PoetryMTEB/MultilingualPoetryThemeClassification

language stringclasses 81 values	author stringlengths 1 120 ⌀	title stringlengths 1 409 ⌀	text stringlengths 4 32.8k	theme_code stringclasses 6 values	theme_category stringclasses 6 values	deepseek-v3-1-250821 stringclasses 6 values	kimi-k2-250905 stringclasses 6 values	doubao-seed-1-6-lite-251015 stringclasses 196 values
POR	Onésimo Silveira	As àguas	A chuva regressou pela boca da noite Da sua grande caminhada Qual virgem prostituida Lançou-se desesperada Nos braços famintos Das árvores ressequidas! (Nos braços famintos das árvores Que eram os braços famintos dos homens...) Derramou-se sobre as chagas da terra E pingou das frestas Do chapéu roto dos desalmados casebres das ilhas E escorreu do dorso descarnado dos montes! Desceu pela noite a serenar A louca, a vagabunda, a pérfida estrela do céu Até que ao olhar brando e calmo da manhã Num aceno farto de promessas Ressurgiu a terra sarada Ressumando a fartura e a vida! Nos braços das árvores... Nos braços dos homens...	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T4	T1
TUR	Jorge Luis Borges	1972	Şimdiden geçip gitmekte olan geleceğin işe yaramaz, belirsiz ve bulanık, bir boşyücelikten tekrarı, uzayıp giden bir aynalar koridoru olacağından korktum, Ve bu düşten önceki yarı aydınlıkta yalvardım adlarını bilmediğim tanrılarıma günlerime bir şey yada birini göndersinler diye. Onlarda gönderdiler.Bir yudumdu atalarım yasaklara karşın, açlık ve yoksulluk içinde, savaşlarda kendilerini ona adamışardı. İşte bir kez daha karşımdaydı o çekici tehlike. Oysa zamanın unutmadığı dizelerimde övdüğüm o hayalet koruyucularından biri değildim. Yetmişini tamamlamış kör bir adamdım ben Ölüm kokan bir hastane köşesinde, Can çekişen insanlar arasında göğsüne yediği iki kurşunla ölen Doğulu Francisco Borges değilim; Ama şimdi saldırıya uramış yurdum benden kılıcın savaşla ilgili hünerinden uzak bilgiçlik taslayan beceriksiz kalemimle bir destanın ayrıntıların toplayıp kendi yerimi belirtmemi istiyor.Ben de onu yapıyorum...	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
TUR	Arif Nihat Asya	Van Gölü	Selahattin Arıkan'a Nerde istersen orda kal... yerleş; Yolcu, rü'yaya benziyor burası... İşte bak: Bir küçük denizdir göl; Bir küçük kıt'a Ahtamar adası!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر القاسم صدر الأفاضل	قصيدة فديت إماماً صيغ من عزة النفس	فديت إماماً صيغ من عزة النفس أنامله والسحب نوعان من جنس أشد ارتياحاً نحو طلعة معتف من المفلس الخاوي اليدين إلى الفلس وأفقه في تدريسه من محمد وأجود من كعب وأخطب من قس مناقب لو أن الحرابي مرة بصرن بها استنكفن عن خدمة الشمس ويغدو على طرف من الشقر كلما رأته إماء الحي وافته للقبس على سابح من خلقة الوهم طالع وأهون شيء عنده درك الأمس فتى ساومته خلقه وهو فاغم ولا فغمة المسك، والخرائد للعرس له الصفو من ودي وإخوته الألى غدوا من سهام الزيغ للدين كالترس لفتيان صدق ما اقتنوا طول عمرهم سوى البحث والإفتاء والوعظ والدرس لأربعة شادوا الهدى بعد شيخهم فقد بنى الإسلام منهم على خمس بنور ألهي عليهم وزهدهم وعلمهم أضحوا ملائكة الأنس فعاشوا لترشيح الهدى ويراعهم بصائبة الأحكام يقطر في الطرس	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
FRA	Abbé Claude Cherrier	Description chimérique d'un être de raison...	Il a un corps de garde, Des membres de période, Une tête d'Armée, Une face de théâtre, Des traits d'arbalète, Le front d'un bataillon, Des yeux de bœuf, Deux temples de Jupiter, Un nez de Bachot, Des joues de Peson, Une bouche du Danube, Une langue étrangère, Des dents de scie, Une haleine de savetier, Des oreilles d'écuelle, Une ouïe de carpe, Une chevelure d'arbre, Une barbe d'épic, Un cou de tonnerre, Une gorge de montagne, Des bras de mer, Un poing d'Espagne, Des mains de papier, Des côtes de Barbarie, Des cuisses de noix, Des jambes étrières, Des pieds d'estaux, Un dos de fauteuil, Un cul de sac, Des parties d'Apothicaire, Un cœur d'Opéra, Les entrailles de la terre, Des os de Noël, Des veines de marbre, Une âme de soufflet. […] Il a une mine de plomb, Un air de Cadmus, Un port de mer, Une voie d'eau, Un champ de bataille, Un accent circonflexe, Un creux de puits, Une taille de plume, Un regard de fontaine, Un ris de veau, La gravité de l'air, Une justice subalterne, Un esprit de vin, Une lumière de canon, Un jugement téméraire, Une justesse de contrepoids, Une ruse de guerre, Une expérience de Physique. Je vous dirai de plus qu'il était d'un accès de fièvre quatre, D'une douceur de miel, D'un caractère gothique, Qu'il avait de belles inclinations de tête, Le pas de Calais, Et la diligence de Lyon. Tous ces faits mémorables prouvent qu'il était brave comme une mariée. Abbé Claude Cherrier	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	CUSTOM:荒诞比喻
ARA	الشاعر ابن دانيال الموصلي	قصيدة صفع البرهان وما رحما	صُفعَ البرهانُ وَمَا رُحما فَبَكى منْ بعدِ الدّمْع دَما قَدْ كانَ شَكا رَمَداً صَعْباً فأزدادَ بذاكَ الصّفْع عمى وَرَمَى النّوروزُ أخادِعَهُ حتّى باتَتْ تشكو وَرما أدماهُ القومُ بأجربةٍ كانَتْ حَوراً لا بلْ أدما نَزَلوا سَحراً في ساحله فَرَأى الإصباحَ بهمْ ظُلَما من كُلِّ فتى بالنّطْعِ بدا مثلَ القصّارِ إذا احترما فَسَقاهُ بها صرفاً سَبعاً وسقاهُ بها سبعينَ بما	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
DEU	Maria Luise Weissmann	Abend im Früh-Herbst	Weit ausgegossen liegt das breite Land. Der Himmel taucht den Scheitel noch ins Licht, Doch seitlich hebt gelassen eine Hand Die dunkle Maske Nacht ihm ins Gesicht. Viel fette Lämmer weiden auf der Flur, In Gärten steht das Kraut in seiner Fülle, Herbstwälder ziehn als eine goldne Spur, Am Baum die Frucht glänzt prall in ihrer Hülle. Es ist der letzte dieser kurzen Tage: All Ding steht reif und rund und unbewegt Schwebend in sich gebannt wie eine Waage, Die Tod und Leben gleichgewichtig trägt.	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
LZH	余芑舒	正月五日漫興	雪簷晴作雨，道空日如年。燕坐無餘事，牀頭易一編。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
BUL	Сун Дзинсюен	Очакване	Никой не забеляза кога морето се оттегли, оставяйки след себе си една лодка без весла, която вече не чува нито грохота на вълните, нито воя на бурния вятър — тихо заседнала в крайбрежния пясък, самотна и безутешна. Упорито тя чака, чака приливът да се върне. Едно й остава — пак да я носи водата: това е, все пак, само една лодка… Април 1980 г., Циндао	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ENG	Jeffrey, Rosa Vertner	BABY POWER.	Six little feet to cover, Six little hands to fill, Tumbling out in the clover, Stumbling over the sill. Six little stockings ripping, Six little shoes half worn; Spite of the promised whipping, Skirts, shirts, and aprons torn! Bugs and bumble-bees catching, Heedless of bites and stings, Walls and furniture scratching, Twisting off buttons and strings. Into the sugar and flour, Into the salt and meal, Their royal, baby power, All through the house we feel! Behind the big stove creeping, To steal the kindling-wood; Into the cupboard peeping, To hunt for “somesin’ dood.” The dogs they tease to snarling, The chickens know no rest, Yet the old cook calls them “darling,” And loves each one “the best.” Smearing each other's faces With smut or blacking-brush, To forbidden things and places Always making a rush. Over a chair, or table, They'll fight, and kiss again When told of slaughtered Abel, Or cruel, wicked Cain. All sorts of mischief trying, On sunny days — in doors And then perversely crying To rush out when it pours. A raid on grandma making, — In spite her nice new cap — Its strings for bridles taking, While riding on her lap. Three rose-bud mouths beguiling, Prattling the live-long day, Six sweet eyes on me smiling, Hazel, and blue, and gray.— Hazel — with heart-light sparkling, Too happy, we trust, to fade — Blue —‘ neath long lashes darkling, Like violets in the shade. Gray — full of earnest meaning, A dawning light so fair, Of woman's life beginning, We dread the noon-tide glare Of earthly strife, and passion, May spoil its tender glow, Change its celestial fashion, As earth-stains change the snow! Six little clasped hands lifted, Three white brows upward turned, One prayer — thrice heavenward drifted — To Him who never spurned The lisp of lips where laughter, Fading away in prayer, Leaves holy twilight after A noon of gladness there. Three little heads, all sunny, To pillow and bless at night,— Riotous Alick and Dunnie, Jinnie, so bonnie and bright! Three souls immortal slumber, Crowned by that golden hair; When Christ his flock shall number, Will all my lambs be there? Now, with the stillness round me, I bow my head and pray, “Since this faint heart has found thee, Suffer them not to stray.” Up to the shining portals, Over life's stormy tide, Treasures I bring — immortal; Saviour be thou my guide.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
POR	Alberto Pimenta	Elegia	já nada é o que era e provavelmente nunca mais o será e mesmo que o fosse algo me diz que já não seria o que era porque o que era era o que era por ser o que era do que eu me lembro muito bem embora eu então não fosse o que agora sou mas o que agora sou ou estou a ser é deixar de ser o que sou porque eu sou deixando de ser deixar de ser é a minha maneira de ser sou a cada instante o que já não sou e o mesmo se deve passar com tudo o que é motivo por que não admira que assim seja quer dizer que nada seja o que era e se assim é ou já não é seja ou não seja	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	周遇聖	詠瑞粟	瑞出雙蓮與九芝，何如瑞粟見明時。一根異彼禾同穎，四穗多於麥兩岐。紀載簡編前未有，獻諸郡國事非欺。三年宰邑書成績，悠久難磨頌德碑。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	呉益	靜安八詠	多羅樹下禮金仙，緑錦雲開見碧蓮。翠蓋光飜林屋洞，青霞影倒蔚藍天。聼經許對孫思邈，訪道期逢葛稚川。愧我題詩同淨社，三生曽是醉逃禪。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
URD	Amjad Islam Amjad	مِری بات بیچ میں رہ گئی	تیرے اِرد گِرد وہ شور تھا، مِری بات بیچ میں رہ گئینہ میں کَہہ سکا نہ تُو سُن سکا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمیرے دل کو درد سے بھر گیا، مجھے بے یقین سا کرگیاتیرا بات بات پہ ٹوکنا، مِری بات بیچ میں رہ گئیترے شہر میں مِرا ہم سفر، وہ دُکھوں جمِّ غفیر تھامجھے راستہ نہیں مل سکا، مِری بات بیچ میں رہ گئیوہ جو خواب تھے مِرے سامنے، جو سراب تھے مِرے سامنےمیں اُنہی میں ایسے اُلجھ گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیعجب ایک چُپ سی لگی مجھے، اسی ایک پَل کے حِصار میںہُوا جس گھڑی ترا سامنا، مِری بات بیچ میں رہ گئیکہیں بے کنار تھی خواہشیں، کہیں بے شمار تھی اُلجھنیںکہیں آنسوؤں کا ہجوم تھا، مِری بات بیچ میں رہ گئیتھا جو شور میری صداؤں کا، مِری نیم شب کی دعاؤں کاہُوا مُلتفت جو مِرا خدا، مِری بات بیچ میں رہ گئیتری کھڑکیوں پہ جُھکے ہوئے، کئی پھول تھے ہمییں دیکھتےتری چھت پہ چاند ٹھہر گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمری زندگی میں جو لوگ تھے، مِرے آس پاس سے اُٹھ گئےمیں تو رہ گیا اُنہیں روکتا، مِری بات بیچ میں رہ گئیِِتِری بے رخی کے حِصار میں، غم زندگی کے فشار میںمرا سارا وقت نکل گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمجھے وہم تھا ترے سامنے، نہیں کھل سکے گی زباں مِریسو حقیقتاً بھی وہی ہوا، مِری بات بیچ میں رہ گئی	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
SPA	Benjamín Taborga	San Pablo en Atenas	Decepcionado y triste se halla Pablo en Atenas, donde a predicar vino la gloria del Mesías; bajo el sol de estos cielo, en la luz de estos días, no ha triunfado el apóstol de encrespadas melenas. Las gentes que le oyeron, demasiado serenas, ante su verbo ardiente permanecieron frías; en un helado soplo de suaves ironías se apagó el fuego sirio que corre por sus venas. Esta ciudad pagana, que armonía rebosa, rinde culto a Minerva: la equilibrada diosa de vestiduras áureas y refulgente casco Y esta ciudad -oh apóstol decepcionado y triste- no comprenderá nunca la visión que tuviste en una noche oscura, camino de Damasco.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ASM	হেমেন নাথ	দেৱদাস	দিন বিক্ৰী কৰি ৰাতি বন্ধকত থৈ কিনিব খুজিছিলো মাৰ বাবে অলপ জীৱন ভাইটিৰ বাবে অলপ উশাহ হাস্পতালৰ বিচনাত আছিল ভাইটি মৰণ-জীৱনৰ শীৰ্ণ ৰচীত ওলমি তুমি হয়তো পঢ়া টেবুলত বহি মগজুত খোদাই কৰি আছিলা এম এছ চিৰ কঠিন প্ৰশ্নোত্তৰ প্ৰেয়সীয়ে দি গৈছিল অলেখ ৰাতিৰ অনিদ্ৰা যেতিয়া তোমাৰ চকুত আছিল বিশ্ববিদ্য়ালয়ৰ বহল আকাশ জ্যোতিমালা মনত আছেনে কলেজৰ নাটক য'ত তুমি হৈছিলা পাৰো আৰু মই? সেই পুৰণি দেৱদাস যাৰ বাবে হায় নাছিল চন্দ্ৰমুখী সময় যে সলনি হ'ল ভাই তোমাৰ লেকচাৰৰ বাবে কটনৰ শ্ৰেণীকোঠাত ঠাহ খায় অলেখ প্ৰতিভা আৰু চকুৰ ডাক্তৰে শীতল ভাবে ঘোষণা কৰে মাৰ অনাগত জটিলতাৰ কথা দুদিন ধৰি ছোৱালীজনীৰ জ্বৰ ভাইটিৰ টেবুলত এন্টিডিপ্ৰেচেন্ট মাৰ হাতত চেলাইন আৰু মোৰ হাতত! না: মদৰ বটল নহয় বেংকৰ পৰা ঘুৰাই পঠিওৱা লোনৰ এজাপ কাগজ (উৎসৰ্গ: প্ৰিয় বন্ধু উৎপলৰ হাতত)	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
ENG	Roberts, Elizabeth Madox	THE PICNIC	They had a picnic in the woods, And Mother could n't go that day, But the twins and Brother and I could go; We rode on the wagon full of hay. There were more little girls than ten, I guess. And the boy that is Joe B. Kirk was there. He found a toad and a katydid, And a little girl came whose name was Clare. Miss Kate-Marie made us play a song Called “Fare-you-well, says Johnny O'Brown.” You dance in a ring and sing it through, And then some one kneels down. She kissed us all and Joe B. Kirk; But Joe B. did n't mind a bit. He walked around and swung his arms And seemed to be very glad of it. Then Mr. Jim said he would play, But Miss Marie, she told him then, It's a game for her and the little folks, And he could go and fish with the men. Mr. Wells was there and he had a rope To tie to a limb and make it swing. And Mrs. Wells, Mr. Wells's wife, Gave me a peach and a chicken wing. And I had a little cherry pie And a piece of bread, and after we'd played Two other songs, I had some cake And another wing and some lemonade.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	袁永萍	切片	他们带走你的一丁点儿，有时，会带走你的一大块儿。他们选择喜欢的部分，而你原地不动，任凭黑暗还原你，成为一个干净的婴儿。在小酒馆，他带走你的前额，此刻，你又给他一片儿别的。如果你有城池你会给他城池，有海洋的管辖权你也会给—— 你放弃做君主的权利，只想拥有一个廉价的拥抱，和普通情侣的可口可乐。你丢失掉疆土和月季，因为 ——吐露、沉默、等待。他们经过你身旁，带走你的一丁点儿，有时，那是你的一大块儿。你在心里说：别人给予你严寒和欺骗，你回报给他们高贵的艺术。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T6
ZHO	杭约赫	题照相册	我们从平静的小河里，从反光的玻璃上，看到多少熟悉得陌生的脸，那是你的、我的，有时象他的。匆忙的闪过，闪过这短促的一生：忧患和安乐的交替，风雨袭来――婴孩大了，年轻的老了……记忆给我们带来慰藉，把捉一线光，一团朦胧，让它在这纸片上凝固。凝固了你的笑，你的青春。生命的步履从这里再现，领你来会见自己。1949	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر كسرة بنت دوشن	قصيدة ولو بحبالي لبست عرس دوشن	ولو بحبالي لبست عرس دوشن لما انقلبت مني صحيحاً أديمها تبيت المطايا وهي حائرة السرى إذا لم تجد أعناقها من يقيمها ولكنما عللتها إذ لقيتها بعرف الرخامي ثم أنت تلومها	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	陈允元	杂记一则（关于时间＿09:57）	我又重新开始戴表。C发现的。我自己没有察觉，也不知道为什么。毕竟你那里是没有时间的。我也忽然想到，每次爸爸给你上香，都会先报告现在是几年几月几日几点几分。我们都在各自的心底，藏了一个怀表。时间不断流动。我们默默计算，怕离你愈来愈远。时间也每日重复。而我们不忍回顾。	T2	爱、情感与人际关系	T3	T2	T2
LZH	陸嘉頴	如皋道中	滿目桑麻雨露稠，白花籬落遶清流。家家魚畧村村酒，絶勝淮南十一州。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ZHO	贾浅浅	风吹过来	光线穿过椰枣树般张开的墙壁和窗帘上的弹孔，汇入黑胶唱片里的幼发拉底河很多年前，他也曾这样坐在床边，默默听着。那时有月光，也有孩子们的笑声。他抬起头，就能看见天上翻滚的云—— 像露头的白熊，呼啸而来又若无其事地散去他不相信每次的唱针都停留于相同滑音，如同荒原上的波斑鸨，在张开羽毛吸引雌性的时刻忽然被猎枪的子弹击中缄默是一袭黑袍，像从前孩子们跪在地板上玩不倒翁，月光按住了所有人的影子他有些恍惚，不知自己是否还埋在四十年前的影子里。风吹过来。宣礼塔，与手中的烟斗同时冒烟	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
