Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
SLV
Šalamun, Tomaž
blake!
heaven and hell are born together drevo Življenja, obličja divjih psov ostanki, hhbi upanja, Žametni nagoni kesanja z rok padam na gmajno damn sneerers! v nedotakljivosti l-enili ur, v norost drhtenja jabolka! jabolka! hočem ceremonijo govorica raztrganih, sovražim potapljače sovražim mešalce betona, sovražim leta strasti kaj zreš? v kaj zasajaš kopja? po čem polivaš svoj vonj preperela noč? med, lokvanji, mrzla šuštenja prepeljanih mest rešenih! porušenih! distih! tvojih hebron! ti si ljubezen, tebe se dotika dan v katerih krogih krožijo lastovke? v katerih občudovanjih? nedojemljivost paranja drnih kotov krvavih lusk, ropotanja klavnice golobradcev amen, posekanih zamujenih dreves ode, premoga pokritega s steklom ljudi, v višin uprtih v pravokotne mreže rimski zid, rimski zid, raztelešenje sevanja
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T5
LZH
谢淞洲
过惠山寺
路转弓河三里赊， 好风犹趁半帆斜。 莺声满店二泉酒， 春雨维舟一树花。 白发来游嗟已晚， 青山如画欲移家。 几时来傍禅镫宿， 惠麓云中汲井华。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
JPN
栄運
null
さきたつに　かへぬいのちの　なからへて　なそややそちに　あまりかなしき
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
SPA
Juana Borrero
Apolo
Marmóreo, altivo, refulgente y bello, corona de su rostro la dulzura, cayendo en torno de su frente pura en ondulados rizos el cabello. Al enlazar mis brazos a su cuello y al estrechar su espléndida hermosura, anhelante de dicha y de ventura la blanca frente con mis labios sello. Contra su pecho inmóvil, apretada, adoré su belleza indiferente, y al quererla animar desesperada, llevada por mi amante desvarío, dejé mil besos de ternura ardiente allí apagados sobre el mármol frío.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
劉克莊
送陶仁父
自古送行情味惡， 君行快似泛仙槎。 新班人少先投卷， 下水船輕易到家。 南浦不堪看草色， 西湖尚可及荷花。 諸公若問栖栖者， 爲說吟詩兩鬢華。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ASM
জাহাঙ্গীৰ আলম
মোৰ নাম কিতাপ
মোৰ নাম কিতাপ আকাৰত বৰ সৰু যেন লাগিলেও মই অসীম জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ মোক যিজন ব্যক্তিয়ে অধ্যয়ন কৰে তেওঁ বিশ্বক জয় কৰিব পাৰে ৷ মোৰ জ্ঞান অবিহনে বিশ্বৰ সমস্ত মানৱজাতিটো অন্ধ আৰু বিকলাংগৰ দৰে মোৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাত আছে নানা ধৰণৰ জ্ঞানৰ সাৰ ৷ মোক অধ্যয়ন কৰি মোক সজীৱ কৰি ৰখা পাঠকক মই কাহানিও খালী হাতে নপঠিয়াও উপহাৰ হিচাপে জ্ঞানৰ টোপোলা এটি দিওঁ যাৰ সহায় লৈ চিৰজীৱন স্বাধীন ভাবে নিজৰ লগত আনকো উজ্জ্বলাই ৰাখিব পাৰে ৷ মোৰ অন্তৰখন নিকা আৰু পৱিত্ৰ মোৰ দৃষ্টিত সকোলো মানুহ সমান হিন্দু,মুছলিম,শিখ,ইচাই সকলোৱে যেন একে পিতৃৰে সন্তান সকলোকে মই সমপৰিমাণৰ জ্ঞানৰ পোহৰ বিলাই দিওঁ ৷ মোৰ জ্ঞানৰ পোহৰৰে আলোকিত হৈ কোনোবাই ডক্টৰ কোনোবাই ইঞ্জিনীয়াৰ হৈ বিশ্বৰ মানৱজাতিৰ সেৱা কৰি আছে এইয়া মোৰ বাবে এক অন্যতম সাফল্য মোৰ জ্ঞানৰ পোহৰেৰে বিশ্বখনক মই এদিন জোন আৰু তৰাৰ দৰে উজ্জ্বলাই ৰাখিম ৷
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ASM
দাদুল ভূঞা (জোনাক)
Poetry in assamese - মুঠি মুঠিকৈ ভুই ৰুইছে বাইজনীয়ে
মুঠি মুঠিকৈ ভুই ৰুইছে বাইজনীয়ে, বোকা পানীৰে লুটুৰি পুটুৰি হৈছে বাইৰ দুহাত । শেলেঙী লগাই খোৱা তামোলৰ পাগত ৰাঙলী ওঠঁ । জোকৰ কামোৰত ফুলি গৈছে বাইৰ ভৰিৰ কলাফুল । টুপ টুপকৈ নিগৰিছে তেজৰ টোপাল । উতপ্ত হদয়ত ৰ’দৰ জ্বলিছে একুৰা জুই ক্ষন গনিছে বেলিৰ মূৰত, অস্ত যাবলৈ আৰু কিমান পৰ । কপালেদি ঘাম নিগৰিছে, পিঠিখন পুৰিছে ৩৮ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছ ৰ’দত । উত্তলা পানীত ভৰিখন গুজি দিছে পুৱাৰে পৰা । দুচকুত জেতুকা পাতৰ দৰে জীয়াই থকাৰ সেউজীয়া বোল । এসাজ ভাত, অথবা দিনহাজিৰাটোৰ বাবেই এই সংগ্ৰাম ন'হলে হয়টো লঘোনে কটাব লাগিব বাইৰ সোনাইহঁত ভোগিব লাগিব পুষ্টিহীনতাত খাবলৈ নাপায় । বাইৰ চকুত এতিয়া বিষাদৰ অমানিশা যোৱাটো বাৰিষাৰ বানে পাৰ ভাঙি, মছি নিলে কপালৰ আলফুলীয়া ‘সেন্দুৰ’ । দুখৰ হৃদয়ত তমসা ৰাতি এটা বুকুত বান্ধি উজাগৰি নিশা পাৰ কৰে সোনাইহঁতৰ বুকুত, ঘৰৰ কাষতে নাওখন বান্ধি থয় বায়ে সাজু হৈ থাকে নৈ খনে পাৰ ভাঙে বুলি । মুঠি মুঠিকৈ ভূই ৰুইছে বাই জনীয়ে সংগ্ৰামী জীৱনৰ বাটত, হতাশাত ভোগা নাই তাই মুঠি মুঠিকৈ সপোনৰ পাল তৰিছে তাইৰ ফাটি যোৱা হৃদয়ত। +++++++++++++++++++++++++++ দাদুল ভূঞাঁ(জোনাক) শোনিতপুৰ,মাগনি(গহপুৰ) ফোন ৭৮৯৬৫০৬১৫৫ e-mail -dadulbhuyan@gmail.com
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
何满子
庐山
匡庐突兀踞江滨， 人道身山识不真。 冠盖簪缨频枉驾， 暴风骤雨几回轮。 席间叱咤苍生病， 岭上烟霞薄海惊。 历劫登临皆白首， 同俦相顾话前因。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
FRA
Abdelwahab Meddeb
Poussière / Gobi
Je ne la vois pas la poussière que tu as vue à Gobi je vois l’herbe où l’on invite à déjeuner à se mettre à nu un bout de cette herbe active dans l’histoire qui rénove l’accueil de l’invitée ce bout d’herbe qui erre parcelle qui flotte en frayant je ne sais quel bord de Seine pour tenter sa chance dans le vide traversé par des silhouettes furtives qui rôdent dans le désert gardiennes des âmes enfouies dans la mémoire c’est ce que tu crois être poussière et qui n’est que fantomatiques figures qui ne peuvent se poser à même le sol c’est qu’il n’y a pas de sol où planter poteaux pour baliser le chemin mais où vois-tu le chemin ? topographie de la stratosphère une autre planète s’invite sur notre terre elle est sans eau et l’air abdique en faveur du vide c’est l’apesanteur le sang y coule à la place de la pluie les larmes sont d’intarissables fontaines les pleureuses sont