns ferner seyn gewährt.
Segen gib zu deiner Gabe,
Daß sie unser Leben labe.
Uns gibst du: ach! gib darneben
Andren, die auch hungrig sind;
Gib uns allen, die wir leben:
Auch der Arme ist dein Kind.
Laß uns selbst den Nächsten laben
Mit dem, was wir übrig haben.
Heute gibst du: gib auch morgen.
Ja du gibest allezeit.
Laß uns nur dich lassen sorgen:
Täglich steht dein Tisch bereit.
Indeß wir dafür dich ehren,
Dein Geschenk mit Dank verzehren.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
RUS
|
Зилов Лев Николаевич
|
Боженька
|
По хрустальным лесенкам,
Светлыми дорожками,
Ангелочки бегают
Маленькими ножками.
Им кивают весело
Розы бирюзовые,
К ним летят, торопятся
Бабочки пунцовые.
Где поют под ветками
Птички звонко песенки,
Их встречает Боженька
На последней лесенке.
Боженька весь беленький,
С седенькими бровками.
Платьице застёгнуто
Божьими коровками.
Упираясь в лесенку
Палочкой-подпорочкой,
Кормит он воробушков
Тёплой, вкусной корочкой.
Подбегают ангелы
И целуют ноженьки
Своего любимого
Беленького Боженьки.
И даёт им Боженька
Золотые ломики,
Отсылает ангелов
В голубые домики.
Чтоб колоть-раскалывать
Камни серебристые
И из них устраивать
Звёздочки лучистые.
Ночью выйдут ангелы
Быстро сеять звёздочки
По небу стемневшему
В чёрные бороздочки.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر نافع بن لقيط الفقعسي
|
قصيدة بَانَتْ لِطِيَّتِها الغَداةَ جَنُوبُ
|
بَانَتْ لِطِيَّتِها الغَداةَ جَنُوبُ
وطَرِبْتَ، إنَّكَ ما عَلِمْتُ، طَرُوبُ
وَلَقَدْ تُجاوِرُنا وتَهْجُرُ بَيْتَنَا
حَتَّى نُفَارِقَ أو يُقَالَ مُرِيبُ
وزيارةُ البيت الذي لا يُبْتَغى
فيه سَوَاءُ حَدِيثهنَّ مَعِيبُ
وَلَقَدْ يَمِيلُ بيَ الشَّبابُ إلى الصِّبا
حيناً، فَيُحْكِمُ رَأْيِيَ التَّجْرِيبُ
وَلَقَدْ تُوَسِّدُني الفَتَاةُ يَمِينَها
وشِمالَها، البَهْنانَةُ الرُّعْبوبُ
نُفُجُ الحَقِيبةِ، لا تَرَى لِكُعُوبِها
حَدَّاً، وَلَيْسَ لِسَاقِها ظُنْبُوبُ
عَظُمَتْ رَوَادِفُهَا وأُكْمِلَ خَلْقُها
والوالدانِ نَجِيبَةٌ ونَجِيبُ
لمَّا أَحلَّ الشَّيبُ بيْ أَثْقَالَهُ
وَعَلِمْتُ أَنَّ شَبَابِيَ المَسْلُوبُ
قَالتْ: كَبِرتَ، وكلُّ صَاحِبِ لَذَّةٍ
لِبِلىً يَعودُ، وَذًلِكَ التَّتْبِيبُ
هَلْ ليْ مِنَ الكِبَرِ المُبِيرِ طَبِيبُ
فَأَعُودَ غِرّاً والزَّمان عَجِيبُ
ذهبتْ لِدَاتي والشَّبابُ، فَلَيْسَ لي
فِيمَنْ تَرَيْنَ مِنْ الأَنَامِ ضَريبُ
وإذا السُّنونَ دَأَبْنَ في طَلَبِ الفَتَى
لَحِقَ السِّنُونَ وأُدرِكَ المَطْلوبُ
فاذهبْ إليكَ، فليسَ يَعلَمُ عَالِمٌ
مِنْ أَيْنَ يَجْمَع حَظَّهُ المكْتُوبُ
يَسْعَى الفَتَى لِينَالَ أَفْضَلَ سَعْيِهِ