HIN	Prem Thakker	करवा चौथ	सुनो दिकु... अपना सर्वस्व मैने तुम्हें सौंप दिया है तुम्हारे लिए मैने करवा चौथ व्रत किया है तुम व्रत करती हो पूरा दिन निर्जला कैसे खाने के लिए इच्छा करेगा मेरा मन भला कहते हैं स्त्रीयाँ यह व्रत अपने पति के लिए रखती हैं उनकी लंबी आयु की मंगल कामना करती हैं तो क्या ईश्वर ने भूख प्यास से काम करने का अधिकार सिर्फ महिलाओं को दिया है मुझे यह गवारा नहीं इसलिये यह व्रत मैने अपने प्रेम के लिए किया है जिस तरह तुम सब की चिंता में रहती हो वैसे मुझे सिर्फ तुम्हारी फ़िक्र में रहना है जीवन भर मिले चाहे ना मिल पाए मुझे तुम्हारे एहसासों की खुशबू में ढलना है तुम्हारे हृदय में अपना स्थान बनाने का अमूल्य उपहार ईश्वर ने मुझे दिया है बस यही खुशी में मैने तुम्हारे लिए करवा चौथ व्रत किया है बहुत कुछ लिखना है पर मेरे पास शब्दों की वर्णमाला नहीं है मेरे सारे शब्द अमर्यादित हैं तुम्हारे लिए इस कि कोई पाठशाला नहीं है हर वह लम्हा उतार देता हूँ अपने शब्दों में जो प्रकृति ने तुम्हारी यादों के स्वरूप में मुझे दिया है आज प्रेम ने तुम्हारे लिए करवा चौथ व्रत किया है व्रत के लिए बंधन ज़रुरी नहीं होता जो इच्छापूर्ति के लिए एक दूसरे को जीवन भर है ढोता मैने बंधन से भी परे अनूठे एहसास को तुम संग जिया है इसलिये प्रेम ने अपनी दिकु के लिए करवा चौथ व्रत किया है	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	梁觀	經亂泛舟甘溪作呈同侶	久無閒興到溪村，舊友同遊不半存。山色幾曾離釣艇，潮聲空自過僧門。路經兵後橋梁斷，林有人來鳥雀喧。身外問誰歸計得，樵漁相笑未開言。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ENG	Rolleston, T. W.	TO JOHN O'LEARY	Because you suffered for the Cause; Because you strove with voice and pen To serve a Law above all laws That purifies the hearts of men; Because you failed, and grew not slack, Not sullen, not disconsolate, Nor stooped to seek a lower track, But showed your soul a match for Fate; Because you hated all things base, And held your country's honour high; Because you wrought in Time and Space Not heedless of Eternity; Because you loved the nobler part Of Erinn,— so we bring you here Words such as once the Irish heart On Irish lips rejoiced to hear: Strains that have little chance to live With those that Davis’ clarion blew, But all the best we have to give To Mother Erinn and to you.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
ZHO	吉日木吐	退去更像幕后	退潮的那一刻我们都是泡沫的花影一种自由像风一样让我有足够的活的勇气我们都老了字词里衰老没有更多的精力去建造另一个城堡闭门思索强壮自己在简单利落的清净里不再和其他人交错了守护本分与相好的人居住	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	柴画	水是我半个身体	娘病危，我返湖南，他是头个拥抱我的人他啊，逢人便说自己老了，其实他并不老虽隔壁、邻里、杀羊的、宰狗的见面就老瘪老瘪喊，其实去年他才刚办场五十岁生日宴在自家堂屋里摆了几十张铺红绸的桌子，但噼里啪啦的鞭炮声里，来祝贺的也就几人那是爷爷的爷爷，那是死了男人的寡妇刘美丽他喜欢一生却嫁给别人最后又成为寡妇的女宾还有他兄弟的兄弟再加离了婚的他那瘸脚小妹他说，这是一个人的节日，不需要太多太多局外人掺和，在稀拉祝贺声里，他声嘶力竭地唱着刘欢的《从头再来》，吓得满地公鸡母鸡尖叫着跑得远远的，此时的村庄刚收割完谷子阳光晴朗，大片白云蜂拥而来，像为他敬生日酒他从村长位置退下不到一年，这一年他觉像第二个五十年，以前，别人跟他路上招呼，现他和别人招呼。他还喜欢刮脸他认为男人应该有张干净的脸，所以从来不留须所以，他喜欢洗脸，多次告诉那不想娶，后来又娶了的婆姨，水里加些盐，这样洗脸防皱纹他喜欢水，洗脸时，他正襟跪坐，像举办一场庄严、神圣的盛大仪式，每次酩酊大醉后喜与人提及水，话早上的水质朴、善良，通晓世故晚上的水，温顺，像青梅竹马的情人，撩人心扉他说这对于一个无业中年男人，——珍贵无比客居在异乡南方城市，我也爱铁、胶管水龙头下软柔之水，也远离衣钵故乡，和我相依为命	T2	爱、情感与人际关系	T3	T2	T2
LZH	綦革	贈故人	三月楊花滿路飛，金人遊騎拍鞍歸。高天二聖猶難保，誰道雄關是可依。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
CES	Trnka, František Dobromysl	K milovníkům básníctví.	Přijměte ty básně citu nevinného S tváří ochotenství kynoucí; I tak jenom skladatele horlivého Dojde odměna mu žádoucí: Jsouť to teprv začátky a prvotiny Básnivosti v prvním rozkvětu. Ještě bobek nevěnčí mé židoviny, Duch se nepne k tomu předmětu; Však v vlastenectví sobě posvěcuje, Jeli hodno jaké zásluhy? Kde se ulíčená zištnost nezjevuje, Ani hrubé skladu neduhy. Kéžby prácečka ta mílo zavítala Mužům srdce prostočeského; Kéžby rozkřísla a šťastně rozdmýchala Oheň vlastenectví pravého! Vás ať pojme k citelnosti slušné, svaté, Kteráž utěšení rozlívá; O, ať stále každý dni a leta zlaté Za mzdu přiměřenou požívá.	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	行端	送方上人西蜀省親	道本絕方所，隨緣觸處真。家鄉元不遠，父子即非親。徑蘚粘輕策，江華拂淨巾。東吴與西蜀，曾不間纖塵。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	عبد اللطيف علي فتح الله	قصيدة ما أَنتَ مَن تُختَشى مِنهُ بَوائِقُهُ	ما أَنتَ مَن تُختَشى مِنهُ بَوائِقُهُ وَلا يُخاف الأَذى لَو أَنّه غَضبا فَكَم غَضبتَ وَكنّا قَد نَرى علناً في وَجهِكَ الحلم أَضحى يُطفِئُ الغضبا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	張昌宗	奉和聖製夏日遊石淙山	雲車遙裔三珠樹，帳殿交陰八桂叢。磵險泉聲疑度雨，川平橋勢若晴虹。叔夜彈琴歌白雪，孫登長嘯韻清風。即此陪歡遊閬苑，無勞辛苦向崆峒。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T4	T1
ARA	الشاعر ابن الرعلاء	قصيدة ربما ضربة بسيف صقيل	رُبَّما ضَربَةٍ بسيفٍ صَقِيلٍ دُونَ بُصرَى وَطَعْنَةٍ نَجلاءِ وغَمُوسٍ تَضِلُّ فيها يَدُ الآ سِى ويَعيَى طبِيبُها بالدَواءِ رفعُوا رايةَ الضِرابِ وآلو لَيَذُودُنّ سامِرَ المَلحاءِ فَصَبَرْنَ النُّفُوسَ للطَّعنِ حتَّى جرَتِ الخيلُ بينَنا في الدماءِ لَيْسَ مَنْ ماتَ فاِستراحَ بِمَيْتٍ إنَّمَا المَيْتُ مَيِّتُ الأحياءِ إنَّما المَيْتُ مَنْ يعيشُ ذليل سِيّئاً بالُهُ قليلَ الرّجاءِ	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
LZH	張詡	泰和舟中懷羅道源少參	舟泊臨江喜再逢，聯舟相送過鄰封。百年友道詩篇裏，千里鄉情酒盞中。滿腹經綸緣此見，一腔春意爲誰濃。無因寫得相思句，尺牘秋風寄便鴻。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ROH	Leo Tuor	Giacumbert teidla a raquintond, teidla	a garnugl a raquintond. Giacumbert teidla il pastur, la ramur dalla Val. Il spért e la val mieran mai.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
FRA	Pierre Vachot	Le cimetière des Anglais	Le mandement par Prudence transmis Aux trois états réponse doit avoir. Elle nous mand' qu'avons des ennemis, C'est très bien fait nous le faire assavoir. Puisqu'à tout mal on voit Anglais mouvoir Contre Français, par la foi qu'à Dieu dois, De résister contre eux ferai devoir, Car France est cimetière aux Anglais. Elle nous mand' qu'ils ne sont endormis A nous piller et rober notre avoir, Et qu'ils ne sont trop lâches ni démis Et que de bref nous doivent venir voir. C'est très bien fait nous le ramentevoir Devant qu'en France viennent faire effrois ; A cette fin par bon ordre y pourvoir, Car France est cimetière aux Anglais. De tout bienfait Anglais ont cœur remis. D'ainsi vouloir trahison concevoir, Et pour ce faire ils ont tous leurs arts mis ; Mais qu'ils se gard' Français venir revoir, Car, si la mort y devrons recevoir, Ils comparront le mal fait aux Français. Je leur conseill' non bouger ni mouvoir, Car France est cimetière aux Anglais. Prince qu'on note qui si devait pleuvoir, Pierre, cailloux, fleurira blanche croix. Ne tâchent plus Anglais nous décevoir, Car France est cimetière aux Anglais. Pierre Vachot	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	蘇過	和吳子駿食波稜粥	朔風吹雪填廬屋，一味饑寒尋范叔。綈袍安敢望故人，藜莧從來誑空腹。近聞陶令並無儲，不獨魯公新食粥。波稜登俎稱八珍，公子未應譏世祿。山僧一食不過午，忍饑學道忘辛苦。書生事業乃爾勤，夜然膏火窮今古。要將五鼎同釜鐺，簞瓢未可輕原生。肉食紛紛固多鄙，吾寧且啜小人羹。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	CUSTOM:安贫乐道
JPN	道元	null	やまのはの　ほのめくよひの　つきかけに　ひかりもうすく　とふほたるかな	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
SPA	Luis Raúl Calvo	La Grotesca	La Grotesca sufre en las piedras de cianuro. Arrojadas al fuego, abatidas por la furia de cerebros desahuciados son el polvo de la bruma. La mansedumbre abraza los cabellos del ángel besa sus alas de ciruela y se recuesta en las costillas del demonio. De tanto en tanto nos vemos como somos desplazando el filo del cuchillo en la crueldad de la madrastra.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
TUR	Uğur Mumcu	Sesleniş	Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi. Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi, taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi... Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu. Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşımızdaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce, kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine. Sonra da, otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu’daki topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul’daki, Ankara’daki işçiler, sizin için öldük. Adana’da, paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler, siziniçin öldük. Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Bağımsızlık, Mustafa Kemal’den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. merikan üsleri kaldırılsın, dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular. Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi... Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşı’nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eline değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere. Asıldık ey halkım, unutma bizi... Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile, karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde, öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler. Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi... Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi... Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi. Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi...	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ARA	الشاعر ابن المقرب العيوني	قصيدة بسمر القنا والمرهفات الصوارم	بِسُمرِ القَنا وَالمُرهَفاتِ الصَوارِمِ بِناءُ المَعالي وَاِقتِناءُ المَكارِمِ وَفي صَهَواتِ الخَيلِ تَدمى نُحُورها شِفاءٌ لِأَدواءِ القُلوبِ الحَوائِمِ وَلَيسَ بِبِسمِ اللَهِ قُدّامَ بلغَةٍ فَخارٌ لِجَعدِ الكَفِّ جَعدِ المَلاغِمِ وَما الفَخرُ إلّا الطَعنُ وَالضَربُ وَالنَدى وَرَفضُ الدَنايا وَاِغتِفارُ الجَرائِمِ وَلَفُّ السَرايا بِالسَرايا تَخالُها حِرارَ الحِجازِ أَو بِحارَ اللَواطِمِ تَقَحَّمَها قُدماً إِلى المَوتِ فِتيَةٌ تَرى عِيشَةً في الذُلِّ حَزَّ الغَلاصِمِ خَلِيلَيَّ مِن عَمرِو بنِ غَنمِ بنِ تَغلِبٍ ذَراني فَإِنّي لِلعُلا جِدُّ هائِمِ وَما السُمرُ عِندي غَيرُ خَطِّيَّةِ القَنا وَما البيضُ عِندي غَيرُ بِيضِ اللَهازِمِ وَلا تَذكُرَا الصَهباءَ ما لَم تَكُن دَماً وَلا مُسمِعاً ما لَم يَكُن صَوتَ صارِمِ فَإِنّي أُحِبُّ الشُربَ في ظِلِّ قَسطَلٍ مَجالِسُهُم فيهِ ظُهورُ الصُلادِمِ وَأَهوى اِعتِناقَ الدارِعينَ وَأَجتَوي عِناقَ بُنَيّاتِ الخُدورِ النَواعِمِ وَمَن طَلَبَ العَلياءَ جَرَّدَ سَيفَهُ وَخاضَ بِهِ بَحرَ الرَدى غَيرَ وَاجِمِ فَما عُظِّمَت قِدماً قُرَيشٌ وَوائِلٌ عَلى الناسِ إِلّا بِاِرتِكابِ العَظائِمِ وَمَن لَم يَلِج بِالنَفسِ في كُلِّ مُبهَمٍ يَعِش عَرَضاً لِلذُلِّ عَيشَ البَهائِمِ وَمَن لَم يَقُدها ضامِراتٍ إِلى العِدى تُقَد نَحوَهُ عُوجُ البُرى وَالشكائِمِ فَما اِنقادَتِ الأَشرارُ إِلّا لِغاشِمٍ لَهُ فيهِمُ فَتكُ الأُسُودِ الضَراغِمِ فَمَن رامَ أَن يَستَعبِدَ الناسَ فَليَمِل عَلَيهِم بِأَطرافِ القَنا غَيرَ راحِمِ فَأَكثَرُ مَن تَلقى لِسانُ مُسالِمٍ وَتَحتَ جَآجي الصَدرِ قَلبُ مُصادِمِ كَلامٌ كَأَريِ النَحلِ حُلوٌ وَإِنَّهُ لَأَخبَثُ غِبّاً مِن لُعابِ الأَراقِمِ فَيا خاطِبَ العَلياءِ لَيسَ مَنالُها بِرَفعِ الغَواشي وَاِتِّخاذِ التَراجِمِ فَدَع عَنكَ ذِكراها فَبَعضُ صَداقِها وَرُودُ المَنايا وَاِحتِمالُ المَغارِمِ وَلا تَبسُطَن كَفّاً إِلَيها وَخَلِّها لِأَروَعَ يُغلي مَهرَها غَيرَ نادِمِ وَخَف سَيفَ بَدرِ الدِينِ وَاِحذَر فَإِنَّهُ لَأَغيَرُ مِن لَيثٍ جَرِيِّ المَقادِمِ فَلَيسَ لَها كُفؤٌ سِواهُ فَإِن تَكُن يَسارَ الغَواني تُخصَ ضَربَةَ لازِمِ أَلا إِنَّ بَدرَ الدّينِ تَأبى طِباعُهُ نَظيراً وَفي هِندِيِّهِ فَضلُ قائِمِ هُوَ المَلِكُ السَامي إِلى كُلِّ غايَةٍ مَراهِصُها لا تُرتَقى بِالسَلالِمِ إِذا هَمَّ أَمضى عَزمَهُ بِكَتائِبٍ حِمى المَلِكِ المُردى بِها غَيرُ سالِمِ جَرى وَجَرَت كُلُّ المُلوكِ إِلى العُلى فَجَلّى جَلاءَ الأَعوَجِيِّ المُتائِمِ جَوادٌ إِذا ما الخُورُ عامَت فِصالُها وَلَم يَبقَ في أَخلافِها فُطرُ صائِمِ يُسَرُّ بِمَرأى النازِلينَ بِبابِهِ سُرورَ أَبٍ بِاِبنٍ مِن الغَزوِ قادِمِ هُوَ البَحرُ إِذ لَو زاحَمَ البَحرُ مَدَّهُ لَأَربى عَلَى تَيّارِهِ المُتَلاطِمِ هُوَ السَيفُ بَل لَو أَنَّ لِلسَيفِ عَزمَهُ لَشَقَّ الطُلا وَالهامَ قَبلَ التَصادُمِ هُوَ الشَمسُ بَل لَو قابَلَ الشَمسَ بشرُهُ لَما اِستوضحَت إِلّا كَحَلقَةِ خاتِمِ عَلا في النَدى أَوساً وَفي الزُهدِ وَالتُقى أُوَيساً وَفي الإِغضاءِ قَيسَ بنَ عاصِمِ وَأَولى الرَعايا عَدلَ كِسرى وَساسَها سِياسَةَ مَيمُونِ النَقيبَةِ حازِمِ تَهادى رَعاياهُ اللَطيمَةَ بَينَها وَكَم مِثلها في مِثلِ حَرِّ الأَطايِمِ وَيُمسي قَريرَ العَينِ مَن في جَنابِهِ وَإِن كانَ نَائي الدارِ جَمَّ الدَراهِمِ إِذا جادَ لَم يُذكَر لِفَضلٍ وَجَعفَرٍ سَماحٌ وَلَم يُحفَل بِكَعبٍ وَحاتِمِ وَإِن قالَ أَلغى الناسُ سَحبانَ وائِلٍ وُقسّاً وَما فاها بِهِ في المَواسِمِ وَإِن صالَ أَنسى حارِساً وَمُهَلهِلاً وَعَمراً وَبسطاماً وَحار بنَ ظالِمِ سَلِ الخَيلَ عَنهُ وَالكُماةُ كَأَنَّها قِيامٌ عَلى مَوجٍ مِنَ النارِ جاحِمِ أَلَم يَكُ أَمضاها جَناناً وَصارِماً وَلِلبيضِ وَقعٌ في الطُلا وَالجَماجِمِ وَكَم هامَةٍ حَسناءَ راحَت جِباهُها نِعالاً لِأَيدي خَيلِهِ في المَلاحِمِ لَقَد أَصبَحَ الإِسلامُ في كُلِّ مَوطِنٍ يَنُوءُ بِرُكنٍ مِنهُ عَبلِ الدَعائِمِ أَقامَ لَهُ في كُلِّ ثَغرٍ كَتائِباً يُقيمُ اِصعِرارَ الأَبلَجِ المُتَضاخِمِ دَعاهُ لِنَصرِ الدِّينِ خَيرُ خَليفَةٍ وَما زالَ يُدعى لِلأُمورِ العَظائِمِ فَلَبّى مُطيعاً لِلإِمامِ وَحَسبُهُ بِذا مَفخَراً في عُربِها وَالأَعاجِمِ فَقادَ إِلى الإِفرَنجِ جَيشاً زُهاؤُهُ عَديدُ الحَصا ذا أَزمَلٍ وَزَمازِمِ وَجَيشاً يُواري الشَمسَ رَيعانُ نَقعِهِ إِلى التُركِ إِذ جاؤُوا لِهَتكِ المَحارِمِ إِذا التَترُ الباغُونَ ذاقُوا لِقاءَهُ تَمَنّوا بِأَن كانُوا دَماً في المَشائِمِ جُيوشٌ هِيَ الطُوفانُ لا رَملُ عالِجٍ وَلا جَبَلُ الأَمرارِ مِنها بِعاصِمِ مُعَوَّدَةٌ نَصرَ الإِلَهِ فَما غَزَت مَنيعَ حِمىً إِلّا اِنثَنَت بِالغَنائِمِ إِذا ما دَعَت يابا الفَضائِلِ أَرعَدَت فَرِيصَ الأَعادي فَاِتَّقَت بِالهَزائِمِ سَتَبقى بِهِ الإِفرِنجُ وَالتُركُ ما بَقَت كَأَنَّ حَشاياها ظُهُورَ الشَياهِمِ تُقَلِّبُها جَنباً فَجَنباً مَخافَةٌ ثَوَت فَاِستَقَرَّت بَينَ تِلكَ الحَيازِمِ فَإِن هَوَّمَت أَهدَت لَها سِنَةُ الكَرى سَراياهُ تُردي بِالقَنا وَالصَوارِمِ فَتُزعِجُها حَتّى كَأن قَد أَصابَها مِنَ المَسِّ ما لا يُتَّقى بِالتَمائِمِ فَلَيسَ لَها في نَومِها مِنهُ راحَةٌ إِذا النَومُ أَسرى الهَمَّ عَن كُلِّ نائِمِ إِلَيكَ طَوَت يابا الفَضائِلِ وَاِمتَطَت بِيَ البُعدَ هِمّاتُ النُفوسِ الكَرائِمِ فَكَم مَتن ساجٍ تَحتَ ساجٍ قَطَعتهُ عَلى ظَهرِ ساجٍ غَيرَ وَاهي العَزائِمِ وَكَم جُبتُ مِن خَرقا تَمُوتُ بِها الظِبا بِعَزمَةٍ مَضّاءٍ عَلى الهَولِ حازِمِ وَقَد كُنتُ ذا مالٍ حَلالٍ وَثَروَةٍ يُضاعَفُ إِكرامي وَتُرجى مَكارِمي فَمالَ عَلَى مالي وَحالي وَثَروَتي وَجاهي وَأَصغى لِاِختِلاقِ النَمائِمِ وَظَلتُ أُعاني السِجنَ في قَعرِ هُوَّةٍ سَماعي وَأَلحاني غِناءُ الأَداهِمِ وَها أَنا قَد أَلقَيتُ رَحليَ عائِذاً بِنعماكَ مِن أَيدي الخُطوبِ الغَواشِمِ وَخَلَّفتُ بِالبَحرَينِ أَهلي وَمَنزِلي رَجاءَ الغِنى مِن سَيبِكَ المُتراكِمِ وَطُولُ مُقامي مُتعِبٌ لِي وَجالِبٌ عَلَيَّ مِنَ الأَدنى أَحَرَّ المَلاوِمِ فَبُورِكتَ مِن مَلكٍ أَقَلُّ هِباتِهِ تُبِرُّ عَلى فَيضِ البِحارِ الخَضارِمِ وَعِشتَ عَلى مَرِّ اللَيالي مُخَلَّداً لِنُصرَةِ مَظلُومٍ وَإِرغامِ ظالِمِ	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
CES	Kubelka, Josef	NA ROZLOUČENOU.	Byla’s mi sestrou, či více jsi byla mi – nevím to – vím jen, že měl jsem tě rád, – za tvoji oddanosť, váženou slzami, chci tobě naposled poděkovat. Osud ty slzy tvé odmění, osuší, s Bohem buď, dítě mé, blažena buď. – – Mně zase přibyly s výčitkou na duši do alba obrázek a jizva v hruď.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
HIN	Adam Gondvi	हिन्दू या मुस्लिम के अहसासात को मत छेड़िये	हिन्दू या मुस्लिम के अहसासात को मत छेड़िये अपनी कुरसी के लिए जज्बात को मत छेड़िये हममें कोई हूण, कोई शक, कोई मंगोल है दफ़्न है जो बात, अब उस बात को मत छेड़िये ग़र ग़लतियाँ बाबर की थीं; जुम्मन का घर फिर क्यों जले ऐसे नाजुक वक्त में हालात को मत छेड़िये हैं कहाँ हिटलर, हलाकू, जार या चंगेज़ ख़ाँ मिट गये सब, क़ौम की औक़ात को मत छेड़िये छेड़िये इक जंग, मिल-जुल कर गरीबी के ख़िलाफ़ दोस्त, मेरे मजहबी नग्मात को मत छेड़िये	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	張經	瀟湘八景詩	江上雪紛紛，風寒天已暮。中有泛舟人，興盡迷歸路。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
RUS	Яшин Александр Яковлевич	Рогатый Пегас	А я не тружусь? Чуть брезжит рассвет — Как дояр, сажусь На свой табурет. Как дояр — Терпенья Хоть отбавляй: Ведро в колени И — ну давай! За словом слово В строфу сую. И впрямь корову Сижу дою. Беру в кулаки Тугие соски, Четыре струи — Четыре строки. То с пеной, со звоном Идут слова. То приглушенно, Едва, едва. Большой надой — Молоко с водой, Строка жидка, Говорят: От быка! А чуть запустил, Не часто дою, Кричат: Присушил Строку и струю. Корова, рога До земли клоня, Как на врага Глядит на меня. Вот-вот в бедро Шибанет ногой, Свернет ведро, Разольет надой. Косится, Бычится Рогатый Пегас. У бедной сочится Тоска из глаз.	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	اللعين المنقري	قصيدة إني أنا ابن جلا إن كنت تعرفني	إني أنا ابن جلا إن كنت تعرفني يا رُؤبَ والحيَّةُ الصَّماء في الجَبَلِ أبا الأراجِيزِ يا ابنَ اللؤمِ تُوعدني وفي الأراجيز جَلْبُ اللؤمِ والكَسَلِ	T4	社会、权力与历史	T4	T4	CUSTOM:身份与传统
LZH	独孤均	题含虚洞二首	扪萝攀蹬步欹危，历览幽岩骇怪奇。泉石膏肓传亦久，神仙窟宅到何迟。真人鹿引非无路，洞府龙升自有时。但觉尘缘挹绝景，踌躇落笔愧题诗。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T5	T1
