language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
ITA
|
John Milton
|
Donna leggiadra il cui bel nome honora
|
Donna leggiadra il cui bel nome honora
L’herbosa val di Rheno, e il nobil varco,
Ben è colui d’ogni valore scarco
Qual tuo spirto gentil non innamora,
Che dolcemente mostra sì di fuora
De suoi atti soavi giamai parco,
E i don’, che son d’amor saette ed arco,
La onde l’alta tua virtù s’infiora
Quando tu vaga parli, o lieta canti
Che mover possa duro alpestre legno,
Guardi ciascun a gli occhi, ed a gli orecchi
L’entrata, chi di te si truova indegno;
Gratia sola di sù gli vaglia, inanti
Che ’l disio amoroso al cuor s’invecchi.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر إسلام هجرس
|
قصيدة توازن
|
مَدَّ البصرْ.
أَرسلْ عيونَكَ...
والتمسْ
مِن مَدِّها في الأُفْقِ
ألا تنحسرْ.
واعقد جبينَكَ في تحدٍّ...
صَدَّقْ القولَ المُسَطَّرَ...
أنَّ:
قلبَكَ من حَجَرْ.
فإذا شعرْتَ بنبضةٍ
في العينٍ تَحْمِلُها الدموعُ...
وفي فؤادِكَ ألفُ آهْ.
فاسمحْ لعينِكَ أنْ تُسَلِّمَ للدموعِ...
وقل لقلبك:
إنما من صخرةٍ
سالت ينابيعُ المياه.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Opolský, Jan
|
NOVÁ ZEMĚ
|
Tak silné podnebí vlást bude v zemi této,
že vlivem tajemným se smysly zocelí,
krev stoupne do varu, až přiblíží se léto,
pleť bílou sžíhajíc a kryjíc pocely.
Tak křehké ovoce nás šťávou svojí zmámí
a lázeň aetherná v nás srdce omladí,
i bude sídliti klid nesmrtelný s námi
pod hvozdným klenutím a v chladu kapradí.
A bude stříbro hvězd, jež v zodiaku třeští,
svým zrakem záludným k nám mlčky zírati
a mana bílých par nám klesat v teplém dešti
do líchy zkypřené a čpící souvrati.
Pak rouno osení zem ošatí a zčeří,
vzdech vonný oprostí, jenž tane v jeteli,
a člověk, stanoven být králem zemské zvěři
s ní žitím zamlklým se úzce spřátelí.
A vítr zvedne se, vše očistí a schvátí,
blesk temna rozdělí jak fosforečný had,
trůn duhy v obzoru kdes bledý bude státi,
mír vážný, pověčný nad duší panovat.
Tu láska zrodí se jak Afrodita z moře,
vše smysly mužovy jed sladký omámí,
a bude matkou pak všech rozkoší a hoře,
jsouc požehnána mezi ženami.
I smrti dlaň, vždy vlídné a vždy něžné,
z všech věcí světa stálé jedině,
když dospěl čas, svou úrodu si sežne
na roli v nové, volné otčině.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
ENG
|
Wilcox, Ella Wheeler
|
NIGHT.
|
As some dusk mother shields from all alarms
The tired child she gathers to her breast,
The brunette Night doth fold me in her arms,
And hushes me to perfect peace and rest.
Her eyes of stars shine on me, and I hear
Her voice of winds low crooning on my ear.
O Night, O Night, how beautiful thou art!
Come, fold me closer to thy pulsing heart.
The day is full of gladness, and the light
So beautifies the common outer things,
I only see with my external sight,
And only hear the great world's voice which rings
But silently from daylight and from din
The sweet Night draws me — whispers, “Look within!”
And looking, as one wakened from a dream,
I see what is — no longer what doth seem.
The Night says, “Listen!” and upon my ear
Revealed, as are the visions to my sight,
The voices known as “Beautiful” come near
And whisper of the vastly Infinite.
Great, blue-eyed Truth, her sister Purity,
Their brother Honor, all converse with me,
And kiss my brow, and say, “Be brave of heart!”
O holy three! how beautiful thou art!
The Night says, “Child, sleep that thou may'st arise
Strong for to-morrow's struggle.” And I feel
Her shadowy fingers pressing on my eyes:
Like thistledown I float to the Ideal —
The Slumberland, made beautiful and bright
As death, by dreams of loved ones gone from sight,
O food for soul's, sweet dreams of pure delight,
How beautiful the holy hours of Night!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
POR
|
Eduardo Bacelar
|
Brasília
|
Brasília que encanta, enfeitiça e amaldiçoa.
Não fora feita para ser habitada.
Seu único lago é artificial.
como tudo mais nesta capital.
Cidade do pôr de sol dos sete tons,
Mascarando a ansiedade vivida pelo dia
me envolve nas trevas da sua agonia.
Cidade onde prevalece o mentiroso até no céu.
Cidade dos Três falsos poderes:
Corrupção, interesse, cobiça.
Um misto de Brasil e hipocrisia.
Será o símbolo de nossa nação?
Cidade de patentes,
Cidade de indigentes.
Onde todos se conhecem,
Onde todos se odeiam.
Tem o céu estrelado,
Os crimes mascarados.
Capital decadente
de um pais ascendente.
Onde drogas substituem a falta de opção.
Murmúrios, a falta de ação.
Pobre de sua juventude sem coragem
De ver o erro e conserta-lo.
No passado, uma Brasília do futuro
que envelheceu rápido demais.
Brasília de um futuro,
Que já não existe mais.
Cidade isolada e desolada.
Encobre um grande mal que nos atiça
Da onde se conhece somente
O que os jornais querem mostrar.
Aqui querem decidir as nossas leis,
Perguntaram se eu as quero?
Leis e legados.
Mudados pôr poucos trocados.
Apertamentos parecem aumentar a distância
De um povo sem historia.
Que por alguma infelicidade do destino,
Veio aqui parar.
Quem pode de suas ruas foge,
Viaja não mais querendo voltar.
Sua forma a de um avião
que esperam em vão decolar.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
鄧炳
|
赴南寧謁諸部使
|
部使期交集，
先聲著督郵。
書隨人共至，
船與水爭流。
嵓岫烟生暝，
炎荒夜作秋。
安邊三五䇿，
容可備咨諏。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
JPN
|
大夫御
| null |
うゑてみる われはわすれて あたひとに まつわすらるる はなにそありける
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
BUL
|
Ева Василева
|
Простих ти!
|
На колко ли добри жени
обещал си ти любов?
Стотици, хиляди дори,
бил си подъл и суров.
Една от тях бях аз,
не виждах и не чувах,
за тебе мислих ден и час,
постоянно те сънувах.
Плаках, молих се, крещях,
когато ти си тръгна.
От любов се разболях,
а ти (подлец!) не се завърна.
Сега те срещам — окаян, сам,
живота дал ти е урок,
за прошка молиш — аз ще ти я дам,
да простиш не е порок!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر ابن قلاقس
|
قصيدة قل للشريف على تقوله
|
قُلْ للشريفِ على تَقَوُّلِهِ
لَقَدِ انْتَهَيْتَ بغايةِ الكَذِبِ
لو كُنْتَ من مُضَرٍ ولَسْتَ لها
ما كانَ منها سيِّدُ العَرَبِ
لا تَرْمِ هاشِمَها بمنْقَصةٍ
تَدعُ الفضيلَةَ في أَبى لَهَبِ
لقدِ احْتَملْتَ مخازِيًا عُذِرتْ
من أَجْلِها حمَّالَةُ الحَطَبِ
شَرفٌ أَبى لك زُورَهُ سَرَفٌ
يختالُ في أَنفاسِ مُنْتَهبِ
واخَجْلَةَ الديوانِ إِن صرخُوا
من ذا يحاسِبُ سارِقَ الحَسَبِ
ما زالَ ذاك الصَّقْرُ يعْمُرُهُ
حتى غَدَا خَرِباً مع الخَرَبِ
يا ناظِراً أَعمى وإِنْ لَعِبَتْ
في وجْهِهِ أَلحاظُ مُرْتَقِبِ
غَضَّ الخليفَةُ عَنْكَ ناظِرَهُ
فَنَهبْتَ من نَشَبٍ ومن نَسَبِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
PAN
|
بلھے شاہ
|
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
|
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
نام نبی کی رتن چڑھی، بُوند پڑی الّا اللّہ
رنگ رنگیلی اوہی کِھلاوے، جو سکھی ہووے فنا فی اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
الستُ بِربَّکُم پِیتم بولے، سبھ سکھیاں نے گھنگٹ کھولے
قالُو بلٰی ہی یوں کر بولے، لا الٰہ الّا اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
نحنُ اَقرَب کی بنسی بجائی، مَن عَرَفَ نفسہُ کی کُوک سنائی
فثم وجہ اللّہ کی دُھوم مچائی، وچ دربار رسُول اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
ہاتھ جوڑ کر پاؤں پڑوں گی، عاجز ہوکر بِنتی کروں گی
جھگڑا کر بھر جھولی لوں گی، نُور محمّد صلی اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
فاذکرُونی کی ہوری بناؤں، وَشکرُولی پِیا کو رِجھاؤں
ایسے پِیا کے میں بل بل جاؤں، کیسا پِیا سبحان اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
صِبغۃ اللّہ کی بھر پچکاری، اللّہ الصّمد پیا مُونہہ پر ماری
نور نبیﷺ دا حق سے جاری، نور مُحَمَّد صلی اللّہ
بُلھا شوہ دی دُھوم مچی ہے، لا الٰہ الّا اللّہ
ہوری کھیلوں گی کہہ کر بِسم اللّہ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
李同芳
|
拟艳歌行
|
越女秦筝手自调，
阿欢按节奏金铙。
当筵忽漫冰弦断，
笑倩怀中取凤胶。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T6
|
T2
|
T2
|
PAN
|
سلطان باہو
|
اللہ پڑھیوں، حافِظ ہویوں
|
اللہ پڑھیوں، حافِظ ہویوں،
نہ گیا حجابوں پردا ہُو
پڑھ پڑھ عالِم فاضِل ہویوں
بھی طالب ہویوں زر دا ہُو
لکھ ہزار کتاباں پڑھیاں
پر ظالم نفس نہ مردا ہُو
باجھ فقیراں کوئی نہ مارے
ایو چور اندر دا ہُو
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ASM
|
মেহেনাজ সৰকাৰ
|
প্ৰেমৰ অনুভৱ
|
প্ৰেম নিশ্চয় এনেকুৱাই
উজাগৰী নিশাত সপোনে ডেউকা মেলে
একে একে তিনি হোৱাৰ খেল খেলে
তুমি হীনতাৰ বেদনাত
বৰষা নিগৰে...
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر رابعة العدوية
|
قصيدة راحتي يا إخوتي في خلوتي
|
راحتي يا إخوتي في خلوتي
وحبيب دائماً في حضرتي
لم أجد لي عن هواه عوضاً
وهواه في البرايا محنتي
حيثما كنت أشاهد حسنه
فهو محرابي إليه قبلي
إن مت وجداً وما تم رضى
واعنائي في الورى واشقوتي
يا طبيب القلب يا كل المنى
جد بوصلٍ منك يشفي مهجتي
يا سروري يا حياتي دائماً
نشأتي منك وأيضاً نشوتي
قد هجرت الخلق جمعاً أرتجي
منك وصلاً فهو أقصى منيتي
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ZHO
|
任知
|
偈
|
人为物役
逞一时口舌
为稻梁计
终被虚无摧毁
离别愁肠百结
情爱镜花水月
贪嗔痴慢
皆成命运劫数
懈怠始于失望
麻木因无处皈依
犹如风中落叶
瀚海尘沙
在有与无
真与幻
古与今之间穿梭。
饮完杯中浑酒
啜尽那份孤独
“自开清浊而立
鸿蒙判后而成”
此时黑魆魆的远山间
吐出一轮明月
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
JPN
|
実家（藤原公能男）
| null |
わひつつは なれたにきみに とこなれよ かはさぬよはの まくらなりとも
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر مثني إبراهيم دهام
|
قصيدة ظلال الوهم
|
مَنْ ذاك الماشي خلفَ ظلال الوهمِ
ومن خطوتهِ تنطفئُ السنواتُ وتمضي.. مَنْ؟
هذا الآتي من أنقاض الزمن المتراكمة الآن هنا وهناك..
المتلاشي في ليل كآبته.. مَنْ؟
هل سيمرّ على طرقات الزمن الغابر؟
أم سيمرّ بأوجاع الزمن المتربص فينا
هلْ من زمنٍ.؟
يختلس النشوة من صحراء ليالينا
رحلتْ قافلة الأيامْ..
عبرَ قفار الغربةِ عبرَ الليل
وخلف الزمن القاتم إذ تتراءى نافذةُ للضوء
تطلُّ على مزرعةٍ للأحلامْ..
مَنْ يحمل أنهار الشوق إلى دنيا خضراء
وأوديةٍ تحت الشمس بها تزدهر الأيامْ؟
مَنْ يسمو باللهفةِ والآلامْ؟
جاءت سيدة الأحلام
ومضت سيدة الأحلام
هل جاءت توقض نشوتنا؟
أم جاءت كي تحمل دفء الشمس وتمضي..
مَنْ علّمها أنَّ الأشياء ستفقد بهجتها؟
واللهفة فينا ستموتْ.!
مَنْ باح لها بالأسرار الأولى؟
وأباح لها هتكَ الأستار وخرق الظلماتْ
مازالت للّيل بقايا..
مازالت للحزن بقايا..
أطيافٌ كطيور الفجر سترحل نحو عوالمَ أخرى
وفؤادٌ يتسكّع في أوديةِ الليل..
سيوقد مجمرة للذكرى
والروحُ وقودٌ.. ورمادْ.!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
徐梦熊
|
午后的时光
|
我认得这样的秋天，父亲在
大棚里拾掇蔬菜，风吹到肌肤上
有点冰了；夜里睡得早，起得
也早，喝过热水我去书店，
路上捎一个永康肉饼就好。
经过老农贸的露天市场
总有汽车堵在小道上，
卖葱的老人举着他的葱，
卖橘子的就把橘子堆在三轮车上
来来往往都是经过风霜的人。
我在这些蚀刻出来的脸里
找自己的那一张，有天也会这样
不可避免的时间僵在皱纹里，
你数出来的都是我丢掉的
并且后悔不及，到那时也很痛心。
过桥就是五百滩公园，
每天都从这里过去一个白天
一个夜晚，没有见到枫树，
几乎就不懂悲伤，红得那么热烈
却孤零零的只有一棵，站在街角。
去新华书店只买五折的书，
昨天我读了鹿鸣馆的开头，是北森鸿
不是三岛由纪夫，再好的建筑
灰飞烟灭后，如万佛塔，
总有更加拙劣的仿品来到后一个时代。
而我也认得这样的世界，就在
其中悠游，忘怀，像一只记性不好的
布谷鸟，不按时出来唱下午几点，
露一下脸又回去，没想到
谁需要确认目前的时间，就我一个人
和一只睡到夜里才走的黄猫，
回收旧冰箱的小贩已经上到三楼
明天我还要去义乌走一趟，
有些事情磕磕碰碰，也能够做好，
我跟父亲说，别担心，我会摸到门路的。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
HUN
|
Bornemisza Péter
|
Az teremtésről
|
Mikor Isten e világot teremté,
Mindenekkel szépen ékesíté,
Paradicsomot benne helyhezteté,
Az élő fát közepette űlteté.
Isten bölcsen Ádámot teremté,
Évát társúl nékie jelenté,
Paradicsomban őket el-bévivé,
Mind az kettőt ott ő megfenyegeté.
Csak kevés ideig ott lehetének,
Mert ördögnek szavának hívének,
Az almában mindketten evének,
Paradicsomból kiűzettetének.
Haragjában Istennek ők esének,
Ebron hegyén sokáig élének,
Nagy nyavalyát ők ott szenvedének,
Végre ugyanott temettetének.
Isten a sok bűnt el nem szenvedheté,
Ez világra nagy haragját veté,
Az Istentül Noé ezt megérté,
Ottan hamar bárkáját készíté.
Az nagy záporesső elkezdetteték,
Negyven napig éjjel-nappal esék,
Öt holnapig az víz nevekedék,
Mindennemű állat megöleték.
Veté szemeit Isten az bárkára,
A szél vivé be Árméniában;
Bízá magát Noé az galambra,
Ott szálla ki oztán a szárazra.
Tőn áldozatot Noé az Istennek,
Hogy véget tőn az nagy vízözönnek,
Felfogadá akkor az embernek,
Jegyet ada az örök békességnek.