emportées par des chevaux rendus à la liberté oui de cette chevauchée une poussière se lève mais très vite le vide l’avale la digère est-ce pour célébrer ce temps où la pensée a connu une autre vitesse dans l’alliance de la pomme et de la souris ? de quel garage en proximité de forêt ? sous quel chêne a-t-on pris la proie pour l’ombre de l’autre côté de l’océan en Californie la souris en forme de lion migre jusqu’en Asie elle remonte comme elle peut la pente du vide de fait c’est l’ascension mais le vide ne connaît ni haut ni bas ni devant ni derrière la souris c’est Sisyphe elle croit monter où il n’y a pas d’élévation elle pense voler où il n’y a pas de pesanteur mais elle avance dans l’effort elle refuse de flotter sur place elle se laisse prendre au vertige de la chute celle qui s’impose dans le monde qu’elle vient de quitter un autre temps et un autre espace s’incrustent dans la même apparence de temps et d’espace un monde où les lieux s’agglutinent aux instants places et dates s’agglomèrent de ce chaos une réalité se dit je vois un point du XIXe siècle se confondre à un point du XXIe où entre en effervescence un point du XVIe rétif à se rendre en Chine de l’Ile-de-France qui avale la poussière du désert de Gobi nomade qui traverse les siècles et les climats où tu apposes tes traces tu les effaces tu laisses le vide agir pour que l’esprit flotte dans l’apesanteur des instantanés qui circulent comme dans une hotte où l’air tantôt chaud tantôt froid aspire toute poussière qui entre lorsque la soufflerie s’arrête par à-coup les atomes flottent la contrée des nuages se transforme très vite avant de se dissiper avec une imperceptible lenteur le lacunaire s’instaure selon une traversée qui est une remontée vers le sommet qui vous dégringole vers le bas juste avant de déposer votre charge là-haut cela vous change en une souris qui prend la forme d’un lion aspirant à remonter le temps et à parcourir au même moment des pays très écartés c’est le vide dont s’est épris la souris qui a métamorphosé ce qui lie la main à l’esprit ce que la pensée pense ce que la sensibilité ressent ce qui se dessine sur la page blanche ou mentale ce qui s’y imprime blanc vibrant d’argent la souris qui mord dans la pomme c’est l’Inconscient de notre temps Jeju, mercredi 10 octobre 2011 en fin d’après-midi
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Konevskoj I.
«Мыслей настойчивых воля...»
Мыслей настойчивых воля Скована крепко и слепо. Нет, незавидна их доля, Доля владетелей склепа. Только в отчаяньи -- благо, В дерзости -- вольная сила. Это -- великая влага. Та, что и камни сносила. Ей безразличны обличья, Ей бы лишь в ширь разливаться -- В буре неистовой мчаться, В битве сплеча разгуляться: Только в размахе -- величье!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
JPN
頼輔
null
あきののは　はなのいろいろ　おほかれと　はきのにしきに　しくものそなき
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
DEU
Jakob van Hoddis
Weltende
Dem Bürger fliegt vom spitzen Kopf der Hut, In allen Lüften hallt es wie Geschrei. Dachdecker stürzen ab und gehn entzwei Und an den Küsten – liest man – steigt die Flut. Der Sturm ist da, die wilden Meere hupfen An Land, um dicke Dämme zu zerdrücken. Die meisten Menschen haben einen Schnupfen. Die Eisenbahnen fallen von den Brücken.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
CES
Šťastný, A. B.
Pod prapor červenobílý.
O, bratři dělníci, vy muži práce, pod naši spějte korouhev, pod prapor v barvách červené a bílé, na kterém stkví se český lev! Jsme v dobách smutných, nepřátel kdy davů nás ohrožuje běsný řev, kdy útočí se na štít náš národní, na kterém stkví se český lev! A nejen cizí, než i rodní bratři – ó, truchlivý to věru zjev!.... Čech zlořečí vlajce červenobílé, na které stkví se český lev! Jen důvěru! – Již věje vánek blahý, ten dobré zrno zbaví plev, co český dělník – to stoupenec vlajky, na které stkví se český lev! O, bratři drazí! Vlasti zasvěceno buď srdce naše, jmění, krev.... a vítězně zavlá nad námi prapor, na kterém stkví se český lev!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
郭昭乾
述懷二首
皇皇長安都， 赫赫金張第。 車馬競奔趨， 窮達在片議。 綺麗世所欣， 崇高物恒忌。 何如古逸民， 蓬門卧幽閟。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
PAN
خواجہ غلام فرید
تیڈے نیناں تیر چلایا
تیڈے نیناں تیر چلایا تیڈی رمزاں شور مچایا المست ہزار مرایا لکھ عاشق مار گنوایا ابراہیم اڑاہ اڑایو بار برہوں سر چایا صابر دے تن کیڑے بچھے موسی طور جلایا زکریا کلوتر چرایو یحیٰی گھوٹ کوہایا یونس پیٹ مچھی دے پایو نوح طوفان لڑھایا شاہ حسن کوں شہر مدینے زہر دا جام پلایا کربلا وچ تیغ چلا کر ایہڑا کیس کرایا شمس الحق دی کھل لہوایو سرمد سر کپوایا شاہ منصور چڑھایو سولی مستی سانگ رسایا مجنوں کارن لیلیٰ ہو کر سو سو ناز دکھایا خسرو تے فرہاد دی خاطر شیریں نام دھرایا درد دا بار اٹھایا ہر ہک اپنا وقت نبھایا کر قربان فرید سر اپنا تیڈڑا وارا آیا
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
محمد حسن فقي
قصيدة وهوى نجم