JPN	忠成女／忠成	null	たえねたた　ゆめのかよひち　なかなかに　さむるもかなし　うつつならねは	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	邱勇	入冬，祭矿难罹难兄弟	一、入冬以后走在满地落叶上季节的沉没潜伏的悔恨和伤痛象水里的鱼儿不知何处就冒了出来二、蓦然回首一束霸道的阳光夹带冰凌经瞳孔深及内脏使我站立不稳是我曾痛不欲生的恋爱故事三、而这一切和你的遭遇比起来又算什么呢站在地平线上你脸色黑黝眼珠也像煤块黑亮但笑起来牙齿是白的整整工帽你就走下去了四、那里是清一色的男人和我一样和我的欲望、秘密和悸动都是一样的看你们走下时步态也像煤沉着和锋利耀眼的质感漫长的童年是我成长的梦所以有时候想走过去和你们拥抱一起象融入童年的梦想五、上个月矿难这个月又见去年矿难今年又见多年前矿难多年后又见年年矿难矿难不断矿难刚走又见矿难矿难—— 六、那些兄弟们一个个自己走进去一个个在担架上被抬出来一幕幕看得人眼睛酸痛想掀开你蒙身上的罩布仔细看和别人有什么不一样七、不幸降临时有时间祈祷吗？可能因为瓦斯、塌方和渗水或有人的心比煤黑那一刻血涌到你头上想说什么没有人知道八、曾和煤埋在一起的是滚热的象此刻我的肉体瞳孔也不是煤曾驻留过发亮的憧憬象你和我和我们兄弟而这一切这样发生了握手吧不幸的兄弟好走愿从此你的路有光	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ITA	Giuseppe Nanni	Poesia di Giuseppe Nanni - Ninna nanna contadina	Poesia di Giuseppe Nanni Ninna nanna contadina Ninna nanna figlio piccino del contadino. Mugge il bue, bela l'egnello, tuba il colombo sull'orlo del tetto: dormi, piccolo, bel bello, bocca ridente ma pugno stretto. Di sua mano feconda la terra il tuo babbo: la vanga e l'ara; la zappa lucida afferra, sarchia e pota, coglie e prepara. ( E tu dormi bel fantolino del contadino ). Mugge il bue, bela l'agnello, schiamazza sull'aia ilm galletto; il camino poveretto fuma, che cuoce pan di cruschello: dormi, piccolo, bel bello, bocca ridente ma pugno stgretto. Con codesta manina che sboccia un dì col babbo farai a gara: - Babbo caro, stanco capoccia, ecco chi zappa, chi vanga, chi ara. Ecco, hai cresciuto sotto il tuo tetto chi continua lo stento dei tuoi: ecco chi traccia il solco perfetto e regge ardito la forza de' buoi. - ( Arriva il sonno pianino, pianino... Dormi, piccolo contadino ).	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر أحمد العطار	قصيدة ما لي أرى عين العلى لا ترقد	ما لي أرى عين العلى لا ترقد وشواظ نار فؤادها لا يخمد ما بال نادي المجد أظلم بعد ما قد كان يشرق صفوه المتوقد	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
DEU	Canitz, Friedrich Rudolph Ludwig von	Letzte Pflicht der Freundschafft, dem sel. Grasen Theodor von Dohna, auf derjenigen Stelle abgestattet, wo derselbe, wenig Wochen zuvor, den tödtlichen Schuß empfangen hatteFußnoten	Laß, mein beklemmtes Hertz, der Regung nur den Zügel, Begeuß mit einer Fluth von Thränen diesen Hügel, Weil ihn mein treuster Freund mit seinem Blut benetzt. Auf dieser Stelle sanck der tapfre Dohna nieder, Hier war sein Kampf und Fall, hier starrten seine Glieder, Als ein verfluchtes Bley die theure Stirn verletzt, Das, eh der Sonnen Rad den andern Morgen brachte, Ihn leider! gar zu bald zu einer Leiche machte! Ach! lebte Theodor, wie wolt ich mit Vergnügen Das stoltze Buda sehn in seiner Asche liegen! Ich wolte manchen Ort, der bey der späten Welt Berühmt verbleiben wird, mit Fleiß und Lust bemercken; Dort, wo der Feind versucht die Seinigen zu stärcken, Doch wie ein schüchtern Wild in Tod und Stricke fällt; Hier, wo die Unsrigen zuletzt die Stadt ersteigen, Wenn er nur alles das mir selber könte zeigen. Jetzund betrüben mich die umgewühlten Mauren; Nicht den verdienten Lohn des Mein-Eyds zu bedauren, Den sich der Himmel selbst zu straffen ausgerüst; Es müsse ferner noch der Hund dem Adler weichen! Man jauchtzt mit gutem Recht bey diesem Sieges-Zeichen; Ich weine, weil es dem ein Sterb-Mahl worden ist, Den ich so sehr geliebt; und kan nicht, ohne Grauen, Bey diesem grossen Glück mein gröstes Unglück schauen. Mich deucht, daß er mir noch vor dem Gesichte schwebet, Und daß sein froher Geist den Cörper noch belebet, Daß ihm die Redlichkeit noch aus den Augen sieht; Ich stelle mir noch vor die angenehmen Stunden, Die in vertrauter Lust uns manches mahl verschwunden; Daß Anmuth und Verstand auf seinen Lippen blüht, Daß er, noch wie vorhin, mit dem, was er beginnet, Den Beyfall und die Gunst von jedermann gewinnet. Wohin erst mancher kaum, nach langem Schweiß, gediehen, Da war ihm alles schon in erster Milch verliehen, Es schien, als hätt er sich auf anders nichts gelegt, Als durch sein höflich-seyn den Hof allein zu zieren; Doch wer ihn sah das Volck in Stahl und Flamme führen, Wo donnerndes Metall die Erd und Lufft bewegt, Und wo er noch die Lebens-Krafft verlohren, Der meinte, daß er bloß zu Waffen sey gebohren. Drum ließ der Brennen-Fürst, dem nur und Gott zu Ehren Der Graf verblichen ist, so tieffe Seuffzer hören; Er und sein gantzes Haus begriffen den Verlust, Den sie hierdurch erlebt. Die hohen Anverwandten, Erstaunten, und die ihn als ihren Freund erkannten, Was ach! was fühlen die in ihrer treuen Brust! Ja! die ihn nur gekannt, befeuchteten die Wangen, Als wenn der Ihrigen selbst jemand abgegangen. Verhängniß! stehet es allein in deinen Händen, Den Zeiger auf die Zahl des Todes hinzuwenden? Und schaffest du, was uns hier unten wiederfährt? Wilst du denn nicht gerecht in deiner Satzung heissen? Wie liessest du so bald den Held zu Boden schmeissen? Er war, vor tausenden, ein graues Alter werth. Wie bist du so erzürnt, und forderst von der Erden, Daß dir das reineste soll aufgeopffert werden? War die Vollkommenheit so gleichgesinnter Brüder, Das Kunst-Stück der Natur, nur dir allein zuwider? Wie? oder irr ich mich? schien dir es gar zu viel, Der schon verderbten Zeit diß schöne Paar zu lassen? So muste ja vorhin der tapffre Carl erblassen. Ein wiederholtes Ach! dient dir zum Freuden-Spiel. Du reißst die Wunden auf, uns schärffer zu betrüben, Warum ist Theodor uns nicht zum Trost geblieben? Doch halt! es möchte mich der Schmertz zu weit verleiten. Vernunfft ist viel zu schwach, und pfleget bald zu gleiten, Wenn sie durch kühnen Trieb die Wolcken übersteigt, Und, nach dem falschen Maaß der irrigen Gedancken, Den Höchsten meistern will; da in dem engen Schrancken, Der uns beschlossen hält, sich manches Wunder zeigt, Um dessen wahren Grund recht künstlich auszuspühren, Wir Zeit, und offtermahls die Sinne selbst, verliehren. Ich will vielmehr den Schluß, in stiller Furcht, verehren, Der nicht zu ändern steht, und fasse diese Lehren: Reißt hier ein Augenblick so grosses Hoffen ein, Rafft Gott so zeitig weg die edelsten Gemüther, So müssen dieser Welt so hochgeprießne Güter, Und unser Thun, vor ihm, ein schlechtes Wesen seyn; Ist auch der letzte Stoß unmüglich zu vermeiden, Warum betraurt man die, die wohl und rühmlich scheiden? Viel haben Tod und Schmach zu einer Zeit erlitten. Viel hat Verzweifelung und Raserey bestritten. Wie mancher giebt den Geist in schnöder Wollust auf? Wie manchen, der sein Grab mit Lorbeern denckt zu krönen, Muß was verächtliches im Sterben noch verhöhnen? Hier brach nichts schändliches solch einen schönen Lauff. So, wie ein Wandel-Stern in Diamanten-Funcken Von unserm Scheitel weicht, ist Theodor gesuncken. Die Grabschrifft hat er sich mit eignem Blut geschrieben, Ein Werck das ewig währt! Er ist im Sturm geblieben, Wo Gott mit Mahomet um eignen Ruhm gekämpfft; Daselbst hat er gesiegt, im Beyseyn vieler Helden, Die in der halben Welt den frühen Fall vermelden. Der Neid beklaget selbst, daß ihn der Tod gedämpfft; Der Neid, der insgemein den Stachel zu beblümen, Die Tugend in dem Sarg am liebsten pflegt zu rühmen. Genug, mein Freund, ich muß nunmehr von hinnen eilen; Nimm an zu guter letzt, die schlechten Trauer-Zeilen, Die wahrer Freundschafft Pflicht an diesem Ort entwarff: Ich schwere bey dem Glantz, mit dem du bist umgeben, Dein Angedencken soll in mir so lange leben, Und gleichsam heilig seyn, biß daß ich folgen darff. Ich setze diß hinzu: Seit dem du mich verlassen, Hab ich nur halbe Müh, die Eitelkeit zu hassen.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
SPA	Manuel A. Alonso	El puertorriqueño	Color moreno, frente despejada, mirar lánguido, altivo y penetrante, la barba negra, pálido el semblante, rostro enjuto, nariz proporcionada. Mediana talla, marcha acompasada; el alma de ilusiones anhelante, agudo ingenio, libre y arrogante, piensa inquieto, mente acalorada. Humano, afable, justo, dadivoso, en empresa de amor siempre variable, tras la gloria y placer siempre afanoso. Y en amor a su patria insuperable Este es, a no dudarlo, fiel diseño para copiar un buen puertorriqueño	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
JPN	実明女	null	やまさとは　さひしとはかり　いひすてて　こころととめて　みるひとやなき	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	محمود الوراق	قصيدة إذا أروت الأرض أسيافهم	إِذا أَروَتِ الأَرضَ أَسيافُهُم مِنَ الدَمِّ خِلتَ سَحاباً هَمَع	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ZHO	落蒂	洗窗工人手记A：玻璃和吊篮都无法言语	吊篮上升到五楼五楼的状况还好，只有风微微吹着，只有习惯性的动作而室内，一群人低头不语我看见有人在画图表有人在写报告一个董事长模样的人在训话愤怒的声音震动我正在清洗的玻璃	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	李雝来	同杨成山泛舟至惠山	十载怜分别，兹游手共携。闲寻山屡转，不觉日初西。钟断泉声远，舟回柳影低。春莺如解意，欲去尽情啼。	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
HIN	Ayodhya Singh Upadhyay Hariaudh	81. क्या से क्या	क्यों आँख खोल हम लोग नहीं पाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं। थे हमीं उँजाला जग में करने वाले। थे हमीं रगों में बिजली भरने वाले। थे बड़े बीर के कान कतरने वाले। थे हमीं आन पर अपनी मरने वाले। हम बात बात में अब मुँह की खाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।1। था मन उमंग से भरा, दबंग निराला। था मेल जोल का रंग बहुत ही आला। था भरा लबा-लब जाति-प्यार का प्याला। देशानुराग का जन जन था मतवाला। ये ढंग अब हमें याद भी न आते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।2। थे धीर बीर साहसी सूरमा पूरे। थे लाभ किये हमने हीरों के कूरे। थे सुधा भरे फल देते हमें धातूरे। छू हम को पूरे बने अनेक अधूरे। अब अपने घर में आग हम लगाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।3। थी विजय-पताका देश देश लहराती। धौंस धुकार थी घहर घहर घहराती। हुंकार हमारी दसों दिशा में छाती। धरती-तल में थी धाक बँधी दिखलाती। अब तो कपूत कायर हम कहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।4। स्वर्गीय दमक से रहा दमकता चेहरा। दिल रहा हमारा देव-भाव का देहरा। था फबता गौरव-हार गले में तेहरा। था बँधा सुयश का शिर पर सुन्दर सेहरा। अब बना बना बातें जी बहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।5। सुख-सोत हमारे आस पास बहते थे। वांछित फल हम से सकल लोक लहते थे। सब हमें जगत का जीवन धान कहते थे। देवते हमारा मुँह तकते रहते थे। अब पाँव दूसरों का हम सहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।6।	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
CES	Hauner, Emanuel	Když lampa zasvítí a život dřímá,	Když lampa zasvítí a život dřímá, má duše, duše, proč se smutna chvěješ pod zádumčivým vanem vzpomínek z dávna? Má duše, duše, ty ráda bys vzlétla, však marně namaháš svá zlomená křídla, ach, zlomená rukou surového žití. O naříkej, jen naříkej, má duše ubohá, život urval, vyssál tvoji jarní sílu; ubohá, má ubohá, ti jaro ulétlo, aniž bys věděla a nepěla jsi jásající písně omladlého jara. Já toužím po tobě, ty mladé jaro barevné, po tobě toužím z prostřed kalu života..	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	晁補之	濟州道中寄葉勛秀才	曉路入西郊，新霜著鬢毛。貧交借羸馬，慈母授征袍。野靜狐狸出，天寒雁鵠高。艱難憶親舊，清淚漬平皋。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	邹波	武汉，我以为故乡处处是花园_节选	古城，同一地点，雨点反复死去码头也将消失，你阴沉地说我虚无，这好生的晴朗未雨绸缪的雨伞下，顶着一个圆月亮但我比你更平静我以为，故乡处处是花园老叶子盖满三个梦中离岛，平头工蜂仍是主角儿也不是每次暴雨，都如断发巨人连江而来，涉足庭园十年我历经城市，它们背阳而明亮的窗子前老坐着我一半阴影，文明复杂的图纸，一半故乡的机敏十年后，我这端坐的漂泊者，有了地方官的沉默也见过小偷和妓女，这样一半一半回故乡像在月下的花园里，天真地问路捡起地上花环，戴在自己头上我也曾抚慰她们有车痕的嫩叶子，就说起蜡烛的迟钝，灰烬无形，没有肉体是忠实的或因为恐惧，只把现实当从前说起直到今年中秋节—— 肮脏完整的月亮，使人不再有心散步像一个道具转至台前，像终于走在月亮里面，像得到了月亮月亮却和我的心一样不再有任何启示，早知如此将死盯着路边的爱情和友谊盯着施与受，盯着每一伤口，这里渐渐只汇成个苍白皎洁的上坡，流畅、缓慢，又无可留恋有汽车无可驳斥地通过，到处是逆光、树木刺眼的灵魂以及灵魂的枝桠没有一声雷，彻底下起封城的雨来油一样的纹理，蔓延至长江沿岸像巨额援助，对无限、无能的情感把今晚的圆满，补足为一种辽阔的残缺我的伞也微弱共振起来，手像杂耍者，托举着一切颤抖水珠像无数个月亮滚动着，我托举着渴望托举的故乡，它已经变老，变轻，变多处处幽暗深沉的角落，每个向外的刀锋都有一条向内的伤痕的小巷，有时他们把整个码头、整个下雨的港口塞入一个小巷农夫模样的老警察，穿着雨衣，继续按住车头，在虚线里饮水在我脚下，一层青苔渐渐浮现跟着一个庸人的咏荷诗有时我突然回故乡，脚下就是这片湿滑，耳边常有一只蚊子蜜蜂般地叮咛着，举目就是这团迷雾……	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
ZHO	冯青	诀	偌大的公园里只有一个小男孩骑着红色的旋转马玩他从口袋里掏出一朵锈斑的白兰花来用力的嗅着她并不太想记得大人们发生过的事儿而工人一个劲的扫落叶偌大的公园只一个小男孩玩的快快活活	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	劉延堅	寓止觀中因抒感懷	伯陽宮館好煙霞，知换浮生幾歲華。雖訪靈芝身不遠，未逢真訣道還賒。玉清難測無窮景，金露能摧有限花。南待總拋榮辱了，始應親近得仙家。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
HUN	Tóth Árpád	LEVÉL [2]	Tekintetes tanács, Fogadja intésem: Mit oly féltve őriz, Nagy büszkeségéről Letenni ne késsen. Ne hevítsék lelkét Kolosszális vágyak, Hogy az idegenek Egykor még Debrecen Csodájára járnak. Hogy azt a nagy tudást, Ami bennünk görbed, Ellessék - s a maguk Részére hódítsák Ezt az áldott földet. Hogy eret vágjanak A nagy gondosságon, Mitől minden polgár Jólétben fürdik itt A cívis határon. Mondom, a nyeregből Jó lesz lejjebb szállni, Mert hiszen Tek. Tanács A szívből minden nap Új csalódást vált ki. S elolvad reménye Szalmája, szénája, Mint a tisztelettel S illő hódolattal Alulírt jégpálya.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ARA	الشاعر بشامة بن الغدير	قصيدة نحن الفوارس يوم الشعب ضاحية	نحن الفوارس يوم الشعب ضاحية والضاربون على ما كان من ألم والمعلمون وعظم الخيل لاحقة مبتوتة كعجيم ترَّ عّنْ جَرَمِ هلا سألت وقول الحق أصدقه عنا وعنكُم وعن من نلق بالرقم أنا جدعنا بصفر من أنوفكم أنفاً أشم فأمسى حق مصطلم يا عام لا تفسد الدعوى وقد تركت منكم عصائب بين الوج والرخم مالت عليهم لغيظ غبية بركت فيهم أحاديثهم في الناس كالحلم	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	裘祖誥	漫道八首並序	漫道衙齋陋不堪，閑尋軼事助清談。秋編籬豆招吟蟋，春取園桑飼織蠶。過眼雲煙拋薊北，回頭風月話江南。公餘偶觸騷懷抱，細批詩箋趁酒酣。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T6
LZH	呉訥	鄭待制席上同劉伯温都事燕叔義憲史諸公賦承天觀東軒詩	孤客憑危正惘然，江南春盡落花天。海門黒送千艘雨，城郭青炊萬竈煙。燒藥金罏猶伏火，射潮鐵箭乆離弦。伍員白馬今何在，幾度荒臺野鹿眠。	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
FAS	صامت بروجردی	شمارهٔ ۱۱ - قصیده در مدح مظهر العجایب حضرت امیرالمومنین(ع)	خوش آن مریض که بر دردوی دوا برسد به دولت ابد از قرب کبریا برسد کسی که طالب قرب خدا بود به خدا مگر ز دوستی شاه اولیا برسد معین دین پیمبر کش از احد باحد ز آسمان به زمین بانک لافتا برسد به دست تیغ وی از قتل عمرو با مرحب ز حق به خیبر و احزاب مرحبا برسد محبتش بدل خلق طرف اکسیریست به آن صفت که به مس فیض کیمیا برسد بجمله ملک و ملک لطف او ثمر بخشد بکل شاه و گدا از کفش عطا برسد بدون مهر وی از جمله محالات است که بر کسی اثر فیض از خدا برسد ز بندگی به خدائیش کرده اند اقرار ز بندگی بنگر کار تا کجا برسد به خلق انفس و آفاق هر چه بوده و هست عنایتش به یکایک جدا جدا برسد برای حفظ وجود مقدسش به ذبیح شود ظهور به داور خدا فدا برسد برای حفظ وجود مقدسش به ذبیح شود ظهور به داور خدا فدا برسد کند حمیم و سقر را به کوثر و تسنیم بداد دوزخیان گر صف جزا برسد به روز حشر شود قدر حب او معلوم طریق دوستی او اگر به جا برسد دگر ز دادن جان مختصر چه غم دارد علی اگر که به بالینش از وفا برسد ولی نداد امان شمر تا بداد حسین علی ز خاک نجف سوی کربلا برسد به چاره قد خم گشته حسین شهید بر وی کشته عباس مه لقا برسد غم برادر اگر این بود که من دیدم خدا بداد دل شاه کربلا برسد نشد ز سنگدلی شمر بی حیا راضی که آب بر لب آن شاه سر جدا برسد عزیز فاطمه را تشنه لب کشید به خون که از یزید جفا جو به مدعا برسد اسیر کرد و سوی شام برد عترت او نکرد صبر کمه رسم عزا بپا برسد گمان نداشت کسی کار زینب بی کس به نزد شمر ستمگر بالتجا برسد خوشا به حال (صامت) که در عزای حسین گر این دو روزه عمرت به انتها برسد	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