Emlékezék akkor Isten Noéról,
Véle öszve három fiairól,
Ez világnak nagy pusztaságáról,
Megáldaték az szaporodásról.
Mindenfelé ottan eloszlának,
Sok népekké ők szaporodának,
Babilonba egy tornyot rakának,
Az sok nyelvek akkor változának.
Ábrahámot akkor Isten választá,
Syriából ottan kiindítá,
Kanaán földét néki megmutatá,
Ezzel őtet akkoron bíztatá.
Beindula Mambrénak völgyébe,
Három angyalnak mene eleiben,
Befogadá ő nagy örömébe,
Izsákot ígéré Sárának méhébe.
Sára asszony mosolodék azon,
Megfogonék magzat vénségében,
Megfeddeték hitetlenségében,
Megtagadá ő nagy félelmében.
Isten hitetlenségejért haragvék,
Ábrahámnak egy titok mondaték,
Hogy az öt várost Isten elvesztené,
Csak az egy jámbor ő megmentenéjé.
Tüzes esső nagy szálla ő reájok,
Síllyedének mind az öt városok,
Maradának Lóttal két leányok,
Só-bálvánnyá változék az anyjok.
Gerárisba Ábrahám búdosék,
Az királyhoz Sára beviteték,
Az királytul ajándékoztaték,
Ottan hamar Izsák születteték.
Lőn nagy vígasság ott az Ábrahámnak,
Véle öszve az Sára asszonnak;
Az Izmáel társa lőn Izsáknak,
Az lőn oka az elválasztásnak.
Ott Ábrahám ám meghitelteték,
Hogy az földen békével lakoznék,
Bersabénak az hely nevezteték,
Egy nagy mély kút ott néki adaték.
Rajta Ábrahám megtelepedék,
Az Úristen néki megjelenék,
Hogy egy hegyre Izsák vitettetnék,
És ő néki megáldoztattatnék.
Igen hamar Ábrahám felkele,
És fiával Izsákkal készűle,
Az Istenért kit ő nem kímélle,
De nem hagyák őtet megölnie.
Ábrahámnak Isten megjelenék,
És ő néki mennyből megesküvék,
Hogy ő magva megsokasodnéjék,
És sok nemzet ezbe megáldatnék.
Rövid időn Sára megbetegedék,
Ez világból hamar elkimúlék,
Az Effrontul egy mező véteték
Kiben őtet nagy sírva temeték.
Igen megkeseredék az Ábrahám,
Az Sárának hirtelen halálán,
Úgy bánkodik mint jó atyjafián,
Syriának mind teljes határán.
Nagy hitre készeríté ő szolgáját,
Elhozatá fiának mátkáját,
Az Bathuelnek az ő szép leányát,
Hogy ki miá elhagyja bánatját.
Izsák atyját házasságra inté,
Az Keturát ottan megszereté,
Gyász ruháját ottan ő elveté,
Feleségül magának kéreté.
Sok ideig nem uralkodhaték,
Hat szép fia asszontul születék,
Rövid időn világból kimúlék,
Sára mellé ő eltemetteték.
Izsák Istenhöz felfohászkodék,
Hogy ő néki magzat adattatnék,
Az Istentől Izsák megáldaték,
Ézsau s Jákob egyszersmind születék.
Isten mind az kettőt felnevelé,
És Ézsauot igen meggyűlölé,
Hogy áldomást igen sem kedvelé,
Egy tál lencsén Jákobnak engedé.
Nagy drágaság közöttek törtínék,
Az Úristen Izsáknak jelenék,
Egyiptusban hogy ne igyekeznék,
Kanaánnak földében lakoznék.
Csak hamar Ézsau megcsalatkozék,
Hogy atyjátul vadászni küldeték,
Jákob az anyjátul tanyíttaték,
Ézsau helyett atyjátul áldaték.
Rövid időn Ézsau hogy megjuta,
Azt megérté, hogy Jákob megcsalta,
Nagy sírástul magát nem tarthatja,
Syriába Jákob el-béfuta.
Vígan megyen Jákob az bátyjához,
Sok ideig lát ő jószágához,
Bízik vala egy szép leányához,
Mert alkolmas ő házasságához.
Csalárdsága törtínék Jákobnak,
Mert tanácsa ez lőn az Lábánnak,
Noha szeme fájna az leánnak,
De az lenne jutalma Jákobnak.
Ezen Jákob reggel csudálkozék,
Az ipára Lábánra haragvék,
Hogy Rákheltül ő eltávoztatnék,
De idővel az is néki adaték.
De mikoron Jákob gondolkodnék,
Húsz esztendőt hogy ipával laknék,
Feleségével ketten ágy végezék,
Hogy ő véle haza igyekeznék.
Oly igen megharagvék az atyjok,
Fegyverével készűle utánnok;
Mint egy hétig búdosék utánnok,
Ám megtetszett nagy távol szállások.
Megjelenék az Isten Lábánnak,
Hogy semmiben ne vétene Jákobnak,
Mind hányja marháját fiának,
Mert ellopta istenit házának.
Igen bízik Jákób ő magában,
Mert bűntelen ezféle lopásban,
Búcsút vének egymástul haragban,
Lábán tére Mesopotámiában.
Nagyon megyen Jákób ő földében,
Hogy az atyját érhetné lelkében;
Az Ézsaunak esék az fülében,
Négyszáz lóval mene eleiben.
Jákob látá, erőssen bánkódék,
Távol földen eleiben esék,
Ajándékkal tűle tisztelteték,
És mindketten egymást megköveték.
Nem sok időn Izsák fekünni esék,
Ez világból hamar el-kimúlék,
Az ő testét fiai felvevék,
Ebron hegyén nagy sírva temeték.
Onnat Ézsau hamar elbúcsúzék,
Az Úristen Jákobnak jelenék,
Hogy Bétheltül ő el ne távoznék,
Kanaánnak földén ő lakoznék.
Sok jószága vala az Jákóbnak,
Melyet oszta tizenegy fiának;
Az Józsefnek, kissebbik fiának,
Keresi kedvét mint önnönmagának.
Törtínék jó kedve az ifjúnak,
Álmot beszél atyjafiainak;
Kellemetes atyjának, Jákobnak,
De gyűlölség az ő bátyjainak.
Rövid időn ők elbúcsúzának;
Az mezőre mikoron jutának,
Tizen öszve tanácsot tartának,
Hogy Józsefnek fejére járnának.
Izráel szóla kisebbik fiának,
Vinne énnîk az ő bátyjainak;
Örömest engede atyja mondásának,
De nem tudja, hogy fejére járnak.
József mene Sikhemnek völgyében,
Az bátyjai vannak gyűlölségbe,
Indulának Dotaim völgyébe;
József akkor méne eleikbe.
Egyszersmind reá támadának;
Ruben szóla atyjafiainak,
Ne légyetek oka halálának,
Mert mindnyájan mondnak gyolkosoknak.
Semmit József köztök nem bízhaték,
Bátyjaitul ottan megfogaték,
Ruhájátul is megfosztaték
És kötözve egy kútba vetteték.
Velek vala Judás az szerzésben,
Bátyjaihoz esék könyörgésbe:
Ne legyetek oly nagy keménységbe,
Adjátok őt Egyiptus földében.
Csak húsz pénzen őtet ott eladták,
Judás szavát ezben megfogadák,
Izmaeliták Egyiptusban hozák,
És az király komornikjának adák.
Ruháját Józsefnek megszaggaták,
Kecskének vérében bemárták.
Azt jelenték, ő magát nem látték,
Csak ruháját ez módon találták.
Jákob fiának ruháját látá,
Keservesen kis fiát siratá,
Gyász ruháját ottan megszabatá,
És ő magát halnia bocsátá.
József Egyiptusban felviteték,
Az Istentül megoltalmaztaték,
Király után tanácsban véteték,
Nagy hatalom ő néki adaték.
Sok idő ezben nem tölt vala,
Ő bátyjai hozzá mentek vala,
De bátyjai nem esmerik vala,
Végre magát megmondotta vala.
Titkos tanácsa József Faraónak,
Mind ő tészen választ az országnak,
Kedvekbe lőn az főfő uraknak,
Nagy segítség az nyomorúltaknak.
József atyját Egyiptusba viteté,
Bátyjaival mind nemessé tevé,
Jessen földét nékiek jelenté,
Míg élének békével élteté.
József után négyszáz esztendeig,
Mint az tenger fövenye szaporodék.
Az Moyses köztök hogy születék,
Vízből vévén udvarban nevelék.
Moysesnek általa inditá,
Az pusztában őt sokáig tartá,
Onnét őket Kanaánra hozá,
Ezek közzűl Krisztust nekünk adá.
Dícsértessék minden jó tétejért,
Az Úristen az ő szent fiaért,
Ez világnak ő megtartásaért,
De leginkább az örök életért.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
沙明
|
范涵輝過訪
|
怪君多野興，
雨歇出尋僧。
入夢隨時是，
探梅隔嵗曽。
夜寒春故淺，
溪濶水新増。
何限懐歸去，
西齋月掛藤。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
LZH
|
蘇恩
|
水月禪院
|
平生最愛水中月，
今日来過水月庵。
月色水光無限白，
對渠非我問誰堪。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T1
|
ZHO
|
倪宝元
|
小满
|
对于祖先的决定
对于祖先的决定
谁也无法改变
谁也无法改变
我只能努力去理解
我只能努力去理解
小河一次次的涨水
小河一次次的涨水
理解麦子、蚕豆、油菜的灌浆
理解麦子、蚕豆、油菜的灌浆
还有桑叶和苦菜的清香
还有桑叶和苦菜的清香
生命在成熟之前
生命在成熟之前
一定是一场独幕剧
一定是一场独幕剧
每次月儿开始残缺
每次月儿开始残缺
父亲就在月下，一锄一锄地开挖
父亲就在月下，一锄一锄地开挖
直到挖出一个
直到挖出一个
圆圆的月亮
圆圆的月亮
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Kubka, František
|
HVĚZDA KRÁLŮ (2)
|
To
budiž ti znamení:
Oči tvé budou
obráceny v nebe.
Tajemné mámení
uchvátí tebe,
bude tě vést
tisícem cest. –
Kolem tebe cizí písně hudou,
hory se kupí a padají lesy,
mosty se řítí,
vstávají nové
myšlenkou pouhou.
Ale tvé oko
v záři mé plove.
Vysoko,
převysoko
pod nebesy
stojím já –
vznícená
tvou touhou.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Quis, Ladislav
|
Čeho více třeba.
|
O to, věru, tolik neběží,
bychom velkost otců svojich znali,
ale nejvíc na tom záleží,
poznati to dobře, kterak my jsme malí.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر محمد الرواس
|
قصيدة قف بدر نعمان وضاحا بمنزلة
|
قف بدر نعمان وضاحاً بمنزلةٍ
إن سرت أولم تسر عالٍ ووضاح
أجسامنا رقصت لما طلعت وكم
إليك قد رفصت بالوجد أرواح
بوركت يا قمر الآلاء من قمرٍ
دهراً بأضواءه الأرواح ترتاح
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
JPN
|
直信
| null |
かくはかり うきはいかなる むくひそと みをこそかこて よをはうらみす
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
FAS
|
نونا بغوسیان
|
زیر پلکهایم آتش هست
|
زیر پلکهایم آتش هست
و در چشمهایم غبار ابدیت
به آرامی روی مرزهای نور و تاریکی قدم میزنم
من از گرگ و میش متنفرم
اِکولالیا در اینستاگرام
یا نور
یا فقط نور
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Stach, Václav
|
XIII.) Pojďme, naučme se znáti,
|
Pojďme, naučme se znáti,
Co sou pravý křesťané;
Krysta věřit není dosti,
A vzývat jmeno Páně;
Ti, jenž cestou cnosti jdou,
Víru majíce živou,
Křesťanmi slout zasluhují,
Dítky Boží se jmenují.
Blahoslaven ponížený,
An své chyby poznává;
Kdo pejše není oddaný,
Když ho štěstí potkává;
Bůh ho jistě povyšší,
Jemu nebe náleží;
Syli živ v poníženosti,
Buh tě uctí ve věčnosti.
Blahoslaven, kdo hříchů svých
S upřímností lituje,
By nalezl milost, nových
Bedlivě se varuje:
Bůh mu chce odpustiti,
Sýlu k dobrému dáti;
On zde má pokoj na zemi,
Od Krysta mu zaslýbený.
Blahoslaven, kdo jest tichý,
Kdo zlým zlé nezplacuje,
K nepřátelům dobrotivý,
Pomstu neusyluje:
Kdo rozkaz lásky koná,
Zlosti žádost přemahá;
Toho jistě Bůh ochrání,
A škůdce jeho pohaní.
Blahoslaven, kdo se snáží
Být dobrým, a nábožným,
Kdo miluje slovo Boží
Chtěje být dokonalým:
Kdo nic sylnějc nežádá,
Než co cnosti rozmahá;
Bůh žádost jeho ukojí,
V něm pokoj s radostí spojí.
Blahoslaven, kdo nuzného
Bídou pohnutý bývá;
Jak může, těžkostem jeho
Odlehčit vyhledává;
Kdo bídného slyší hlas,
A mu radí v dobrý čas;
Bůh ho zase neoslyší,
Než se nadá, jej potěší.
Blahoslaven, kdo chlypnosti
Hledí srdce mít prázdné;
Kdo zlých rozkoší mrzkosti
Zdrženlivě vyvázne;
Kdo tělesná lákání,
Obojetná vábení
Přemahá stále a věrně,
Ten uzří tvář Boží věčně.
Blahoslaven, kdo v pokoji
A v svornosti přebývá;
Kdo nepřátelstvu, rozbroji
Příležitost nedává;
Kdo bratřím chválý svornost,
Když se bouří prchlá zlost;
Kdo nenávist uhašuje,
Požehnání zasluhuje.
Blahoslaven, kdo pro dobré
Snášet musý soužení,
A když se s nim potkává zlé,
Svou povinost rád plní;
Cnost jeho se nezmáří,
Jí vidí oko Boží;
Třebas jí zde svět nepoznal,
Bůh jí slávu jíž vykázal.
Tak Bože, křesťana vedeš
Po šťastné cestě cnosti,
Aby mohl zde, y tam, chceš,
Hojně se radovati;
Dejž, bych byl poníženým,
A když klesnu, kajícým;
Bych spravedlnost miloval,
A nepřátelům dobré přál.
Dej mně dost příležitosti
Nuznému pomahati;
S mým blížním vždy ve svornosti,
Bratrský živu býti;
Tělo pomoz přemahat,
Abych v chlipnost neupad;
Pomoz skrze syna tvého
Pilným být skutku dobrého.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Giovan Battista Pigna
|
CXXXIV
|
S'a i vapor d'acqua, e s'a i terrestri fumi,
poggi, ove guarda la Panteia i bagni,
vedete quel che sotto voi si stagni,
me conosceste al petto acceso e a i lumi.
Dal cor versai sì vivi fochi e fiumi,
miei nimici aspri e suoi fidi compagni,
che poteste veder quant'io mi lagni,
e come dentro l'alma si consumi.
E se mie fiamme riscaldar vostre ombre,
ch'accrebber vostri incendi, e il pianto mio
più volte vi turbò l'aria serena;
di me pietà, s'in voi può Amor, v'ingombre,
e tanto più poi che a colei v'invio,
che lagrime e sospir da morte mena.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
IND
|
Herawati Mansur
|
TUHANKU
|
TUHANKU
Oleh Herawati Mansur
Ketika kata itu terdengar
Ku rasa bumi menjadi gelap
Tak ada cahaya Tak ada lagi tawa
Tak ada lagi canda Yang slalu menghiasi hariku
Semua tinggallah kenangan Kenangan yang tak lekang waktu
Kenangan yang mengubah hidupku
Bak gelap menyelimuti mimpiku
Tak ada lagi senyumanmu
Lemah dan tak sanggup bangkit
Kini semua memori itu terukir abadi
Dalam dekapan Allah Ku yakin kau tersenyum menyapaku
Disetiap doaku
Disetiap langkahku
Ku slalu merasa kau tetap yang terindah
Yang tlah mengisi hidupku
Tuhanku
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
BUL
|
Едгар Байлей
|
Сенките
|
Остави нощта да дойде чак до края на водата,
остави да скрие бавно сянка цялото море,
то не спира нощната си обиколка,
не почива и в сърцето ти все още пее;
остави нощта да изненада нашто ехо
и земята твърда на душата твоя.
Вгледаш ли се, равновесието сенките ще си изгубят
и водата ще се върне в своето корито.
Вгледаш ли се в тях, те ще разкъсат своите утроби
и зората ще излезе от морето,
за да ни даде измокрена ръка
със едно свистене продължително и чисто.