هَيْهاتَ ذَاكَ، ودُونَ ذَاكَ خُطُوبُ
يَسْعَى ويَأْمُلُ، والمَنِيَّةُ خَلْفَهُ
تُوفِي الإِكَامَ، لَهَا عليهِ رَقِيبُ
وَإِذَا صَدَقْتَ النَّفْسَ لَمْ تَرْأَ لَهَا
أَملاً وتَأْملُ ما اشْتَهَى المكْذُوبُ
لاَ المَوْتُ مُحْتَقِرُ الصَّغِيرِ فَعَادِلٌ
عَنْهُ، ولا كِبَرُ الكَبِيرِ مَهِيبُ
وَلَئِنْ كَبِرْتُ لَقَدْ عَمِرْتُ كَأَنَّنِي
غُصْنٌ تُفَيِّئُهُ الرِّياحُ رَطِيبُ
فَكَذَاكَ حَقّاً مَنْ يُعمَّرْ يُبْلِهِ
كَرُّ الزَّمَانِ عَلَيْهِ والتَّقْلِيبُ
حَتَّى يَعُودَ مِنَ البِلَى وكأَنَّهُ
في الكَفِّ أَفْوَقُ نَاضِلٌ مَعْصُوبُ
مُرُطُ القِذَاذِ فَلَيْسَ فيهِ مَصنَعٌ
لا الرِّيش يَنْفَعُهُ ولا التَّعْقِيبُ
ذَهَبْتْ شَعُوبُ بأهلِهِ وبمالهِ
إنَّ المَنَاياَ للرِّجَالِ شَعُوبُ
والمرءُ مِنْ رَيْبِ الزَّمانِ كأَنَّه
عَوْدٌ تَدَاوَلَه الرِّعاءُ رَكُوب
غَرَضٌ لِكُلِّ مُلِمَّةٍ يُرْمَى بها
حتَّى يُصابَ سوادُه المَنْصُوبُ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
URD
|
Nooh Narvi
|
ان سے گر فیضیاب ہو جاتا
|
ان سے گر فیضیاب ہو جاتاماہتاب آفتاب ہو جاتاجا سکا میں نہ بام جاناں تکورنہ عالی جناب ہو جاتاآگے تقدیر کی رسائی تھیمیں وہاں باریاب ہو جاتادل لگانا ثواب تھا لیکنجی چھڑانا عذاب ہو جاتانوحؔ ہوتے اگر نہ شاہد بازمیں مرید جناب ہو جاتا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Luigi Borra
|
LXXV
|
Vesti un bel manto Apol, suona la cethra,
cingi del car Allor la chioma bionda;
correte tutte d'Helicona al Rivo,
o Dive di Parnaso, alme sorelle
e celebrate la presente etade;
voi, sacri Semidei, leggiadre Nimphe,
aprite tutti a l'allegrezza i segni;
pastor intenti al vago error del gregge
coi più be' fior, con le più vaghe frondi,
spargete 'l seno de l'antica Madre
di grata ombra cingendo i chiari fonti;
crescete humil Gramegne, Hedere sparse,
soavi Mirti e voi pallenti Olive;
populi altieri e del color di Lethe
tinti e de i degni honor memorie vere;
Lauri securi dal furor del cielo,
crescete a circondar le sacre tempie
del figliuolo ben nato altier di Giove.
Ecco ove si divide 'l Re de' fiumi
per fargli onor, con due belle corna
lieto girando 'l fortunato lido,
né sta superbo, anzi più ch'altri humile
Hercole 'l nuovo, 'l più famoso Alcide;
che poi che l'ebbe de l'ovil paterno
lo 'mpero 'n mano e la divina Astrea
chiamata, che già al ciel era salita
poi che pei boschi e per le selve 'ncolte,
lunge da laude e da i sacrati templi,
già lungo tempo dal Marocco al Gange,
da l'agghiacciato Borea al fervente Austro,
senza mai ritrovar alcun soccorso,
smarrita se n'andava e peregrina.