أسيلوا عليه الدمعَ.. فهوَ بهِ أجْدَى ولا تَذْخرُوا شكراً.. ولا تذْخروا حَمْدا فقدْ كان ذا فضْلٍ.. وقد كان ذا هُدىً يُفيضان للعافين من رَبْعِه رفْدا ولا قوْلَ إلاّ هدْيُه مترسِّلاً ولا فعْل إلا رُشْدُهُ الجَمُّ.. مُمْتدّاً وقدْ كان لا يَسْتشعرُ الفخْرَ بيننا ولكنّه يستشعرُ الحبَّ والزُّهْدا ويُغْضِي عن الذمِّ اللئيمِ. ولا يَرى لصاحبه الجاني عليه به حقْدا! أأَحمدُ.. كنتَ الرّوضَ فينا.. ثمارُه وأزهارُه كانت لنا النّفْحَ والرّغْدا فَصوَّحَ هذا الرّوْضُ.. جَفَّ نَميرُه فلمْ نَلْقَ طعْماً لذّ فِيهِ ولا وِرْدا لقد كنتَ فيه بُلبلاً مُتَفَرِّداً.. بأَنْغامِه يُشْجِي بها المجْدَ والوَجْدا فأجْدبَ هذا الرّوْضُ بَعْدكَ باكياً على طيرهِ الشادِي الذي سكَنَ اللّحْدا ونحْنُ كمِثْلِ الطّيْرِ نشكُو فِراقَهُ حنيناً إليهِ.. في المَراحِ وفي المَغْدَى ونَذْكُرُه فينا شَذىً متضوِّعاً يفوحُ.. فيَسْتَهْدِي به السائرُ القَصْدا وما كان إلاُ الرُّمْدُ مَنْ لا يَرَوْنَهُ ضياءً.. فما أشقى بإنْكارِه الرُّمْدا ترفَّعَ عن نَهْجِ الغُواةِ تزهُّداً ولم يَتَنفَّجْ كبرياءً ولا كَيْدا فإنْ قلْتُ فِكْراً. فهو فيهِ محلّقٌ وإن قلْت حِسّاً. فارْقُبِ الجَزْرَ والمَدَّا هُما كِفَّتا فِكْرٍ وحِسٍّ تهَاطَلا بغَيْثٍ.. حَمِدْنا قَبْلَه البَرْقَ والرّعْدا وهل تُنْبِتُ الآلاءَ إلاّ هَوَاطِلٌ عَمَتْ نَحْسَنا عنَّا وأبْدتْ لنا السَّعْدا! أَأَحْمَدُ.. يا رُبَّ امْرِىءٍ مُتميِّزٍ يُنَوِّرُ لحْداً مِثْلَما يُطْرِبُ المَهْدا وقَدْ كُنْتَهُ شيخاً.. وقَدْ كُنْتَهُ فَتًى فَمَا أَكْرَمَ المَثْوى. وما أكْرَمَ الخُلْدا عسَاني إذا ما شاءَ رّي تباركَتْ آيادِيه.. كم أَجْدَى علينا. وكم أسْدَى رَحِيليَ.. أنْ أَلْقى لديه فواضلاً وإن كنتُ لم أرْعَ الذّمامَ ولا العَهْدا وأَنْ أَتَلاقَى والكرامَ من الأُلَى تسارَعْنَ قبلي للرّحيلِ الذي أَرْدى فكم أَشْتَهِي. والدمعُ يذرفُ والمُنَى تُجاذِبُني شوقاً.. وتُخْلِفُنِي الوَعْدا لِقائِي بهِمْ في مَوْطِن الخُلْدِ.. لا أَسىً بهِ أو وَنىً يُضْنِي المساعيَ والجهْدا ترقَّبْتُهُ يوماً فيَوْماً.. فَلَمْ يَفىءْ إِليَّ.. ولكنْ سامَني النَأي والصَدَّا ووَلَّى وأَبقى الهَشَّ.. ما يَسْتويَ بِهِ وقَدْ لانَ –عُودِي لَيْتَه تركَ الصَّلْدا فَعُدْتُ وما أقْوى على السّيرِ قابعاً بِدارِي. فلا جَذْباً أطيقُ ولا شَدَّا وعُدْتُ وفي حَلْقي من الصّابِ غصّةٌ وفي مُهْجَتي من بَعْدِ ما طَعِما.. شُهْدا مَتَى يَجْتَوِ المَرْءُ الحياةَ يَجِدْ بها مَرَازِىءَ تُنْسِيه المباسِمَ والنَّهْدا وكيْفَ.. وقد أَصْلَى الفِراقُ بِنَارِه حناياهُ.. حتَّى ما يطيقُ لهُ وَقْدا وقد خانَهُ حِسٌّ.. وقد خانَهُ حِجًى فلمْ يُبْقِيا حَيْلاً ولمْ يٌبْقِيا رُشْدا وكان له رَهْطٌ نِدادٌ.. فلم يَعُدْ له مثلهمْ. فهوَ الذي افْتقَدَ النِّدا كمَا افْتقَدَ اللَّذْوَى. كما افْتقَدَ الكَرَى بشَيْخُوخَةٍ تَطْوِي المواجعَ والسُّهْدا! سَلامٌ على الدّنيا.. سَلامُ مُودِّعٍ تطلَّعَ للأُخْرَى. لمَوْلاهُ واسْتَجْدَى على أنَّهُ ما كان في مَيْعَةِ الصِّبا صبُوراً على رَيْب الزمان ولا جَلْدا عساهُ بعَفْوٍ منه يَنْجُو من اللَّظَى فما أكْرم المَوْلى وما أَفْقَرَ العَبْدَا!!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
RUS
Глинка Авдотья Павловна
Ах! Если б не молитвы сила
Ах! Если б не молитвы сила, Что грудь мою свежит порой, Я вовсе бы душой изныла Под этой мрачною грозой!... Молитва, слезы, умиленье И подкрепят, и усладят; И это сердца возрожденье Угасит в нем заразы яд!...
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ITA
Girolamo Malipiero
3 (RVF 22)
Quando discese a illuminar la terra quel sommo, eterno e risplendente sole, ch'a mezza notte a noi conduce il giorno, per trar l'umana stirpe a l'alte stelle, ch'era nascosta in tenebrosa selva, Cominciò allor al mondo imbianchir l'alba. Inanzi ch'apparisce la bell'alba, che scuote intorno l'ombra de la terra, l'uomo, com'animal nutrito in selva, in tenebre versava senza sole. Ma poi che scese Dio da l'alte stelle, scacciò l'oscura notte e fece il giorno. Oh beato quel sacro e chiaro giorno, quando prodotta fu così dolce alba, da cui usciron poi cotante stelle, ch'in ogni parte illustrano la terra. E benedetto il dì ch'apparve il sole, a trarci fuor de l'intricata selva. De' nostri ciechi error l'oscura selva fu fatta illustre in quel felice giorno, quando nel vel mortale s'ascose il sole, il qual tosto ch'a l'uom condusse l'alba, diedegli forza, che sua grave terra potesse sollevar sopra le stelle. Più grazie che nel ciel lucenti stelle, e più che rami e frondi in ogni selva, a' miseri mortai, ch'erano in terra, seco menò quel fortunato giorno, nel qual con sì soave e lucid'alba al mondo nacque di giustizia il sole. Gli antichi padri anzi 'l levar del sole si reggevan al lume de le stelle sì che senza 'l splendor di sì bell'alba, erano omai come smarriti in selva. Però sia benedetto sempre il giorno che sì gran nebbia trasse de la terra. Leva di terra omai l'ombrosa selva, e manda il giorno a le minute stelle, surgendo a l'alba, o sempiterno sole.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
佘世亨
與歐敬齋夜酌高道士煉室
江柳依依水國春， 眼中時序一番新。 未誇石室逢仙客， 且喜臨邛有故人。 酒盞浸消千古恨， 鶯花聊伴百年身。 韶光轉瞬須臾事， 莫漫停歌淚滿巾。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
SLV
Maruša Krese
[Ceste samotne]
Ceste samotne so se vrinile v moje življenje. Nemške zvijače, norosti neznane, utrujenost bleščeča, mistika razvratna, veter z morja, derviši in komunisti, biblije in izsušene reke, čakanje na grozoto, homoseksualci z visoko šolo bontona, božična drevesa, vihar na Cape Codu, Tai Chi na Dolenjskem. Torba za Yorkshire čaka, Čaka da pride na vrsto.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Naryshkin A.V.
Сонет | «Чтоб счастьем, живучи, возможным наслаждаться...»