И тогаз ще можем да вървим по пътища и планини
чак до следващата нощ,
докато се приближат отново краищата на водата,
очертанията на огледалото и на луната.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ZHO
|
葛海林
|
爱如花
|
爱如春草
在伊人相见的一颦一笑间
在心底萌动
油绿了尘世的苍白
爱如夏花
在两情相悦的低吟浅唱中迸发火花
葳蕤了俗世繁华了青春
让星光黯淡使月色羞赧
爱如秋蝉
在惺惺相惜中苟延残喘
搀扶着蹀躞的脚步
走向黄昏
爱如冬雪
尽管浪漫不再
可是汹涌的沉默胜过万语千言
就像一场梦留存在世间
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Sir John Suckling
|
The Constant Lover
|
OUT upon it, I have loved
Three whole days together!
And am like to love three more,
If it prove fair weather.
Time shall moult away his wings
Ere he shall discover
In the whole wide world again
Such a constant lover.
But the spite on 't is, no praise
Is due at all to me:
Love with me had made no stays,
Had it any been but she.
Had it any been but she,
And that very face,
There had been at least ere this
A dozen dozen in her place.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر مير علي أبو طبيخ
|
قصيدة ميزانكم حاد عن الصواب
|
ميزانكم حاد عن الصواب
إلى الأغاليط من الألقاب
فلم تفرق كفتاه إذ غدت
تكيل بين التبر والتراب
تمرح حوله الأسود مثلما
تعلق فيه السن الكلاب
فلم يوف الشيب حق قدرهم
كما يراعي نزق الشباب
يوضع فيه الذهب الصافي كما
توضع فيه نورة الجراب
أخشى وأني من أعالي هاشم
أن ينسبوني فيه للأذناب
وأنني أذا وطئت أرضكم
أصبح بعد هجرتي أعرابي
والأدب الفني عندي نسب
تنمى أليه سائر الأحزاب
فينتمي له المسيحي كما
ينمى أليه مسلم وصابي
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر سعد الشيرازي
|
قصيدة حبَستُ بجَفنَيَ المدامِعَ لا تجري
|
حبَستُ بجَفنَيَ المدامِعَ لا تجري
فَلَمّا طَغى الماءُ استطالَ على السكرِ
نسيمَ صبا بغدادَ بعد خرابِها
تمَنَّيتُ لو كانت تَمُرُّ على قبري
لأنّ هلاكَ النفسِ عندَ أولى النُهى
أحَبُّ لهم من عيشِ منقَبِضِ الصدرِ
زجَرتُ طبيباً جسّ نبضى مداوياً
إليك فما شكوايَ من مرَضٍ يَبرى
لزِمتُ اصطباراً حيثُ كنتُ مفارِقاً
وهذا فراقٌ لا يعالجُ بالصبر
تُسائِلُني عمّا جرى يوم حصرَهِم
وذلكَ مما ليسَ يدخُلُ في الحصرِ
أديرَت كؤوسُ الموت حتى كأنّه
رُؤوسُ الأسارى ترجَحِنّ من السكرِ
لَقَد ثكِلَت أمّ القُرى ولكَعبةٍ
مدامِعُ في الميزابِ تسكُبُ في الحِجرِ
بكَت جُدُرُ المستَنصريّةِ نُدبَةً
على العلماءِ الراسخينَ ذوي الحُجرِ
نوائبُ دهرٍ ليتَني متُّ قبلَها
ولم أرَ عدوان السفيهِ على الحبرِ
محابِرُ تبكى بعدَهم بسوادِها
وبعض قلوبِ الناس أحلكث من حبرِ
لحى اللَهِ من يُسدى إليهِ بنِعمَةٍ
وعندَ هجومِ الناس يألَفُ بالغَدرِ
مرَرتُ بصُمِّ الراسياتِ أجوبُها
كخَنساءَ من فرطِ البكاءِ على صخرِ
أيا ناصحي بالصبرِ دعني وزَفرَتي
أمَوضِعُ صبرٍ والكُبودُ على الجمرِ
تهَدّمَ شخصي من مداوَمَةِ البُكى
ويَنهَدِمُ الجوفُ الدوارِسُ بالمخرِ
وقفتُ بعبّادانَ أرقُبُ دجلَةً
كمِثلِ دمٍ قانٍ يسيلُ إلى البحرِ
وفائضُ دمعي في مصيبَةِ واسِطٍ
يزيدُ على مدّ البحيَرةِ والجزرِ
فجَرتُ مياهَ العينِ فازدَدتُ حرقَةً
كما احترَقَت جوفُ الدماميل بالفجر
ولا تسألنّي كيف قلبُك والنوى
جراحةُ صدري لا تبَيًَّنُ بالسبرِ
وهب أنّ دار الملك ترجعُ عامراً
ويُغسَلُ وجهُ العالمين من العفر
فأينَ بنو العباس مُفتَخَر الورى
ذوو الخلقِ المرضيّ والغُرَرِ الزهرِ
غدا سمَراً بينَ الأنامِ حديثُهُم
وذا سمرٌ يُدمى المسامِعَ كالسمرِ
وفي الخبرِ المرويِّ دينُ محمّدٍ
يعودُ غريباً مثلَ مبتَدإِ الأمرِ
أأغرَبَ من هذا يعودُ كما بدا
وسبيُ ديار السلمِ في بلَدِ الكُفرِ
فلا انحَدَرَت بعد الخلائفِ دجلَةٌ
وحافاتُها لا أغشَبَت ورقَ الخُضرِ
كَأنَّ دمَ الأخوَينِ أصبحَ نابِتاً
بمَذبحِ قتلى في جوانبِه الحمرِ
بكَت سمراتُ البيدِ والشيحُ والغضا
لكَثرَةِ ما ناحت أغارِبَة القفرِ
أيُذكَرُ في أعلى المنابرِ خطبَةٌ
ومستَعصِمٌ باللَه لم يك في الذكر
ضفادِعُ حول الماءِ تلعَبُ فرحَةً
أصبَرٌ على هذا ويونُسُ في القعرِ
تزاحَمَت الغربانُ حول رسومِها
فأصبحَت العنقاءُ لازمةَ الوكرِ
أيا أحمدُ المعصومُ لستَ بخاسِرٍ
وروحُك والفردَوس عسرٌ معَ اليُسر
وجنّاتُ عدنٍ خُفِّفَت بمكارِهٍ
فلابُدَّ من شوكٍ على فنَنِ البُسر
تهنأ بطيبِ العيشِ في مقعدِ الرضا
ودَع جيَفِ الدنيا لطائِفَةٍ النسر
ولا فرق ما بين القتيل ومَيِّتٍ
إذا قمتُ حياً بعد رَمسك والنخرِ
تحيّةُ مشتاقٍ والفُ ترَحُّمٍ
على الشهداءِ الطاهرين من الوزرِ
هنيئاً لهم كأسُ المنيّةِ مترَعاً
وما فيه عند اللَه من عظم الأجر
فلا تحسَبَنَّ اللَه مخلِفَ وعدِهِ
بأنّ لهُم دار الكرامةِ والبشرِ
علَيهم سلامُ اللَهِ في كلِّ ليلَةٍ
بمَقتَلَةِ الزورا إلى مطلَعِ الفجرِ
أأبلغُ من أمرِ الخلافةِ رتبَة
هلُمَّ انظروا ما كان عاقِبَةَ الأمر
فلَيتَ صماخي صَمَّ قبل استماعهِ
بهتك أساتير المحارمِ في الأسر
عدَونَ حفايا سبسَباً بعد سبسَبٍ
رخائمُ لا يسطعنَ مشياً على الحبر
لعَمرك لو عاينتَ ليلَةَ نفرِهم
كَأنَّ العذارى في الدجى شُهُبٌ تَسرى
وإنّ صباحَ الأسرِ يوم قيامَةٍ
على أمَمٍ شعثٍ تُساقُ إلى الحشر
ومستصرخٍ يا للمروءةِ فانصروا
ومن يصرِخُ العصور بين يدى صقر
يساقون سوق المعزِ في كبدِ الفلا
عزائزُ قومٍ لم يعوّدنَ بالزَجرِ
جلبِنَ سبايا سافراتٍ وجوهُها
كواعِبَ لم يبرزنَ من خلَلِ الخدرِ
وعترَةُ قنطوراء في كل منزلٍ
تصيحُ بأولادِ البرامك من يشرى
تقومُ وتجثو في الماجرِ واللوى
وهل يختفى مشيء النواعمِ في الوعرش
لقد كان فكري قبل ذلك مائزاص
فأحدثَ أمرٌ لا يحيطُ به فكر
وبين يدى صرف الزمان وحكمهِ
مغلّلةٌ أيدي الكياسةِ والخُبرِ
وقفتُ بعبّادان بعد صراتِها
رأيتُ خضيباً كالمنى بدَمِ النحرِ
محاجرَ ثكلى بالدموع كريمةً
وإن بخِلَت عينُ الغمائمِ بالقطرِ
نعوذُ بعفو اللَه من نارِ فتنَةٍ
تَأَجَّجُ من قطرِ البلاد إلى قُطرِ
كأنّ شياطينَ القيودِ تفلّتَت
فسالَ على بغداد عينٌ من القطر
بَدا وتعالى من خراسانَ قسطَلٌ
فعاد ركاما لا يزولُ عن البدرِ
إلامَ تصاريفُ الزمان وجورُه
تكلّفنا ما لا نطيقُ من الإصر
رعى اللَهُ إنساناً تيَقَّظَ بعدَهم
لأنّ مصابَ الزيد مزجرةُ العمرو
إذا كانَ للإِنسانِ عندَ خطوبِه
يزولُ الغنى طوبى لمَملكَةِ الفقرِ
ألا إنّما الأيّامُ ترجعُ بالعَطا
ولم تكسُ إلا بعد كسوتِها تُعرى
وراءَك يا مغرورُ خنجَرُ فاتكٍ
وأنتَ مُطأطس لا تفيقُ ولا تدري
كناقَةِ أهل البدو ظلّت حمولَةً
إذا لم تطِق حملاً تساقُ إلى العقرِ
وسائرُ ملكٍ يقتَفيه زوالُه
سوى ملكوتِ القائمِ الصمَدِ الوَترِ
إذا شمِتَ الواشي بمَوتى فَقُل لهث
رُوَيدك ما عاش امرؤٌ أبد الدهر
ومالكُ مفتاح الكنوزِ جميعِها
لدى الموتِ لم تخرُج يداهُ سوى صفرِ
إذا كان عندَ الموتِ لا فرقَ بينَنا
فلا تنظُرَنَّ الناسَ بالنَظَرِ الشزرِ
وجاريهُ الدنيا نعومةُ كلّها
محَبّبةٌ لكنّها كلِبُ الظفرِ
ولو كان ذو مالٍ من الموت فالِتاً
لكانَ جديراً بالتعاظُمِ والكبرِ
ربِحتَ الهدى إن كنتَ عاملَ صالحٍ
وإن لم تكُن والعصرِ إنّك في خُسرِ
كما قال بعضُ الطاعنينَ لقرنِه
بسُمرِ القنانيلَت معانِقَةُ السمرِ
أمُدّخِرَ الدنيا وتاركَها أسىً
لدار غدٍ إن كان لابُدّ من ذُخرِ
على المرءِ عارٌ كثرَةُ المالِ بعدَ
وإنّك يا مغرورُ تجمَعُ للفَخرِ
عَفا اللَه عنّا ما مضى من جريمَةٍ
ومَنّ علَينا بالجميلِ من الصبر
وصانَ بلادَ المُسلمينَ صيانَةً
بدولَةِ سلطانِ البلاد أبى بكرِ
مليكُ غدا في كلّ بلدَةٍ اسمُه
عزيزاً ومحبوباً كيوسُفَ في مصرِ
لقد سعدَ الدنيا به دام سعدهُ
وأيّدَهُ المولى بألويَةِ النصر
كذلك تنشا لينَةٌ هو عرقُها
وحسنُ نباتِ الأرضِ من كرَمِ البذرِ
ولو كان كِسرى في زمانِ حياتهِ
لقال إلهي اشدُد بدَولَتِه أزرى
بِشُكرِ الرعايا صين من كلّ فتنَةٍ
وذلك أن اللُبّ يحفظُ بالقِشر
يُبالِغث في الإنفاقِ والعدل والتقى
مبالغةَ السعديّ في نُكَتِ الشعر
وما الشعرُ أيمُ اللّهِ لستُ بمُدّعٍ
ولو كان عندي ما ببابِلَ من سحرِ
هنالكَ نقّادونَ علماً وخبرَةً
ومنتخبو القول الجميلِ من الهجرِ
جرَت عبَراتي فوق خدّي كآبضةً
فأنشأتُ هذا في قضيّةِ ما يجرى
ولو سبقتني سادةٌ جلّ قدرُهُم
وما حسُنَت منّي مجاوَزَةُ القدرِ
ففي السمطِ ياقوتٌ ولعلٌ وجاجَةٌ
وإن كان لي ذنبٌ يُكَفَّرُ بالعُذر
وحرقَةُ قلبي هيّجتني لنَشرِها
كما فعلَت نارُ المجامرِ بالعِطر
سطَرتُ ولولا غضُّ عيني على البُكا
لرَقرَقَ دمعي حسرةً فمَحا سطرى
أحدّثُ أخباراً يضيقُ بها صدري
وأحمِلُ آصاراً ينوءُ بها ظهري
ولا سيّما قلبي رقيقٌ زجاجُه
ومُمتَنِعٌ وصلُ الزجاجِ لدى الكَسرِ
ألا إنّ عصري فيه عيشى منكّدٌ
فَلَيتَ عشاءَ الموتِ بادرَ في عصري
خليليّ ما أحلى الحياةَ حقيقةً
واطيبَها لولا المماتُ على الإثرِ
ورَبُّ الحجى لا يطمئنُّ بعيشةٍ
فلا خيرَ في وصلٍ يُرَدّّفُ بالهجرِ
سواءٌ إذا ما متّ وانقطَع المُنى
أمخزَنُ تبنس بعد موتِكَ أم تبرِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر عامر الحاج يوسف
|
قصيدة أساهِرُها
|
أساهِرُها بليلٍ ثمَّ نَلهو
ومالي عن فَمِ الحَسنا بديلُ
تقولُ: الصّبحُ أقبلَ يا حبيبي
أفاقَ النّاسُ ويحَكَ يا جميلُ
أُجيبُ: ألا تكفّي إنَّ ليلي
طويلٌ ما لنجمتِهِ أفولُ
ولمّا فاض شوقي فارقتني
وصارَ الدّمعُ من عيني يَسيلُ
هدّاكَ اللهُ يا سِتَّ الصّبايا
كفى باللهِ أضناني الرّحيلُ
رَمَتْ قلبي بعينيها سِهاماً
فَهَا أنا بعدَ رَميتِها قَتيلُ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
BUL
|
Емилио Прадос
|
Песен
|
Аз не завиждам на живота,
че да живея, тъй ми тегне,
нито сърцето ми сияе,
нито словата ми се движат,
нито съм пламък и прашинка,
нито дърво, нито тревица.
Клепачите ми с кърви плачат,
прозорци с лоша участ,
очите ми реки разливат
и като плачове ме дирят,
без да намерят във плътта ми
пръстата, която ги затопля.
Сега са устните ми сухи:
без светлина да ги нахрани,
без думи да ги освежават,
без сънища да ги припомнят,
шуртейки като глухи вопли,
безмълвна сянка на смъртта ми.