RUS	Архангельский Александр Григорьевич	Братенники	(Александр Прокофьев) Душа моя играет, душа моя поет, А мне товарищ Пушкин руки не подает. Александр Сергеич, брось, не форси, Али ты, братенник, сердишьси? Чего же ты мне, тезка, руки не подаешь? Чего ж ты, майна-вира, погреться не идешь? Остудно без шапки на холоде стоять. Эх, мать моя Эпоха, высокая опять! Наддали мы жару, эх! на холоду, Как резали буржуев в семнадцатом году. Выпустили с гадов крутые потроха. Эх, Пиргал-Митала, тальянкины меха! Ой, тырли-бутырли, эх, над Невой! Курчавый братенник качает головой. Отчаянный классик, парень в доску свой, Александр Сергеич кивает головой. Душа моя играет, душа моя поет, Мне братенник Пушкин руку подает!	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ITA	Ludovico Ariosto	Canzone VI	Deh chi sent’io, mie dolci rive amiche, Che pur di sen vi svelle Mio bel Genebro, e ’n quelle Altre il ripon di voi tanto nemiche, E di voi meno apriche? Anzi più; ch’or da voi Pur vôlti il ciel là tutti i lumi suoi? Come piange Arno, e corre Oltra l’usato tempestoso e ’nsano, Sol perchè a mano a mano Il bel Genebro suo si sente tôrre; Così ride, e pian piano Or vassene, e più quêta E più lieta che mai la bella Sona, Che di lui s’incorona e per lui spera Eterna primavera. Onde pur, lasso! al faticato fianco Arrò più qualche posa? La dolce ombra amorosa Del mio Genebro altero or ne vien manco: Man rapace invidiosa Svéglielo de’ nostr’orti, E par sì lunge, oltr’a quell’alpi, il porti, Che più nè seguitarlo Spero nè rìtrovarlo. Or pur cadrò; m’è tolto il mio sostegno E più saldo e più fido: Nè, se ben piango e grido, M’ode o si piega il mio nemico indegno. Ma come tanto sdegno In ciel ver’ me sì tosto? In ciel ch’or m’avea posto In parte da bearme, Or congiurato par tutto a dannarme? A che pur tante e tante, Amor, versarmi In grembo tue ricchezze, E di tante allegrezze il côr colmarmi, Per or più che mai farmi E povero e doglioso? In ciel beato Lasso! fui poco: or cággione, e dannato Per sempre; nè già mio (E questo è ch’io mi doglio) Superbo orgoglio od altro fallo rio. Per troppo aspro vïaggio E lungo il giovin mio Genebro porti. Deh, no ’l trar di quest’orti Cultor! deh, sia più saggio! Ahi, ch’ogni picciol raggio Di sole, ogni aura leve, gentil fronda E ramo, come i suoi, séccane e sfronda! Ne riponeva in ciel, pianta al ciel grata, Tua bella vista sola; Ne riponeva in ciel, pianta beata, L’ombra ch’or mi s’invola. Ahi folle e dispietata Man che d’orto sì bel ti sveglie e parte, Misera! e per piantarte Ove? in gelata riva, Ove fior maggio a pena o fronde ha viva. Agli esperidi orati alteri frutti Le foglie d’un Genebro i’ pongo avanti, E ’l vago stelo a tutti I più dritti arboscei degli orti santi, E ’l vivo verde a quanti Smeraldi mai diènne il più ricco lido. Però grido: — Quell’empio che men priva, M’invidia ben ch’io viva.— Ancisa or la mia speme, Anima illustre, cade a tua partenza, Come vite che senza Sostegno atterra le sue frondi estreme; E qual fior, s’altri il preme, Il suo bel giallo o rosso, ella tal perde Il suo vivo bel verde. Toltomi, Amor, del mio Genebro amato L’odor di che nudrissi Il côr, nè d’altro io vissi, Questo or sia del mio sen l’ultimo fiato: Nè vo’ che di mio stato Tu curi o mi soccorra, e schivo tutti Tuoi più salubri frutti; Anzi tuo latte e mêle Odio qual tôsco o fêle.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	江离	鹿群	一天不会是值得纪念的一天我在担心我的鹿群它们离开了我而每一次技术听证会过后就会离得更远一些。已经一个星期了，雨使交通陷入了瘫痪已经一个星期了，我们又纠缠在是与非的争辩当中 ——这就是愚蠢但必不可少的方式吗？灯火通亮的会议厅里我在香烟纸的背面列出了不可征服之物的一个子集并又一次想起我的鹿群，想着它们对危险具有的天生警觉但却会因为鹅黄与火红间杂的美而忘了翻越一座秋之山想着它们的耳朵是出于对远古风声的一种怀念而它们所获得的记忆不会多于一片落叶中的霜华也不会少于雪后辽阔的孤寂哦，麋鹿，在我睡眠的漂泊物中多出了一对对蹄印而我将摘取虚无主义者的虚无献给这个你们要安然度过的冬天。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ASM	জাহাঙ্গীৰ আলম	সৈনিকৰ মহত্ত্ব	এজন সৈনিকৰ মৃত্যু কাহানিও নহয় নিজৰ মাতৃভূমিৰ বাবে শ্বহীদহে হয় শ্বহীদ সেনাৰ নাম কাহানিও বিলিন হৈ নাযায় ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত সদায়ে জিলিকি ৰয় ৷ সেনা অবিহনে দেশৰ নিৰাপত্তা অসম্ভৱ সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে কটাই দেশৰ অন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমাক পহৰা দিয়ে সেনাই নিজৰ জীৱন দিওঁ দেশৰ গৰিমা ৰক্ষা কৰে ৷ সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে থাকে বাবে দেশৰ এশ ত্ৰিশ কোটি জনগনে নিচিন্তা মনে ওৰে নিশা হেঁপাহ পলুৱাই শুৱ পাৰে অন্যথা দেশৰ নিৰাপত্তাৰ যে কি দশা হলহেঁতেন ৷ নিজৰ ইচ্ছা আৰু সুখ শান্তিৰ বলি দি ঘৰৰ পৰা থাকে বহু মিল দূৰত ঘৰৰ লোকে খাখবৰ সুধিলে ভালে আছোঁ বুলি মিছায়ে ক'ব লাগে ৷ এজন সৈনিক দেশৰ বাবেই জীয়াই থাকে আৰু এদিন দেশৰ বাবেই জীৱনৰ বলিদান দিয়ে নিজৰ জীৱন দি মাতৃভূমিৰ ঋণ পৰিশোধ কৰে এজন সৈনিকৰ মনপ্ৰাণ দেহ মাথোঁ দেশৰ বাবে সমৰ্পিত ।	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T2
CES	Polabský, Josef Jiří	IX. Aj nač ten hluk, že lidstvo pokleslo,	Aj nač ten hluk, že lidstvo pokleslo, že svaté víry v něm již více není, že ze svatých si věci tropí smích, že řád váš u něho je v povržení? Aj má snad věřit v to, co díte vy? Ah to by bylo ve víře až příliš chudé. Kažte mu víru, jak ji kázal Pán, a věřte, tu že zbožňovati bude.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
JPN	政長	null	みしあきの　つゆをはしもに　おきかへて　はなのあとなき　にはのふゆくさ	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
FAS	مولوی	فصل سی و پنجم - صورت فرع عشق آمدکه بی عشق این صورت	صورت فرع عشق آمدکه بی عشق این صورت را قدر نبود فرع آن باشد که بی اصل نتواند بودن پس اللّه را صورت نگویند چون صورت فرع باشد او را فرع نتوان گفتن گفت که عشق نیز بی صورت متصوّر نیست و منعقد نیست پس فرع صورت باشد گوییم چرا عشق متصوّر نیست بی صورت بلک انگیزندهٔ صورت است صدهزار صورت از عشق انگیخته میشود هم ممثّل هم محققّ اگرچه نقش بینقاّش نبود و نقاّش بی نقش نبود لیکن نقش فرع بود و نقاّش اصل کَحَرَکَةِ اِلْاصْبَعِ مَعَ حَرَکَةِ الْخَاتَمِ تا عشق خانه نبود هیچ مهندس صورت و تصوّر خانه نکند و همچنين گندم سالی بنرخ زرست وسالی بنرخ خاک وصورت گندم همانست پس قدر و قیمت صورت گندم بعشق آمد و همچنين آن هنر که تو طالب و عاشق آن باشی پیش تو آن قدر دارد و در دوری که هنری را طالب نباشد هیچ آن هنر را نیاموزند و نورزند گویند که عشق آخرافتقارست و احتیاج است بچیزی پس احتیاج اصل باشد و محتاجٌ الیه فرع گفتم آخر این سخن که میگویی از حاجت میگویی آخر این سخن از حاجت تو هست شد که چون میل این سخن داشتی این سخن زاییده شد پس احتاج مقدم بودو این سخن ازو زایید پس بی او احتیاج را وجود بود پس عشق و احتیاج فرع او نباشد گفت آخر مقصود از آن احتیاج این سخن بود پس مقصود فرع چون باشد گفتم دائماً فرع مقصود باشد که مقصود از بیخ درخت فرع درخت است.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ZHO	牛汉	汗血马	跑过一千里戈壁才有河流跑过一千里荒漠才有草原无风的七月八月天戈壁是火的领地只有飞奔四脚腾空的飞奔胸前才感觉有风才能穿过几百里闷热的浮尘汗水全被焦渴的尘砂舐光汗水结晶成马的白色的斑纹汗水流尽了胆汁流尽了向空旷冲刺的目光宽阔的抽搐的胸肌沉默地向自己生命的从肩脚和臀股沁出一粒一粒的血球世界上只有汗血马血管与汗腺相通肩脚上并没有翅翼四蹄也不会生风汗血马不知道人间美妙的神话它只向前飞奔浑身蒸腾出彤云似的血气为了翻越雪封的大坂和凝冻的云天生命不停地自燃流尽了最后一滴血用筋骨还能飞奔一千里汗血马扑倒在生命的顶点焚化成了一朵雪白的花	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ENG	Crabbe, George	FRAGMENT, WRITTEN AT MIDNIGHT.	Oh, great Apollo! by whose equal aid The verse is written and the med'cine made, Shall thus a boaster, with his fourfold powers, In triumph scorn this sacred art of ours? Insulting quack! on thy sad business go, And land the stranger on this world of woe. Still I pass on, and now before me find The restless ocean, emblem of my mind; There wave on wave, here thought on thought succeeds, Their produce idle works and idle weeds. Dark is the prospect o'er the rolling sea, But not more dark than my sad views to me; Yet from the rising moon the light beams dance In troubled splendour o'er the wide expanse; So on my soul, whom cares and troubles fright, The Muse pours comfort in a flood of light.— Shine out, fair flood! until the day-star flings His brighter rays on all sublunar things. “Why in such haste? by all the powers of wit, I have against thee neither bond nor writ. If thou'rt a poet, now indulge the flight Of thy fine fancy in this dubious light; Cold, gloom, and silence shall assist thy rhyme, And all things meet to form the true sublime.” — “Shall I, preserver deem'd around the place, With abject rhymes a doctor's name disgrace? Nor doctor solely, in the healing art I'm all in all, and all in every part; Wise Scotland's boast let that diploma be Which gave me right to claim the golden fee. Praise, then, I claim, to skilful surgeon due, For mine th’ advice and operation too; And, fearing all the vile compounding tribe, I make myself the med'cines I prescribe. Mine, too, the chemic art; and not a drop Goes to my patients from a vulgar shop. But chief my fame and fortune I command From the rare skill of this obstetric hand: This our chaste dames and prudent wives allow, With her who calls me from thy wonder now.”	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	张红桥	和子羽夜至红桥所居	桂轮斜落粉楼空，漏水丁丁烛影红。露湿暗香珠翠冷，赤栏桥上待归鸿。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	朱秉欓	己卯九日登説經䑓	隱隱樓䑓雲外重，一溪活水過仙宫。上師已化青牛老，萬木驚秋墜晚風。	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
ZHO	施蛰存	银鱼	横陈在菜市里的银鱼，土耳其风的女浴场，银鱼，堆成了柔白的床巾，魅人的小眼睛从四面八方投过来。银鱼，初恋的少女，连心都要袒露出来了。	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
TUR	Dylan Thomas	Marslı Soytarı	Bir gülün etinden, siz, iplik iplik; Bir esrar sökseniz, bu kalbim midir..? Gözyaşımdan kopup gelen bu sürme kirpik, Açmış bir taç yaprak değilse nedir? Büyülü bir yapraktan dökülmüş gibi, Bütün kederimdir, bu bende, oyuk, Bu oyuk göklerin dibinde miydi, Yoksa neden bu kadar sessiz ve soluk? .. Düşünürüm bir an, yokluk bir parça; Direnmem, her şeyden soğur bu ruhum, İçine kapanmış rüyalarım ile güya, Bu hepsi ebedi, hüzünleri korurum! ..	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	葛慶龍	筇杖	白髪慵巾短短衣，閑行斜倚小筇枝。自家弄影猶癡絕，只似初騎竹馬時。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	王兴程	河床	那么多的事物被蓝色浸透这暮晚的大海，我们隔岸相望仿佛永世不得相见北天山仍然悬挂在幕布的后面	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T2
LZH	劉三才	登文塔	縹緲風煙萬里開，招提乘興漫登臺。終南紫氣來三輔，極北浮雲凈九垓。雁外晴絲飛浩蕩，尊前塔影落崔嵬。瀛洲遺址仍相望，共看文芒射斗台。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
SPA	Matsuo Bashō	Invierno	¡Qué cortesía! Hasta la nieve es fragante En Minamidani. * * * Una helada noche de lágrimas El sonido del remo Golpeando la ola. * * * El año toca a su fin: Aún llevo Mi kasa y mis sandalias de paja. * * * La primera lluvia del invierno, y mi nombre debería ser, «Viajero.» * * * La primera nevada : Las hojas de los narcisos Se doblan. * * * La tempestad de invierno Se escondió entre los bambúes, Y amainó en silencio. * * * La desolación del invierno: En un mundo de un color El sonido del viento. * * * Enfermo en un viaje; Mis sueños vagan Sobre un páramo seco. * * * Viajando por el mundo, De aquí a allá, de aquí a allá, Allanando el pequeño campo. * * * El dios está ausente; Sus hojas muertas están amontonadas, Y todo está desierto. * * * Retiro invernal; En la pantalla dorada, El pino envejece. * * * Después de los crisantemos, A excepción del largo nabo, No hay nada. * * * Parece que tenga cien años, El jardín de este templo, Con sus hojas caídas. * * * Mi casa natal; Llorando sobre el cordón umbilical, El fin de año.	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
HIN	Kuvempu	1. प्रातःकाल	अहा! स्वर्ग ही हमारे लोक में फिसलकर गिर पड़ा है, आइए! भर लेने इसे अपने हृदय का सुवर्ण पात्र लाइए। जल्दी आइए, जल्दी आइए पिघल जाने से पहले! आइए देर किये बिना दौड़े आइए स्वर्गगंगा ही यहाँ बह रही धरती के सब बच्चों को, सुनो, पुकार रहा है, स्वर्ग यहाँ।	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
FAS	حافظ	زلف بر باد نده تا ندهی بر بادم	زلف بر باد نده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم قد برافراز که از سرو کنی آزادم اِکولالیا در اینستاگرام شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم شهره‌ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه شور شیرین منما تا نکنی فرهادم رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس تا به خاک در آصف نرسد فریادم حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی من از آن روز که دربند توام آزادم	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T5
EST	Jan Kaus	***[Igatsen igavikku]	Igatsen igavikkuaga näha on vaid agullikku räpasust.Käisin eile luikede tiigilsilmitsesin lindeläksin restorani parti sööma.Selles restoranis oli kunagi istunudkuulus poeet.Ilus aga vaene.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	柳向阳	上蔡回忆录	他细致地搓洗身上的尘垢，许多年前在上蔡一间热气腾腾的澡堂子里那时一个老人，瘦小，似乎一身宽松的皱纹走过来对他说：“孩子，你太过认真！尘垢也是父母所生，哪怕你搓到流血还不照样有尘垢！其实我们吃的粮食还不就是来自泥土！再变成尘垢。孩子，这件事你要适可而止！”	T3	生命、时间与存在	T3	T5	T3
ENG	Edna St. Vincent Millay	Elegy Before Death	There will be rose and rhododendron When you are dead and under ground; Still will be heard from white syringas Heavy with bees, a sunny sound; Still will the tamaracks be raining After the rain has ceased, and still Will there be robins in the stubble, Brown sheep upon the warm green hill. Spring will not ail nor autumn falter; Nothing will know that you are gone, Saving alone some sullen plough-land None but yourself sets foot upon; Saving the may-weed and the pig-weed Nothing will know that you are dead,— These, and perhaps a useless wagon Standing beside some tumbled shed. Oh, there will pass with your great passing Little of beauty not your own,— Only the light from common water, Only the grace from simple stone!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
TUR	Mevlana Celaleddin Rumi	Gittin	Buradan bir nice acıyla, özlemle gittin, sonra yalvardın yakardın amma eline düşmüştün bir kere kaderin, ne fayda sevgili, ne fayda. Her yanda çareler aradın kendine, olmadık şeyler yaptın her yanda. Bulamadın bir çare, sonunda gittin, ne fayda sevgili, ne fayda. Kucağın güllerle doluydu senin, ayın öndördü bir yüzün vardı . Kopup halkasından dostlar meclisinin, o aşağılık, o bayağı yere sen, o karıncaların, yılanların yanına ne oldu, nasıl oldu da gittin? Nerde hani o cânım sözlerin şimdi? Nerde hani o sırları çözen akıl? Nerde hani gül bahçesine giden ayak? Elimizi tutan el nerde hani? Hoştun, güzeldin, eşin yoktu senin, insanları hemen elde ederdin. Ama kalktın çıktın bir uzun yolculuğa, insanları yiyen toprağa gittin. Ağlaya inleye sen gittin ama, gökler de arkandan durmadı ağladı. Parça parça etti yüzünü ay. Gönlüm arkandan kan bağladı. Şimdi ne edeyim, kime sorayım seni? İyi insanlar arasında mısın orda? Yani dostlar meclisinde mi? Yoksa bir kenarda boynun bükük mü kaldın? Öyle bir yere gittin ki bu sefer, izinin tozu bile belli değil. Ne kadar da kanlıymış gittiğin yol!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T5
HIN	Yuvraj Haritwal	6. वक़्त ने बार-बार ख्वाबों को तोड़ा	वक़्त ने बार-बार ख्वाबों को तोड़ा, तो क्या अब सपने सजाना छोड़ दे। ग़र बादल सूर्य के सामने आए, तो क्या सूर्य अब जगमगाना छोड़ दे। बांध बने ग़र नदी के ऊपर, तो क्या पानी समुद्र में जाना छोड़ दे। अगर नहीं तो फिर आप क्यों, ‘युवराज’ एक हार बाद प्रयास छोड़ दे।	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
DEU	Klopstock, Friedrich Gottlieb	Der Genügsame	„Forschung des Wahren, geb' ich dir mich ganz hin: Ernt' ich Kentniss, die mir den Geist erhellet, Löscht des Herzens Durst; zwar nicht Garben ernt' ich, Aber doch Halme. Lass mir den Stern, der dir auf deinem Scheitel Funkelt, Hesperus gleich erscheinen, dass ich Froh im Suchen bleibe, und nicht zu wenig Finde der Hahne. Sende mir deinen Blutsfreund, den, o theure Du mit Innigkeit liebst, dass er mir treuer, Wacher Leiter sey, dass er streng mir sey, der Warnende Zweifel. Ihm ist ein Wechselbalg, der Tiefsinn lüget, Jetzo untergeschoben, der Gedanken Spinnwebt, der das Licht, das herab du strahlst, kunst- Wörtelnd umdünstet. Weise! beschütze vor dem blauen Balge, Wer selbst denket, und nicht grossäugig anstaunt, Schülert; wer die Kentniss nicht nur, das Gut' auch Liebt, und das Schöne.“ Also erscholl im deutschen Eichenhaine, Mit Begeisterung, eines Jünglings Stimme, Und mit Kälte; leuchtender ward ihm da, ward Röther die Frühe.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر تقي الدين السروجي	قصيدة نديمي ومن حالي من الوجد حاله	نديمي ومن حالي من الوجد حاله ومن هو مثلي عن مناه بعيد أعد ذكر من أهوى فإني مدرس لذكراه من شوقي وأنت معيد	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	白夏夏	在一首诗里放弃自己	1 某些时候他确实可以这样静静坐着，吹风，成为世界上最简单的一个人。 (也可能成为一棵树。) 他看见一些人走过，一些华丽的句子晃过， (千万别读出来，会吵。) 他不在乎那些旁敲侧击的误解，也不准备迎接那些不怎么迷人的侵略。他看见一个拥抱那么美，但没有饥渴。他有离开的准备，但没想过得启程去哪或者找谁。当他想到诗歌他不必假装。太多的动作，都是虚拟。 2 她可以把身体丢给一个人，然后离开，到海边吹风，仍感到高潮的来袭。她渴望一句可以支撑生命的话，一句永远滚烫的话。如果能够。她的确可以将一种温度据为己有，但她没有。她习惯离开，但不那么边陲。她仍会在车厢内听见众多花俏的铃声同时响起，然后怀疑真有那么多人同时有传递讯息的需求。她只好企图写一首诗，为了不说谎，就说了些别的。她也知道若当刻没有被确认，记忆中的那一刻也就再也无法被确认；不会有什么递补上来，也不要有什么递补上来，那不是一种消遣，那确实不是。 3 但他/她的确可以满足。在一些闲暇的时刻做些琐事：例如写一些看来无关紧要的段落，虚构一个或多个自己，替段落里的代名词选择性别，或替一棵树，缝上钮釦。任何一种递补的形式，任何一种形式的递补。	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	房白	送蕭穎士赴東府得還字	夫子高世蹟，時人不可攀。今予亦云幸，謬得承溫顏。良策資入幕，遂行從近關。青春灞亭別，此去何時還。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر ابن الجباس الدمياطي	قصيدة كَتَمتْ هوًى قد لَجَّ في أَشجانِها	كَتَمتْ هوًى قد لَجَّ في أَشجانِها وَحَشَتْ حَشَاها من لَظَى نِيرانِها فَتشقَّقتْ من حُبِّها عَن حَبِّها وَجْداً وقَد أَبدَى خَفَا كِتمانِها رُمَّانةٌ تَرمي لها أَيدِي النَّدَى من بَعْدِ ما رَمَّتْ على أَغصَانِها فَاعجَبْ وقد بَكَتِ الدُّمُوعَ عَقَائقاً لا مِن مَحاجرِها ولا أَغْصَانِها	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
IND	Laila Zulfiatus	I LOVE YOU ONCE AGAIN	I LOVE YOU ONCE AGAIN Oleh Laila Zulfiatus Perasaanku berkecamuk Antara benci ataukah cinta yang aku rasa tiada pernah aku menerka Kau pergi aku lega namun juga meninggalkan secuil luka Kau datang namun tak dapat ku sangka saat aku bersamanya Aku kehilanganmu Satu kali lagi Secuil hatiku pergi bersamamu Secuil Perasaanku tertanam di benakmu Seperti keadaan sepuluh tahun yang lalu aku kehilanganmu Satu kali lagi .	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
URD	Ahmad Rahi	تنہائیوں کے دشت میں اکثر ملا مجھے	تنہائیوں کے دشت میں اکثر ملا مجھےوہ شخص جس نے کر دیا مجھ سے جدا مجھےوارفتگی مری ہے کہ ہے انتہائے شوقاس کی گلی کو لے گیا ہر راستہ مجھےجیسے ہو کوئی چہرہ نیا اس کے روبرویوں دیکھتا رہا مرا ہر آشنا مجھےحرف غلط سمجھ کے جو مجھ کو مٹا گیااس جیسا اس کے بعد نہ کوئی لگا مجھےپہلے ہی مجھ پہ کم نہیں تیری عنایتیںدم لینے دے اے گردش دوراں ذرا مجھےمشکل مجھے ڈوبنا کنارے پہ بھی نہ تھاناحق بھنور میں لایا مرا ناخدا مجھےیہ زندگی کہ موت بھی ہے جس پہ نوحہ خواںکس جرم کی نہ جانے ملی ہے سزا مجھے	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T3