Чтоб счастьем, живучи, возможным наслаждаться, Желая всем добра, на свете всех любя, Чтоб вредным, слабостью, порокам не поддаться, Все склонности к добру врожденны погубя, Чтоб век раскаянья в поступках не дождаться, С покоем правого пред всеми зреть себя И просвещающим учением питаться, А дружбы к обществу людей не истребя, Любови, другу жизнь и книгам посвящаю: От них прятных дней себе имети чаю, От них жду вольных дум, покоя и утех. Один меня в моих пороках исправляет; Другие подают мне в знаниях успех; А первая мои все мысли оживляет.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T2
ZHO
杜思尚
春天
当我把喜欢将小手 伸向花盆泥土中的儿子 放到家乡的麦地里时 他竟怔怔地站在原地 不知该迈哪只脚了 一条爬行的蚯蚓 让他咧开嘴哭了起来 我抱起他 一望无际的绿色 正向我们涌来
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T1
CES
Škampa, Alois
V ČERNÝ DEN.
Silnice s topoly, lesnatá Hvězda, dokola protáhlý chlum; den se již nachýlil, ani se nezdá – záhy již propadne snům... Posledním paprskem slunko sem svítí líbezně z podzimních mlh... Proč duše poutníka bol tu dnes cítí, proč mu zrak bezděky zvlh’? Vždyť, kam tu pokročí – šlape mu noha krvavou, svěcenou zem! Vždyť tu dnes ubití volají Boha o pomstu neslyšným rtem! Česká tu svoboda zdeptána leží, mrtva je, nesmí se hnout: pušky a bodáky sen její střeží, sta na ni svalena pout... Nesmírný hřbitov se prostírá kolem bez křížů, bez božích muk; nad rovy praotců zoraným polem zarmoucen bloudí zde vnuk. Lítost a potupa v srdci mu hostí, vzdor se v něm bouří a hněv: k němu zde mluví ty setlelé kosti, k němu ta prolitá krev! Dal by on milerád krev svoji vlastní, kdyby tím spasil svůj lid: kdyby jen potomci mohli být šťastni, mohli mít volnost a klid! Volal by soudruhy – kolik však je jich, cítících hanbu, jak on; toužících, vyvolat v národa dějích zoufalé odvety tón?... Pusto a prázdno je, kam se kol dívá, jedva zřít mladíčka kdes, který tu nad hroby odvážně zpívá bolestnou vzpomínku dnes... Za to však bodáků jakoby k vojně přibyl sem celičký pluk; všade kol naseto chocholů hojně, šavlí je slyšeti zvuk... Spěte, ó rekové! – dobře vás hlídá orel, jenž přemohl lva... Když usne násilí – bdí aspoň bída – vždy máte hlídače dva! Nesmí vám potomek ve vlastní zemi ozdobit zapadlý rov; nesmí se hlásit k vám – leda být němý, jako ten kámen a kov... Na vaše hroby jen slunko se směje, vám tu jen zatíkne pták; nad vaším popelem se tu jen chvěje poslední, krvavý mák... Víc se tu nestrpí!... Každému běda, kdo tady pro národ svůj vzbouřeným pocitům projevu hledá... Na toho zahřmí se: „Stůj!“
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
刘迁
咏陈叔阳际槎轩
陈生生平好古书， 日手一编坐庭除。 八索九丘披未艾， 海内人称老蠹鱼。 陈生生平怀素心， 素心耿耿讬孤琴。 时开绿绮鼓雅操， 冷热高飞太古音。 谢却烦尘爱漱盥， 诛茆结屋临河畔。 沧波澄澄芙蓉鲜， 鸥鹭翩翩云影乱。 孤清厌世作蜉蝣， 日日河边看水流。 安得仙槎傍精舍， 我亦乘之过斗牛。 非兰非蕙香欲浮， 不日不夜光盈眸。 天孙衣我凤文锦， 列仙骑我双龙驺。 丹砂玉屑作珍馐， 琼台宝树恣遨游。 忽忘人间乐马忧， 一任尘寰春与秋。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ZHO
达达
嫌弃
路上人、车渐多起来 世界仿佛刚睡醒一样 我戴上口罩出门去 远远的，见对面有人走过来 我就有意识绕行 碰上没戴口罩的 心里更是嫌恶 这么些日 我仿佛得了一种新病 嫌弃人 不愿与人照面 可是我知道自己的弱点 倘若此时 让我独自去旷野夜行 心里肯定恐惧 我会企盼遇上一二个人 哪怕此人与我有仇隙 我也愿意为他摘下面具口罩 表达我的亲近与善意
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
PAN
شاہ شرف
وچِ چکی آپِ پیسائیئ
وچِ چکی آپِ پیسائیئ وچ رنگن پائِ رنگائیئ ہوئِ کپڑ کاچھ کچھائیئ تا سہُ دے انگ سمائیٔے ایوں پریم پیالہ پیونا جگِ اندرِ مرِ مرِ جیونا وچِ آوی آپِ پکائیئ ہوئِ رونئی آپِ تومبائیئ وچِ گھانی آپِ پیڑائیئ تاں دیپک جوتِ جگائیئ وچِ آرنِ آپِ تپائیئ سرِ گھنیئر مارِ سہائیئ کرِ صقل سوار بنائیئ تاں آپا آپِ دکھائیٔے ہوئِ چھیلی آپِ کہائیئ کٹِ برکھ رباب بجائیئ شیخ شرف سرود سنائیئے (راگ دھناسری)
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر محمد ياسين
قصيدة بضعةُ الرّوح
إليكِ أخُطُّ القوافي وأطلقُها في سماءِ الحنينِ عنادلَ حبٍّ تُردّدُ ملءَ الفضاءاتِ.. أُختي إليكِ أيا بعضَ روحي، ودفقَ دمي والحروفَ التي رسَمت لُغتي، والمعاني أصوغُ المحبةَ شعراً ويحلو بنفحِ الأخوّةِ صوتي هي الذّكرياتُ التي رُسمتْ في مرايا الفؤادِ وما فارقت شطَحاتِ الخيالِ أراها بعينِ الرّضى... ضحكاتِ الطفولةِ ملعبَنا في الفِناءِ القديمِ وبيتاً عمَرناهُ بالحبِّ في عروةٍ لا انفصامَ لها.. تلوَ بيتِ ومن ذكرياتٍ تكادُ تنوسُ... تشاجُرَنا، وتصالحَنا والدراسةَ، والنسخَ، والحفظَ كنا معاً هالةً من ضياءٍ إذا انطفأَ النورُ كنّا نشكِّلُها حول قنديلِ زيتِ *** كحلمٍ شفيفٍ، وليس بعيداً على مسرحِ العمرِ من أمدٍ ذكرياتٌ ترفُّ علينا أرى أخواتي الصغيراتِ أرى أربعاً من وُريداتِ ضَوءٍ يُشعشِعنَ في جنَّةِ الأمسِ هنَّ الملائكَ كنَّ.. ولمّا يَزلْنَ على البعدِ يزخرنَ حبّاً، وحسناً وهنَّ الخلائقَ للأمرِ في حسنِ خَلقٍ وخُلقٍ من الله يُؤتى.. وما كان يأتي *** إليكِ يرفُّ الفؤادُ جناحاً من الشّوقِ أُختي فحين تُطلّينَ أغدو بهياً وتنأى الهمومُ بعيداً ويغمرُني الأمنُ تورقُ روحي بلحظتها وتدبُّ الحياةُ بموتي *** إلى اللهِ أضرعُ أن تُقبِلَ الأمنياتُ، وتأتيكِ صاغرةً وتلبّيكِ كلُّ البشائرِ يا ربِّ بارك ببيتٍ بهِ بضعةُ الرّوحِ أختي
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
ابن طفيل
قصيدة يا باكياً فرقة الأحباب عن شحط
يا باكياً فرقة الأحباب عن شحط هلا بكيت فراق الروح للبدن نور تردد في طين إلى أجل فانحاز علواً وخلى الطين للكفن يا شد ما افترقا من بعد ما اعتلقا أظنها هدنة كانت على دخن إن لم يكن في رضى الله اجتماعهما فيا لها صفقة تمت على غبن
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
SLV
Nežmah Dolinšek, Tanja
Konec mladosti