Подобно дрехи, вече празни,
увиснал ми е силуета
на слепоочията на човека
и тоз човек не е забрава,
ни форма на века сегашен,
ни ябълка на бъднината,
ни памет да си го представя.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعرة أم عمران بن الحارث
|
قصيدة أَلِلَّهُ أَيَّدَ عِمراناً وَطَهَّرَهُ
|
أَلِلَّهُ أَيَّدَ عِمراناً وَطَهَّرَهُ
وَكانَ عِمرانُ يَدعو اللَهَ في السَحَرِ
يَدعوهُ سِرّاً وَإِعلاناً لِيَرزُقَهُ
شَهادَةً بِيَدي مِلحادِةٍ غُدَرِ
وَلِيَّ صَحابَتُهُ عَن حَرِّ مَلحَمَةٍ
وَشَدَّ عِمرانُ كَالضَرغامَةِ الهَصَرِ
أَعنى اِبنَ عَمرَةَ إِذ لاقى مَنِيَّتَهُ
يَومَ اِبنُ بابٍ يُحامي عَورَةَ الدُبرِ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر عبد الصمد بن المعذل العبدي
|
قصيدة أحب بنيتي حباً أراه
|
أحب بنيتي حباً أراه
يزيدُ على محباتِ البناتِ
أراني منك أهوى قرص خد
ورشفاً للثنايا واللثاتِ
والصاقاً ببطن منك بطني
وضماً للقرون الوارداتِ
وشيئاً لست أذكره مليحاً
به يحظى الفتى عند الفتاةِ
أرى حكمَ المجوس إذا الت
قينا يكون أحلَّ من ماء الفراتِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
欒清
|
蓮葉二客詩
|
行時雲作伴，
坐即酒爲侶。
腹以元化充，
衣將雲霞補。
紂虐與堯仁，
可惜皆朽腐。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T5
|
T3
|
T3
|
LZH
|
周萬
|
送沈芳謁李觀察求仕進
|
往日長安路，
歡遊不惜年。
爲貪盧女曲，
用盡沈郎錢。
身老方投刺，
途窮始著鞭。
猶聞有知己，
此去不徒然。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
ARA
|
الشاعر عباس المرين
|
قصيدة مضمخ بالغياب
|
نؤومَ رموشِها كنتُ
وتحتَ رعايةِ الأهْدابْ
أطوِّقُ فَوحَ صَنْدَلِها
يُطَوِّقُ دِفْؤُها الأعْصابْ
ألَبي وَحْيَ فِتْنَتِها
أخاصِرُ يانِعَ اللًّبْلابْ
ننامُ ووعدُ لُقْيانا
سُلافٌ في المَنامِ مُذابْ
أتَيْتُ الفَجْرَ شُرْفَتَنا
أمَنِّي النَّفْسَ بالأحْبابْ
جَلَسْتُ ووحْدَتي جَلَسَتْ
نَصُبُّ البؤسَ في الأكْوَابْ
نُُوًقِّعَ عَقْدَ إلْفَتِنا
وبعضُ شُهُودِنا الأخشابْ
ونَسْتَجْدِي الخَيالَ عَسى
تُدَقُّ صَوامِتَ الأبْوبْ
نظرتُ بِكُلِّ زاويةٍ
فما آنستُ غَيرَ غِيابْ
أهذا الرثُّ مَرْقًصُنا؟
أخاصَمَ عُودَهُ زِرْيابْ؟
وذاك الشاطيءُ المَغْرورُ
كيفَ يُجَمِّعُ الأصْحابْ
يَحُومُ فَراشُهُ زَهْواً
يُغازِلُ وَرْدَهُ الجَذَّابْ
يُدَغْدِغُ مَوْجَهُ شَغَفَاً
شُعَاعُ غُرُوبِهِ الخَلَّابْ
ألا يَأسى لِحَالِ الجارِ
قاطِنِ حَسْرةٍ وعَذابْ؟
يُقاسِمُ بَيْتَهُ الأشْباحَ
يَسْلِمُهُ السَّرابَ سَرابْ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر داود الجراح
|
قصيدة سقى الوسمي قبرك يا منيرة
|
سقى الوسمي قبرك يا منيرة
يراوده الغداة مع البكورة
وروّى تربة أحللت فيها
بوابل مزنة تأتي مطيرة
يقول اللائمون علام تبكي
أحزنك ذا على بنت صغيرة
فقلت لهم دعوني لا تلوموا
فان فجيعتي فيها كبيرة
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
LZH
|
余庆长
|
退思堂怀舆山太守
|
十笏颓椽薜荔墙，
无端踯躅退思堂。
子瞻诗和陶彭泽，
漫叟歌招孟武昌。
簿领闲时惟闭阁，
宾僚散去自焚香。
平生心迹真萧瑟，
落落高风未可望。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
CUSTOM:高尚品格
|
BEN
|
সৈয়দ এমদাদ আলী
|
ঈদের কবিতা-২
|
ধর্ম ও কর্মরে জীবনের মাঝে
প্রতিষ্ঠিত করি আজ
জীবনের আবহে হও অগ্রসর,
নাহি তাতে কোন লাজ ।
যে চেতনা থাকে একদিন জাগি,
দীর্ঘ নিদ্রা তার পরে,
সে তো আনে শুধু ঘন অবসাদ
জীবনে ঢালে অনন্ত বিষাদ
দেও তারে দূর করে।
(সূত্র: রাইজিংবিডি)
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
LZH
|
鄭啓
|
嚴塘經亂書事
|
塵生宮闕霧濛濛，
萬騎龍飛幸蜀中。
在野傅巖君不夢，
乘軒衛懿鶴何功。
雖知四海同盟久，
未合中原武備空。
星落夜原妖氣滿，
漢家麟閣待英雄。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
陳維菁
|
次同程守山司馬泛舟遊劍潭寺韻
|
八景居其一，
詩人論沸騰。
開心方見佛，
無髮豈真僧。
竹榻經多蛀，
苔碑字有稜。
劍沉龍已杳，
空對碧波澄。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ITA
|
Beroardo
|
D'accorgimento prode siete, e saggio ,
|
D’accorgimento prode siete, e saggio
in molte cose, ma di questo errate,
che Carlo sia di si franco coraggio,
ch’ad ogni uom doni ciò, che ne contate.
Or si parrá: ch’entrato è nel viaggio
segnor, che mena e dá tal libertate,
che converrá die pur li faccia omaggio
colui, a cui presgio cotanto date.
E parrá se le spade tedeschine
avranno forza contro a’ quadeiletti,
come tu die, amico, che sian fine.
Le battaglie non son come sonetti,
che pugnono li ferri piú, che spine;
però non son sentenze li tuo’ detti.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ZHO
|
冯雪峰
|
孤独
|
哦，孤独，你嫉妒的烈性的女人！你用你常穿的藏风的绿呢大衣盖着我，像一座森林盖着一个独栖的豹。但你的嘴唇滚烫，你的胸膛灼热，一碰着你，我就嫉妒着世界，心如火炙。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
ARA
|
الفرزدق
|
قصيدة ألم ترني ناديت سلما ودونه
|
أَلَم تَرَني نادَيتُ سَلماً وَدونَهُ
مِنَ الأَرضِ ما يُنضي البِغالَ النَواجِيا
فَقُلتُ لَهُ هَب لي اِبنَ أُمّي فَلا أَرى
عَلى الدَهرِ يا سَلمَ المَكارِمِ باقِيا
فَقالَ نَعَم خُذهُ فَما أَقبَلَت بِهِ
يَمينِيَ حَتّى أَصرَخَتها شِمالِيا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
憩园
|
身体的反光
|
开始的时候，她不知为什么开始。
孤独的时候，将一个人描述成
故事中的一个角色，配合自己
在人群里制造声响。
每天都是新的，用来虚度。各种马甲
东游西逛。试探别人的反应。
她边这么干，边有不想这么干下去的念头。
一种感觉被重复很多遍，很多感觉都失效。
名字后面的人醒了，天还是雾气蒙蒙。
使用过的句子，恶狠狠的眼睛。
她需要一次移植手术，做手术的男人
还没来，一把锁锁着她的前科。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
JPN
|
有親
| null |
あれはこそ ひともつらけれ あやしきは いのちもかなと たのむなりけり
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
褚延璋
|
和阗
|
毗沙府号古于阗，
葱岭千盘积翠连。
大乘西来留法显，
重源东下问张骞。
渔人秋采河边玉，
战马春耕陇上田。
今日六城歌舞地，
唐家风雨汉家烟。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ENG
|
Bullett, Gerald
|
The Exile
|
Now I return to my own land and people,
Old familiar things so to recover,
Hedgerows and little lanes and meadows,
The friendliness of my own land and people.
I have seen a world-frieze of glowing orange,
Palms painted black on the satin horizon,
Palm-trees in the dusk and the silence standing
Straight and still against a background of orange;
A gorgeous magical pomp of light and colour,
A dream-world, a sparkling gem in the sunlight,
The minarets and domes of an Eastern city;
And in the midst of all the pomp of colour
My heart cried out for my own land and people;
My heart cried out for the lush meadows of England,
The hedgerows and little lanes of England,
And for the faces of my own people.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T1
|
ZHO
|
大荒
|
魔术师
|
你可别当真我玩的全是假的我的诚实就建立在一点也不诚实上这是我的职业性质我玩得鬼诡你观得出神我就不亏你一张票价你也不枉我一番苦心我是技巧主义者唯美、浪漫而又超现实小把戏是空空的礼帽飞出鸽子大玩意则是掀开袍角端出一桌丰盛的筵席外带一坛酒人非超人术非妖术我们只不过同自然法则躲猫猫同物理现象开玩笑打视觉的谜语变科幻的疑案没有严肃的主题没有深远的意境更没有意识形态全部目的仅在创造解构的趣味使正确谬误一下使呆板活动一下可乎不可然于不然让你瞪大眼睛目击空间换位时间加速而骇！怪！惊！喜！拍案叫──绝！
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
CES
|
Navrátil, Adam
|
Pramen mladosti.
|
Na jednom místě, že nevím, kde? škoda!
Měla se prejštiti předivná voda;
Od ní, když někdo jen dost málo pil,
Na místě k podivu dítětem byl.
Všecko tam chvátalo, co mohlo lezti,
A kdo to nemohl, ten se dal vézti,
Baba již stará, by vetchý co dub,
Zmladla a zlatý zas nabyla zub.
Nejvíce dědkové pramen ten ctili,
Podivu tohoto svědkami byli;
Mnohý z nich k prameni sotva že šel,
Domů však zmlazený na holi jel.
Sýla se vzkřísyla, lidské tak plémě
Zmladlo, až osud skrz třesení země
Zasypal pramen, a zamezyl tok,
A tak již uplynul po roku rok.
Po čase pověst ta k slyšení byla,
Že se předc vztahuje pramene sýla
Na toho potomky, kdo u něj byl,
Nežli se zasypal, a z něho pil.
Každému ostane staré své tělo,
Předešlá podoba, skrčené čelo;
Jediný mozek a jiného nic
Z celého potomka nezmladne víc.
Pročež když stařec se chová jak děcko,
Krášlí se, miluje holky; to všecko
Pocházý odtud, že děd jeho pil
Z pramene mladosti, když u něj byl.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر ابن بقي القرطبي
|
قصيدة يا لك من برق ومن ديمة
|
يا لك من برق ومن ديمة
خلتهما في ليلي العاتم
سوطا من العسجد تومي به
كف النجاشي إلى حاتم
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T2
|
JPN
|
右近
| null |
おもはむと たのめしひとは ありときく いひしことのは いつちいにけむ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر نور الدين السالمي
|
قصيدة عليكم السلام يا من اتقى
|
عليكم السلام يا من اتقى
ومن علا فوق السماء وارتقى
إن الجواب بابه قد أغلقا
ولم أجد أثرا منمقا
لكنني أقول فانظر مشفقا
خوف الخطا فحققن ودققا
التوب جب للذي قد سبقا
ولو يكون ماؤه قد طلقا
فإن ذا الخطاب ما تعلقا
عليه ما دام بشرك علقا
فحال من عن شركه قد عتقا
كحال من عن أمه قد فرقا
يغفر عنه كل شيء سبقا
فاحكم عليه بابتداء مطلقا
في آية الكتاب عفوا أطلقا
والقيد يحتاج له من فرقا
واستانف الطلاق من قد طلقا
أو لم يطلق من مضى موفقا
فذا دليل يدخل المطلقا
حيث الخطاب لم يكن تعلقا
والحمد لله على ما رزقا
من البيان كاشفا ما انغلقا
ثم الصلاة والسلام مطلقا
على الذي حاز العلا وسبقا
وآله وصحبه ما نطقا
مفت بحق في بيان منتقى
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Bianca Laura Saibante
|
A Fileno
|
Mira, Filen, come già chiaro il rio
Scorre, che ’l peregrin di sè innamora,
E fuori del costume suo natio
Desta correndo sì piacevol ôra.
Odi quell'usignuol che mesto plora
La dolce sua compagna, cui smarrio,
Sebbene invan dall’una all’altra aurora
Ai tronchi e al vento spieghi ’l suo desio.
Già d’un bel manto verde il colle, il prato
Si veste; e te pur ora neghittoso
Miro alla guardia dell’ovile intento?
Deh! movi or le tue dita al suono usato,
E vieni meco al caro bosco ombroso:
Qui Lisa avrai di vagheggiar contento.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Nina Dragičević
|
[tetku janju]
|
tetku janju so zaklali.
prišli u ranu zoru in vanjo zaorali.
konflikt naraven proces si bili mislili ko so se namenili vanjo kolateralnost = telesa vpetost v svet in če se sprašujete kje so bili vsi ostali če ste torej kot ona presegli banalnost zakaj če se torej sprašujete kje so bili in redkeje zakaj kje namesto zakaj so bili kje so bili vsi ostali so bili na linijah moderne tranče tako so rekli obilje ne mrdaj s seboj vlekli vse svoje vse svoje do zadnjega vse svoje pošastno svoje toliko vsega težko breme prave bitke vse svoje ampak res vse vse svoje razen nje cena subjektivacije prekletstvo značaj cikličen pripadnost gnus še žal ji bo ona sama sama sama v družbi lačnih pogledov soj obglavi varieté špricni razen nje in še danes pravijo če jih kdo vpraša a se o tem ne govori tišina izbriše izgine mar ne pravijo ti ki raje ne povedo slišati jih je če ste jim blizu kar vam toplo odsvetujem da ni želela oditi se ni pustila odpeljati da ni se pustila si predstavljate višek ošabnosti rekla je preko mene mrtve in rekli so velja in še danes pravijo da je želela oditi da bi morala biti zmešana da bi se pustila pustiti da to gotovo ni bila kajti si predstavljate družina izročilo.
tako trdijo preroki zarote šarlatani resničnosti neverjetnost = njihovo zrno resnice telo mrmravo pa še ena suha veja če gre se prelomi če ne gre ga prelomi nimaš kam res ne telo pod občim mesijanstvom samó samó klone to telo prenaša to telo deficit in pravijo da so jo takό táko pustili izvrstno domišljeni čistki igri higienizacije nazaj se niso ozirali v strahu da tam ničesar in predvsem nikogar ni zadaj nič več v vidu pa iskreč soj torej prihodnost nič manj si predstavljate prihodnost naj bo naj ostane naj ostane naj kaj ali vsaj nekdo morda ona ostane obet sprostitve: brez nje manj škode bi jih zavirala na poti na varno kapriciozna rekli so tako ni razloga da jim ne bi verjeli vprašati pa jih ni mogoče če bi to komu padlo na pamet pa ne pade saj so tudi njih ko so jo tako predali pokolu poklali.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
URD
|
Josh Malihabadi
|
قدم انساں کا راہ دہر میں تھرا ہی جاتا ہے
|
قدم انساں کا راہ دہر میں تھرا ہی جاتا ہےچلے کتنا ہی کوئی بچ کے ٹھوکر کھا ہی جاتا ہےنظر ہو خواہ کتنی ہی حقائق آشنا پھر بھیہجوم کشمکش میں آدمی گھبرا ہی جاتا ہےخلاف مصلحت میں بھی سمجھتا ہوں مگر ناصحوہ آتے ہیں تو چہرے پر تغیر آ ہی جاتا ہےہوائیں زور کتنا ہی لگائیں آندھیاں بن کرمگر جو گھر کے آتا ہے وہ بادل چھا ہی جاتا ہےشکایت کیوں اسے کہتے ہو یہ فطرت ہے انساں کیمصیبت میں خیال عیش رفتہ آ ہی جاتا ہےشگوفوں پر بھی آتی ہیں بلائیں یوں تو کہنے کومگر جو پھول بن جاتا ہے وہ کمھلا ہی جاتا ہےسمجھتی ہیں مآل گل مگر کیا زور فطرت ہےسحر ہوتے ہی کلیوں کو تبسم آ ہی جاتا ہے
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
URD
|
Meer Mehdi Majrooh
|
اثر آہ کا گر دکھائیں گے ہم
|
اثر آہ کا گر دکھائیں گے ہمابھی کھینچ کر تم کو لائیں گے ہمذرا رہ تو اے دشت آوارگیترا خوب خاکہ اڑائیں گے ہمفسانہ تری زلف شب رنگ کابڑھے گا جہاں تک بڑھائیں گے ہموہی درد فرقت وہی انتظاربھلا مر کے کیا چین پائیں گے ہموہ گمراہ غیروں کے ہم راہ ہےاسے راہ پر کیوں کہ لائیں گے ہمقفس سے ہوا اذن پرواز کبیہ خواہش ہی دل سے اڑائیں گے ہمطلسم محبت ہے عاشق کا حالانہیں بھی یہ قصہ سنائیں گے ہموہ نخوت سے ہیں آسماں سے پرےکہاں سے انہیں ڈھونڈ لائیں گے ہمنہ کر آہ یہ شورش افزائیاںتجھے بھی کبھی آزمائیں گے ہمنہ ٹوٹے گا سر رشتۂ اختلاطوہ کھینچیں گے جتنا بڑھائیں گے ہمیہ مانا کہ ہو رشک حور و پریمگر آدمیت سکھائیں گے ہمحذر تیر مژگاں کی بوچھاڑ سےیہ اک دل کہاں تک بچائیں گے ہمہمیں زہر و خنجر کی کیوں ہے تلاششب غم میں کیا مر نہ جائیں گے ہمنہ نکلا کوئی ڈھب تو بن کر غبارنظر میں تمہاری سمائیں گے ہمکہاں گھر میں مفلس کے فرش و فروشوہ آئے تو آنکھیں بچھائیں گے ہمترے قد سے کی سرو نے ہم سریاسے آج سیدھا بنائیں گے ہمنہیں غسل میت کی جا قتل گاہمگر خاک و خوں میں نہائیں گے ہمرہ عشق سے نابلد ہے ابھیخضر کو یہ رستہ بتائیں گے ہمہوا وصل بھی تو مزا کون ساوہ روٹھیں گے ہر دم منائیں گے ہمشب و روز دل کو کریدیں نہ کیوںیہیں سے پتا اس کا پائیں گے ہمعبث ہے یہ مجروحؔ طول املبکھیڑے یہ سب چھوڑ جائیں گے ہم
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Niccolò Cieco
|
XIII
|
Di nove cose si lamenta il mondo.