Hor quella che da i saggi antichi greci
fu detta Aretia e de l'Astrea sorella
che similmente era gradita a pochi,
ne la bella capanna hor ne raccoglie
e vuol ch'ella e la cara sua sirochia
abbian la cura 'n noverar l'armento
quand'a pascer ne va, quando sattollo
torna da i colli o da l'ombrose valli
e 'l soverchio licor tepido e bianco
da le rotonde trar gonfiate poppe;
e seco è 'l caro figlio, 'l grand'Alceo,
di lor ben degno aventurato herede,
che del gran Re pastor scorge i pensieri,
ond'egli è quel che dà tutti i precetti
quanto a la pastoral custodia fida,
le pecor da scacciar fuor de la greggia,
acciò che molte poi non sian corrotte
vede, e se son sanabili o caduche,
come l'atte a ridur al primo stato
si convegna col ferro aprir la piaga
ché si vede talhor, o pel pietoso
o pel pigro pastor, sotto la scorza
ne i più maligni humor cangiarsi 'l sangue;
né tace anchor come la bianca lana
sia de l'altre la prima e che le madri
ch'ha di nero color tinta la lingua
non soglion partorir ben puro feto;
come a le cinque lune, a l'età verde
castrar gli agnelli e poi, più che i montoni,
rendon le lane lor candid'e molli;
quando tagliar e non stratiar dal dosso
il sottil folto vel che se pur cresce
sotto 'l cancro, le uccide o almen le 'nsabbia
o che gl'acuti tribuli o le lappe
hanno quel che de' aver chi le governa;
né lascia di narrar quanto sia buono
i vigilanti alani, i fieri veltri
tener col gregge e non lasciar ch'i lepri
seguano e i capri o le fugaci damme;
che le mandre non sian senza custode,
mentre van dietro a la bramata preda
et avien poi che, non essendo avezzi
a far con altri, i perigliosi assalti
temon de' fieri lupi e de' cinghiali.
Ma a che cerco io di raccontar il tutto:
ei va servando la natura e 'l tempo,
come vuol 'l felice altiero Duce.
O ricco, beatissimo terreno,
oltra 'l tuo Re pastor, oltra le Dee,
oltra 'l famoso Alceo, tu godi i nuovi
pastor , che son pur de l'Italia 'l pregio.
Sfida de l'Adria 'l sen, tutte le salse
onde del mar, o Re de' fiumi altiero;
nega loro 'l tributo e te conosci.
Ecco a la riva del tuo corno destro,
u' la Illustre Città che di fe' rara
e di rari costumi è 'l raro essempio,
più che la freda neve, 'l caldo latte
candidi risuonar ben mille cigni;
ecco la steril tua minuta arena
indorarsi e mandar le ricche gemme;
vedi mentre Appennino ha bianco 'l tergo
le più vil herbe e le più dure spine
sparse tutte di rose e di vïole
e cangiars'i virgulti, i faggi e gli olmi
in verdi lauri, 'n amorosi mirti;
nascer i' veggio i simplicetti agnelli
vestiti 'n ostro, 'n puro argento, 'n oro,
secur da' fieri 'nsïdiosi lupi;
le damme, i cervi, i timidi conigli,
scherzar ne i prati coi leon, coi cani.
Posa bifolco homai, posa l'aratro
e lascia pascer le giovenche, i tauri,
non vedi d'ogn'intorno le campagne
splender com'oro di mature spiche
e produr così 'ncolte e senza semi?
Lascia saggio cultor d'ombrose viti
che stillan senza te nettar e manna,
la curva falce e la cornuta zappa.
I cieli hanno finito 'l sommo giro
e le primier età tornano tutte
e l'alme elette de gli antichi Heroi;
questi, chi 'l mira ben, Hercol è 'l primo
e non quel ch'ogn'huom crede e ch'io pensai,
quello che de la terra 'l figlio uccise
e Caco oppresse e tutti gli altri mostri,
quel ch'ebbe ardir le paventose porte
aprir di Dite e spegner l'Hidra horrenda;
ch'oltra a le Baleariche famose,
là dove l'occeano entra la terra,
ne portò le gravissime colonne;
quel ch'anchor sostener le stelle vuolse;
egli è lo stesso et a le forze estreme
già dà principio e quella antica fama
fia ne la nostra età novella certa.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T4
|
T5
|
ENG
|
King, Alfred Castner
|
I will sing of a quaint old tradition...
|
I will sing of a quaint old tradition,
A legend romantic and strange,
Which was whispered to me by the pine trees
High up on the wild mountain range.
Far away in the mystical Westland,
From the mountain peaks crested with snow,
Glides Dolores, the river of sorrow,
Dolores, the river of woe.
Time was when this river of sorrow
Had never a thought to be sad,
But meandered in joy through the meadows,
With bluebell and columbine clad.
Her ripples were ripples of laughter,
And the soft, dulcet voice of her flow
Was suggestive of peace and affection,
Not accents of anguish and woe.