POR

Onésimo Silveira

As àguas

A chuva regressou pela boca da noite Da sua grande caminhada Qual virgem prostituida Lançou-se desesperada Nos braços famintos Das árvores ressequidas! (Nos braços famintos das árvores Que eram os braços famintos dos homens...) Derramou-se sobre as chagas da terra E pingou das frestas Do chapéu roto dos desalmados casebres das ilhas E escorreu do dorso descarnado dos montes! Desceu pela noite a serenar A louca, a vagabunda, a pérfida estrela do céu Até que ao olhar brando e calmo da manhã Num aceno farto de promessas Ressurgiu a terra sarada Ressumando a fartura e a vida! Nos braços das árvores... Nos braços dos homens...

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T4

T1

TUR

Jorge Luis Borges

1972

Şimdiden geçip gitmekte olan geleceğin işe yaramaz, belirsiz ve bulanık, bir boşyücelikten tekrarı, uzayıp giden bir aynalar koridoru olacağından korktum, Ve bu düşten önceki yarı aydınlıkta yalvardım adlarını bilmediğim tanrılarıma günlerime bir şey yada birini göndersinler diye. Onlarda gönderdiler.Bir yudumdu atalarım yasaklara karşın, açlık ve yoksulluk içinde, savaşlarda kendilerini ona adamışardı. İşte bir kez daha karşımdaydı o çekici tehlike. Oysa zamanın unutmadığı dizelerimde övdüğüm o hayalet koruyucularından biri değildim. Yetmişini tamamlamış kör bir adamdım ben Ölüm kokan bir hastane köşesinde, Can çekişen insanlar arasında göğsüne yediği iki kurşunla ölen Doğulu Francisco Borges değilim; Ama şimdi saldırıya uramış yurdum benden kılıcın savaşla ilgili hünerinden uzak bilgiçlik taslayan beceriksiz kalemimle bir destanın ayrıntıların toplayıp kendi yerimi belirtmemi istiyor.Ben de onu yapıyorum...

T3

生命、时间与存在

T3

TUR

Arif Nihat Asya

Van Gölü

Selahattin Arıkan'a Nerde istersen orda kal... yerleş; Yolcu, rü'yaya benziyor burası... İşte bak: Bir küçük denizdir göl; Bir küçük kıt'a Ahtamar adası!

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ARA

الشاعر القاسم صدر الأفاضل

قصيدة فديت إماماً صيغ من عزة النفس

فديت إماماً صيغ من عزة النفس أنامله والسحب نوعان من جنس أشد ارتياحاً نحو طلعة معتف من المفلس الخاوي اليدين إلى الفلس وأفقه في تدريسه من محمد وأجود من كعب وأخطب من قس مناقب لو أن الحرابي مرة بصرن بها استنكفن عن خدمة الشمس ويغدو على طرف من الشقر كلما رأته إماء الحي وافته للقبس على سابح من خلقة الوهم طالع وأهون شيء عنده درك الأمس فتى ساومته خلقه وهو فاغم ولا فغمة المسك، والخرائد للعرس له الصفو من ودي وإخوته الألى غدوا من سهام الزيغ للدين كالترس لفتيان صدق ما اقتنوا طول عمرهم سوى البحث والإفتاء والوعظ والدرس لأربعة شادوا الهدى بعد شيخهم فقد بنى الإسلام منهم على خمس بنور ألهي عليهم وزهدهم وعلمهم أضحوا ملائكة الأنس فعاشوا لترشيح الهدى ويراعهم بصائبة الأحكام يقطر في الطرس

T5

神圣、超验与智慧

T5

FRA

Abbé Claude Cherrier

Description chimérique d'un être de raison...

Il a un corps de garde, Des membres de période, Une tête d'Armée, Une face de théâtre, Des traits d'arbalète, Le front d'un bataillon, Des yeux de bœuf, Deux temples de Jupiter, Un nez de Bachot, Des joues de Peson, Une bouche du Danube, Une langue étrangère, Des dents de scie, Une haleine de savetier, Des oreilles d'écuelle, Une ouïe de carpe, Une chevelure d'arbre, Une barbe d'épic, Un cou de tonnerre, Une gorge de montagne, Des bras de mer, Un poing d'Espagne, Des mains de papier, Des côtes de Barbarie, Des cuisses de noix, Des jambes étrières, Des pieds d'estaux, Un dos de fauteuil, Un cul de sac, Des parties d'Apothicaire, Un cœur d'Opéra, Les entrailles de la terre, Des os de Noël, Des veines de marbre, Une âme de soufflet. […] Il a une mine de plomb, Un air de Cadmus, Un port de mer, Une voie d'eau, Un champ de bataille, Un accent circonflexe, Un creux de puits, Une taille de plume, Un regard de fontaine, Un ris de veau, La gravité de l'air, Une justice subalterne, Un esprit de vin, Une lumière de canon, Un jugement téméraire, Une justesse de contrepoids, Une ruse de guerre, Une expérience de Physique. Je vous dirai de plus qu'il était d'un accès de fièvre quatre, D'une douceur de miel, D'un caractère gothique, Qu'il avait de belles inclinations de tête, Le pas de Calais, Et la diligence de Lyon. Tous ces faits mémorables prouvent qu'il était brave comme une mariée. Abbé Claude Cherrier

T6

语言、艺术与创造

T6

CUSTOM:荒诞比喻

ARA

الشاعر ابن دانيال الموصلي

قصيدة صفع البرهان وما رحما

صُفعَ البرهانُ وَمَا رُحما فَبَكى منْ بعدِ الدّمْع دَما قَدْ كانَ شَكا رَمَداً صَعْباً فأزدادَ بذاكَ الصّفْع عمى وَرَمَى النّوروزُ أخادِعَهُ حتّى باتَتْ تشكو وَرما أدماهُ القومُ بأجربةٍ كانَتْ حَوراً لا بلْ أدما نَزَلوا سَحراً في ساحله فَرَأى الإصباحَ بهمْ ظُلَما من كُلِّ فتى بالنّطْعِ بدا مثلَ القصّارِ إذا احترما فَسَقاهُ بها صرفاً سَبعاً وسقاهُ بها سبعينَ بما

T4

社会、权力与历史

T4

T5

DEU

Maria Luise Weissmann

Abend im Früh-Herbst

Weit ausgegossen liegt das breite Land. Der Himmel taucht den Scheitel noch ins Licht, Doch seitlich hebt gelassen eine Hand Die dunkle Maske Nacht ihm ins Gesicht. Viel fette Lämmer weiden auf der Flur, In Gärten steht das Kraut in seiner Fülle, Herbstwälder ziehn als eine goldne Spur, Am Baum die Frucht glänzt prall in ihrer Hülle. Es ist der letzte dieser kurzen Tage: All Ding steht reif und rund und unbewegt Schwebend in sich gebannt wie eine Waage, Die Tod und Leben gleichgewichtig trägt.

T3

生命、时间与存在

T1

T3

LZH

余芑舒

正月五日漫興

雪簷晴作雨，道空日如年。燕坐無餘事，牀頭易一編。

T3

生命、时间与存在

T3

BUL

Сун Дзинсюен

Очакване

Никой не забеляза кога морето се оттегли, оставяйки след себе си една лодка без весла, която вече не чува нито грохота на вълните, нито воя на бурния вятър — тихо заседнала в крайбрежния пясък, самотна и безутешна. Упорито тя чака, чака приливът да се върне. Едно й остава — пак да я носи водата: това е, все пак, само една лодка… Април 1980 г., Циндао

T3

生命、时间与存在

T3

ENG

Jeffrey, Rosa Vertner

BABY POWER.

Six little feet to cover, Six little hands to fill, Tumbling out in the clover, Stumbling over the sill. Six little stockings ripping, Six little shoes half worn; Spite of the promised whipping, Skirts, shirts, and aprons torn! Bugs and bumble-bees catching, Heedless of bites and stings, Walls and furniture scratching, Twisting off buttons and strings. Into the sugar and flour, Into the salt and meal, Their royal, baby power, All through the house we feel! Behind the big stove creeping, To steal the kindling-wood; Into the cupboard peeping, To hunt for “somesin’ dood.” The dogs they tease to snarling, The chickens know no rest, Yet the old cook calls them “darling,” And loves each one “the best.” Smearing each other's faces With smut or blacking-brush, To forbidden things and places Always making a rush. Over a chair, or table, They'll fight, and kiss again When told of slaughtered Abel, Or cruel, wicked Cain. All sorts of mischief trying, On sunny days — in doors And then perversely crying To rush out when it pours. A raid on grandma making, — In spite her nice new cap — Its strings for bridles taking, While riding on her lap. Three rose-bud mouths beguiling, Prattling the live-long day, Six sweet eyes on me smiling, Hazel, and blue, and gray.— Hazel — with heart-light sparkling, Too happy, we trust, to fade — Blue —‘ neath long lashes darkling, Like violets in the shade. Gray — full of earnest meaning, A dawning light so fair, Of woman's life beginning, We dread the noon-tide glare Of earthly strife, and passion, May spoil its tender glow, Change its celestial fashion, As earth-stains change the snow! Six little clasped hands lifted, Three white brows upward turned, One prayer — thrice heavenward drifted — To Him who never spurned The lisp of lips where laughter, Fading away in prayer, Leaves holy twilight after A noon of gladness there. Three little heads, all sunny, To pillow and bless at night,— Riotous Alick and Dunnie, Jinnie, so bonnie and bright! Three souls immortal slumber, Crowned by that golden hair; When Christ his flock shall number, Will all my lambs be there? Now, with the stillness round me, I bow my head and pray, “Since this faint heart has found thee, Suffer them not to stray.” Up to the shining portals, Over life's stormy tide, Treasures I bring — immortal; Saviour be thou my guide.

T2

爱、情感与人际关系

T2

POR

Alberto Pimenta

Elegia

já nada é o que era e provavelmente nunca mais o será e mesmo que o fosse algo me diz que já não seria o que era porque o que era era o que era por ser o que era do que eu me lembro muito bem embora eu então não fosse o que agora sou mas o que agora sou ou estou a ser é deixar de ser o que sou porque eu sou deixando de ser deixar de ser é a minha maneira de ser sou a cada instante o que já não sou e o mesmo se deve passar com tudo o que é motivo por que não admira que assim seja quer dizer que nada seja o que era e se assim é ou já não é seja ou não seja

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

周遇聖

詠瑞粟

瑞出雙蓮與九芝，何如瑞粟見明時。一根異彼禾同穎，四穗多於麥兩岐。紀載簡編前未有，獻諸郡國事非欺。三年宰邑書成績，悠久難磨頌德碑。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

呉益

靜安八詠

多羅樹下禮金仙，緑錦雲開見碧蓮。翠蓋光飜林屋洞，青霞影倒蔚藍天。聼經許對孫思邈，訪道期逢葛稚川。愧我題詩同淨社，三生曽是醉逃禪。

T5

神圣、超验与智慧

T5

URD

Amjad Islam Amjad

مِری بات بیچ میں رہ گئی

تیرے اِرد گِرد وہ شور تھا، مِری بات بیچ میں رہ گئینہ میں کَہہ سکا نہ تُو سُن سکا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمیرے دل کو درد سے بھر گیا، مجھے بے یقین سا کرگیاتیرا بات بات پہ ٹوکنا، مِری بات بیچ میں رہ گئیترے شہر میں مِرا ہم سفر، وہ دُکھوں جمِّ غفیر تھامجھے راستہ نہیں مل سکا، مِری بات بیچ میں رہ گئیوہ جو خواب تھے مِرے سامنے، جو سراب تھے مِرے سامنےمیں اُنہی میں ایسے اُلجھ گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیعجب ایک چُپ سی لگی مجھے، اسی ایک پَل کے حِصار میںہُوا جس گھڑی ترا سامنا، مِری بات بیچ میں رہ گئیکہیں بے کنار تھی خواہشیں، کہیں بے شمار تھی اُلجھنیںکہیں آنسوؤں کا ہجوم تھا، مِری بات بیچ میں رہ گئیتھا جو شور میری صداؤں کا، مِری نیم شب کی دعاؤں کاہُوا مُلتفت جو مِرا خدا، مِری بات بیچ میں رہ گئیتری کھڑکیوں پہ جُھکے ہوئے، کئی پھول تھے ہمییں دیکھتےتری چھت پہ چاند ٹھہر گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمری زندگی میں جو لوگ تھے، مِرے آس پاس سے اُٹھ گئےمیں تو رہ گیا اُنہیں روکتا، مِری بات بیچ میں رہ گئیِِتِری بے رخی کے حِصار میں، غم زندگی کے فشار میںمرا سارا وقت نکل گیا، مِری بات بیچ میں رہ گئیمجھے وہم تھا ترے سامنے، نہیں کھل سکے گی زباں مِریسو حقیقتاً بھی وہی ہوا، مِری بات بیچ میں رہ گئی

T2

爱、情感与人际关系

T2

SPA

Benjamín Taborga

San Pablo en Atenas

Decepcionado y triste se halla Pablo en Atenas, donde a predicar vino la gloria del Mesías; bajo el sol de estos cielo, en la luz de estos días, no ha triunfado el apóstol de encrespadas melenas. Las gentes que le oyeron, demasiado serenas, ante su verbo ardiente permanecieron frías; en un helado soplo de suaves ironías se apagó el fuego sirio que corre por sus venas. Esta ciudad pagana, que armonía rebosa, rinde culto a Minerva: la equilibrada diosa de vestiduras áureas y refulgente casco Y esta ciudad -oh apóstol decepcionado y triste- no comprenderá nunca la visión que tuviste en una noche oscura, camino de Damasco.

T5

神圣、超验与智慧

T5

ASM

হেমেন নাথ

দেৱদাস

দিন বিক্ৰী কৰি ৰাতি বন্ধকত থৈ কিনিব খুজিছিলো মাৰ বাবে অলপ জীৱন ভাইটিৰ বাবে অলপ উশাহ হাস্পতালৰ বিচনাত আছিল ভাইটি মৰণ-জীৱনৰ শীৰ্ণ ৰচীত ওলমি তুমি হয়তো পঢ়া টেবুলত বহি মগজুত খোদাই কৰি আছিলা এম এছ চিৰ কঠিন প্ৰশ্নোত্তৰ প্ৰেয়সীয়ে দি গৈছিল অলেখ ৰাতিৰ অনিদ্ৰা যেতিয়া তোমাৰ চকুত আছিল বিশ্ববিদ্য়ালয়ৰ বহল আকাশ জ্যোতিমালা মনত আছেনে কলেজৰ নাটক য'ত তুমি হৈছিলা পাৰো আৰু মই? সেই পুৰণি দেৱদাস যাৰ বাবে হায় নাছিল চন্দ্ৰমুখী সময় যে সলনি হ'ল ভাই তোমাৰ লেকচাৰৰ বাবে কটনৰ শ্ৰেণীকোঠাত ঠাহ খায় অলেখ প্ৰতিভা আৰু চকুৰ ডাক্তৰে শীতল ভাবে ঘোষণা কৰে মাৰ অনাগত জটিলতাৰ কথা দুদিন ধৰি ছোৱালীজনীৰ জ্বৰ ভাইটিৰ টেবুলত এন্টিডিপ্ৰেচেন্ট মাৰ হাতত চেলাইন আৰু মোৰ হাতত! না: মদৰ বটল নহয় বেংকৰ পৰা ঘুৰাই পঠিওৱা লোনৰ এজাপ কাগজ (উৎসৰ্গ: প্ৰিয় বন্ধু উৎপলৰ হাতত)

T2

爱、情感与人际关系

T2

T4

T2

ENG

Roberts, Elizabeth Madox

THE PICNIC

They had a picnic in the woods, And Mother could n't go that day, But the twins and Brother and I could go; We rode on the wagon full of hay. There were more little girls than ten, I guess. And the boy that is Joe B. Kirk was there. He found a toad and a katydid, And a little girl came whose name was Clare. Miss Kate-Marie made us play a song Called “Fare-you-well, says Johnny O'Brown.” You dance in a ring and sing it through, And then some one kneels down. She kissed us all and Joe B. Kirk; But Joe B. did n't mind a bit. He walked around and swung his arms And seemed to be very glad of it. Then Mr. Jim said he would play, But Miss Marie, she told him then, It's a game for her and the little folks, And he could go and fish with the men. Mr. Wells was there and he had a rope To tie to a limb and make it swing. And Mrs. Wells, Mr. Wells's wife, Gave me a peach and a chicken wing. And I had a little cherry pie And a piece of bread, and after we'd played Two other songs, I had some cake And another wing and some lemonade.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

袁永萍

切片

他们带走你的一丁点儿，有时，会带走你的一大块儿。他们选择喜欢的部分，而你原地不动，任凭黑暗还原你，成为一个干净的婴儿。在小酒馆，他带走你的前额，此刻，你又给他一片儿别的。如果你有城池你会给他城池，有海洋的管辖权你也会给—— 你放弃做君主的权利，只想拥有一个廉价的拥抱，和普通情侣的可口可乐。你丢失掉疆土和月季，因为 ——吐露、沉默、等待。他们经过你身旁，带走你的一丁点儿，有时，那是你的一大块儿。你在心里说：别人给予你严寒和欺骗，你回报给他们高贵的艺术。

T2

爱、情感与人际关系

T2

T6

ZHO

杭约赫

题照相册

我们从平静的小河里，从反光的玻璃上，看到多少熟悉得陌生的脸，那是你的、我的，有时象他的。匆忙的闪过，闪过这短促的一生：忧患和安乐的交替，风雨袭来――婴孩大了，年轻的老了……记忆给我们带来慰藉，把捉一线光，一团朦胧，让它在这纸片上凝固。凝固了你的笑，你的青春。生命的步履从这里再现，领你来会见自己。1949

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر كسرة بنت دوشن

قصيدة ولو بحبالي لبست عرس دوشن

ولو بحبالي لبست عرس دوشن لما انقلبت مني صحيحاً أديمها تبيت المطايا وهي حائرة السرى إذا لم تجد أعناقها من يقيمها ولكنما عللتها إذ لقيتها بعرف الرخامي ثم أنت تلومها

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

陈允元

杂记一则（关于时间＿09:57）

我又重新开始戴表。C发现的。我自己没有察觉，也不知道为什么。毕竟你那里是没有时间的。我也忽然想到，每次爸爸给你上香，都会先报告现在是几年几月几日几点几分。我们都在各自的心底，藏了一个怀表。时间不断流动。我们默默计算，怕离你愈来愈远。时间也每日重复。而我们不忍回顾。

T2

爱、情感与人际关系

T3

T2

LZH

陸嘉頴

如皋道中

滿目桑麻雨露稠，白花籬落遶清流。家家魚畧村村酒，絶勝淮南十一州。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ZHO

贾浅浅

风吹过来

光线穿过椰枣树般张开的墙壁和窗帘上的弹孔，汇入黑胶唱片里的幼发拉底河很多年前，他也曾这样坐在床边，默默听着。那时有月光，也有孩子们的笑声。他抬起头，就能看见天上翻滚的云—— 像露头的白熊，呼啸而来又若无其事地散去他不相信每次的唱针都停留于相同滑音，如同荒原上的波斑鸨，在张开羽毛吸引雌性的时刻忽然被猎枪的子弹击中缄默是一袭黑袍，像从前孩子们跪在地板上玩不倒翁，月光按住了所有人的影子他有些恍惚，不知自己是否还埋在四十年前的影子里。风吹过来。宣礼塔，与手中的烟斗同时冒烟

T3

生命、时间与存在

T3

HIN

Prem Thakker

करवा चौथ

सुनो दिकु... अपना सर्वस्व मैने तुम्हें सौंप दिया है तुम्हारे लिए मैने करवा चौथ व्रत किया है तुम व्रत करती हो पूरा दिन निर्जला कैसे खाने के लिए इच्छा करेगा मेरा मन भला कहते हैं स्त्रीयाँ यह व्रत अपने पति के लिए रखती हैं उनकी लंबी आयु की मंगल कामना करती हैं तो क्या ईश्वर ने भूख प्यास से काम करने का अधिकार सिर्फ महिलाओं को दिया है मुझे यह गवारा नहीं इसलिये यह व्रत मैने अपने प्रेम के लिए किया है जिस तरह तुम सब की चिंता में रहती हो वैसे मुझे सिर्फ तुम्हारी फ़िक्र में रहना है जीवन भर मिले चाहे ना मिल पाए मुझे तुम्हारे एहसासों की खुशबू में ढलना है तुम्हारे हृदय में अपना स्थान बनाने का अमूल्य उपहार ईश्वर ने मुझे दिया है बस यही खुशी में मैने तुम्हारे लिए करवा चौथ व्रत किया है बहुत कुछ लिखना है पर मेरे पास शब्दों की वर्णमाला नहीं है मेरे सारे शब्द अमर्यादित हैं तुम्हारे लिए इस कि कोई पाठशाला नहीं है हर वह लम्हा उतार देता हूँ अपने शब्दों में जो प्रकृति ने तुम्हारी यादों के स्वरूप में मुझे दिया है आज प्रेम ने तुम्हारे लिए करवा चौथ व्रत किया है व्रत के लिए बंधन ज़रुरी नहीं होता जो इच्छापूर्ति के लिए एक दूसरे को जीवन भर है ढोता मैने बंधन से भी परे अनूठे एहसास को तुम संग जिया है इसलिये प्रेम ने अपनी दिकु के लिए करवा चौथ व्रत किया है

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

梁觀

經亂泛舟甘溪作呈同侶

久無閒興到溪村，舊友同遊不半存。山色幾曾離釣艇，潮聲空自過僧門。路經兵後橋梁斷，林有人來鳥雀喧。身外問誰歸計得，樵漁相笑未開言。

T4

社会、权力与历史

T4

ENG

Rolleston, T. W.

TO JOHN O'LEARY

Because you suffered for the Cause; Because you strove with voice and pen To serve a Law above all laws That purifies the hearts of men; Because you failed, and grew not slack, Not sullen, not disconsolate, Nor stooped to seek a lower track, But showed your soul a match for Fate; Because you hated all things base, And held your country's honour high; Because you wrought in Time and Space Not heedless of Eternity; Because you loved the nobler part Of Erinn,— so we bring you here Words such as once the Irish heart On Irish lips rejoiced to hear: Strains that have little chance to live With those that Davis’ clarion blew, But all the best we have to give To Mother Erinn and to you.

T2

爱、情感与人际关系

T2

T4

T2

ZHO

吉日木吐

退去更像幕后

退潮的那一刻我们都是泡沫的花影一种自由像风一样让我有足够的活的勇气我们都老了字词里衰老没有更多的精力去建造另一个城堡闭门思索强壮自己在简单利落的清净里不再和其他人交错了守护本分与相好的人居住

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

柴画

水是我半个身体

娘病危，我返湖南，他是头个拥抱我的人他啊，逢人便说自己老了，其实他并不老虽隔壁、邻里、杀羊的、宰狗的见面就老瘪老瘪喊，其实去年他才刚办场五十岁生日宴在自家堂屋里摆了几十张铺红绸的桌子，但噼里啪啦的鞭炮声里，来祝贺的也就几人那是爷爷的爷爷，那是死了男人的寡妇刘美丽他喜欢一生却嫁给别人最后又成为寡妇的女宾还有他兄弟的兄弟再加离了婚的他那瘸脚小妹他说，这是一个人的节日，不需要太多太多局外人掺和，在稀拉祝贺声里，他声嘶力竭地唱着刘欢的《从头再来》，吓得满地公鸡母鸡尖叫着跑得远远的，此时的村庄刚收割完谷子阳光晴朗，大片白云蜂拥而来，像为他敬生日酒他从村长位置退下不到一年，这一年他觉像第二个五十年，以前，别人跟他路上招呼，现他和别人招呼。他还喜欢刮脸他认为男人应该有张干净的脸，所以从来不留须所以，他喜欢洗脸，多次告诉那不想娶，后来又娶了的婆姨，水里加些盐，这样洗脸防皱纹他喜欢水，洗脸时，他正襟跪坐，像举办一场庄严、神圣的盛大仪式，每次酩酊大醉后喜与人提及水，话早上的水质朴、善良，通晓世故晚上的水，温顺，像青梅竹马的情人，撩人心扉他说这对于一个无业中年男人，——珍贵无比客居在异乡南方城市，我也爱铁、胶管水龙头下软柔之水，也远离衣钵故乡，和我相依为命

T2

爱、情感与人际关系

T3

T2

LZH

綦革

贈故人

三月楊花滿路飛，金人遊騎拍鞍歸。高天二聖猶難保，誰道雄關是可依。

T4

社会、权力与历史

T4

CES

Trnka, František Dobromysl

K milovníkům básníctví.