A dimostrar per figura e per segno
portar per esse gravissimo pondo,
l'opposito di questo il faria degno
d'ogni felicità, mentre che dura,
d'ogni malizia nudo e d'ogni sdegno;
però che contro a ogni dirittura
le nove cose che 'l guastan son queste,
torcendo dal diritto ogni misura.
E come appaion chiare e manifeste
per l'altrui senno le colpe e gli errori,
per fuggir cose laide e disoneste!
Prima si è la forza de' signori,
sotto la qual, con le voglie operando,
cassano ogni mercé fuor de' lor cori;
così, secondo voglia comandando,
non secondo giustizia, alle fïate
e' ubidir conviensi lor comando.
La seconda è crudele iniquitate:
è aspra molto e paurosa a dire,
non tanto ch'a usar tal crudeltate,
perché non segue nell'ira il punire
colui ch'è degno, come peccatore,
di punizion, che nol può contradire;
e 'ntendesi de' popoli il furore.
Va' ti difendi tu dinanzi a questa,
né si riguarda il miglior dal piggiore,
ché, quando ad ira sé la mente desta,
la virtù dorme e la ragion quïeta,
ch'a vestirsi di furia è mala vesta.
La terza è quando la gente indiscreta
sotto di rii pensier, falsi e velati,
fan manifesta la cosa secreta.
Questo s'intende a tutti i confidati,
quando non tengon fede a' confidanti,
dei segretar gl'inganni e de' soldati.
La quarta è quella che ne 'nganna tanti
a esser sotto legge governati,
falsificare in opre ed in sembianti
gli oppinion de' dottor divarïati,
seguendo lor diverse oppinïoni;
se son veduti, non son dichiarati.
La quinta è quella alle conclusioni,
quelle che posson tôrre e dare assai,
non forsi in diffinir delle questioni;
e 'ntendesi la cetra de' notai,
ché dire etcetra è un lor nome dire:
stromenti rii, che non si tempran mai.
È una cetra dire e contradire,
falsificando quel che è detto innanti:
può in una cetera chiudere e aprire.
La sesta è la ria fé de' mercatanti:
dove bastava prima una parola,
uniti alla lor fé fermi e costanti,
ch'oggi non basterebbe d'una scola
libri testimoniali a dar certezza,
dove bastava una parola sola.
Onde bisogna aver maggior chiarezza,
attender con virtù quel ch'uom prometta,
ché la secreta fé poco s'aprezza.
La settima è medicinal recetta
de' medici scïenti, che si fanno
valenti a spese altrui senza vendetta.
E, s'egli scampa, onore e frutto n'hanno;
e se altro è, «El non potea scampare».
Quest'è la scusa, e chi muor s'abbi 'l danno.
E fansi riverire e onorare
e ben pagar della persona morta,
dicendo: «È fatto quel che si può fare».
L'ottava è quella che sì mal si porta,
de' chierici chiamata coscïenzia,
tal che la reverenza è mezza morta.
La nona è, quanto alla mia conoscenzia,
la pessima ignoranza de' villani,
fuor d'ogni discrezione e avvertenzia.
Per questo è giunto il mondo a male mani.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
أحمد دحبور
|
قصيدة قمر الظهيرة
|
رويدًا
إنه قمر الظهيرة في مدى بصري
وإن أُحرز مكافئة
فليس أقل من ألا أكف عن الظنون
أراه وحدي والعيون ترى جنوني
ليس لي هذا الجنون
ولست أزعم أنني أنشأت معجزة
ولكني أرى قمري
لهم أن يضحكوا
ويُظَنُّ بي أني نسيت الشمس في وعر الطفولة
ربما أنسى
ولكني أرى مالا يرون الآن
فليمضوا إلى أيامهم
ولأمضِ من صيفي إلى مطري
على أني وحيد
والعزاء معلَّق في سلة عبث الهواء بها
فلا أعلو إليها وهي لا تدنو إلي
لعل فاكهةً هناك
لعل أعنابًا وأبوابًا ستفتح لي
فأمسك ذيل أمي
وهي تضحك حين أخبرها
بأني ألمس الوحي
كأني أدخل الدنيا
كأني لم أكن فيها
وأدرك أنني لا أملك الإقناع
أمي أمس من ماتت
وها أنا لم أمت إلا قليلاً
وانبعثت
فكيف أني بي أعزِّيها؟!
إذن أين الطريق؟
وهل أعود من الكهولة
أهتدي بدمي الذي ينمو مع الثمر؟
لماذا ليس لي عينان كالبشر؟
لماذا لا أرى الأيام تولد من لياليها
فأحزن إن دعا سبب إلى حزن
وأهجس إن دعا قلق إلى ظن
وأسبق حين يغريني السباق
وإن تعبت؟
فإن لي أني أحاول
أي عفريت تعرض لي
فصرت سواي
لست أريد إلا أن أنام
وأنفض العفريت والأقزام
رويدًا إنه قمر الظهيرة
لست أريده لي
وأريد كالأولاد قمح العيد
يُقْبل من جنوب الصيف ثانية
لنصغر مثلما كنا، ونسرق من شوال
خطُّه أحمر
ويركض خلفنا الفلاح
ينجو سائر الأولاد.
لكني أقصر في الهروب
ومن يقصر عادة يخسر
لماذا الخوف لي والقمح للأولاد
كيف أكون منهم إن رجعت
فهل سأقهر في خوفي
هل سأخرج من يدي ضعفي
وأدخل في الجموع كأنني منهم
وأخجل من دموعي
لا أريد سوى كما يحيون أن أحيا
ولكني أرى ما لا يرون
تعبت أو تعبت بي الرؤيا
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
梁晓明
|
各人
|
你和我各人各拿各人的杯子我们各人各喝各的茶我们微笑相互点头很高雅我们很卫生各人说各人的事情各人数各人的手指各人发表意见各人带走意见最后我们各人走各人的路在门口我们握手各人看着各人的眼睛下楼梯的时候如果你先走我向你挥手说再来如果我先走你也挥手说慢走然后我们各人各披各人的雨衣如果下雨我们各自逃走
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
BEN
|
আখতারুজ্জামান ইলিয়াস
|
স্বপ্নে আমার জন্ম
|
ঘুম
শুধু
ঘুম
আমার ছিলুম
সাত বিলিয়ন সাতাশশো ভাই;
শান্ত প্রবল তীক্ষ্ণ হাওয়া এলোমেলো
শিশির শরম, পূর্ব থেকে নরম আলো,
আমার বাবার মোমবাতিকে সবুজ কাঁপাই।
লবণ-লালে বলকানো পাপ আব্বা দিলো শান্ত সাঁতার
কাঁপা কাঁপা, অল্প তবু কি উদ্ভ্রান্তি গভীর ব্যথার
হাজারটা ভাই আকাশ উপুড় ওম্বে গাইছে তারার ফোঁটা,
জ্যোৎস্না রাতে ভাসছি সবাই এশার আজান হাওয়ায় লোটা।
গোলাপ থেকে, আপেল আমের আদর থেকে আগুন থেকে মায়ের ফেনা
নিষিদ্ধ সব গলি বেয়ে দিন রাত্রি বয়ে আনে, জীবন নামক জানাজাটা
”তারচে চলো শেষ হয়ে যাই ।” ক্রেজি কণ্ঠ কাতর হলুম, 'ভাল্লাগেনা ভাল্লাগেনা'
বলতে বলতে ওয়েনিঙ স্বর তারার মতোন আত্মহত্যা করলো ওরা,
সাধও হলো, বিলীন হলো, দ্যাখো দ্যাখো নেই মানুষের নীরব ঝরা।
'আমিই একা, কী-যে করবো, হায় হায় এই চোপসানো ও লুপ্ত বুকে
ক্লান্ত ক্লাউন, আঁকাবাকা আঁধার ওন্বে একাই মরি ধুঁকে।
আম্মা তখোন বিবমিষায় উপুড় হলো দন্তবিহীন মুখে ।
সাগর-শোষা, আগুন-আওয়াজ, কোরান-কালো আলোর গ্রহে
ল্যাজ গুটানো, নেই নেই লোম, ছিন্ন শিশ্ন, কুঁজো হয়ে
এদিক ওদিক করুণ তাকাই, গলিয়ে পড়ি,
সে উনিশশো তেতাল্লিশের ফেব্রুয়ারি ।
বমির টুকরো মোহিত মগ্ন
ঘুমের মধ্যে ঘামি
লোনলি লগ্ন
আমি।
(গ্রন্থ : রচনাসমগ্র-৪)
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T4
|
T3
|
T3
|
CES
|
Rutte-Havelský, Mirko
|
DIALOG.
|
„Proč šla jste večer domů za siesty?“
– Oh, znavil jste mne nervósními gesty!
„Já zadán měl přec valčík od Chopina?“
– Oh, byla jsem tak nějak unavena,
a vy jste, drahý, příliš vášniv byl!
„Ne, okamžik jsem pouze uchopil!“
– Snad zapomněl jste, milý, na mou pýchu?
„Já nevěděl, že slabá jste tak k hříchu!“
– Oh, pamatujte, že jsem žena čistá!
„Oh, promiňte, ma chère, oh, dozajista! –
„Proč odešla jste včera za siesty?“
– Mne chladnými jste znavil, drahý, gesty,
a pak já Musseta šla domů číst.
„Oh, přečetla jste, ma chère, aspoň list?“
– Ne, Chopina jsem potom trochu hrála –
„A kolik akkordů jste, drahá, vzala?“
– Mne rozladil mollový jeho tón –
„Pak – tuším – šla jste tiše na balkón?“
– Mně zdálo se, že něco na mne čeká,
noc byla vášnivá a sladce měkká –
„Oh, pardon, madame, jste přec žena čistá?“
– Oh ano, pane můj, oh – dozajista!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
薛瑩
|
中秋月
|
三十六旬盈復缺，
百年堪喜又堪傷。
勸君莫惜登樓望，
雲放嬋娟不久長。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
李夢陽
|
己卯立春
|
律窮寒極有今日，
斗轉天廻還此春。
雪擁竹根旋自濕，
風來人面霎堪親。
曾游舟楫思南國，
未返旌旗望北辰。
漫惜物華翻覆醆，
幾揮生菜欲沾巾。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
LZH
|
潘时彤
|
途中即事
|
一夜翻盆雨，
千山瀑布声。
长风吹汉水，
落日下褒城。
北栈初传箭，
西州已罢兵。
鸡头关上过，
谁是弃繻生。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T1
|
T4
|
T4
|
HIN
|
Pradeep (Kavi)
|
आओ बच्चो तुम्हें दिखाएं झाँकी हिंदुस्तान की
|
आओ बच्चो तुम्हें दिखाएं झाँकी हिंदुस्तान की इस मिट्टी से तिलक करो ये धरती है बलिदान की वंदे मातरम ... उत्तर में रखवाली करता पर्वतराज विराट है दक्षिण में चरणों को धोता सागर का सम्राट है जमुना जी के तट को देखो गंगा का ये घाट है बाट-बाट पे हाट-हाट में यहाँ निराला ठाठ है देखो ये तस्वीरें अपने गौरव की अभिमान की, इस मिट्टी से ... ये है अपना राजपूताना नाज़ इसे तलवारों पे इसने सारा जीवन काटा बरछी तीर कटारों पे ये प्रताप का वतन पला है आज़ादी के नारों पे कूद पड़ी थी यहाँ हज़ारों पद्मिनियाँ अंगारों पे बोल रही है कण कण से कुरबानी राजस्थान की इस मिट्टी से ... देखो मुल्क मराठों का ये यहाँ शिवाजी डोला था मुग़लों की ताकत को जिसने तलवारों पे तोला था हर पावत पे आग लगी थी हर पत्थर एक शोला था बोली हर-हर महादेव की बच्चा-बच्चा बोला था यहाँ शिवाजी ने रखी थी लाज हमारी शान की इस मिट्टी से ... जलियाँ वाला बाग ये देखो यहाँ चली थी गोलियाँ ये मत पूछो किसने खेली यहाँ खून की होलियाँ एक तरफ़ बंदूकें दन दन एक तरफ़ थी टोलियाँ मरनेवाले बोल रहे थे इनक़लाब की बोलियाँ यहाँ लगा दी बहनों ने भी बाजी अपनी जान की इस मिट्टी से ... ये देखो बंगाल यहाँ का हर चप्पा हरियाला है यहाँ का बच्चा-बच्चा अपने देश पे मरनेवाला है ढाला है इसको बिजली ने भूचालों ने पाला है मुट्ठी में तूफ़ान बंधा है और प्राण में ज्वाला है जन्मभूमि है यही हमारे वीर सुभाष महान की इस मिट्टी से ...
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
HUN
|
Tinódi Sebestyén
|
AZ SZALKAI MEZŐN VALÓ VIADALRÓL
|
Támaszta az Isten az keresztyén népre
Pogán fejedelmet nagy veszödelmére,
Jelösben mindönnel ez magyar nemzetre,
Parancsolatszegésért büntetésére.
Jól értitök az terek császár hatalmát,
Itt Magyarországban oly nagy birodalmát,
Mely nagy gazdagsággal bírja Buda várát,
Ez országnak hatta néktök fél gallérát.
Nagy veszödelmeket az Budából tésznek,
Kin szegín magyarok igen veszíkölnek.
Minap Memhet basa szóla terekeknek,
Hogy nagy gyorsasággal véle készülnének.
Oly igen haragutt az szegín pórokra,
Hogy meg nem hóldolnak szolgálni Budára,
Nyolcezeren kiszálla ő az Rákosra,
Rabolni indula az neves Miskolcra.
Dulá, felégeté Miskolcnak várasát,
Ő mind felrabolá jórészt tartományát,
Onnat ő elhoza négyezör rabokat,
Kikkel ő hajtata szántalan barmokat.
Ifjú Móré László akkort fogllyá esék,
Ki nem sok időre tőlök megváltozék.
Jó Dombai Mihál, Terek Tamás esék,
Kik oda levének, mert meg nem segéllék.
Il nagy nyereségnek igön vigadának,
Letelepödének, Allát kiáltának,
Szegén magyar foglyok sírva ohajtának,
Mert vígan terekek vélök osztozának.
Legottan terekek tisztökben menének,
Esztergam várában kik el-bémenének
Egy falka ideig nyugolmast élének,
Költség nélkül igön ők megszűkölének.
Az Sabán vajvoda esztergami vajda,
Az Ramadán aga, Deli Kubát aga,
Ajvát aga, az Musz aga, Naszuf aga,
Az többinél feljebb vala az öt aga.
Nám, ezök egymással egyött beszéllének,
Mind egy akarattal basához menének
Főhajtván basának tisztösségöt tőnek,
Ilyen szókkal néki ők ott beszéllének:
“Tuggya jól nagyságod jól szolgálatunkat,
Öt holnapja, hogy nem atták alafánkat,
Szabatságot kérünk, had űzzünk csatákat,
Az magyarokkal késércsünk szerencsákat.”
Ottan basa szólla az főterekeknek:
Egy falka ideig hogy veszteg lennének,
Az császár népében el ne vesztenének,
Az ő jó hírökben ne küssebbülnének.