Long ago, ere the foot of the white man
Had left its first print on the sod,
A people, both free and contented,
Her mesas and canon-ways trod.
Then Dolores, the river of sorrow,
Was a river of laughter and glee,
As she playfully dashed through the canons
In her turbulent rush to the sea.
High up on the cliffs in their dwellings,
Which were apertures walled up with rocks,
Lived this people, sequestered and happy;
Their dwellings now serve the wild fox.
They planted the maize and potato,
The kind river caused them to grow,
So they worshipped the river with singing
Which blent with its musical flow.
This people, so artless and peaceful,
Knew nothing of carnage and war,
But dwelt in such quiet and plenty
They knew not what weapons were for.
They gathered the maize in its season,
Unmindful of famine or foe
And chanted their thanks to the spirits
That dwelt in the canons below.
But one evil day from the Northland
Swept an army in battle array,
Which fell on this innocent people
And massacred all in a day.
Their bodies were cast in the river,
A feast for the vultures, when lo!
The laughter and song of the river
Were changed to the wailing of woe.
Gone, gone are this people forever,
Not a vestige nor remnant remains
To gather the maize in its season
And join in the harvest refrains;
But the river still mourns for her people
With weird and disconsolate flow,
Dolores, the river of sorrow,
Dolores — the river of woe.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
谭天
|
春日书楼遣兴
|
俨然九鼎守王家，
世业缥缃一郡夸。
批卷眼昏刚负曝，
作书手颤为锄花。
天边云势随风过，
楼外岚光碍竹遮。
忽见莺巢高几尺，
春来又长树枝桠。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T6
|
T1
|
DEU
|
Johann Christian Günther
|
Lebensgenuss
|
Brüder, lasst uns fröhlich sein,
Weil der Frühling währet,
Und der Jugend Sonnenschein
Unser Laub verkläret;
Grab und Bahre warten nicht,
Wer die Rosen jetzo bricht,
Dem ist der Kranz bescheret.
Rasch entstürmt der Jahre Flucht
Mit verhängtem Zügel,
Und des Schicksals Eifersucht
Leiht dem Lenze Flügel.
Brüder! trinkt, noch ist es Zeit,
Eh' der Herbstwind Blätter streut
Auf uns'res Grabes Hügel.
Wo sind jene, sagt es mir,
Die vor wenig Jahren,
Eben also, gleich wie wir,
Jung und fröhlich waren?
Ihre Leiber deckt der Sand,
Sie sind in ein fremdes Land
Aus dieser Welt gefahren.
Wer nach unsern Vätern forscht,
Mag den Kirchhof fragen:
Ihr Gebein, das längst vermorscht,
Wird ihm Antwort sagen.
Uns auch, Brüder, kann man bald,
Eh' die Morgenglocke schallt,
In uns're Gräber tragen.
Darum lasst uns fröhlich sein,
Weil der Frühling währet,
Und der Jugend Sonnenschein
Unser Laub verkläret:
Grab und Bahre warten nicht;
Wer die Rosen heute bricht,
Dem ist der Kranz bescheret.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ITA
|
Sandro Penna
|
Poesia di Sandro Penna Se la vita sapesse il mio amore!
|
Poesia di Sandro Penna
Se la vita sapesse il mio amore!
Se la vita sapesse il mio amore!
me ne andrei questa sera lontano.
Me ne andrei dove il vento mi baci
dove il fiume mi parli sommesso.
Ma chi sa se la vita somiglia
al fanciullo che corre lontano…
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
TUR
|
Celal Sahir Erozan
|
Hayat
|
Bir cinayet eli gibi,
Bir cengâver beli gibi
Git al da gel, kuşan da gel
Hançerini, kılıcım en kıyıcı silâhını;
Gözlerini kan bürümüş deli gibi
Zincirlerden boşan da gel!
Hiç dinmiyen o sebepsiz hiddetinle
Bana saldır!
Sonra kaldır,
Kaldır hüsnündeki tesir
Her faniyi sana esir
Eden o zalim başım,
Bak ve dinle:
Gönlümün ahı,
Gözlerimin yaşını!
Gördüğün ne? Bir güler yüz! İşittiğin? Bir kahkaha!
Yazık sana!
Uğraşırken en bahtiyar fanilerle,
Pembe saadetlerinde bir siyah süs
Gibi küçük bir kederle
Her birini harap eden sana yazık!