Přijměte ty básně citu nevinného S tváří ochotenství kynoucí; I tak jenom skladatele horlivého Dojde odměna mu žádoucí: Jsouť to teprv začátky a prvotiny Básnivosti v prvním rozkvětu. Ještě bobek nevěnčí mé židoviny, Duch se nepne k tomu předmětu; Však v vlastenectví sobě posvěcuje, Jeli hodno jaké zásluhy? Kde se ulíčená zištnost nezjevuje, Ani hrubé skladu neduhy. Kéžby prácečka ta mílo zavítala Mužům srdce prostočeského; Kéžby rozkřísla a šťastně rozdmýchala Oheň vlastenectví pravého! Vás ať pojme k citelnosti slušné, svaté, Kteráž utěšení rozlívá; O, ať stále každý dni a leta zlaté Za mzdu přiměřenou požívá.

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

行端

送方上人西蜀省親

道本絕方所，隨緣觸處真。家鄉元不遠，父子即非親。徑蘚粘輕策，江華拂淨巾。東吴與西蜀，曾不間纖塵。

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

عبد اللطيف علي فتح الله

قصيدة ما أَنتَ مَن تُختَشى مِنهُ بَوائِقُهُ

ما أَنتَ مَن تُختَشى مِنهُ بَوائِقُهُ وَلا يُخاف الأَذى لَو أَنّه غَضبا فَكَم غَضبتَ وَكنّا قَد نَرى علناً في وَجهِكَ الحلم أَضحى يُطفِئُ الغضبا

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

張昌宗

奉和聖製夏日遊石淙山

雲車遙裔三珠樹，帳殿交陰八桂叢。磵險泉聲疑度雨，川平橋勢若晴虹。叔夜彈琴歌白雪，孫登長嘯韻清風。即此陪歡遊閬苑，無勞辛苦向崆峒。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T4

T1

ARA

الشاعر ابن الرعلاء

قصيدة ربما ضربة بسيف صقيل

رُبَّما ضَربَةٍ بسيفٍ صَقِيلٍ دُونَ بُصرَى وَطَعْنَةٍ نَجلاءِ وغَمُوسٍ تَضِلُّ فيها يَدُ الآ سِى ويَعيَى طبِيبُها بالدَواءِ رفعُوا رايةَ الضِرابِ وآلو لَيَذُودُنّ سامِرَ المَلحاءِ فَصَبَرْنَ النُّفُوسَ للطَّعنِ حتَّى جرَتِ الخيلُ بينَنا في الدماءِ لَيْسَ مَنْ ماتَ فاِستراحَ بِمَيْتٍ إنَّمَا المَيْتُ مَيِّتُ الأحياءِ إنَّما المَيْتُ مَنْ يعيشُ ذليل سِيّئاً بالُهُ قليلَ الرّجاءِ

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

LZH

張詡

泰和舟中懷羅道源少參

舟泊臨江喜再逢，聯舟相送過鄰封。百年友道詩篇裏，千里鄉情酒盞中。滿腹經綸緣此見，一腔春意爲誰濃。無因寫得相思句，尺牘秋風寄便鴻。

T2

爱、情感与人际关系

T2

ROH

Leo Tuor

Giacumbert teidla a raquintond, teidla

a garnugl a raquintond. Giacumbert teidla il pastur, la ramur dalla Val. Il spért e la val mieran mai.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

FRA

Pierre Vachot

Le cimetière des Anglais

Le mandement par Prudence transmis Aux trois états réponse doit avoir. Elle nous mand' qu'avons des ennemis, C'est très bien fait nous le faire assavoir. Puisqu'à tout mal on voit Anglais mouvoir Contre Français, par la foi qu'à Dieu dois, De résister contre eux ferai devoir, Car France est cimetière aux Anglais. Elle nous mand' qu'ils ne sont endormis A nous piller et rober notre avoir, Et qu'ils ne sont trop lâches ni démis Et que de bref nous doivent venir voir. C'est très bien fait nous le ramentevoir Devant qu'en France viennent faire effrois ; A cette fin par bon ordre y pourvoir, Car France est cimetière aux Anglais. De tout bienfait Anglais ont cœur remis. D'ainsi vouloir trahison concevoir, Et pour ce faire ils ont tous leurs arts mis ; Mais qu'ils se gard' Français venir revoir, Car, si la mort y devrons recevoir, Ils comparront le mal fait aux Français. Je leur conseill' non bouger ni mouvoir, Car France est cimetière aux Anglais. Prince qu'on note qui si devait pleuvoir, Pierre, cailloux, fleurira blanche croix. Ne tâchent plus Anglais nous décevoir, Car France est cimetière aux Anglais. Pierre Vachot

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

蘇過

和吳子駿食波稜粥

朔風吹雪填廬屋，一味饑寒尋范叔。綈袍安敢望故人，藜莧從來誑空腹。近聞陶令並無儲，不獨魯公新食粥。波稜登俎稱八珍，公子未應譏世祿。山僧一食不過午，忍饑學道忘辛苦。書生事業乃爾勤，夜然膏火窮今古。要將五鼎同釜鐺，簞瓢未可輕原生。肉食紛紛固多鄙，吾寧且啜小人羹。

T4

社会、权力与历史

T4

CUSTOM:安贫乐道

JPN

道元

null

やまのはの　ほのめくよひの　つきかけに　ひかりもうすく　とふほたるかな

T1

自然、宇宙与地方感

T1

SPA

Luis Raúl Calvo

La Grotesca

La Grotesca sufre en las piedras de cianuro. Arrojadas al fuego, abatidas por la furia de cerebros desahuciados son el polvo de la bruma. La mansedumbre abraza los cabellos del ángel besa sus alas de ciruela y se recuesta en las costillas del demonio. De tanto en tanto nos vemos como somos desplazando el filo del cuchillo en la crueldad de la madrastra.

T3

生命、时间与存在

T3

TUR

Uğur Mumcu

Sesleniş

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi. Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi, taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi... Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu. Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşımızdaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce, kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine. Sonra da, otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu’daki topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul’daki, Ankara’daki işçiler, sizin için öldük. Adana’da, paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler, siziniçin öldük. Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Bağımsızlık, Mustafa Kemal’den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. merikan üsleri kaldırılsın, dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular. Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi... Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşı’nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eline değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere. Asıldık ey halkım, unutma bizi... Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile, karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde, öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler. Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi... Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi... Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi. Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi...

T4

社会、权力与历史

T4

ARA

الشاعر ابن المقرب العيوني

قصيدة بسمر القنا والمرهفات الصوارم

بِسُمرِ القَنا وَالمُرهَفاتِ الصَوارِمِ بِناءُ المَعالي وَاِقتِناءُ المَكارِمِ وَفي صَهَواتِ الخَيلِ تَدمى نُحُورها شِفاءٌ لِأَدواءِ القُلوبِ الحَوائِمِ وَلَيسَ بِبِسمِ اللَهِ قُدّامَ بلغَةٍ فَخارٌ لِجَعدِ الكَفِّ جَعدِ المَلاغِمِ وَما الفَخرُ إلّا الطَعنُ وَالضَربُ وَالنَدى وَرَفضُ الدَنايا وَاِغتِفارُ الجَرائِمِ وَلَفُّ السَرايا بِالسَرايا تَخالُها حِرارَ الحِجازِ أَو بِحارَ اللَواطِمِ تَقَحَّمَها قُدماً إِلى المَوتِ فِتيَةٌ تَرى عِيشَةً في الذُلِّ حَزَّ الغَلاصِمِ خَلِيلَيَّ مِن عَمرِو بنِ غَنمِ بنِ تَغلِبٍ ذَراني فَإِنّي لِلعُلا جِدُّ هائِمِ وَما السُمرُ عِندي غَيرُ خَطِّيَّةِ القَنا وَما البيضُ عِندي غَيرُ بِيضِ اللَهازِمِ وَلا تَذكُرَا الصَهباءَ ما لَم تَكُن دَماً وَلا مُسمِعاً ما لَم يَكُن صَوتَ صارِمِ فَإِنّي أُحِبُّ الشُربَ في ظِلِّ قَسطَلٍ مَجالِسُهُم فيهِ ظُهورُ الصُلادِمِ وَأَهوى اِعتِناقَ الدارِعينَ وَأَجتَوي عِناقَ بُنَيّاتِ الخُدورِ النَواعِمِ وَمَن طَلَبَ العَلياءَ جَرَّدَ سَيفَهُ وَخاضَ بِهِ بَحرَ الرَدى غَيرَ وَاجِمِ فَما عُظِّمَت قِدماً قُرَيشٌ وَوائِلٌ عَلى الناسِ إِلّا بِاِرتِكابِ العَظائِمِ وَمَن لَم يَلِج بِالنَفسِ في كُلِّ مُبهَمٍ يَعِش عَرَضاً لِلذُلِّ عَيشَ البَهائِمِ وَمَن لَم يَقُدها ضامِراتٍ إِلى العِدى تُقَد نَحوَهُ عُوجُ البُرى وَالشكائِمِ فَما اِنقادَتِ الأَشرارُ إِلّا لِغاشِمٍ لَهُ فيهِمُ فَتكُ الأُسُودِ الضَراغِمِ فَمَن رامَ أَن يَستَعبِدَ الناسَ فَليَمِل عَلَيهِم بِأَطرافِ القَنا غَيرَ راحِمِ فَأَكثَرُ مَن تَلقى لِسانُ مُسالِمٍ وَتَحتَ جَآجي الصَدرِ قَلبُ مُصادِمِ كَلامٌ كَأَريِ النَحلِ حُلوٌ وَإِنَّهُ لَأَخبَثُ غِبّاً مِن لُعابِ الأَراقِمِ فَيا خاطِبَ العَلياءِ لَيسَ مَنالُها بِرَفعِ الغَواشي وَاِتِّخاذِ التَراجِمِ فَدَع عَنكَ ذِكراها فَبَعضُ صَداقِها وَرُودُ المَنايا وَاِحتِمالُ المَغارِمِ وَلا تَبسُطَن كَفّاً إِلَيها وَخَلِّها لِأَروَعَ يُغلي مَهرَها غَيرَ نادِمِ وَخَف سَيفَ بَدرِ الدِينِ وَاِحذَر فَإِنَّهُ لَأَغيَرُ مِن لَيثٍ جَرِيِّ المَقادِمِ فَلَيسَ لَها كُفؤٌ سِواهُ فَإِن تَكُن يَسارَ الغَواني تُخصَ ضَربَةَ لازِمِ أَلا إِنَّ بَدرَ الدّينِ تَأبى طِباعُهُ نَظيراً وَفي هِندِيِّهِ فَضلُ قائِمِ هُوَ المَلِكُ السَامي إِلى كُلِّ غايَةٍ مَراهِصُها لا تُرتَقى بِالسَلالِمِ إِذا هَمَّ أَمضى عَزمَهُ بِكَتائِبٍ حِمى المَلِكِ المُردى بِها غَيرُ سالِمِ جَرى وَجَرَت كُلُّ المُلوكِ إِلى العُلى فَجَلّى جَلاءَ الأَعوَجِيِّ المُتائِمِ جَوادٌ إِذا ما الخُورُ عامَت فِصالُها وَلَم يَبقَ في أَخلافِها فُطرُ صائِمِ يُسَرُّ بِمَرأى النازِلينَ بِبابِهِ سُرورَ أَبٍ بِاِبنٍ مِن الغَزوِ قادِمِ هُوَ البَحرُ إِذ لَو زاحَمَ البَحرُ مَدَّهُ لَأَربى عَلَى تَيّارِهِ المُتَلاطِمِ هُوَ السَيفُ بَل لَو أَنَّ لِلسَيفِ عَزمَهُ لَشَقَّ الطُلا وَالهامَ قَبلَ التَصادُمِ هُوَ الشَمسُ بَل لَو قابَلَ الشَمسَ بشرُهُ لَما اِستوضحَت إِلّا كَحَلقَةِ خاتِمِ عَلا في النَدى أَوساً وَفي الزُهدِ وَالتُقى أُوَيساً وَفي الإِغضاءِ قَيسَ بنَ عاصِمِ وَأَولى الرَعايا عَدلَ كِسرى وَساسَها سِياسَةَ مَيمُونِ النَقيبَةِ حازِمِ تَهادى رَعاياهُ اللَطيمَةَ بَينَها وَكَم مِثلها في مِثلِ حَرِّ الأَطايِمِ وَيُمسي قَريرَ العَينِ مَن في جَنابِهِ وَإِن كانَ نَائي الدارِ جَمَّ الدَراهِمِ إِذا جادَ لَم يُذكَر لِفَضلٍ وَجَعفَرٍ سَماحٌ وَلَم يُحفَل بِكَعبٍ وَحاتِمِ وَإِن قالَ أَلغى الناسُ سَحبانَ وائِلٍ وُقسّاً وَما فاها بِهِ في المَواسِمِ وَإِن صالَ أَنسى حارِساً وَمُهَلهِلاً وَعَمراً وَبسطاماً وَحار بنَ ظالِمِ سَلِ الخَيلَ عَنهُ وَالكُماةُ كَأَنَّها قِيامٌ عَلى مَوجٍ مِنَ النارِ جاحِمِ أَلَم يَكُ أَمضاها جَناناً وَصارِماً وَلِلبيضِ وَقعٌ في الطُلا وَالجَماجِمِ وَكَم هامَةٍ حَسناءَ راحَت جِباهُها نِعالاً لِأَيدي خَيلِهِ في المَلاحِمِ لَقَد أَصبَحَ الإِسلامُ في كُلِّ مَوطِنٍ يَنُوءُ بِرُكنٍ مِنهُ عَبلِ الدَعائِمِ أَقامَ لَهُ في كُلِّ ثَغرٍ كَتائِباً يُقيمُ اِصعِرارَ الأَبلَجِ المُتَضاخِمِ دَعاهُ لِنَصرِ الدِّينِ خَيرُ خَليفَةٍ وَما زالَ يُدعى لِلأُمورِ العَظائِمِ فَلَبّى مُطيعاً لِلإِمامِ وَحَسبُهُ بِذا مَفخَراً في عُربِها وَالأَعاجِمِ فَقادَ إِلى الإِفرَنجِ جَيشاً زُهاؤُهُ عَديدُ الحَصا ذا أَزمَلٍ وَزَمازِمِ وَجَيشاً يُواري الشَمسَ رَيعانُ نَقعِهِ إِلى التُركِ إِذ جاؤُوا لِهَتكِ المَحارِمِ إِذا التَترُ الباغُونَ ذاقُوا لِقاءَهُ تَمَنّوا بِأَن كانُوا دَماً في المَشائِمِ جُيوشٌ هِيَ الطُوفانُ لا رَملُ عالِجٍ وَلا جَبَلُ الأَمرارِ مِنها بِعاصِمِ مُعَوَّدَةٌ نَصرَ الإِلَهِ فَما غَزَت مَنيعَ حِمىً إِلّا اِنثَنَت بِالغَنائِمِ إِذا ما دَعَت يابا الفَضائِلِ أَرعَدَت فَرِيصَ الأَعادي فَاِتَّقَت بِالهَزائِمِ سَتَبقى بِهِ الإِفرِنجُ وَالتُركُ ما بَقَت كَأَنَّ حَشاياها ظُهُورَ الشَياهِمِ تُقَلِّبُها جَنباً فَجَنباً مَخافَةٌ ثَوَت فَاِستَقَرَّت بَينَ تِلكَ الحَيازِمِ فَإِن هَوَّمَت أَهدَت لَها سِنَةُ الكَرى سَراياهُ تُردي بِالقَنا وَالصَوارِمِ فَتُزعِجُها حَتّى كَأن قَد أَصابَها مِنَ المَسِّ ما لا يُتَّقى بِالتَمائِمِ فَلَيسَ لَها في نَومِها مِنهُ راحَةٌ إِذا النَومُ أَسرى الهَمَّ عَن كُلِّ نائِمِ إِلَيكَ طَوَت يابا الفَضائِلِ وَاِمتَطَت بِيَ البُعدَ هِمّاتُ النُفوسِ الكَرائِمِ فَكَم مَتن ساجٍ تَحتَ ساجٍ قَطَعتهُ عَلى ظَهرِ ساجٍ غَيرَ وَاهي العَزائِمِ وَكَم جُبتُ مِن خَرقا تَمُوتُ بِها الظِبا بِعَزمَةٍ مَضّاءٍ عَلى الهَولِ حازِمِ وَقَد كُنتُ ذا مالٍ حَلالٍ وَثَروَةٍ يُضاعَفُ إِكرامي وَتُرجى مَكارِمي فَمالَ عَلَى مالي وَحالي وَثَروَتي وَجاهي وَأَصغى لِاِختِلاقِ النَمائِمِ وَظَلتُ أُعاني السِجنَ في قَعرِ هُوَّةٍ سَماعي وَأَلحاني غِناءُ الأَداهِمِ وَها أَنا قَد أَلقَيتُ رَحليَ عائِذاً بِنعماكَ مِن أَيدي الخُطوبِ الغَواشِمِ وَخَلَّفتُ بِالبَحرَينِ أَهلي وَمَنزِلي رَجاءَ الغِنى مِن سَيبِكَ المُتراكِمِ وَطُولُ مُقامي مُتعِبٌ لِي وَجالِبٌ عَلَيَّ مِنَ الأَدنى أَحَرَّ المَلاوِمِ فَبُورِكتَ مِن مَلكٍ أَقَلُّ هِباتِهِ تُبِرُّ عَلى فَيضِ البِحارِ الخَضارِمِ وَعِشتَ عَلى مَرِّ اللَيالي مُخَلَّداً لِنُصرَةِ مَظلُومٍ وَإِرغامِ ظالِمِ

T4

社会、权力与历史

T4

CES

Kubelka, Josef

NA ROZLOUČENOU.

Byla’s mi sestrou, či více jsi byla mi – nevím to – vím jen, že měl jsem tě rád, – za tvoji oddanosť, váženou slzami, chci tobě naposled poděkovat. Osud ty slzy tvé odmění, osuší, s Bohem buď, dítě mé, blažena buď. – – Mně zase přibyly s výčitkou na duši do alba obrázek a jizva v hruď.

T2

爱、情感与人际关系

T2

HIN

Adam Gondvi

हिन्दू या मुस्लिम के अहसासात को मत छेड़िये

हिन्दू या मुस्लिम के अहसासात को मत छेड़िये अपनी कुरसी के लिए जज्बात को मत छेड़िये हममें कोई हूण, कोई शक, कोई मंगोल है दफ़्न है जो बात, अब उस बात को मत छेड़िये ग़र ग़लतियाँ बाबर की थीं; जुम्मन का घर फिर क्यों जले ऐसे नाजुक वक्त में हालात को मत छेड़िये हैं कहाँ हिटलर, हलाकू, जार या चंगेज़ ख़ाँ मिट गये सब, क़ौम की औक़ात को मत छेड़िये छेड़िये इक जंग, मिल-जुल कर गरीबी के ख़िलाफ़ दोस्त, मेरे मजहबी नग्मात को मत छेड़िये

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

張經

瀟湘八景詩

江上雪紛紛，風寒天已暮。中有泛舟人，興盡迷歸路。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

RUS

Яшин Александр Яковлевич

Рогатый Пегас

А я не тружусь? Чуть брезжит рассвет — Как дояр, сажусь На свой табурет. Как дояр — Терпенья Хоть отбавляй: Ведро в колени И — ну давай! За словом слово В строфу сую. И впрямь корову Сижу дою. Беру в кулаки Тугие соски, Четыре струи — Четыре строки. То с пеной, со звоном Идут слова. То приглушенно, Едва, едва. Большой надой — Молоко с водой, Строка жидка, Говорят: От быка! А чуть запустил, Не часто дою, Кричат: Присушил Строку и струю. Корова, рога До земли клоня, Как на врага Глядит на меня. Вот-вот в бедро Шибанет ногой, Свернет ведро, Разольет надой. Косится, Бычится Рогатый Пегас. У бедной сочится Тоска из глаз.