“Sok magyar jó legínt értök végházakba,
Ők es nem héjába gyűltek az határba,
Éjjel-nappal vannak szerencsavárásba,
Veszteni kezdötök nagyot utatokba.”
Sabán vajda szólla: “Sok ideje vagyon,
Kímöm hogy énnéköm az Lévába vagyon,
Balassa Minyhárt értöm, hogy ott vagyon,
Csak száz lovagja ott az várasba vagyon.
Eszt igen jól értöm, várast megvehetjük,
Az bennevalókat mi mind elnyerhettyük,
Tudom az várat es mi ott megvehetjük,
Balassa Minyhártot elemelhetjük.”
Basa mégis mongya: “Kérlek, úgy járjatok,
Magyar vitézöknek szívet se aggyatok,
Az császár népében ti kárt se vallyatok
Mert csak fejetökkel azért ti jáccotok.”
Eszt hallván, Esztergamban ők sietének,
Sok jó jancsárokkal ők elkészülének,
Tizenötszáz néppel nagy szépön telének,
Hódvilágon éjjel Dunán költözének,
Sietvén Garan víz mellett felmenének,
Setét hajnalban Lévában érközének,
Várasban ostrommal el-bészökdösének,
Az vár kapujára hamar sietének.
Terekek az kaput kezdék ott bévágni,
És az kapu előtt zászlót emelgetni
Az várast mind széllel kezdék gyútogatni,
Az várból kezdének rájok levöldezni.
Jó Balassa Menyhárt eszt hogy megtudá,
Csak az egy imegbe kapuhoz szalada,
Szablyával forgódik, bátorságot ada,
Terekeket az kaputúl eltágítá.
Ezután terekek hogy eltágulának,
Lovakat, morhákat eltakarítának,
Az várasból hamar kitakarodának,
Foglyokat ők akkor ott nem foghatának,
Nagy vígan az terek el haza indula.
Jó vitéz Balassa lovára fordula,
Ságból jó legínyök érkösztenek vala,
Az terekek után nagy vígan indula.
Dandárra vitézök bé sem öklelének,
Mert kevesen arra elegek nem lőnek,
Csak hátuljárókkal ők harcot kezdének,
Egynéhán helyön kopjákat tördelének.
Egy jámbor szolgája vitéz Balassinak
Akkort ott elvesze, kit sokan bánának,
Halála történék az Nagy Amborusnak
Szép harc vala, sokan ugyan megforgának.
Inasa az urnak az Godocsi vala,
Ki Deli Kobatval szömben öklelt vala,
Viadalt ott ketten ők tartottak vala,
Egymás miatt igen sebesültek vala.
Az vitéz Balassa mikor aszt gondolá,
Azok verésére csak kevesen vala,
Csak népét vesztené, el haza indula,
Mert népében egynéhán sebesült vala.
Komáromban Horvát Bertalan meghallá,
Hogy az terek csata szép szerrel kinn vala,
Vitézökkel öszve Dunán elkölt vala,
Aszt Nyári Ferencnek hírré atta vala.
Nám, az Ferdinándus királ ez időbe
Az Nyári Ferencöt küldé alá végbe
Kilencszáz embörnek küldé eleibe
Hogy hadnagyok lenne mindenütt igyökbe.
Az hírt hogy meghallá suráni házába
Jámbor Nyári Ferenc, oly nagy gyorsaságba
Csak negyedfélszázan lőn elindulatba,
Kucsit, terhös lovat nem vín ő utába.
Gyorsan Kört faluban ő bészállott vala,
Az komáromiak hazamentek vala,
Hogy megcsalták volna, ők aszt vélik vala,
Aszt Nyári Ferencnek hírré adták vala.
Igen nagy bánattal kezdé eszt mondani:
“Szerető uraim, ha kezdünk megtérni,
Semmi nélkül kezdünk mi otthon bánkódni,
De jertök el vélem szerencse késérni.
Szerető uraim, csatát ha nem találunk,
Mégis az Kakatra hajnalban rohanjunk,
Amit ott kaphatunk, azzal elinduljunk,
Kivel vitézök köszt tisztességöt vallyunk.”
Ott egy kevés várván egy nyelvet hozának,
Kitől jó bizonnyal igaz hírt tudának,
Hogy az terekek szép haddal kinn volnának.
Úr izene vitéz Horvát Bertalannak,
Morvaiaknak es Sellyére izene,
Suránban megmaratt népének izene,
Mind hamarb lehetne utánna sietne,
Közzülök valaki jó nevet szeretne.
Bánatban az követ Komáromhoz juta,
Mert az terekektől oly igen fél vala,
Az Dunán el-által éjjel üvölt vala,
Az hősek csalárdságnak aszt vélik vala.
Az követöt fogva ők bévitték vala,
Vígan az vitézök úgy indultak vala,
Az jó Nyári után ők sietnek vala,
Immár Nyári Ferenc sokat bolygott vala.
Terek nép hol voltak, immár tudgya vala,
Mert Léva égését mind jól látta vala,
Egy terek nyelvet es néki hosztak vala,
Ki éjjel az sárban bésüllyedött vala.
Nagy szíve szakadván az hőseket várja,
Az egy szép lesherre népét béállatta,
Mel nagy szép szavával nékik ím eszt mongya:
“Szerető uraim, minden meghallgassa.
Az én szívemben mast vannak nagy bánatok,
Mert ez had igen nagy, én kevesen vagyok,
Ha vakmerőképpen reájok rohanok
Sokan ott elveszünk, ott én nagy kárt vallok.
Kár nélkül maraggyunk, jobb arra gondoljunk,
Majdan mi meglátjuk, környül mit kaphatunk,
Mind az révig utánnok mi elballagjunk
Mikor elköltöznek, ott es rágondoljunk.”
Vala ohítása ott vitéz Nyárinak:
Láss hertelenséggel seregök jutának,
Szép sereget láta komáromiaknál,
Más sereget láta az morvaiaknál,
Az harmadik sereg Surámból jött vala,
Ezön az vitézök hálát attak vala,
Hogy il hamar egyben gyűhettenek vala
“Mert azt egyik fél es nem remélli vala.
Rajta az vitézök örömbe levének,
Ők rendben állának, seregöt szörzének,
Az jó Nyári Ferenc szólla vitézöknek:
Mint jámbor hőseket én titöket kérlek,
Az rendöt fejönként ti mind megállyátok,
Derék ütközetöt ti mind megvárjátok,
Kopját egymás előtt ti itt se roncsatok,
Ha itt tisztösségöt vallani akartok.
Sőt ti közzületök az kik jobbak vattok,
Az alábbvalókat ti bátoríccsátok,
Úgy ővélök öszve együtt induljatok,
Kopját ellenségön etszersmind roncsatok.
Az viadal kösztünk míg el nem végeznék,
Senkitől itt addég fogoly ne fogassék
Zsákmánra es addég senki itt ne essék,
Ki eszt nem fogadgya, annak feje essék.”
Bátorok az hősek, ennek engedének
Kit jámborul végre megteljesítének,
Kilencszázharminc lóval szépen telének,
Ipoly vize felé ők eleredének.
Az vitéz Zoltai Lőrinc ám ott vala,
Ki harmadmagával elöl mégyön vala,
Az elöljáró terekre talált vala,
Az Deli Huszain látá, mongya vala.
Nagy csudája volna, hogy ott merne járni,
Az vitéz Zoltai kezdé eszt mondani:
“Vitézök, csak akarjatok itt megvárni,
Sok kopját ingyen majd láttok itt tördelni.”
Szalkai mezőre mikoron jutának
Az terekek magyar zászlókat látának,
Ottan Ipol vizén el-általgázlának,
Ezök szömbe vívnak, egymásnak mondának.
Ezön az terekek kétségben esének,
Seregöt nagy szépen ők hamar szörzének,
Az víz felől puskások helhösztetének
Az Saban vajdátúl ott il szók esének:
“Vélöm vala, harcolók ezök volnának,
De bizonnyal látom, hogy szömbe megvívnak,
Mert az végbeliek, vitézök itt vannak,
Kiket meglátjátok, mindhalálig vívnak.
Róla úgy gondoljunk, és úgy igyeközjünk,
Mert ha mi itt nyerünk, világra születünk,
De ma mi meghalunk, hogyha itt mi vesztünk,
Ki elszaladna es, meghal miközzölünk.”
Szereté eszt Nyári, mikoron meglátá,
Hamar rágondola, népét megállatá,
Három részre seregöt hamar szakasztá,
Csak az egyik részét az nyomra választá.
El-alább más révre ő hamar indula
Sabán vajda látá, ezen elbúsula,
Az ő seregét ott megbontotta vala,
Puskásokat kétfelé választja vala.
Ezt jó Nyári Ferenc látá, nem múlata,
Az ő szép szavával népit bátorítá
Hamar mindenekvel Jézust kiáltata,
Az ő jó lovokat folni bocsáttatá.
Száguldva az vízön ők általzörgének
Nagy vakmerőképpen rájok öklelének,
Az terekek futamának, rettenének,
Lovagok, gyalogok sok helben veszének.
Ezen az vitézök örömben valának,
Kit bennök érének, sokat nyakazának,
Foglyokat ők akkor sokat nem fogának,
Az parancsolatnak hívön megállának.
Nám, az viadal hogy elvégezött vala,
Vecsernekor Kisasszon másnapján vala,
Az Kerei Gáspár jámbor vitéz vala,
Ott az viadalba csak ő megholt vala.
Éhen, szoméhon az vitézök valának,
De mindezzel semmit ők nem gondolának,
Foglyokat azután sokat fogdosának,
Az főterekek mind elszaladozának.
Vala nagy bánatja az Memhet basának
Hogy jobb része veszött császár szolgáinak,
Félelmet hosztanak az otthonvalóknak,
Bátor szívet attak mind az magyaroknak.
Kár nélkül magyarok hazaindulának,
Az szép nyereségön nagy hálát adának,
Felségös királnak ajándékot adának,
Az többivel vitézök megosztozának.
Ezután Balassa az Nyári Ferencvel
Nagy vígan lakának mind az vitézökvel,
Isten lássa őket sok jó szerencsével,
Hogy ők élhessenek jó hírrel, jó névvel.
Ugyan igen kérlek, vitézök, kik vattok,
Hogy az jó Istennek nagy hálát aggyatok,
Az ő jóvoltában mindenkor bízjatok,
Nagyobb diadalmat tereken vallotok.
Tinódi Sebestyén deák Nagyszombatba,
Negyvennégy esztendő el-béforgásába,
Nagykarácson előtt szörzé búdosásba.
Kinek ez nem teccik, búskodgyék magába.
FINIS
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
HIN
|
Isuri
|
मोये बल रात राधका जी कौ
|
मोये बल रात राधका जी कौ,
करैं आसरौ की को।
दीन दयाल दूर दुख मेलत,
जिनको मुख है नीको।
पैले पार पातकी कर दए,
मोहन सौ पति जी को।
काँलों लगत खात सब कोऊ,
स्वाद कात ना थी को
ईसुर कछू काम की जानै,
कदमन के ढिंग झीकौं।
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Dolcibene de' Tori
|
Avemaria di messer Dolcibene quando andò al Sepolcro a quelle invenie
|
Ave, <o> grolïosa Virgo pia,
Madre di Cristo, Vergine Maria.
A te ricorro, come peccatore,
ché preghi il tuo Figliuol per lo suo amore
che non riguardi al mio gran peccato
ch'i' ho commesso poi ch'io fui nato.
Pregalo, Madre, ched e' mi perdoni:
divotamente il dico ginocchioni;
ch'i' ho peccato in mal dire e in mal fare,
e alla morte veggiomi appressare.
Or mi conforta, Madre, al mio bisogno,
ché l'altra notte i' feci un crudel sogno:
ché mi parea ch'i' fossi portato
al mio avello e dentro sotterrato;
e poscia mi destai sì pauroso
che stato son d'allora in qua pensoso,
ché io sono certo che io debbo morire.
Però ti prego che mi deggi udire,
ch'i' ho speranza che mi aiuterai,
sì ch'allo 'nferno non andrò giammai;
ché 'l Figliuolo è tanto grazïoso
che grazia ti farà del mio riposo;
ché sai ch'i' venni a vedere oltramare
le case dove stesti ad abitare,
e in più luoghi fui là in Egitto,
ch'a raccontarlo saria lungo iscritto.
Ma pur dirò in parte a tutti quanti
com'io cercai di molti luoghi santi.
Presso a Damasco fu' a diciotto miglia,
dove trovai una gran maraviglia:
Santa Maria di Sardena dipinta,
che geme l'olio sanza cosa infinta.
E andamene a quel monte presso al mare,
là dove Cristo il popol fé mangiare,
di cinque pani e due pesci saziati,
ch'erano istati cotanti affamati.
Apresso fui dov'el chiamò cotanto
gli apostoli nel mar con ciascun santo,
e su per l'acqua andò sanza bagnarsi;
con Pietro stette un pezzo a favellarsi.
Cafarnaum trovai e Nazzarette
e 'l monte di Tabòr, ov'egli stette.
E vidi dove fosti annunzïata
da l'angel Gabbrïello e salutata.
E fu' al pozzo ove Gesù a sedere
a la Sammaritana chiese bere.
Canaan Galilea è in quel cammino,
dove 'l miracol fé dell'acqua vino.
Po' me n'andai a quel castel disfatto
dove 'l Batista fu di pregion tratto;
Sebastia ha nome quel castel ch'io dico,
e par bene, a vedere, vecchio e antico.
E vidi là dov'el fu dicollato,
e ivi stetti e piansivi buon dato.
E nella valle fui di Mambrïella,
che già fuvvi fondata una cappella
dove sepolto fu Abraam e Sara,
che fu sua moglie e donna molto cara,
Isaac, Giacob, e dodici a un'otta
che fur riposti e messi in una grotta.
E ivi presso è chiamato Ebrone,
dove fé ldio il primo nostro padrone
Adamo, ed Eva, che 'n quel luogo nacque.
Poi di veder più oltre ancor mi piacque,
però che mi parca bene mill'anni
ch'io fossi dove stette san Giovanni.
Andai là dove fece penitenza,
ma d'esser morto v'ebbi gran temenza,
quando mi vidi in luogo tanto strano:
e con paura andai al fiume Giordano,
e quivi immantanente mi spogliai
e in quell'acqua tutto mi bagnai.
Po' n'andai in sul monte la mattina,
là dove Cristo fé la quarantina,
e ivi non mangiai tutto quel giorno;
po' feci in sulla strada mio ritorno.
E camminando andai a un castello:
Bettania ha nome, e vidivi uno avello,
là dove Lazzaro fu sotterrato
e Cristo nel cavò risucitato.
E fui in Belïem, là dove nacque
il nostro Salvador, com'a lui piacque.
Il luogo vidi ancora ch'i' non v'ho detto,
dove un giudeo prese il cataletto
quando portata fosti a sotterrare,
che le man li facesti ivi seccare.
La val di Giosaffà allor passai
e Te Deum laudamus vi cantai,
perch'io vi trovai tua sepoltura,
che mai non ebbi così gran ventura;
e era sotterra cinquanta scaglioni,
i qua' più volte iscesi ginocchioni.
E poi andai a veder Galilea
per una strada faticosa e rea.
E dirizzâmi a monte Uliveto,
e giunsi in su quel poggio sano e lieto.
E vidi dove Cristo amaestrava
gli apostoli, e 'l luogo ov'egli stava;
ed èvvi ancora la citerna e 'l chiostro
dove dettòe e fece il Paternostro.
E ivi più suso un poco fui menato
dov'elli in ciel salì risucitato.
Ancora vi cantai il Credo in Deo
pur per dispetto di ciascun giudeo;
ch'io m'azzuffai con uno in quel vïaggio
ed ebbi della zuffa gran vantaggio;
e perch'el dicea mal del nostro Cristo,
il feci Cogl'ingoffi molto tristo.
Un altro luogo andai anco a vedere,
là dove Cristo si volle dolere,
e indi la città si vide tutta;
piangendo disse: <Ancora fia distrutta! >.
E poi iscesi giù per una piaggia
ad altro luogo c'ha nome Beffaggia,
dov'el salì domenica d'ulivo
in sul somiero, sì com'io discrivo.
Stetti a Gerusalem presso a uno mese,
cercato ch'ebbi parte del paese.
In prima fui a quella chiesa santa
dove sant'Anna fece la tua pianta.
Di notte entrai a compagnia d'un frate
e guadagnai da trenta bastonate;
e frate Valentin fu mio compagno
ed ebbe la sua parte del guadagno;
e presso ch'i' non vi fu' mort'a ghiado,
perch'è de' Saracini il vescovado.