Bila sem predana mladosti, čeprav mi mladost ni bila zvesta. Vendar mi je podarila pomlad, ki je bila samo moja. Pomlad, ko sem kot ptica letela v višave, izpela ljubezenski spev življenja. Dovolj mi je ena pomlad in mož, s katerim bom delila dobro in slabo.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
CES
Skarlandt, Julius
I. Čekal jsem včera, jako kdys,
Čekal jsem včera, jako kdys, měsíc kdy nevyšel. Kráčela loukou květnatou, a já ji neslyšel! Radostí tisíc nesla mi – tak řekla mému Snu. A moje touhy hořely po tolik krásných dnů! Kráčela, bílá, žhavý zrak. Oh, proč mi prchla zpět! V svém srdci slyším hořký kvést věčného stesku květ!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
胡初翁
江行歌七首
澗水泠泠漾白雲， 兩峯紫翠對溪門。 平生規此誅茅地， 却在牛羊黄葉村。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ZHO
庄仁杰
不见了
他们说看见了 我 深夜 那座满是雕像的墓园 有些芒草摇动 拂过冷冽无衷的脸 甚至眼 有些雾堪称表情也只是 小规模的移飘 黎明毕竟遥远得很 于是他们透透明明地说 看见了 我 深夜 但，也只是那样 偶遇 而不是奇迹的发生 仍旧没有 收到断根 却依然盛开的菊与玫瑰 多汁或者浑圆的水果 更别奢望摆放一瓶酒 黎明毕竟遥远得很 连露水蒐集以叶承住的机会，也没有 包括无需经过末日的手 岂不是真正地 死透了呀！ 身边无人理会既枯且荣的草丛 兀自抬头依然凋零的无名花朵 当我铭记上的镂空爬过 一只寂寞的蜈蚣，是否 它会感到安稳呢？ 守之不动的死透 漆金斑驳的名字 都可以 任其腐蚀与衰弱 留不下什么 ——就连个像样的鬼故事也再没人 听说
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Wilhelm Jensen
Seltsame Genossen
Ist das ein seltsamliches Gewander: Ihr schrittet noch eben vergnügt miteinander Durch Wälder und Wiesen und Sonnenschein, Du siehst dich um – da gehst du allein. Er blieb zurück am Weggelände, Das Wort auf den Lippen, er sprach's nicht zu Ende; Ein wunderlich Gebaren, und doch Scheint deins verwunderlicher noch. Ganz ruhig gehst des Weges du weiter, Hast schnell einen andern vergnügten Begleiter, Und fröhlich wieder zieht ihr drein Durch Wälder und Wiesen und Sonnenschein. So geht's eine Weile, das seltsame Wandern: Dann kommt es an dich, dann hörst du die andern Noch weiter lachen ins sonnige Land, Und du bleibst einsam am Wegesrand.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
ARA
الشاعر ماجد البلداوي
قصيدة شجر الأرض شجر الروح
بين أكداس سعف النخيل، تخيرت موضعك، البرد يشتد نحوك، لا بل عليك، تخاصم ورد الشواطئ، والنورس احتج، جالست نفسك، تنزع قشرتها الآسرة، وتخاطب منذهلا طفلة الروح، هاقد تجرأت أن تعبر النهر، تغرق أحلامك القروية، اذ تتناسل عند المصبات، تغسل كل الهموم، وتعرى صبيا، تلامس زهر الشواطئ عند افتتان، وريقاته المخملية، قل للتي غسلت وجس القلب، أو حطمت كبرياء العيون، قل للتي أعتقت صمت هذي القرى، للتي عسكرت عند أغصان، صفصافة الماء، والجسد المتعب، الجسد المترب، استتري في تخوم هواي، امتطيني ملاكا من البرق، واختتمي الباقية.
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
ENG
Kipling, Rudyard
THE OBEDIENT
Daily, though no ears attended, Did my prayers arise Daily, though no fire descended Did I sacrifice.... Though my darkness did not lift, Though I faced no lighter odds, Though the Gods bestowed no gift, None the less, None the less, I served the Gods!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
ARA
الشاعر ابن قرناص
قصيدة فلتعلمن إذا افترقنا أيّنا
فلتعلمن إذا افترقنا أيّنا تبّت يداه ومن على من يندم
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Písecký, Ferdinand
Švekruši Lole.
Já viděl jsem tě jako dítě hrát, mé lásky bylas smavou dekorací. A měl jsem smích i žvatlání tvé rád jak květy, ptáky, když se z jara vrací. Leč oka tvého dětský prostý svit se změnil záhy v nedočkavý plamen a rudé rtíky počaly se chvít, jak hledaly by pohádkový pramen. A jako motýl dala jsi se v let, krev klokotem se mladým tělem hnala. Věř, tu jsem začal o tebe se chvět – leč ty ses jenom prostě měkce smála. Co osud dá ti z klamných darů svých, já nevím, nemohu a nechci znáti. Kéž zůstane ti jen tvůj měkký smích, a zmlkne-li, kéž zas se záhy vrátí!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
朱得先
上郡守
䕫龍接武上亨衢， 自是君王乞左符。 雨露湛恩霑紫綬， 乾坤清氣滿氷壺。 陳留合使飛蝗避， 周道誰知我馬瘏。 不有字人心獨苦， 誰宣皇澤沃焦枯。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
PAN
آصف شفیع
کُھلے رنگ شباباں دے نیں
کُھلے رنگ شباباں دے نیں سارے روپ عذاباں دےنیں دل وچ میل اے لوکاں دے پر ہتھ وچ پُھل گلاباں دے نیں اوہ وی سانوں پیار سی کردا ہن ایہہ قصے خواباں دے نیں وچوں ہر کوئی اکو ورگا سارے فرق حجاباں دے نیں ساڈے گل وچ غم دی مالا اس دے ہار گلاباں دے نیں آصف ایناں خرچ نئیں کردے ایہہ تے کم نواباں دے نئیں
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
SPA
Jaime Labastida
No hay sitio en el que pueda
No hay sitio en el que pueda apoyar la sombra de mis pies del que no brote sangre coagulada en piedra, esqueletos del aire abrazados al limo. De muerte y barro antiguo mi alimento. Y nosotros, ceniza. Cuando toco tu torso hay algo que se quiebra. Cuando estrecho la mano del amigo, siento que crujen arquitecturas de cristal y hielo, que los pinos se hienden. Parece dialogara con ausentes: galopa, cráneo adentro, la vigilia, ánades furiosos baten mi cerebro. No tengo paz, ni soy feliz, ni nada. ¿Por qué esta mancha vegetal en la palabra? Quizá arrebato esta mujer a otro hombre, oh coágulo de tela, plumas, voces. Cuando yazgo a tu lado, mujer, brota un fantasma, una mano sin huesos, un cartílago muerto; y entre mi boca y la tuya gritan y juran desahuciados hombres. ¿Cómo besar entonces tu mirada de ola, tus axilas definitivamente submarinas! Parezco dormir sobre siniestros. Riesgo es entonces la cosecha, pequeña alcoba tu vida que me duele, mujer, en el constante insomnio.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ASM