T6

语言、艺术与创造

T6

ARA

اللعين المنقري

قصيدة إني أنا ابن جلا إن كنت تعرفني

إني أنا ابن جلا إن كنت تعرفني يا رُؤبَ والحيَّةُ الصَّماء في الجَبَلِ أبا الأراجِيزِ يا ابنَ اللؤمِ تُوعدني وفي الأراجيز جَلْبُ اللؤمِ والكَسَلِ

T4

社会、权力与历史

T4

CUSTOM:身份与传统

LZH

独孤均

题含虚洞二首

扪萝攀蹬步欹危，历览幽岩骇怪奇。泉石膏肓传亦久，神仙窟宅到何迟。真人鹿引非无路，洞府龙升自有时。但觉尘缘挹绝景，踌躇落笔愧题诗。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T5

T1

JPN

忠成女／忠成

null

たえねたた　ゆめのかよひち　なかなかに　さむるもかなし　うつつならねは

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

邱勇

入冬，祭矿难罹难兄弟

一、入冬以后走在满地落叶上季节的沉没潜伏的悔恨和伤痛象水里的鱼儿不知何处就冒了出来二、蓦然回首一束霸道的阳光夹带冰凌经瞳孔深及内脏使我站立不稳是我曾痛不欲生的恋爱故事三、而这一切和你的遭遇比起来又算什么呢站在地平线上你脸色黑黝眼珠也像煤块黑亮但笑起来牙齿是白的整整工帽你就走下去了四、那里是清一色的男人和我一样和我的欲望、秘密和悸动都是一样的看你们走下时步态也像煤沉着和锋利耀眼的质感漫长的童年是我成长的梦所以有时候想走过去和你们拥抱一起象融入童年的梦想五、上个月矿难这个月又见去年矿难今年又见多年前矿难多年后又见年年矿难矿难不断矿难刚走又见矿难矿难—— 六、那些兄弟们一个个自己走进去一个个在担架上被抬出来一幕幕看得人眼睛酸痛想掀开你蒙身上的罩布仔细看和别人有什么不一样七、不幸降临时有时间祈祷吗？可能因为瓦斯、塌方和渗水或有人的心比煤黑那一刻血涌到你头上想说什么没有人知道八、曾和煤埋在一起的是滚热的象此刻我的肉体瞳孔也不是煤曾驻留过发亮的憧憬象你和我和我们兄弟而这一切这样发生了握手吧不幸的兄弟好走愿从此你的路有光

T4

社会、权力与历史

T4

ITA

Giuseppe Nanni

Poesia di Giuseppe Nanni - Ninna nanna contadina

Poesia di Giuseppe Nanni Ninna nanna contadina Ninna nanna figlio piccino del contadino. Mugge il bue, bela l'egnello, tuba il colombo sull'orlo del tetto: dormi, piccolo, bel bello, bocca ridente ma pugno stretto. Di sua mano feconda la terra il tuo babbo: la vanga e l'ara; la zappa lucida afferra, sarchia e pota, coglie e prepara. ( E tu dormi bel fantolino del contadino ). Mugge il bue, bela l'agnello, schiamazza sull'aia ilm galletto; il camino poveretto fuma, che cuoce pan di cruschello: dormi, piccolo, bel bello, bocca ridente ma pugno stgretto. Con codesta manina che sboccia un dì col babbo farai a gara: - Babbo caro, stanco capoccia, ecco chi zappa, chi vanga, chi ara. Ecco, hai cresciuto sotto il tuo tetto chi continua lo stento dei tuoi: ecco chi traccia il solco perfetto e regge ardito la forza de' buoi. - ( Arriva il sonno pianino, pianino... Dormi, piccolo contadino ).

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر أحمد العطار

قصيدة ما لي أرى عين العلى لا ترقد

ما لي أرى عين العلى لا ترقد وشواظ نار فؤادها لا يخمد ما بال نادي المجد أظلم بعد ما قد كان يشرق صفوه المتوقد

T4

社会、权力与历史

T4

T5

DEU

Canitz, Friedrich Rudolph Ludwig von

Letzte Pflicht der Freundschafft, dem sel. Grasen Theodor von Dohna, auf derjenigen Stelle abgestattet, wo derselbe, wenig Wochen zuvor, den tödtlichen Schuß empfangen hatteFußnoten

Laß, mein beklemmtes Hertz, der Regung nur den Zügel, Begeuß mit einer Fluth von Thränen diesen Hügel, Weil ihn mein treuster Freund mit seinem Blut benetzt. Auf dieser Stelle sanck der tapfre Dohna nieder, Hier war sein Kampf und Fall, hier starrten seine Glieder, Als ein verfluchtes Bley die theure Stirn verletzt, Das, eh der Sonnen Rad den andern Morgen brachte, Ihn leider! gar zu bald zu einer Leiche machte! Ach! lebte Theodor, wie wolt ich mit Vergnügen Das stoltze Buda sehn in seiner Asche liegen! Ich wolte manchen Ort, der bey der späten Welt Berühmt verbleiben wird, mit Fleiß und Lust bemercken; Dort, wo der Feind versucht die Seinigen zu stärcken, Doch wie ein schüchtern Wild in Tod und Stricke fällt; Hier, wo die Unsrigen zuletzt die Stadt ersteigen, Wenn er nur alles das mir selber könte zeigen. Jetzund betrüben mich die umgewühlten Mauren; Nicht den verdienten Lohn des Mein-Eyds zu bedauren, Den sich der Himmel selbst zu straffen ausgerüst; Es müsse ferner noch der Hund dem Adler weichen! Man jauchtzt mit gutem Recht bey diesem Sieges-Zeichen; Ich weine, weil es dem ein Sterb-Mahl worden ist, Den ich so sehr geliebt; und kan nicht, ohne Grauen, Bey diesem grossen Glück mein gröstes Unglück schauen. Mich deucht, daß er mir noch vor dem Gesichte schwebet, Und daß sein froher Geist den Cörper noch belebet, Daß ihm die Redlichkeit noch aus den Augen sieht; Ich stelle mir noch vor die angenehmen Stunden, Die in vertrauter Lust uns manches mahl verschwunden; Daß Anmuth und Verstand auf seinen Lippen blüht, Daß er, noch wie vorhin, mit dem, was er beginnet, Den Beyfall und die Gunst von jedermann gewinnet. Wohin erst mancher kaum, nach langem Schweiß, gediehen, Da war ihm alles schon in erster Milch verliehen, Es schien, als hätt er sich auf anders nichts gelegt, Als durch sein höflich-seyn den Hof allein zu zieren; Doch wer ihn sah das Volck in Stahl und Flamme führen, Wo donnerndes Metall die Erd und Lufft bewegt, Und wo er noch die Lebens-Krafft verlohren, Der meinte, daß er bloß zu Waffen sey gebohren. Drum ließ der Brennen-Fürst, dem nur und Gott zu Ehren Der Graf verblichen ist, so tieffe Seuffzer hören; Er und sein gantzes Haus begriffen den Verlust, Den sie hierdurch erlebt. Die hohen Anverwandten, Erstaunten, und die ihn als ihren Freund erkannten, Was ach! was fühlen die in ihrer treuen Brust! Ja! die ihn nur gekannt, befeuchteten die Wangen, Als wenn der Ihrigen selbst jemand abgegangen. Verhängniß! stehet es allein in deinen Händen, Den Zeiger auf die Zahl des Todes hinzuwenden? Und schaffest du, was uns hier unten wiederfährt? Wilst du denn nicht gerecht in deiner Satzung heissen? Wie liessest du so bald den Held zu Boden schmeissen? Er war, vor tausenden, ein graues Alter werth. Wie bist du so erzürnt, und forderst von der Erden, Daß dir das reineste soll aufgeopffert werden? War die Vollkommenheit so gleichgesinnter Brüder, Das Kunst-Stück der Natur, nur dir allein zuwider? Wie? oder irr ich mich? schien dir es gar zu viel, Der schon verderbten Zeit diß schöne Paar zu lassen? So muste ja vorhin der tapffre Carl erblassen. Ein wiederholtes Ach! dient dir zum Freuden-Spiel. Du reißst die Wunden auf, uns schärffer zu betrüben, Warum ist Theodor uns nicht zum Trost geblieben? Doch halt! es möchte mich der Schmertz zu weit verleiten. Vernunfft ist viel zu schwach, und pfleget bald zu gleiten, Wenn sie durch kühnen Trieb die Wolcken übersteigt, Und, nach dem falschen Maaß der irrigen Gedancken, Den Höchsten meistern will; da in dem engen Schrancken, Der uns beschlossen hält, sich manches Wunder zeigt, Um dessen wahren Grund recht künstlich auszuspühren, Wir Zeit, und offtermahls die Sinne selbst, verliehren. Ich will vielmehr den Schluß, in stiller Furcht, verehren, Der nicht zu ändern steht, und fasse diese Lehren: Reißt hier ein Augenblick so grosses Hoffen ein, Rafft Gott so zeitig weg die edelsten Gemüther, So müssen dieser Welt so hochgeprießne Güter, Und unser Thun, vor ihm, ein schlechtes Wesen seyn; Ist auch der letzte Stoß unmüglich zu vermeiden, Warum betraurt man die, die wohl und rühmlich scheiden? Viel haben Tod und Schmach zu einer Zeit erlitten. Viel hat Verzweifelung und Raserey bestritten. Wie mancher giebt den Geist in schnöder Wollust auf? Wie manchen, der sein Grab mit Lorbeern denckt zu krönen, Muß was verächtliches im Sterben noch verhöhnen? Hier brach nichts schändliches solch einen schönen Lauff. So, wie ein Wandel-Stern in Diamanten-Funcken Von unserm Scheitel weicht, ist Theodor gesuncken. Die Grabschrifft hat er sich mit eignem Blut geschrieben, Ein Werck das ewig währt! Er ist im Sturm geblieben, Wo Gott mit Mahomet um eignen Ruhm gekämpfft; Daselbst hat er gesiegt, im Beyseyn vieler Helden, Die in der halben Welt den frühen Fall vermelden. Der Neid beklaget selbst, daß ihn der Tod gedämpfft; Der Neid, der insgemein den Stachel zu beblümen, Die Tugend in dem Sarg am liebsten pflegt zu rühmen. Genug, mein Freund, ich muß nunmehr von hinnen eilen; Nimm an zu guter letzt, die schlechten Trauer-Zeilen, Die wahrer Freundschafft Pflicht an diesem Ort entwarff: Ich schwere bey dem Glantz, mit dem du bist umgeben, Dein Angedencken soll in mir so lange leben, Und gleichsam heilig seyn, biß daß ich folgen darff. Ich setze diß hinzu: Seit dem du mich verlassen, Hab ich nur halbe Müh, die Eitelkeit zu hassen.

T2

爱、情感与人际关系

T2

SPA

Manuel A. Alonso

El puertorriqueño

Color moreno, frente despejada, mirar lánguido, altivo y penetrante, la barba negra, pálido el semblante, rostro enjuto, nariz proporcionada. Mediana talla, marcha acompasada; el alma de ilusiones anhelante, agudo ingenio, libre y arrogante, piensa inquieto, mente acalorada. Humano, afable, justo, dadivoso, en empresa de amor siempre variable, tras la gloria y placer siempre afanoso. Y en amor a su patria insuperable Este es, a no dudarlo, fiel diseño para copiar un buen puertorriqueño

T2

爱、情感与人际关系

T2

JPN

実明女

null

やまさとは　さひしとはかり　いひすてて　こころととめて　みるひとやなき

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

محمود الوراق

قصيدة إذا أروت الأرض أسيافهم

إِذا أَروَتِ الأَرضَ أَسيافُهُم مِنَ الدَمِّ خِلتَ سَحاباً هَمَع

T4

社会、权力与历史

T4

ZHO

落蒂

洗窗工人手记A：玻璃和吊篮都无法言语

吊篮上升到五楼五楼的状况还好，只有风微微吹着，只有习惯性的动作而室内，一群人低头不语我看见有人在画图表有人在写报告一个董事长模样的人在训话愤怒的声音震动我正在清洗的玻璃

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

李雝来

同杨成山泛舟至惠山

十载怜分别，兹游手共携。闲寻山屡转，不觉日初西。钟断泉声远，舟回柳影低。春莺如解意，欲去尽情啼。

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

HIN

Ayodhya Singh Upadhyay Hariaudh

81. क्या से क्या

क्यों आँख खोल हम लोग नहीं पाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं। थे हमीं उँजाला जग में करने वाले। थे हमीं रगों में बिजली भरने वाले। थे बड़े बीर के कान कतरने वाले। थे हमीं आन पर अपनी मरने वाले। हम बात बात में अब मुँह की खाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।1। था मन उमंग से भरा, दबंग निराला। था मेल जोल का रंग बहुत ही आला। था भरा लबा-लब जाति-प्यार का प्याला। देशानुराग का जन जन था मतवाला। ये ढंग अब हमें याद भी न आते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।2। थे धीर बीर साहसी सूरमा पूरे। थे लाभ किये हमने हीरों के कूरे। थे सुधा भरे फल देते हमें धातूरे। छू हम को पूरे बने अनेक अधूरे। अब अपने घर में आग हम लगाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।3। थी विजय-पताका देश देश लहराती। धौंस धुकार थी घहर घहर घहराती। हुंकार हमारी दसों दिशा में छाती। धरती-तल में थी धाक बँधी दिखलाती। अब तो कपूत कायर हम कहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।4। स्वर्गीय दमक से रहा दमकता चेहरा। दिल रहा हमारा देव-भाव का देहरा। था फबता गौरव-हार गले में तेहरा। था बँधा सुयश का शिर पर सुन्दर सेहरा। अब बना बना बातें जी बहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।5। सुख-सोत हमारे आस पास बहते थे। वांछित फल हम से सकल लोक लहते थे। सब हमें जगत का जीवन धान कहते थे। देवते हमारा मुँह तकते रहते थे। अब पाँव दूसरों का हम सहलाते हैं। क्या रहे और अब क्या बनते जाते हैं।6।

T4

社会、权力与历史

T4

CES

Hauner, Emanuel

Když lampa zasvítí a život dřímá,

Když lampa zasvítí a život dřímá, má duše, duše, proč se smutna chvěješ pod zádumčivým vanem vzpomínek z dávna? Má duše, duše, ty ráda bys vzlétla, však marně namaháš svá zlomená křídla, ach, zlomená rukou surového žití. O naříkej, jen naříkej, má duše ubohá, život urval, vyssál tvoji jarní sílu; ubohá, má ubohá, ti jaro ulétlo, aniž bys věděla a nepěla jsi jásající písně omladlého jara. Já toužím po tobě, ty mladé jaro barevné, po tobě toužím z prostřed kalu života..

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

晁補之

濟州道中寄葉勛秀才

曉路入西郊，新霜著鬢毛。貧交借羸馬，慈母授征袍。野靜狐狸出，天寒雁鵠高。艱難憶親舊，清淚漬平皋。

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

邹波

武汉，我以为故乡处处是花园_节选

古城，同一地点，雨点反复死去码头也将消失，你阴沉地说我虚无，这好生的晴朗未雨绸缪的雨伞下，顶着一个圆月亮但我比你更平静我以为，故乡处处是花园老叶子盖满三个梦中离岛，平头工蜂仍是主角儿也不是每次暴雨，都如断发巨人连江而来，涉足庭园十年我历经城市，它们背阳而明亮的窗子前老坐着我一半阴影，文明复杂的图纸，一半故乡的机敏十年后，我这端坐的漂泊者，有了地方官的沉默也见过小偷和妓女，这样一半一半回故乡像在月下的花园里，天真地问路捡起地上花环，戴在自己头上我也曾抚慰她们有车痕的嫩叶子，就说起蜡烛的迟钝，灰烬无形，没有肉体是忠实的或因为恐惧，只把现实当从前说起直到今年中秋节—— 肮脏完整的月亮，使人不再有心散步像一个道具转至台前，像终于走在月亮里面，像得到了月亮月亮却和我的心一样不再有任何启示，早知如此将死盯着路边的爱情和友谊盯着施与受，盯着每一伤口，这里渐渐只汇成个苍白皎洁的上坡，流畅、缓慢，又无可留恋有汽车无可驳斥地通过，到处是逆光、树木刺眼的灵魂以及灵魂的枝桠没有一声雷，彻底下起封城的雨来油一样的纹理，蔓延至长江沿岸像巨额援助，对无限、无能的情感把今晚的圆满，补足为一种辽阔的残缺我的伞也微弱共振起来，手像杂耍者，托举着一切颤抖水珠像无数个月亮滚动着，我托举着渴望托举的故乡，它已经变老，变轻，变多处处幽暗深沉的角落，每个向外的刀锋都有一条向内的伤痕的小巷，有时他们把整个码头、整个下雨的港口塞入一个小巷农夫模样的老警察，穿着雨衣，继续按住车头，在虚线里饮水在我脚下，一层青苔渐渐浮现跟着一个庸人的咏荷诗有时我突然回故乡，脚下就是这片湿滑，耳边常有一只蚊子蜜蜂般地叮咛着，举目就是这团迷雾……

T3

生命、时间与存在

T1

T3

ZHO

冯青

诀

偌大的公园里只有一个小男孩骑着红色的旋转马玩他从口袋里掏出一朵锈斑的白兰花来用力的嗅着她并不太想记得大人们发生过的事儿而工人一个劲的扫落叶偌大的公园只一个小男孩玩的快快活活

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

劉延堅

寓止觀中因抒感懷

伯陽宮館好煙霞，知换浮生幾歲華。雖訪靈芝身不遠，未逢真訣道還賒。玉清難測無窮景，金露能摧有限花。南待總拋榮辱了，始應親近得仙家。

T5

神圣、超验与智慧

T5

HUN

Tóth Árpád

LEVÉL [2]

Tekintetes tanács, Fogadja intésem: Mit oly féltve őriz, Nagy büszkeségéről Letenni ne késsen. Ne hevítsék lelkét Kolosszális vágyak, Hogy az idegenek Egykor még Debrecen Csodájára járnak. Hogy azt a nagy tudást, Ami bennünk görbed, Ellessék - s a maguk Részére hódítsák Ezt az áldott földet. Hogy eret vágjanak A nagy gondosságon, Mitől minden polgár Jólétben fürdik itt A cívis határon. Mondom, a nyeregből Jó lesz lejjebb szállni, Mert hiszen Tek. Tanács A szívből minden nap Új csalódást vált ki. S elolvad reménye Szalmája, szénája, Mint a tisztelettel S illő hódolattal Alulírt jégpálya.

T4

社会、权力与历史

T4

ARA

الشاعر بشامة بن الغدير

قصيدة نحن الفوارس يوم الشعب ضاحية

نحن الفوارس يوم الشعب ضاحية والضاربون على ما كان من ألم والمعلمون وعظم الخيل لاحقة مبتوتة كعجيم ترَّ عّنْ جَرَمِ هلا سألت وقول الحق أصدقه عنا وعنكُم وعن من نلق بالرقم أنا جدعنا بصفر من أنوفكم أنفاً أشم فأمسى حق مصطلم يا عام لا تفسد الدعوى وقد تركت منكم عصائب بين الوج والرخم مالت عليهم لغيظ غبية بركت فيهم أحاديثهم في الناس كالحلم

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

裘祖誥

漫道八首並序

漫道衙齋陋不堪，閑尋軼事助清談。秋編籬豆招吟蟋，春取園桑飼織蠶。過眼雲煙拋薊北，回頭風月話江南。公餘偶觸騷懷抱，細批詩箋趁酒酣。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T6

LZH

呉訥

鄭待制席上同劉伯温都事燕叔義憲史諸公賦承天觀東軒詩

孤客憑危正惘然，江南春盡落花天。海門黒送千艘雨，城郭青炊萬竈煙。燒藥金罏猶伏火，射潮鐵箭乆離弦。伍員白馬今何在，幾度荒臺野鹿眠。

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

FAS

صامت بروجردی

شمارهٔ ۱۱ - قصیده در مدح مظهر العجایب حضرت امیرالمومنین(ع)

خوش آن مریض که بر دردوی دوا برسد به دولت ابد از قرب کبریا برسد کسی که طالب قرب خدا بود به خدا مگر ز دوستی شاه اولیا برسد معین دین پیمبر کش از احد باحد ز آسمان به زمین بانک لافتا برسد به دست تیغ وی از قتل عمرو با مرحب ز حق به خیبر و احزاب مرحبا برسد محبتش بدل خلق طرف اکسیریست به آن صفت که به مس فیض کیمیا برسد بجمله ملک و ملک لطف او ثمر بخشد بکل شاه و گدا از کفش عطا برسد بدون مهر وی از جمله محالات است که بر کسی اثر فیض از خدا برسد ز بندگی به خدائیش کرده اند اقرار ز بندگی بنگر کار تا کجا برسد به خلق انفس و آفاق هر چه بوده و هست عنایتش به یکایک جدا جدا برسد برای حفظ وجود مقدسش به ذبیح شود ظهور به داور خدا فدا برسد برای حفظ وجود مقدسش به ذبیح شود ظهور به داور خدا فدا برسد کند حمیم و سقر را به کوثر و تسنیم بداد دوزخیان گر صف جزا برسد به روز حشر شود قدر حب او معلوم طریق دوستی او اگر به جا برسد دگر ز دادن جان مختصر چه غم دارد علی اگر که به بالینش از وفا برسد ولی نداد امان شمر تا بداد حسین علی ز خاک نجف سوی کربلا برسد به چاره قد خم گشته حسین شهید بر وی کشته عباس مه لقا برسد غم برادر اگر این بود که من دیدم خدا بداد دل شاه کربلا برسد نشد ز سنگدلی شمر بی حیا راضی که آب بر لب آن شاه سر جدا برسد عزیز فاطمه را تشنه لب کشید به خون که از یزید جفا جو به مدعا برسد اسیر کرد و سوی شام برد عترت او نکرد صبر کمه رسم عزا بپا برسد گمان نداشت کسی کار زینب بی کس به نزد شمر ستمگر بالتجا برسد خوشا به حال (صامت) که در عزای حسین گر این دو روزه عمرت به انتها برسد

T5

神圣、超验与智慧

T5

RUS

Архангельский Александр Григорьевич

Братенники

(Александр Прокофьев) Душа моя играет, душа моя поет, А мне товарищ Пушкин руки не подает. Александр Сергеич, брось, не форси, Али ты, братенник, сердишьси? Чего же ты мне, тезка, руки не подаешь? Чего ж ты, майна-вира, погреться не идешь? Остудно без шапки на холоде стоять. Эх, мать моя Эпоха, высокая опять! Наддали мы жару, эх! на холоду, Как резали буржуев в семнадцатом году. Выпустили с гадов крутые потроха. Эх, Пиргал-Митала, тальянкины меха! Ой, тырли-бутырли, эх, над Невой! Курчавый братенник качает головой. Отчаянный классик, парень в доску свой, Александр Сергеич кивает головой. Душа моя играет, душа моя поет, Мне братенник Пушкин руку подает!