Partïmi doloroso una mattina;
e con gran sete venni a la Pescina,
dove si dice, e credol per lo fermo,
ch'ogn'anno vi si sana entro uno infermo.
Poi me n'andai al tempio Salamone,
dove portasti Cristo a Simïone;
ed ivi dentro non si puote entrare:
chi è cristian conviengli rinnegare.
E com'io il seppi, mi parti' di botto,
fuggendo per la strada più ch'al trotto;
e riposâmi poi, perch'era lasso,
a la casa che fu di Caïfasso.
Quella d'Erode è iviritta allato,
apresso quella d'Anna e di Pilato.
La casa di Simon v'era ancor presso,
là dove Cristo il visitava spesso.
E vidi là dove la Maddalena
li lavò i piedi, lagrimando, a cena.
E fui a quella grotta ove adorava
il tuo Figliuol, quando nascoso stava.
E quivi è l'orto là ov'el fu preso,
quando da Giuda fu cotanto offeso.
E vidi dove Pietro il rinnegò
prima tre volte che 'l gallo cantò.
E vidi il luogo ov'el fu giudicato
a morte, in sulla croce chiavellato.
Po' me n'andai a monte Calvaro,
dove i Giudei il tuo Figliuol menaro.
E vidi là dove tu lo scontrasti,
E co·la croce in collo l'abbracciasti,
dicendo: “Omè, ch'i' non ti posso atare,
ch'i' son cacciata, e ciascun mi vuol dare!
E veggio ancora che ci son di quelli
che t'han pelata la barba e' capelli;
e veggio le tue carni insanguinate,
livide e guaste e tutte maculate.
Quando ti vidi porre in su la croce,
i' piansi con istrida ad alta boce;
e molti mi diceano in sulla piazza:
'Tìrati indietro: e' par che tu sia pazza!'.
Quando udi' chiavar le dolci mani
da que' Giudei e dispietati cani,
allora caddi in terra tramortita
e parvemi passar di questa vita;
e così stetti ben presso a tre ore,
che non mi risenti' per lo dolore.
E com'io fu' sollevata a sedere,
io udi' che tu chiedesti bere.
Allora in piè con furor mi levai,
e' panni e 'l volto tutto mi stracciai.
Quando vidi la canna co·la spugna,
diêmi nel volto forte colle pugna.
Un chiovo ne' tuoi piei era confitto;
già non potevi più, sì eri afflitto.
Allora dissi: ‘Dolce Figliuol mio,
in tuo scambio costassù foss'io!’.
Alquanto allora gli tuoi occhi alzasti
e a Giovanni mi raccomandasti.
E quando udi' che tu dicesti: ‘Madre,
i' son presso che morto e vonne al Padre’,
allora dissi: ‘Io son la tua Maria:
non mi lasciar tra questa gente ria
e menami con teco al Creatore,
ch'io non rimagna qui con tal dolore’.
Allora il viso al petto ebbe chinato,
ond'io cognobbi che n'era ito il fiato.
Pensate s'io ebbi gran dolore,
vedendo morto così il mio amore.
E quivi stetti presso ch'alla sera,
ch'i' vidi la sua faccia tutta nera,
aspettando che fosse ischïavato;
venne Longino e diègli nel costato.
Poi lo ricorsi morto nelle braccia,
baciando con gran pianto la sua faccia;
la bocca puosi al fianco, a la ferita,
fioca piangendo, ch'appena er'udita.
E tanto il duol cresceva e raddoppiava
che quasi il cuore in corpo mi scoppiava;
e non poteva più, tant'era stanca:
la vita m'era quasi tutta manca.
Io abbracciava quell'altre Marie,
dicendo lor: ‘Dolci sirocchie mie,
con quanta pena l'avea allevato!
Or l'hanno morto a torto e crucïato!
E donna mi credeva esser maggiore
che fosse al mondo, e truovomi minore;
e oggi sono la più isconsolata
che fusse mai in questo mondo nata’.
E quando il vidi metter ne lo avello,
presilo stretto e volli star con ello.
Gioseppo e Niccodemo mi pigliava,
e ciaschedun con meco lagrimava;
e delle braccia a forza mel cavaro
ed a monte Sïon me ne menaro;
ed ivi entrai in casa di Giovanni,
col quale stetti poscia tredici anni.
Però perdona a questo peccatore,
dacché vuole esser nostro servidore,
lo quale è chiamato messer Dolcibene,
si ch'allo inferno rio non abbi pene,
però che m'ha promesso e m'ha giurato
ch'egli è pentuto d'ogni suo peccato”.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
TUR
|
Ernest Hemingway
|
Tutsaklar
|
Kimisi geldi zincire vurulmuş
Pişman değil ama yorgun.
Çok yorgun, sendeleyecek gücü bile yok.
Düşünmek ve nefret etmek bitmiş
Düşünmek ve savaşmak bitmiş.
Geri çekilmek bitmiş ve ümit etmek bitmiş.
Devası budur uzun süren bir savaşın,
Konuverir ölüm kolayca.
Şikago 1920
Çeviri: Tuğrul Asi BALKAR
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T3
|
FAS
|
الا ویلر ویلکاکس
|
آن هنگام که میخندی ، دنیا با تو میخندد
|
آن هنگام که میخندی ، دنیا با تو میخندد
آن هنگام که اشک میریزی امّا ، تنها هستی
شادی را باید در دنیای پیرِ غمگین جستجو کنی
غمها امّا ، تو را خواهند یافت
آواز که میخوانی ، کوهها همراهیات میکنند
آه که میکشی امّا ، در فضا گم میشود
پژواک آوای شاد فراگیر میشود
غمناک که شد امّا ، دیگر به گوش نخواهد رسید
شاد که هستی ، همه در جستجوی تواند
به هنگام غم امّا ، روی میگردانند و میروند
آنها شادی تمام و کمال تو را میخواهند
به غمات امّا ، نیازی ندارند
شاد که هستی ، دوستانات بسیارند
به هنگام غم امّا ، همه را از دست میدهی
کسی نیست که شراب ناب تو را نپذیرد
زهر تلخ زندگی را امّا ، باید به تنهایی بنوشی
اِکولالیا در اینستاگرام
ضیافت که بر پا کنی ، عمارت از جمعیت لبریز میشود
به هنگام تنگدستی امّا ، همه از کنارت میگذرند
سخاوت و بخشش کمکی است برای ادامه زندگی
مرگ را امّا ، هیچ یار و همراهی نیست
برای کاروان شاهانه در عمارت شادی همیشه جا هست
از راهروهای باریک درد امّا
به نوبت و تکتک گذر باید کرد
■
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T2
|
T3
|
CES
|
Albert, Eduard
|
ZMRZLÍCI
|
Už jaro výskalo si na potkání,
kosové pěli ze zelených strání;
už mlíčí pozlatilo každou mezi
a přes ploty se usmívaly bezy –
a v tom se jaro na smrt rozestoná!
Jak možno to? Nu, slyšte, kdo to koná.
Jeť Zima na útěku ku severu.
Tré čarodějův, zlomyslných věru,
co sedí v zadu na posledních saních,
se ohlédlo a vidí jara světlo.
I setřásli, co ještě mrazu na nich.
A hned se zarazilo vše, co zkvetlo,
tři dni je šedě zamračeno nebe,
na horách jíní, v údolí to zebe.
Ovocné stromy v zeleni své chladné,
jich sněhobílý květ, jenž mrazem vadne,
těch barev spolu dvé – je pohled krutý.
Tak vypadají rozmarinek pruty,
jež spjaty jsouce v lesklé bílé stužky
voskových svící smutnou tvoří zdobu,
když řada mládenců a jejich družky
ven z města za rakví jdou k hrobu.
Jen kosův radost tím se neutlumí,
vždyť slunce zase dokáže, co umí.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
SLV
|
Knobl, Pavel
|
Taiſtim, kateri ſe ptuyh shen deileshni ſture 1.
|
Jimenitniš’ premoženja
Ne more en mož imet’
Koker je njegova žena,
On jo šaca čez ves svejt;
Vender so takšne navade
Se pomešale med nas,
Eden drugmu ženo vkrade
Si z’ njo dela kratek čas.
Takšni tatje se dobe
Zdej med vso sorto stanu,
Med plenico zasade
Možu lulko frbežnu,
Ženo sture rezujzdano.
Zapravljivo, ofertno,
Prut možu jezno, zaspano,
Nezvesto jen zuperno.
Pa zdej keb’ kter se podstopil
Ptuih žen dejležen strit
Koker ga bom zdej zarotil,
Vse se mu more zgodit’:
Na gauge nej ga namala
Pred vsim svetam Hudič sam,
De se bo podoba brala
Njegova do sodni dan;
Njegovu ime nej bo k’ špoti
Večnimu zapisanu,
Kar mu kdu vej reč k’ sramoti
Nej bo povsod utisnjenu;
Megla nej mu k’ očem pada
V’ ktiri bo poper, tobak,
Nej ga skli, grize, ’nu zbada
De bo takšen koker spak;
Njegov nous nej bo natlačen
S’ vso sorto gnilga smradu,
Od mramorja, raka, spačen,
Zjeden, zgrizen nej bo mu;
Čepina njegove glave
Nej se v’ faifo prerodi,
Hudič nej en tulc nastavi
Jen tobak vunkej kadi;
Iz mesa, kar ga bo snedel,
Nej se krote žvržejo,
Nu v’ tribunu sture gnezdu,
Noter mlade zležejo;
Iz vina nej birsa rata
Drub, čeva mu osmodi,
Gor na vampi nej mu vrata
Namest’ ritti naredi;
On nej bo polhen bolezni,
Deb zdraulivcam dosti zdal,
Nanj nej bodo skrivnu jezni
De bo vselej bolan ostal,
Polhen strupene oskrumbe,
Gari hrast nej bo pozdej,
Po celmi životi lumpe
Jen gobe nei ima vselej;
Kamen nej mu vodo zapre,
Smrtno jetko nej dobi,
Griža nej mu guzo odpre,
Merzelca nej ga hladi,
Veter nej mu Vamp režene
Zobe nej vse pogubi,
Podgan nej mu zjej možgane,
Vrag nej ga z’ špaikam kadi.
Kulkur ima las na glavi,
Dlak po žvotu celimu,
Tulk miljonu nej se spravi
Bovh, vuši, gnid noter mu,
Hersbele nej vdobi v’ hlače,
Vose nej ga pikajo,
Komar nej ga vednu žgače,
Brencli nej ga šiplejo;
Kebri, šurki, kače, grili,
Krote, gadje jen modras,
Miš’, podlasce, krokodili,
Medved, Ris ’nu stekal pes,
Muhe, čmrli jen stenice,
Jazbec, vovk, sraka ’nu vran,
Košute, serne, lesice
Nej na enkrat plan'jo nain:
Nej ga praskajo, glodajo,
Stresajo, mesarijo,
Trgajo, veče, taptajo,
Grizejo, jezdarijo;
Vse pošasti, sodra, toča,
Puše, kugle, sable, vrag,
Ogin, strela, grum jen moča
Nej mu vsel’ delajo strah.
Reve, nadluge, sovraštvu,
Žeja, lakot, mraz jen sneg,
Nečistih Duhov tovaršlvu,
Žalost, jeza, kletu, kreg,
Grimnost, skrb jen opravljanje,
Ječa, ketne, tepeš, strah,
Križi, krivu obsodenje
Nej mu n’kol ne dajo gmah;
Pet jen dvajset pravd na enkrat
Nej ima, nu vse zgubi,
Nej jih naprej gon’ de drugkrat
Tud nobene nedobi;
Žena nej se žlahtnu nosi,
Nej ga stri, de bo rogač,
Pr' tem’ nej okuli trosi
Dnarje, de bo prej berač;
Kader kol bo pil al’ jedel,
Hodil, sedel, pisal, bral,
Kader se bo vozil, jezdil,
Kader bo čuval al spal,
Pr' hiši, v’ blagi kupčji
Kader bo tobak kadil,
Povsod v’ vsaki tovaršji
Deb vselej nesrečen bil;
Pred smrtjo nej pride k’ njemu
Na trošt inu na pomoč
Zopernih bab pet miljonu,
Nej ga branjo dan jen noč
De hudiču ne odide
De bo poginil lohku,
De Lucfer po njega pride
Jen ga zaklene v’ pekal.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
ARA
|
الشاعر أبو اللحام التغلبي
|
قصيدة ربعنا بالكُلاب وما ربعتم
|
رَبَعنا بِالكُلابِ وَما رَبَعتُم
وَأَنهَبنا الهَجائِنَ بِالصَّعيدِ
سَقَينا الإِبلَ غِبّاً بَعدَ عِشرٍ
وَغِبّا بِالمَزادِ مِنَ الجُلودِ
وَجُردٍ كَالقِداحِ مُسَوَّماتٍ
شَوازِبَ مُحلَساتٍ بِاللِّبُودِ
بِكُلِّ فَتىً أَطارَ الغَزوُ عَنهُ
بَشاشَةَ كُلِّ سِربالٍ جَديدِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
RON
|
Vasile Leac
|
DEZOSATA
|
.cînd mergi pe stradă, paşii purtîndu-te unde vor, şi în cap îţi sună zgomotul a 100 de ştampile şi ai senzaţia că ai aţipit, deşi mergi pe stradă de nu ştiu cît timp şi nu mai ştii la ce te gîndeai şi, pentru moment, intri în panică, pentru că ştii că cineva, din spatele unei perdele te filmează; şi atunci începi să-ţi pipăi buzunarele după chei; şi imediat ai senzaţia că n-o să mai găseşti nimic niciodată; în clipa asta simţi o mînă pe spate şi în clipa următoare transpiraţia ţi-e deja pe frunte şi şopteşti ceva ce nu auzi nici tu.
Nu te speria.
E dezosata.
cînd dormi şi te trezeşti brusc, te trezeşte zgomotul unui pahar spart, aruncat de undeva de sus pe asfalt, poate de la ultimul etaj; şi te gîndeşti pentru o clipă: o fi aruncat cineva cu un pahar de apă după un cîine...şi automat, în clipa urmatoare, îţi trece prin minte: cine să arunce cu un pahar la ora asta, doar eu locuiesc la ultimul etaj; sînt în pat şi dorm; şi nici un geam nu este deschis, deşi ai senzaţia că este deschis – perdeaua se mişcă şi ea.
Nu te speria.
E dezosata.cînd stai singură în bucătărie şi fumezi, fumezi dintr-o pornire autodevoratoare; şi te gîndeşti că şi alţii - cei mai mulţi - mănîncă tot dintr-o pornire cumva asemănătoare: ai impresia că vor să se sinucidă mîncînd; şi aşa cum stai şi fumezi (poate că eşti nervoasă sau agitată, nici tu nu-ţi dai seama) auzi telefonul sunînd; acum ţigara iţi tremură între degete; ai senzaţia că telefonul n-o să înceteze niciodată; şi nu ai nici un chef să răspunzi, de fapt nici nu poţi răspunde; ai prefera să crăpi în clipa asta decît să mai auzi sunetul telefonului.
Nu te speria.
E dezosata.
dacă visezi că eşti încurcat într-o pădure de vareci, şi în jurul tău înoată/plutesc tot felul de vietăţi şi obiecte; dar cel mai agresiv ţi se pare că este un aspirator pe care cineva a scris FAKIR; şi tu încerci să ieşi la suprafaţă (eşti conştient că eşti foarte aproape de suprafaţă, pentru că vezi lumina soarelui deasupra apei), dar varecii ţi se înfăşoară în jurul tău, pentru că mişcările tale sînt dezordonate şi nimeni nu se găseşte în pat lîngă tine ca să te trezească, iar icoana-calendar de pe noptieră, pe care ţi-a dat-o ieri o fetiţă, nu te poate trezi – acum vezi cum se apropie şi vidrele.
Nu te speria.
E dezosata.
cînd te îndrepţi spre piaţă întrebîndu-te dacă umflatul baloanelor poate fi un mod de a te droga; şi cum mergi aşa treci pe lîngă geamurile uriaşe ale băncii din colţ, abia te poţi abţine să nu te priveşti în oglinda lor, şi-ţi pui problema că tipele frumoase şi serioase, cu un aer dulcic, n-ai cum să le vezi: ele stau ascunse în bănci şi lucrează la credite, calculează; şi ăsta-i adevăratul motiv pentru care pielea lor este atît de albă; ele nu se expun la soare niciodată; şi cum mergi aşa mai departe cu gîndul, de data asta, la filme istorice şi SF., ţi se face pielea găinii cînd priveşti mîinile oamenilor din piaţă, cum stau ele întinse, te gîndeşti că o mînă din asta, într-o bună zi, te-ar putea atinge şi în locul ăla s-ar aşeza imediat o muscă; acum privirea ţi-a căzut pe un breloc şoarece cu tricou; şi în clipa asta simţi cum cineva te împinge de la spate.