আব্দুল কুদ্দুচ
একান্ন
তাই পাগলী মই পাগল একান্ন আনেকৰ ভিতৰত এটা অমিল পৰিয়াল এইবেলি দুয়োৱে এজুপি ফুলগছ ৰোৱাৰ কথা ফুলবোৰ এইৰূপে নুফুলিলে হয়!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Friedrich Wilhelm Weber
Alte Geschichten
Der Abend dämmert, es wirbelt der Wind den Schnee von dem hohen Dache, Großmütterchen sitzt am warmen Kamin mit den Kleinen im warmen Gemache. »Erzähl uns etwas, Großmütterlein!« – »Recht gern, ihr närrischen Dinger, ihr müsst nur brav und bescheiden sein!« Und mahnend hebt sie den Finger. Dann fängt sie an: »Es war einmal ...«, und die Kinder, sie lauschen und lauschen. Sie hören das Bellen des Hofhunds nicht und des Sturmes Zischen und Rauschen, und nicht das Schlagen der Schwarzwalduhr und der Stunde rasches Verrinnen. Sie sitzen und horchen mit Mund und Ohr, versenkt in Träumen und Sinnen. Großmutter weiß der Geschichten viel aus fernen vergangenen Tagen, von Riesen und Zwergen, von Burgen, von Seen, seltsame Märchen und Sagen; von Nixen und Elfen, von Rübezahl, Musikanten und Lumpengesindel, und wie Dornröschen im Schlaf versank, gestochen von giftiger Spindel. Vom Weibe, das tanzt in feurigen Schuh'n, von sieben Raben und Schwaben, von Aschenbrödel und Drosselbart und Hans, dem glücklichen Knaben; von der großen Stadt, tief unter der See, Vineta, der schlummernden Leiche, auch wohl zum Schluß vom Meister Till schalkhafte, lustige Streiche. Großmutter weiß der Geschichten so viel, als Blätter auf Büschen und Bäumen; die Kinder lauschen mit Ohr und Mund, versenkt in Sinnen und Träumen. Und die kleine Marie – sie lächelt und schläft; still wird es im trauten Gemache, und der Wind schläft auch, und die Sterne steh'n hell über dem hohen Dache. Tweet   Kindergedichte - Grundschulgedichte - Gedichtinterpretationen - Gedichtanalysen audible-Hörbücher KOSTENLOS testen Impressum - Datenschutz
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Dayka Gábor
A Virtus betse
1791 Vóltak szerentsés napjaim, hol szelíd Öröm követte nyomdokimat, s tele Nagy érezéssel fogtam-által Gondolatimmal egész világot. A hűs pataknak bús zuhanásai, A lágy fuvalmok lengedezései Éjféli tsendben, a susogló Ágak, az illatos hant virági: El-fogtak hajdan, s nem magyarázható Örömbe süllyedt szívem, el-oszlaták Keservimet, ki-sírtam a bút Édes özönbe merűlt szemekkel - Tí bóldog órák! - hasztalan esdeklem Utánnok; a bús víz-özön évei Köztt semmiségbe tértt időknek Fejthetetlen zavarába dőltek - O Virtus! a Te nyomdokidon lehet Tsak jutni bóldogságra; Te nem-kevertt Vígságra hívtad tisztelődet, S nem-keresett örömekre vontad.
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
IND
Astrid Dewanti
SAHABAT ADALAH SEGALANYA
SAHABAT ADALAH SEGALANYA Oleh Astrid Dewanti Sahabat …Kau adalah teman yang selalu ada disaat aku sedih maupun senang Kau selalu membuat hari-hari penuh dengan canda dan tawa Maupun keceriaan Kau membuat hari-hari ini menjadi lebih berarti Kau Seperti bulan yang menyinari bumi disetiap malamnya Sahabat …Kita bagaikan mentari yang selalu ceria Dan bagaikan rembulan disaat kita sedih Tanpa adanya kalian aku tidak bisa seseceria ini Kau adalah tempat curahan hatiku Disaat aku sedih maupun senang Sahabat …Hari demi hari telah kita lalui bersama Perpisahan pu mulai mendekat Kenang-kenangan yang telah kita lewati bersama Hanya akan tinggal kenangan Walaupun akan tinggal kenangan Aku tidak akan pernah lupakan semua moment-moment itu Dimana saat kita kadang tertawa, sedih dan senang Walaupun kadang ada luka dan pertengkaran di antara kita Memory semua itu tidak akan pernah aku lupakan Maafkan aku …Jika kadang sifatku Membuatmu terluka dan Mungkin aku pernah menyaingi mu Sahabat …Jangan pernah lupakan aku Walau kita sudah terpisah jauh Karena kau telah menjadi Sebagian dari hidupku Jadi … Kau jangan pernah lupakan aku ya sobat Tanpa ada kalian aku tidak bisa Membuat puisi ini Thanks ya sobat ….
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Percy Bysshe Shelley
Sonnet: Political Greatness
Nor happiness, nor majesty, nor fame, Nor peace, nor strength, nor skill in arms or arts, Shepherd those herds whom tyranny makes tame; Verse echoes not one beating of their hearts, History is but the shadow of their shame, Art veils her glass, or from the pageant starts As to oblivion their blind millions fleet, Staining that Heaven with obscene imagery Of their own likeness. What are numbers knit By force or custom? Man who man would be, Must rule the empire of himself; in it Must be supreme, establishing his throne On vanquished will, quelling the anarchy Of hopes and fears, being himself alone.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Baratynskij E.A.
«О мысль! тебе удел цветка...»
О мысль! тебе удел цветка: Сегодня манит мотылька, Прельщает пчелку золотую, К нему с любовью мошка льнет, И стрекоза его поет; Утратил свежесть молодую И чередой своей поблек, -- Где пчелка, мошка, мотылек? Забыт он роем их летучим, И никому в нем нужды нет; А тут зерном своим падучим Он зарождает новый цвет.
T3
生命、时间与存在
T3
T6
T3
DEU
Dingelstedt, Franz von
10.