T4

社会、权力与历史

T4

ITA

Ludovico Ariosto

Canzone VI

Deh chi sent’io, mie dolci rive amiche, Che pur di sen vi svelle Mio bel Genebro, e ’n quelle Altre il ripon di voi tanto nemiche, E di voi meno apriche? Anzi più; ch’or da voi Pur vôlti il ciel là tutti i lumi suoi? Come piange Arno, e corre Oltra l’usato tempestoso e ’nsano, Sol perchè a mano a mano Il bel Genebro suo si sente tôrre; Così ride, e pian piano Or vassene, e più quêta E più lieta che mai la bella Sona, Che di lui s’incorona e per lui spera Eterna primavera. Onde pur, lasso! al faticato fianco Arrò più qualche posa? La dolce ombra amorosa Del mio Genebro altero or ne vien manco: Man rapace invidiosa Svéglielo de’ nostr’orti, E par sì lunge, oltr’a quell’alpi, il porti, Che più nè seguitarlo Spero nè rìtrovarlo. Or pur cadrò; m’è tolto il mio sostegno E più saldo e più fido: Nè, se ben piango e grido, M’ode o si piega il mio nemico indegno. Ma come tanto sdegno In ciel ver’ me sì tosto? In ciel ch’or m’avea posto In parte da bearme, Or congiurato par tutto a dannarme? A che pur tante e tante, Amor, versarmi In grembo tue ricchezze, E di tante allegrezze il côr colmarmi, Per or più che mai farmi E povero e doglioso? In ciel beato Lasso! fui poco: or cággione, e dannato Per sempre; nè già mio (E questo è ch’io mi doglio) Superbo orgoglio od altro fallo rio. Per troppo aspro vïaggio E lungo il giovin mio Genebro porti. Deh, no ’l trar di quest’orti Cultor! deh, sia più saggio! Ahi, ch’ogni picciol raggio Di sole, ogni aura leve, gentil fronda E ramo, come i suoi, séccane e sfronda! Ne riponeva in ciel, pianta al ciel grata, Tua bella vista sola; Ne riponeva in ciel, pianta beata, L’ombra ch’or mi s’invola. Ahi folle e dispietata Man che d’orto sì bel ti sveglie e parte, Misera! e per piantarte Ove? in gelata riva, Ove fior maggio a pena o fronde ha viva. Agli esperidi orati alteri frutti Le foglie d’un Genebro i’ pongo avanti, E ’l vago stelo a tutti I più dritti arboscei degli orti santi, E ’l vivo verde a quanti Smeraldi mai diènne il più ricco lido. Però grido: — Quell’empio che men priva, M’invidia ben ch’io viva.— Ancisa or la mia speme, Anima illustre, cade a tua partenza, Come vite che senza Sostegno atterra le sue frondi estreme; E qual fior, s’altri il preme, Il suo bel giallo o rosso, ella tal perde Il suo vivo bel verde. Toltomi, Amor, del mio Genebro amato L’odor di che nudrissi Il côr, nè d’altro io vissi, Questo or sia del mio sen l’ultimo fiato: Nè vo’ che di mio stato Tu curi o mi soccorra, e schivo tutti Tuoi più salubri frutti; Anzi tuo latte e mêle Odio qual tôsco o fêle.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

江离

鹿群

一天不会是值得纪念的一天我在担心我的鹿群它们离开了我而每一次技术听证会过后就会离得更远一些。已经一个星期了，雨使交通陷入了瘫痪已经一个星期了，我们又纠缠在是与非的争辩当中 ——这就是愚蠢但必不可少的方式吗？灯火通亮的会议厅里我在香烟纸的背面列出了不可征服之物的一个子集并又一次想起我的鹿群，想着它们对危险具有的天生警觉但却会因为鹅黄与火红间杂的美而忘了翻越一座秋之山想着它们的耳朵是出于对远古风声的一种怀念而它们所获得的记忆不会多于一片落叶中的霜华也不会少于雪后辽阔的孤寂哦，麋鹿，在我睡眠的漂泊物中多出了一对对蹄印而我将摘取虚无主义者的虚无献给这个你们要安然度过的冬天。

T3

生命、时间与存在

T3

ASM

জাহাঙ্গীৰ আলম

সৈনিকৰ মহত্ত্ব

এজন সৈনিকৰ মৃত্যু কাহানিও নহয় নিজৰ মাতৃভূমিৰ বাবে শ্বহীদহে হয় শ্বহীদ সেনাৰ নাম কাহানিও বিলিন হৈ নাযায় ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত সদায়ে জিলিকি ৰয় ৷ সেনা অবিহনে দেশৰ নিৰাপত্তা অসম্ভৱ সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে কটাই দেশৰ অন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমাক পহৰা দিয়ে সেনাই নিজৰ জীৱন দিওঁ দেশৰ গৰিমা ৰক্ষা কৰে ৷ সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে থাকে বাবে দেশৰ এশ ত্ৰিশ কোটি জনগনে নিচিন্তা মনে ওৰে নিশা হেঁপাহ পলুৱাই শুৱ পাৰে অন্যথা দেশৰ নিৰাপত্তাৰ যে কি দশা হলহেঁতেন ৷ নিজৰ ইচ্ছা আৰু সুখ শান্তিৰ বলি দি ঘৰৰ পৰা থাকে বহু মিল দূৰত ঘৰৰ লোকে খাখবৰ সুধিলে ভালে আছোঁ বুলি মিছায়ে ক'ব লাগে ৷ এজন সৈনিক দেশৰ বাবেই জীয়াই থাকে আৰু এদিন দেশৰ বাবেই জীৱনৰ বলিদান দিয়ে নিজৰ জীৱন দি মাতৃভূমিৰ ঋণ পৰিশোধ কৰে এজন সৈনিকৰ মনপ্ৰাণ দেহ মাথোঁ দেশৰ বাবে সমৰ্পিত ।

T4

社会、权力与历史

T4

T2

CES

Polabský, Josef Jiří

IX. Aj nač ten hluk, že lidstvo pokleslo,

Aj nač ten hluk, že lidstvo pokleslo, že svaté víry v něm již více není, že ze svatých si věci tropí smích, že řád váš u něho je v povržení? Aj má snad věřit v to, co díte vy? Ah to by bylo ve víře až příliš chudé. Kažte mu víru, jak ji kázal Pán, a věřte, tu že zbožňovati bude.

T5

神圣、超验与智慧

T5

JPN

政長

null

みしあきの　つゆをはしもに　おきかへて　はなのあとなき　にはのふゆくさ

T1

自然、宇宙与地方感

T1

FAS

مولوی

فصل سی و پنجم - صورت فرع عشق آمدکه بی عشق این صورت

صورت فرع عشق آمدکه بی عشق این صورت را قدر نبود فرع آن باشد که بی اصل نتواند بودن پس اللّه را صورت نگویند چون صورت فرع باشد او را فرع نتوان گفتن گفت که عشق نیز بی صورت متصوّر نیست و منعقد نیست پس فرع صورت باشد گوییم چرا عشق متصوّر نیست بی صورت بلک انگیزندهٔ صورت است صدهزار صورت از عشق انگیخته میشود هم ممثّل هم محققّ اگرچه نقش بینقاّش نبود و نقاّش بی نقش نبود لیکن نقش فرع بود و نقاّش اصل کَحَرَکَةِ اِلْاصْبَعِ مَعَ حَرَکَةِ الْخَاتَمِ تا عشق خانه نبود هیچ مهندس صورت و تصوّر خانه نکند و همچنين گندم سالی بنرخ زرست وسالی بنرخ خاک وصورت گندم همانست پس قدر و قیمت صورت گندم بعشق آمد و همچنين آن هنر که تو طالب و عاشق آن باشی پیش تو آن قدر دارد و در دوری که هنری را طالب نباشد هیچ آن هنر را نیاموزند و نورزند گویند که عشق آخرافتقارست و احتیاج است بچیزی پس احتیاج اصل باشد و محتاجٌ الیه فرع گفتم آخر این سخن که میگویی از حاجت میگویی آخر این سخن از حاجت تو هست شد که چون میل این سخن داشتی این سخن زاییده شد پس احتاج مقدم بودو این سخن ازو زایید پس بی او احتیاج را وجود بود پس عشق و احتیاج فرع او نباشد گفت آخر مقصود از آن احتیاج این سخن بود پس مقصود فرع چون باشد گفتم دائماً فرع مقصود باشد که مقصود از بیخ درخت فرع درخت است.

T5

神圣、超验与智慧

T5

ZHO

牛汉

汗血马

跑过一千里戈壁才有河流跑过一千里荒漠才有草原无风的七月八月天戈壁是火的领地只有飞奔四脚腾空的飞奔胸前才感觉有风才能穿过几百里闷热的浮尘汗水全被焦渴的尘砂舐光汗水结晶成马的白色的斑纹汗水流尽了胆汁流尽了向空旷冲刺的目光宽阔的抽搐的胸肌沉默地向自己生命的从肩脚和臀股沁出一粒一粒的血球世界上只有汗血马血管与汗腺相通肩脚上并没有翅翼四蹄也不会生风汗血马不知道人间美妙的神话它只向前飞奔浑身蒸腾出彤云似的血气为了翻越雪封的大坂和凝冻的云天生命不停地自燃流尽了最后一滴血用筋骨还能飞奔一千里汗血马扑倒在生命的顶点焚化成了一朵雪白的花

T3

生命、时间与存在

T3

ENG

Crabbe, George

FRAGMENT, WRITTEN AT MIDNIGHT.

Oh, great Apollo! by whose equal aid The verse is written and the med'cine made, Shall thus a boaster, with his fourfold powers, In triumph scorn this sacred art of ours? Insulting quack! on thy sad business go, And land the stranger on this world of woe. Still I pass on, and now before me find The restless ocean, emblem of my mind; There wave on wave, here thought on thought succeeds, Their produce idle works and idle weeds. Dark is the prospect o'er the rolling sea, But not more dark than my sad views to me; Yet from the rising moon the light beams dance In troubled splendour o'er the wide expanse; So on my soul, whom cares and troubles fright, The Muse pours comfort in a flood of light.— Shine out, fair flood! until the day-star flings His brighter rays on all sublunar things. “Why in such haste? by all the powers of wit, I have against thee neither bond nor writ. If thou'rt a poet, now indulge the flight Of thy fine fancy in this dubious light; Cold, gloom, and silence shall assist thy rhyme, And all things meet to form the true sublime.” — “Shall I, preserver deem'd around the place, With abject rhymes a doctor's name disgrace? Nor doctor solely, in the healing art I'm all in all, and all in every part; Wise Scotland's boast let that diploma be Which gave me right to claim the golden fee. Praise, then, I claim, to skilful surgeon due, For mine th’ advice and operation too; And, fearing all the vile compounding tribe, I make myself the med'cines I prescribe. Mine, too, the chemic art; and not a drop Goes to my patients from a vulgar shop. But chief my fame and fortune I command From the rare skill of this obstetric hand: This our chaste dames and prudent wives allow, With her who calls me from thy wonder now.”

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

张红桥

和子羽夜至红桥所居

桂轮斜落粉楼空，漏水丁丁烛影红。露湿暗香珠翠冷，赤栏桥上待归鸿。

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

朱秉欓

己卯九日登説經䑓

隱隱樓䑓雲外重，一溪活水過仙宫。上師已化青牛老，萬木驚秋墜晚風。

T3

生命、时间与存在

T1

T3

ZHO

施蛰存

银鱼

横陈在菜市里的银鱼，土耳其风的女浴场，银鱼，堆成了柔白的床巾，魅人的小眼睛从四面八方投过来。银鱼，初恋的少女，连心都要袒露出来了。

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

TUR

Dylan Thomas

Marslı Soytarı

Bir gülün etinden, siz, iplik iplik; Bir esrar sökseniz, bu kalbim midir..? Gözyaşımdan kopup gelen bu sürme kirpik, Açmış bir taç yaprak değilse nedir? Büyülü bir yapraktan dökülmüş gibi, Bütün kederimdir, bu bende, oyuk, Bu oyuk göklerin dibinde miydi, Yoksa neden bu kadar sessiz ve soluk? .. Düşünürüm bir an, yokluk bir parça; Direnmem, her şeyden soğur bu ruhum, İçine kapanmış rüyalarım ile güya, Bu hepsi ebedi, hüzünleri korurum! ..

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

葛慶龍

筇杖

白髪慵巾短短衣，閑行斜倚小筇枝。自家弄影猶癡絕，只似初騎竹馬時。

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

王兴程

河床

那么多的事物被蓝色浸透这暮晚的大海，我们隔岸相望仿佛永世不得相见北天山仍然悬挂在幕布的后面

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T2

LZH

劉三才

登文塔

縹緲風煙萬里開，招提乘興漫登臺。終南紫氣來三輔，極北浮雲凈九垓。雁外晴絲飛浩蕩，尊前塔影落崔嵬。瀛洲遺址仍相望，共看文芒射斗台。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

SPA

Matsuo Bashō

Invierno

¡Qué cortesía! Hasta la nieve es fragante En Minamidani. * * * Una helada noche de lágrimas El sonido del remo Golpeando la ola. * * * El año toca a su fin: Aún llevo Mi kasa y mis sandalias de paja. * * * La primera lluvia del invierno, y mi nombre debería ser, «Viajero.» * * * La primera nevada : Las hojas de los narcisos Se doblan. * * * La tempestad de invierno Se escondió entre los bambúes, Y amainó en silencio. * * * La desolación del invierno: En un mundo de un color El sonido del viento. * * * Enfermo en un viaje; Mis sueños vagan Sobre un páramo seco. * * * Viajando por el mundo, De aquí a allá, de aquí a allá, Allanando el pequeño campo. * * * El dios está ausente; Sus hojas muertas están amontonadas, Y todo está desierto. * * * Retiro invernal; En la pantalla dorada, El pino envejece. * * * Después de los crisantemos, A excepción del largo nabo, No hay nada. * * * Parece que tenga cien años, El jardín de este templo, Con sus hojas caídas. * * * Mi casa natal; Llorando sobre el cordón umbilical, El fin de año.

T3

生命、时间与存在

T1

T3

HIN

Kuvempu

1. प्रातःकाल

अहा! स्वर्ग ही हमारे लोक में फिसलकर गिर पड़ा है, आइए! भर लेने इसे अपने हृदय का सुवर्ण पात्र लाइए। जल्दी आइए, जल्दी आइए पिघल जाने से पहले! आइए देर किये बिना दौड़े आइए स्वर्गगंगा ही यहाँ बह रही धरती के सब बच्चों को, सुनो, पुकार रहा है, स्वर्ग यहाँ।

T5

神圣、超验与智慧

T5

FAS

حافظ

زلف بر باد نده تا ندهی بر بادم

زلف بر باد نده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم قد برافراز که از سرو کنی آزادم اِکولالیا در اینستاگرام شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم شهره‌ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه شور شیرین منما تا نکنی فرهادم رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس تا به خاک در آصف نرسد فریادم حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی من از آن روز که دربند توام آزادم

T2

爱、情感与人际关系

T2

T5

EST

Jan Kaus

***[Igatsen igavikku]

Igatsen igavikkuaga näha on vaid agullikku räpasust.Käisin eile luikede tiigilsilmitsesin lindeläksin restorani parti sööma.Selles restoranis oli kunagi istunudkuulus poeet.Ilus aga vaene.

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

柳向阳

上蔡回忆录

他细致地搓洗身上的尘垢，许多年前在上蔡一间热气腾腾的澡堂子里那时一个老人，瘦小，似乎一身宽松的皱纹走过来对他说：“孩子，你太过认真！尘垢也是父母所生，哪怕你搓到流血还不照样有尘垢！其实我们吃的粮食还不就是来自泥土！再变成尘垢。孩子，这件事你要适可而止！”

T3

生命、时间与存在

T3

T5

T3

ENG

Edna St. Vincent Millay

Elegy Before Death

There will be rose and rhododendron When you are dead and under ground; Still will be heard from white syringas Heavy with bees, a sunny sound; Still will the tamaracks be raining After the rain has ceased, and still Will there be robins in the stubble, Brown sheep upon the warm green hill. Spring will not ail nor autumn falter; Nothing will know that you are gone, Saving alone some sullen plough-land None but yourself sets foot upon; Saving the may-weed and the pig-weed Nothing will know that you are dead,— These, and perhaps a useless wagon Standing beside some tumbled shed. Oh, there will pass with your great passing Little of beauty not your own,— Only the light from common water, Only the grace from simple stone!

T3

生命、时间与存在

T3

TUR

Mevlana Celaleddin Rumi

Gittin

Buradan bir nice acıyla, özlemle gittin, sonra yalvardın yakardın amma eline düşmüştün bir kere kaderin, ne fayda sevgili, ne fayda. Her yanda çareler aradın kendine, olmadık şeyler yaptın her yanda. Bulamadın bir çare, sonunda gittin, ne fayda sevgili, ne fayda. Kucağın güllerle doluydu senin, ayın öndördü bir yüzün vardı . Kopup halkasından dostlar meclisinin, o aşağılık, o bayağı yere sen, o karıncaların, yılanların yanına ne oldu, nasıl oldu da gittin? Nerde hani o cânım sözlerin şimdi? Nerde hani o sırları çözen akıl? Nerde hani gül bahçesine giden ayak? Elimizi tutan el nerde hani? Hoştun, güzeldin, eşin yoktu senin, insanları hemen elde ederdin. Ama kalktın çıktın bir uzun yolculuğa, insanları yiyen toprağa gittin. Ağlaya inleye sen gittin ama, gökler de arkandan durmadı ağladı. Parça parça etti yüzünü ay. Gönlüm arkandan kan bağladı. Şimdi ne edeyim, kime sorayım seni? İyi insanlar arasında mısın orda? Yani dostlar meclisinde mi? Yoksa bir kenarda boynun bükük mü kaldın? Öyle bir yere gittin ki bu sefer, izinin tozu bile belli değil. Ne kadar da kanlıymış gittiğin yol!

T3

生命、时间与存在

T3

T5

HIN

Yuvraj Haritwal

6. वक़्त ने बार-बार ख्वाबों को तोड़ा

वक़्त ने बार-बार ख्वाबों को तोड़ा, तो क्या अब सपने सजाना छोड़ दे। ग़र बादल सूर्य के सामने आए, तो क्या सूर्य अब जगमगाना छोड़ दे। बांध बने ग़र नदी के ऊपर, तो क्या पानी समुद्र में जाना छोड़ दे। अगर नहीं तो फिर आप क्यों, ‘युवराज’ एक हार बाद प्रयास छोड़ दे।

T3

生命、时间与存在

T3

DEU

Klopstock, Friedrich Gottlieb

Der Genügsame

„Forschung des Wahren, geb' ich dir mich ganz hin: Ernt' ich Kentniss, die mir den Geist erhellet, Löscht des Herzens Durst; zwar nicht Garben ernt' ich, Aber doch Halme. Lass mir den Stern, der dir auf deinem Scheitel Funkelt, Hesperus gleich erscheinen, dass ich Froh im Suchen bleibe, und nicht zu wenig Finde der Hahne. Sende mir deinen Blutsfreund, den, o theure Du mit Innigkeit liebst, dass er mir treuer, Wacher Leiter sey, dass er streng mir sey, der Warnende Zweifel. Ihm ist ein Wechselbalg, der Tiefsinn lüget, Jetzo untergeschoben, der Gedanken Spinnwebt, der das Licht, das herab du strahlst, kunst- Wörtelnd umdünstet. Weise! beschütze vor dem blauen Balge, Wer selbst denket, und nicht grossäugig anstaunt, Schülert; wer die Kentniss nicht nur, das Gut' auch Liebt, und das Schöne.“ Also erscholl im deutschen Eichenhaine, Mit Begeisterung, eines Jünglings Stimme, Und mit Kälte; leuchtender ward ihm da, ward Röther die Frühe.

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر تقي الدين السروجي

قصيدة نديمي ومن حالي من الوجد حاله

نديمي ومن حالي من الوجد حاله ومن هو مثلي عن مناه بعيد أعد ذكر من أهوى فإني مدرس لذكراه من شوقي وأنت معيد

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

白夏夏

在一首诗里放弃自己

1 某些时候他确实可以这样静静坐着，吹风，成为世界上最简单的一个人。 (也可能成为一棵树。) 他看见一些人走过，一些华丽的句子晃过， (千万别读出来，会吵。) 他不在乎那些旁敲侧击的误解，也不准备迎接那些不怎么迷人的侵略。他看见一个拥抱那么美，但没有饥渴。他有离开的准备，但没想过得启程去哪或者找谁。当他想到诗歌他不必假装。太多的动作，都是虚拟。 2 她可以把身体丢给一个人，然后离开，到海边吹风，仍感到高潮的来袭。她渴望一句可以支撑生命的话，一句永远滚烫的话。如果能够。她的确可以将一种温度据为己有，但她没有。她习惯离开，但不那么边陲。她仍会在车厢内听见众多花俏的铃声同时响起，然后怀疑真有那么多人同时有传递讯息的需求。她只好企图写一首诗，为了不说谎，就说了些别的。她也知道若当刻没有被确认，记忆中的那一刻也就再也无法被确认；不会有什么递补上来，也不要有什么递补上来，那不是一种消遣，那确实不是。 3 但他/她的确可以满足。在一些闲暇的时刻做些琐事：例如写一些看来无关紧要的段落，虚构一个或多个自己，替段落里的代名词选择性别，或替一棵树，缝上钮釦。任何一种递补的形式，任何一种形式的递补。

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

房白

送蕭穎士赴東府得還字

夫子高世蹟，時人不可攀。今予亦云幸，謬得承溫顏。良策資入幕，遂行從近關。青春灞亭別，此去何時還。

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر ابن الجباس الدمياطي

قصيدة كَتَمتْ هوًى قد لَجَّ في أَشجانِها

كَتَمتْ هوًى قد لَجَّ في أَشجانِها وَحَشَتْ حَشَاها من لَظَى نِيرانِها فَتشقَّقتْ من حُبِّها عَن حَبِّها وَجْداً وقَد أَبدَى خَفَا كِتمانِها رُمَّانةٌ تَرمي لها أَيدِي النَّدَى من بَعْدِ ما رَمَّتْ على أَغصَانِها فَاعجَبْ وقد بَكَتِ الدُّمُوعَ عَقَائقاً لا مِن مَحاجرِها ولا أَغْصَانِها

T2

爱、情感与人际关系

T2

IND

Laila Zulfiatus

I LOVE YOU ONCE AGAIN

I LOVE YOU ONCE AGAIN Oleh Laila Zulfiatus Perasaanku berkecamuk Antara benci ataukah cinta yang aku rasa tiada pernah aku menerka Kau pergi aku lega namun juga meninggalkan secuil luka Kau datang namun tak dapat ku sangka saat aku bersamanya Aku kehilanganmu Satu kali lagi Secuil hatiku pergi bersamamu Secuil Perasaanku tertanam di benakmu Seperti keadaan sepuluh tahun yang lalu aku kehilanganmu Satu kali lagi .

T2

爱、情感与人际关系

T2

URD

Ahmad Rahi

تنہائیوں کے دشت میں اکثر ملا مجھے

تنہائیوں کے دشت میں اکثر ملا مجھےوہ شخص جس نے کر دیا مجھ سے جدا مجھےوارفتگی مری ہے کہ ہے انتہائے شوقاس کی گلی کو لے گیا ہر راستہ مجھےجیسے ہو کوئی چہرہ نیا اس کے روبرویوں دیکھتا رہا مرا ہر آشنا مجھےحرف غلط سمجھ کے جو مجھ کو مٹا گیااس جیسا اس کے بعد نہ کوئی لگا مجھےپہلے ہی مجھ پہ کم نہیں تیری عنایتیںدم لینے دے اے گردش دوراں ذرا مجھےمشکل مجھے ڈوبنا کنارے پہ بھی نہ تھاناحق بھنور میں لایا مرا ناخدا مجھےیہ زندگی کہ موت بھی ہے جس پہ نوحہ خواںکس جرم کی نہ جانے ملی ہے سزا مجھے

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3