Nu te speria.
E dezosata.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
林庭桂
|
遊雞鳴寺感述
|
丹飛翠聳勢盤旋，
别是人間一洞天。
春屐印乾苔砌雨，
曉鐘撞破樹林烟。
支龍突地成雄鎮，
梁燕争泥撓定禪。
莫上層臺最髙處，
六朝遺事草芊芊。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T3
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر هيلدا إسماعيل
|
قصيدة ليلة رأس القمر
|
وحدي..
بقيتُ برداء البحر الأبيض
على الضوء أتأرجَحُ
على فمِ الكون..
أضعُ أذني
كالصبايا العاشقات..
أُنْصِتُ إلى بقايا الساعةِ
أتوسَّدُ السنينَ الأمامية للدلال
أسمعك:
" قبِّليني حين تُطفأُ الأنوار "
كنتَ تتَّشِحُ بالأناقة..
بثبات.. تتنهَّدُ
تنتظرُ أن يمرَّ البحرُ من هنا
عن السباحة..
أتوقَّفَ ضدَّ النضج.. العفوية
أرتديَ ثوبيَ الأسوَد
وأكونَ امرأةً للمرَّة (الكاذبة)
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
ARA
|
الشاعر أبو منصور الثعالبي
|
قصيدة أنسيمُ الرياضِ حولَ الغديرِ
|
أنسيمُ الرياضِ حولَ الغديرِ
مازَجَتْ ريَّا الحبيبِ الأثيرِ
أم ورودُ البشيرِ بالنُّجحِ من فَ
كِّ أسيرِ أو يسرُ أمرٍ عسيرِ
في ملاءٍ من الشبابِ جديدٍ
تحتَ أيكٍ من التصابي نضيرِ
أم كتابُ الأميرِ سيِدنا الغم
رِ فيا حبذا كتابُ الأميرِ
وثمارُ الصدورِ ما اجتنيهِ
من سطورٍ فيها شفاءُ الصدورِ
نَمَّقَتْها أناملٌ تفتقُ الأن
وارَ والزهرَ في رياضِ السطورِ
كالمُنى قد جُمعنَ في النِّعَمِ الغُ
،رِّ معَ الأمنِ من صروفِ الدهورِ
يا أبا الفضلِ وابنَهُ وأخاهُ
جَلَّ باريكَ من لطِيفٍ خبيرِ
شِيَمٌ يرتضِعْنَ دُرَّ المعالي
ويعبِّرْنَ عن نسيمِ العبيرِ
وسجايا كأنَّهُنَّ لدى النش
رِ رضابُ الحيا بأريٍ مشورِ
ومحيَّاً لدى الملوك محيَّا
صادقُ البشر مخجلٌ للبدورِ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T2
|
TUR
|
Necip Fazıl Kısakürek
|
Zehir
|
Çocukken haftalar bana asırdı;
Derken saat oldu,derken saniye...
İlk düşünce,beni yokluk ısırdı:
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?
Yokluk,sen de yoksun,bir var bir yoksun!
İnsanoğlu kendi varından yoksun...
Gelsin beni yokluk akrebi soksun!
Bir zehir ki,hayat özü faniye...
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
毛幵
|
月坡亭李耆明見菊
|
初陽散微和，
晞露耿餘明。
引花吸其精，
助我養修齡。
人生憑化遷，
日夜枯與榮。
聊爲寂寞遊，
放此真率情。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
蜀宫人
|
月夜吟
|
小雨廉纤梅子黄，
晚云收尽月侵廊。
树阴把酒不成醉，
何处无情枉断肠。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
李世民
|
缺題贊
|
功成積劫印紋端，
不是南山得恐難。
眼睹數重金色潤，
手擎一片玉光寒。
煉時百火精神透，
藏處千年瑩彩完。
定果熏修眞秘密，
信心莫作等閒看。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
PAN
|
ساجد چوہدری
|
ظرف
|
ظرف جنہاں نوں رب نے بخشے، چوٹاں کھا کے بُھل جاندے
زخم اوہناں دے ہرے ہمیشہ، جہڑے چٹدے رہندے نیں
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
LZH
|
王景月
|
桃源行
|
秦皇有地包沙漠，
秦民無地堪托足。
民心咫尺不戴秦，
秦令安能到空谷。
商山紫芝青門瓜，
武陵洞底栽桃花。
草木不共人逃去，
虞妃山赭良堪嗟。
秦皇一世二世歇，
秦民萬世桃花月。
漁子相逢五百年，
已聞幾度乾坤裂。
靖節先生曾作記，
祇云賢者茲避世。
時人浪作神仙傳，
空自渺茫涉奇異。
君不見年來禮樂卯金刀，
先生歸對廬山高。
所種柴桑五株柳，
勝是武陵千樹桃。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Langer, Josef Jaroslav
|
Vidění noční.
|
Já jsem jak živ nevěříval v duchy,
A všeliké sny a noční vidění
Jsem držíval jen za pouhé mámení.
A protož vám pravím – bůhtěživ! –
Nevěřil bych ani tento div,
Kdyby se to bylo snad jinému stalo,
Co mé vlastní oko včera uhlídalo. –
Bylo právě večer po klekání,
Když jsem kráčel po zahájské stráni,
A myslil jsem sobě brzo na to, a zas na to,
Jakby na mne – já řku, kdybych našel zlato –
Hezké holky braly,
A mne i se zlatem věrně milovaly,
A tak dále – –
Až jsem přišel k skále.
Dobře tedy; ale co se nestalo?
Strašidlo jakés mne potkalo,
A tu, kam bych šel? se optalo.
Já pak: „Nevím ani sám!“
V odpověd mu dám;
Neboť hrůza tak mne pojala,
Že mi na odpověd ani myslit nedala.
A vidouc to noční podoba,
Za ruku mne vzala,
A jak následuje mluviti se jala:
„Neboj se mne; já jsem osoba
K tobě slána přímo s nebe,
Abych na osudné místo vedla tebe.
Vidíš tamhle u černého boru
Tu vysokou horu?
As hodinka, dál tam není ode města,
Tam jde naše cesta!“
Šli jsme; všecko jakby pode námi plynulo –
Neboť sotva sedum okamžení minulo,
Byli jsme již tam.
Teď pomysletež jen sobě,
Co tu v této noční době
Oko moje nevidělo!
Moje, nevím čím, oslablé tělo
Jen se třáslo, jen se chvělo –
Byla vám tu štvanice,
Kol a kolem černé plémě sedělo,
A s kyselým smíchem hledělo,
Kterak si tu počínati bude
Statných lvů celičká rodina.
Pršela dvanáctá hodina –
A mé ucho neslyšelo nic než řev,
A mé oko nevidělo nic než krev.
I řku: „Odkud jsou ti lvové,
Že na rod svůj nedbají,
A své vlastní krutě sápají?“ –
„Ti své vůle nemají;
Jimi pouze vládnou osudové!“
Odpověděl mi průvodčí můj.
Pryč jsem chtěl; tuť on mi: „Stůj!“
Přísným hlasem povídal,
A na nos mi jakés brejle dal,
Skrz něž já když pohleděl,
Hrůzou o sobě jsem nevěděl,
Neboť místo – běda bědy!
Místo lvů jsem viděl vlastní dědy!
„Bože!“ – zvolám – „sedmnácté století!“
A v tom všecko mému zraku odletí;
Nic – jen omlžená skála
Přede mnou tu stála. –
I spěchal jsem potom domů
Mladým lesem břekovým;
Co jsem ale cestou cítil –
To vám, bratří, nepovím.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
ARA
|
الصاحب بن عباد
|
قصيدة علي أمامي دون من جار وارتشى
|
عَلِيٌّ أَمامي دونَ من جارَ وَاِرتَشى
وَذلِكَ فَضلُ اللَهِ يُؤتيهِ مَن يَشا
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
FAS
|
ویکتور خارا
|
به تو می اندیشم
|
به تو می اندیشم
در گذر از خیابان های شهر
به تو می اندیشم
هنگامی که به چهره ها می نگرم
از میان پنجره های مه آلود
نمی دانم که کیستند و چه می کنند
به تو می اندیشم
عشق من ، به تو می اندیشم
همراه زندگی من
اکنون و در آینده
ساعت های تلخ و شیرین
زنده بودن را
کار کردن از آغاز یک داستان
بی دانستن پایان آن
آن گاه که پایان روزهای کار در می رسد
و صبح فرا می رسد
سایه ها گداخته می گردند
بر فراز بام هایی که ساخته بودیم
اِکولالیا در اینستاگرام
دوباره از کار باز می گردیم
بحث در میان مان
دلایل را بیرون می کشیم
از زمان اکنون و آینده
به تو می اندیشم
عشق من ، به تو می اندیشم
همراه زندگی من
اکنون و در آینده
ساعت های تلخ و شیرین
زنده بودن را
کار کردن از آغاز یک داستان
بی دانستن پایان آن
وقتی به خانه می آیم
تو آن جایی
و ما رویاهامان را با هم می بافیم
کار کردن از آغاز یک داستان
بی دانستن پایان آن
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Kajuh - Destovnik, Karel
|
Jesenska pesem
|
Kaplje vodne drsijo po šipah.
V oknih meščanov luči so zamrle,
v naših so srcih se rane odprle ...
Veter je veje oskubel po lipah.
Polnoč že danes je s stolpa odbilo,
jaz in mi vsi pa še vedno bedimo.
Rekel sem: „Bratje, oči zdaj odprimo!
Burja je jasnega dneva znanilo!“
Vsi mi, kar ni nas od tega sveta,
mi se dežja ne strašimo,
kajti pred zimo je treba dežja.
Kadar pa sneg bo po poljih skopnel,
takrat bo vsak izmed nas zaživel,
srečen bo takrat, da še živimo!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T4
|
T3
|
T3
|
ENG
|
Shepard, Odell
|
SPENSER'S “FAERIE QUEENE”
|
Like some clear well of water in the waste,
Some magic well beside the weary miles,
This beauty is. I turn aside and taste
The cool Lethean drink. Suddenly smiles
A leafy world upon me,— peristyles
Of flickering shade! The hush is only stirred
Where silver runlets brighten down the aisles,
From pool to pool rehearsing one low word
Answered at drowsy intervals by a lonely bird.
Along the rustling arches and through vast
Dim caverns of green solitude are rolled
The wintry leaves of all the withered past,
One confraternity of common mould.
From summers perished, autumn's tarnished gold
Long blown to dust in many a fallen glade
Is reared this rumorous temple million-boled,
This shrine of peace, this whispering colonnade
Trembling from court to court with restless sun and shade.
And here a while may weary Fancy turn
And loiter by the rote of guttural streams.
Brushing the skirts of silence, the stirred fern
Breathes softly “hush” and “hush” — a sound that seems
Only the fluttering sigh of deepest dreams.
Here comes no sound or sight of fevered things...
No sight or sound. Green-gold the daylight beams,
And deep in the heart of dusk a far bird sings
Faint as the feathered beat of her own wavering wings.
Calm singer in the chambers of the dawn,
Our hearts are weary singing in the heat
When all thy dewy matin hopes are gone
And all thy raptures, prophesyings sweet,
And fair, false dreams are flying in defeat.
O thou, the poet's poet, from thy sky
Of ancient morning look thou down and greet
Thy brothers of the noon with gentle eye.
Lift them from out the dust. Forlorn and low they lie!
Heart-easing poet, sing to us like bells
Across wide waters paven by the stains
Of sunset; like a vagrant breeze that swells
And rises lingering, fails and grows and wanes
Along a listening wood; like April rains
In which the anemones of dream are born.
And though you cannot save us from the pains
Of life,— the heat, the insensate noise, the scorn,—
Here may we find our rose, forget a while the thorn.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعر زياد الأعسم
|
قصيدة تَذَكَّرتُ إِخواني فَفاضَت لِذِكرِهِم
|
تَذَكَّرتُ إِخواني فَفاضَت لِذِكرِهِم
دُموعي وَطارَ القَلبُ مِن ذِكرِهِم وَجدا
وَكَم مِن خَليلٍ قَد رُزِئتُ إِخاءَهُ
كُهولاً وَشُبّاناً غَطارِفَةً مُردا
فَقَدتُهُمُ مِن بَعدِ إِلفٍ وَصُحبَةِ
فَأَحدَثتُ لما فارَقوني لَهُم فَقدا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ASM
|
ছানকুমাৰ কলিতা
|
বাৰীঁৰ আত্মকথা
|
বানে উটুৱাই নিয়া ঘৰখন
ঘৰ হৈ থকা নাই অ' পিতাই!
ফেনে ফুটুকাৰে বাঢ়ি অহা বৰলুইতে
জীয়াই থকাৰ ভৰসা পোণাকণকো উটুৱাই লৈ গ'ল অচিন দেশলৈ..
কপালৰ জোনটো
নোহোৱা দিনৰে পৰা
পেটত গামোচা মাৰি
কোনোমতে জীয়া কংকাল এটিৰ ৰূপ লৈছো ।
আগ চোতালত যোৰা ভঙা বিৰহিণী শালিকাজনীৰ সদৃস
নিসংগতাৰ উচুপনিত হৃদয়ত সান্ধ্য আইনৰ দপদপনি ।
জীৱন নৈৰ সিপাৰে
এখন সমাজ আছে,
বাওঁধানে হাত বাউল দি মাতে
কিন্তু চম্পাৱতী হোৱাৰ হাবিয়াস মোৰ নাই অ' পিতাই!
কালৰাত্ৰিৰ নষ্ট অভিষাৰত নাগাওঁ মই
“আই মোৰ দুভৰি কুটেকুটায়” !
সোণৰ পালেঙৰ আব্দাৰত গাভৰু পোছাকযোৰ
মলিয়ন কৰাৰ মানসো মোৰ নাই,
বিবস্ত্ৰ যাজ্ঞসেনীৰ মৰণকাতৰ ক্ৰন্দনত সুদৰ্শনধাৰীয়ে গগণ খহাইছিল,
কিন্ত এই বৈধব্য তাড়না নিঃশ্চুপ কিয় পিতাই!
চাৰিও পিনেই চোন অন্ধকাৰ
এলান্ধুৱে বাট ভেটা কণ্টকময় পথ,
আৰুটো আছেই
উৰুঙা বতাহজাক
পিচকে নেৰে মোৰ ।
শুভ্ৰ-নিভাঁজ সাঁজযোৰ
কিমান আৰু মেৰিয়াম দেহত ?
সমস্ত হেঁপাহবোৰ মোহাৰি,
বেদনাৰ তীব্ৰ আক্ৰোশতাক সাক্ষী কৰি,
ভাবিছো..!
বৰলুইতৰ বুকুৰ শালীনতাত
নিজকে সপি দিওঁ…।
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر عزت الطيري
|
قصيدة موناليزا
|
من كثرة وجعى
سحبت تلك الموناليزا
رفة بسمتها
من وجه اللوحة
.. وارتبكت
وبكت
******************************
((صَمَم))
كان يغنى للشجر الحالم
فيجود بتفاح عذب.....
منذ شهور، وهو يتيه
ويصبو ويغنى
والشجر ضنين بالتفاح،
فهل صار الشجر اصم؟
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
SPA
|
Manuel José Lavardén
|
Al Paraná
|
Al majestuoso río del Paraná,
del doctor don Manuel de Lavardén,
auditor de guerra del ejército reconquistador
de Buenos Aires
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
الشاعر عمران المعمري
|
قصيدة إلى قلبه يأوي غزالٌ وقسوَرهْ
|
إلى قلبه يأوي غزالٌ وقسوَرهْ
وتأوي شياطينٌ وخلقٌ مطهَّرهْ
وقرَّتْ صغار الوعل بين ذئابها
ونامت ثعابينٌ بأعشاش قُبَّرهْ
هو الغاب والصحراء والبحر والفضا
هو القصر والأطلال فيه وأدْيِرهْ
هو الجامع الأضداد في حُجراتهِ
وفي كهفه تبدو الحياة مخدَّرهْ
وفيه أسيرٌ أوثق العيشُ قيدَه
فيستصرخ الموتَ البعيدَ فحرَّرَهْ
ويحيى به حزنٌ بعيداً عن الضيا
يلاحق بنت الدهرِ تلك الموقَّرهْ
فيخطب ليلا من أبيها فزوِّجا
وألبسها ثوب الزفاف وعطَّرَهْ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.