İki düşük omuzla bir sıska göğüs,
Bir hasta baş... Böyle dermansız düşmana,
Sen ki elinde bin dert,
Yenildin mi koca namert?
Durmasana saldır üstüme bir daha!
Bu kırk yıllık muharebe bitsin artık!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T2
|
T3
|
T3
|
HUN
|
Csokonai Vitéz Mihály
|
A magyarokhoz
|
Ne szóljatok meg érte,
Magyarjaim! kikérem,
Ha én is a csatákat,
A várak égetésit
És a királyok estét
Nem kürtölöm Homérral.
Ez a butella máslás
A megdühödt világnak
Minden csatépatéját
Kiverte a fejemből.
S a Lilla hév ölében
Lillán kivűl egyébre
Elmém ügyelni nem tud.
Ha hát csupán szerelmet
És bort fogok danolni:
Magyarjaim! kikérem,
Ne szóljatok meg érte.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T6
|
ITA
|
Onofrio Minzoni
|
Quando Gesù con l’ultimo lamento
|
Quando Gesú con l’ultimo lamento
schiuse le tombe e la montagna scosse,
Adamo rabbuffato e sonnolento
levò la testa e sovra i pie drizzosse.
Le torbide pupille intorno mosse
piene di meraviglia e di spavento,
e palpitando addimandò chi fosse
Lui, che pendeva insanguinato e spento.
Come lo seppe, alla rugosa fronte,
al crin canuto ed alle guance smorte
colla pentita man fe’ danni ed onte.
Si volse lagrimando alla consorte,
e gridò sí che rimbombonne il monte:
— Io, per te, diedi al mio Signor la morte!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
林张枢
|
送友之戎幕
|
金吾上将开东阁，
白发参军起曲阿。
严武故人唯杜甫，
马周知己独常何。
龙蛇久斗缠兵甲，
鸿雁高飞避网罗。
慷慨平生两行泪，
哀时更比别离多。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر مرام العمري
|
قصيدة عزيزي
|
إن قلت في طي البريد: عزيزي
وجعلت حرفي بالغَ التَّرميزِ
واحتَلتُ في صِيَغِ الكلامِ وسُقْتهُ
في حِلّةٍ رسميةِ التَّطريزِ
وأروغ أهرب من خطابك بالهوى
فأردُّ حال القلب للتمييزِ
فافهم بأني قد قصدت:حبيبي
واحضن حياء الحرف بالتركيزِ
واجمع بقلبك ما تبعثره الأنا
من عزة الإحساس بالتعزيزِ
واصنع من الكلمات بيت صبابةٍ
يرضي الفؤاد بخفةِ التحفيزِ
في العشق من دل النساء تمنعٌ
وعلى الرجال إحاطة التعجيزِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Грушко Наталия Васильевна
|
Носочки
|
Ты надела черные носочки,
А теперь на улице зима….
Если б у меня была такая дочка,
Я б сошла с ума.
Но теперь гляжу я, улыбаясь,
Как вино ты жадно льешь в бокал,
Как в кольце смеется, разгораясь,
Кем-то зачарованный опал.
Как несчастны люди и как грубы —
Я хочу от страха закричать….
Кто твои накрашенные губы
Этой ночью будет целовать?
Ты надела черные носочки,
Но теперь на улице зима….
Если б у меня была такая дочка,
Я б сошла с ума.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
维庸
|
履霜，坚冰至
|
履霜，坚冰至。生活的
每一时，要把排雷的险境
扣于劳累的手指
心要屏息，做自己
眼睛看到和耳朵听到了一切
喉咙不能喘息。蚊子
落到了额头，不能出声
水蛭缩身进毛孔，不能出声
甚至蝎子蜇到了前胸，又能怎样
还是不能出声，隐忍
是生存唯一的根本，也是
生存的唯一可能
要切断爆炸的引擎，生活的
每一天，如履薄冰
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر صدر الدين العاملي
|
قصيدة جاءت تجوب البيد سيارة
|
جاءت تجوب البيد سيارة
تهوي هوي المرمل الصارخ
إلى علي وزعيم العلى
يوم الوغى والعلم الشامخ
إلى السراة الانجبين الألى
أحصوا فنون الشرف الباذخ
أولى المزايا الغر اعباؤها
ينوء فيها قلم الناسخ
قد أيقنوا منه بجزل الخطى
إن علياً ليس بالراضخ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T4
|
T5
|
T5
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.