Stirb, Engel, stirb in meinen Armen plötzlich! Im Kuß laß Deinen roten Mund erkalten, Im Kuß den letzten Seufzer sanft zerfließen! Dann soll mein Herz Dein Bildnis unverletzlich, Wie Sarg und Grab, in seinem Schreine halten Und über ihm in treuen Finsternissen Sich stark und ewig schließen. Mich quält, daß andre nach mir Dich umfassen Und Deiner Liebe volle Rosen pflücken, Drum möcht ich Dich dem Tode überlassen Und scheidend in sein Witwer-Bett Dich drücken. Der Tod ist treu, in seinem Haus ist Frieden, Und Treu und Frieden eine Lüg hienieden.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر فراس عبد الرزاق السوداني
قصيدة ضياع على شاطئ إيجة
الصَّبرُ نارْ! الصّبر مرٌّ لذعهُ، وبقيّةُ السّاعاتِ بدَّدها انتظارْ هو لحظةٌ طالَت.. تمادَت واستحالَت عُمرَ أيوبٍ، ووافت لاحتضارْ الصّبرُ جمرٌ في الكُفُوفِ، وفي المحاجِرِ ألفُ ثارْ هو آهةُ المظلومِ جارَ زمانُهُ.. عبَسَت لهُ الدُّنيا، وماجَ البحرُ في عينيهِ.. دارَ مُزمجِراً وطغَى وثارْ الصّبرُ ما رضعتهُ أجيالٌ.. مُهاجرةٌ إلى اللا حيثُ في زمن الدّمارْ ضاعت على الأعتابِ.. في الغاباتِ، فوقَ الساحل المنسِيْ ب«إيجَةَ» في متاهاتِ القِفارْ الصّبرُ قيدُ الرّوحِ في الفَلَواتِ أجهدَها الإسارْ الصّبرُ تأجيلُ الحياةِ من الحياةِ إلى المماتِ، ولا مَمات ولا اعتبارْ! الصّبرُ للمحرومِ نار.. نارٌ في انتظارْ
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
URD
Rahat Indori
بیٹھے بیٹھے کوئی خیال آیا
بیٹھے بیٹھے کوئی خیال آیازندہ رہنے کا پھر سوال آیاکون دریاؤں کا حساب رکھےنیکیاں نیکیوں میں ڈال آیازندگی کس طرح گزارتے ہیںزندگی بھر نہ یہ کمال آیاجھوٹ بولا ہے کوئی آئینہورنہ پتھر میں کیسے بال آیاوہ جو دو گز زمیں تھی میرے نامآسماں کی طرف اچھال آیاکیوں یہ سیلاب سا ہے آنکھوں میںمسکرائے تھے ہم خیال آیا
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
卢海宗
秋蛩
凄凄复切切， 何事太伤神。 亦算善鸣者， 兼之能感人。 墙阴又阶畔， 短叹更长呻。 千古谁同调， 行吟楚水滨。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
裴羽仙
哭夫二首
良人平昔逐蕃渾， 力戰輕行出塞門。 從此不歸成萬古， 空留賤妾怨黃昏。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
劉夢符
夏日遊九龍巖
突兀靈巖古， 紆迴石磴升。 地幽忘日烈， 壁峭喜雲蒸。 峰頂池如月， 山根水欲冰。 摩挲可鎸處， 大字紀中興。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ITA
Louise Labé
Non havria Ulysse o qualunqu'altro mai
Non havria Ulysse o qualunqu’altro mai Piu accorto fù, da quel divino aspetto Pien di gratie, d’honor et di rispetto Sperato qual i sento affanni e guai. Pur, Amor, co i begli ochi tu fatt’ hai Tal piaga dentro al mio innocente petto, Di cibo et di calor gia tuo ricetto, Che rimedio non v’e si tu nol’ dai. O forte dura, che mi fa esser quale Punta d’un Scorpio, et domandar riparo Contr’ el velen’ d’all’ istesso animale. Chieggio li sol’ ancida questa noia, Non estingua el desir a me si caro, Che mancar non potra ch’ i non mi muoia.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
曾淑美
躺在草地上，说给你听
秋天安静的草坪 好安静啊 落叶很厚很适合睡眠我就真的睡着了 风适时地停止 就这样死去也很好 阳光正暖 所有的恋情已经离去 我的诗还没写完 就这样死去好了 喜悦和悲伤一一从胸坎站起来 变成远方的树林 在青空下无碍的生长
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
HUN
Dayka, Gábor
A meg-haragudt Phyllis
Phyllis haragra gerjedt, S bosszút kiált fejemre. Ha Phryne tőlem ollykor Tsókot nyer homlokára: Mást bájol ál-szemével. Ha Phryne mást ölelget, Ha! mint örűl magában. Egek! ki hidte vólna, Hogy Phylli! még enyém léssz? - Phyllis haragra gerjedtt. Ha komolyan tekéntem, Komoly szemmel tekéntget, Ha Szépem mást ölelget, Szőkdétsel őrömében. Ha idegen ajakra Hint néha tsókot ajkam; Mást bájol szép szemével, S kerűli társaságom. Egek, ki hidte vólna Hogy Phyllis még enyém léssz?
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
髙孤雲
午過半間僧室
入門聞香風， 一樹桂花吐。 方丈半鈎簾， 空山度踈雨。 銅炉上秋煙， 荼甌到賔主。 對景適志言， 齋鍾报亭午。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
張孝祥
朝謁南嶽
泰常嵩岱拱神州， 玉帛閑來四十秋。 却到朱明回北首， 憂時淚作九江流。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر نبوية موسي
قصيدة يا درّة عَبَثت بها الأيّام
يا درّة عَبَثت بها الأيّام هل بعد فقدكِ يُرتجى إكرامُ يا خيرَ باحثة يُهابُ يراعُها كيف اِستَطاعَت كسره الأعوامُ يا خيرَ زوجٍ كان يُرضي زَوجَها منها خِلالٌ جمّة ونظامُ يا خير ربّات المنازلِ فطنة وأعزّ من يُعزى لها الإحكامُ قد كنتِ أَولى النابغات بمصرنا وأجلّ مَن دانت لها الأقلامُ وكذاكَ رُزءكِ كان أوّل فاجع دَهَمَ الورى فتوالتِ الآلامُ كم نكبةٍ حلّت بنا من بعدهِ خَشَعَت لها أبصارُنا والهامُ يا عام فَقدكِ ما أشدّ مصابهُ بئسَ البقاء به وبئس العامُ لما علمت بما تُكِنُّ صروفه وضياء فكرك ظنّه إلهامُ لم ترتضي عيشاً تَخَلّلهُ الأذى بَل سِرتِ عنه وشأنك الإقدامُ وكذاك كنتِ منَ الذَكا بمكانةٍ ما شابَها طيشٌ ولا إبهامُ كم قَد تخيّرت العُلا بعزيمةٍ ما فاتَها في نيل ذاك مرامُ وكذا تخيّرَكِ الحِمامُ بموقف جمّ المكارهِ كلّه آثامُ إنّي غَبطتكِ في المماتِ فلَيتني كنتُ التي سارت بها الأقوامُ لو مِتُّ قبلكِ ما رأيت كوارثاً وعناد دهرٍ دأبُهُ الإجرامُ عاينتُ بعدكِ فقدَ واحد أُسرتي وَعماد ما يُرجى لنا ويرامُ ذَهبَ الشقيقُ فحُلوُ عيشي بعدهُ مرٌّ وكلُّ الطيّبات حرامُ يا عامه المشؤوم كَم روّعتني وَجَرحتَ قلباً هالهُ الإيلامُ قد كُنتُ قبلكِ كالرجال وها أنا ثكلى يروّعها الأسى فتُضامُ أخفيتَ ضوء الشمس في جوفِ الثرى واِنهالَ فيك على الهلال رغامُ سارَت وسارَ كلاهما بدرٌ هوى فالكون من بعد الضياء ظلامُ خطبٌ دهى العلياء فاِرتاعت له منّا القلوب وحارَتِ الأفهامُ تسعى يدُ المِقدار في خطفِ الأُلى شُغِفوا بحبِّ المكرُمات وهاموا تتسابق الأيّام تَنكيلاً بمن سَبَقوا الأنام فأقعدوا وأقاموا فَعلامَ يسعى المرء في نيل العُلا وجزاءُ سعيِ المُصلحين حِمامُ قالوا يئستِ وليس هذا حكمةً والحزنُ لا يجدي لديه ملامُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Csokonai Vitéz Mihály
[Az emberi nemen...]
Az emberi nemen óh mely méltó jussal Sírhat az érzékeny szív Heráklitussal! Óh mely méltán lehet keserű könnyeknek Forrásivá válni a síró szemeknek. Méltán nem engednek véget a nyögésnek Sok bajai ezen nemes teremtésnek, Melyek számosabbak a fövenyeknél is, Többek a mezőben lévő fűveknél is. Könnyebb számbavenni a tenger cseppjeit, Könnyebb a zőldellő fáknak leveleit, Mint ezen kérdésre adni feleletet, Keserűvé amik teszik az életet. Nem szóllok hát róllok, ezzel, hogy bánatom Nagyobb, hogy mint szólni tudnék, megmutatom. A kisebb fájdalmak nyögnek és jajgatnak, A nagyobbak némák, bámúlva hallgatnak. Ti temető helyek gyászos sírhalmai, Ti holtaknak bennek heverő csontjai, Ti gyászos oszlopok, melyeket a hűség Emelt, kiken írva van a keserűség, Légyetek helyettem bőlcs prédikátorok, Légyetek ékesen szóló orátorok. Mondjátok meg, hogy tireátok csorgának Könnyhullatásai sok édesanyának! Mutassátok meg az itt általmenőknek, Rajtatok oly fűvek mely számosan nőnek, Melyeket kóstolnak sok árvák anyjaik Szemeikből áradt könnyhulltásaik, Melyeket sok özvegy jajos párázatja Megnedvesít, mikor hív férjét siratja. Ne tagadjátok el, hogy bizony nagyon sok, Akikkel az égnek vagytok már adósok. Akiket az égnek mind vissza kell adni, Mikor az utólsó nap fel fog virradni. Te a többek között, óh síralom halma, Melybe temetve van sok árvák oltalma, Te szólj s add tudtára az itt útazónak, Tartsa az életét hogy változandónak. Javai, amiket csak azok tartanak, Míg élünk, bennünket sokszor megrontanak. Melyek, míg életünk van legjobb korába, Megjelennek nálunk egy nem várt órába. De ha egy kevéssé hanyatlik életünk, Örömünk közűl csak egyet sem lelhetünk, S azok, amelyekbe találtuk kedvünket, Már akkor elhagyják megúnt életünket, Mint az oly madarak, amelyek nyárára Hozzánk jőnek, de elmennek nemsokára, Elhagyják főldünket, messzire repűlnek, Mihelyest az idők egy kevéssé hűlnek. Minden gyönyörűség így szalad előlünk, A jókedv, az öröm így tűnik el tőlünk. Szóljad, gyászos halom, ez igazságokat, Megtanítván rájok az itt útazókat. Vagy mivel te nem tudsz szólni e táblának, Amely állíttatott egy édesanyának, Amely emeltetett az emlékezetnek Kezei által a buzgó szeretetnek, Légy hív őrzője, hogy ebből megtessék a’, Hogy ez élet csak a szerencse játéka. Tartsd meg, hogy tudják meg, akik itt elmennek, E sírba hogy kinek tetemi pihennek. - - - - - - - - az, ki ide tétetett, Óh mely sok jó vele sírba temettetett. Nemes - - - - - - hűséges atyának És - - - - - - - szerelmes anyának Hív gondviselése között neveltetett, A nemeslelkűség útán vezettetett. Ezek hűségeket, mivel mentek porba, Maga köszöni már az égi táborba. A szeretet őtet - - - - - - - - hozta, Hogy - - - - - - - - - - - - áldozta És páros életek, míg az Úrnak tetszék, A megért gabonát - - - - - - metszék, Mert az ezt követő jajos esztendőbe Esküdt férje ment a gyászos temetőbe. Így vált el egymástól két szív, mely lett eggyé, Mikor - - - - - - - lőn síralmas özveggyé. Fél esztendő vala, amíg gyászosságba Élt, már most férjével van a mennyországba. Ilyen a szív, amely igazán szerető, Társától sokáig messze nem lehet ő. Amíg az élőknek seregében éle, - - - nyarakat, teleket szemléle. Számos esztendők, de óh bizony azoknak, Kik halálán sírnak, nem látszanak soknak. Szerelmes magzati, titeket végtére Hív hideg karjai megölelésére. Rebegő nyelvének haldokló szózati Titeket szólítnak, kedves magzatjai. Jertek, ez egy-két szót, melyet szól hozzátok, Kegyes szívetekre híven felírjátok, - - - - - - tudom, hogy veled a bánat Engem, hív anyádat, keservesen szánat, Tudom, hogy jó szíved érettem hidegszik, Hogy a koporsóba testemet szegezik. De szűnjék bánatod; e siralmas eset Mert a bőlcs Istennek tetszéséből esett. A hatalmas Isten minden veszedelem Ellen légyen neked őriző védelem. Szerelmes - - - kedves férjed párja, Szakad szemeidből gyöngykönnyeid árja, Hogy árvává lettél, de bízzál, az egek Szomorú szívedhez nem lesznek hidegek, Mivel áldott férjnek bízálak kezére, Én érettem a’ lesz életed vezére. Híven ápolgassad kis unokáimat, Így újíthatod meg elmúlt napjaimat. - - - - - - - - forró hűségedért Adják meg az egek a megérdemlett bért. Bánatos árváim - - - most már A veszély rajtatok második ízbe jár, Mert könnyes szemekkel, ím, megholt atyátok Mellé temetitek szerelmes anyátok. Már minden óltalom eldűlt mellőletek, Ím! védelem nélkül maradt életetek, De bízzatok, bizony a siralmas árva Előtt a jó egek nincsenek bézárva. Úgy légyen intézve ifjú életetek, Hogy mi, megholt szülék, éljünk tibennetek. Menj el már, útazó, de forgasd eszedbe, Amit utóljára mondok, életedbe. Hogy nyomorúságos, kétséges az élet, Hogy bajra született, aki emberré lett.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
老木
夜色中你在火的上面唱歌
夜色中你在火的上面唱歌 不是在明亮的群山中 天阴小雨，人声寂然 我把我的头解下来 交给歌吟中的你 在这个小小的村庄中 谁是歌者，谁又是被歌唱的人 我无法分辨 我把头颅解下来 交给夜色中舞蹈着的你 美丽的女人 在雨水中行走，歌唱火 在黑夜的背后歌唱爱情 你的舞姿，使梦中的火焰 在这一瞬间起伏不停
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
LZH
張邦仁
送王幼學遊楚
此别更何名， 辛勤作逺行。 貧來無壯士， 老去惜平生。 郢樹暮烟碧， 湘江秋水清。 孤帆風力好， 早過岳陽城。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
張斯立
同伯祥理問威卿郎中祐之都司從右丞相公游洞霄歸途得鄙語呈一山桂林
松竹陰陰石徑斜， 小橋流水傍山家。 本因省斂觀風教， 不爲偷閒賞物華。 偶向洞霄尋勝境， 恍如瀛海泛仙槎。 肩輿莫道歸來速， 明日城中趁早衙。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T4
LZH
郭昂
寓潭水院寄王鼎臣
落魄猖狂久陸沈， 蠻金散盡力難任。 魂搖漳水雲煙闊， 腸斷燕臺草樹深。 朽索謾羈千里馬， 樊籠空鎖九皋禽。 薰風一夜招提夢， 明月關山處處心。
T2
爱、情感与人际关系
T3
T2
T2
LZH
陳國英
贈別署縣呂明府二首
乍出葵陽道， 驪歌聲未休。 山花戀去駕， 梅雨送行舟。 文治推單父， 才名識太丘。 明時方汲引， 遲汝到皇州。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
鲁藜
泥土
老是把自己当作珍珠就时时有被埋没的痛苦把自己当作泥土吧让众人把你踩成一条道路
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
ARA
الشاعر أكثم حرب
قصيدة على مضض
عَلى مَضَضٍ أُجَادِلُهُ أُحاورُهُ، أُسائِلُهُ أَقولُ لَهُ: قَطَعتَ العَه دَ، فانبَتَّتْ حَبائِلُهُ رَضِيتَ سِوايَ نُدمَانًا فَبَعدَكَ مَنْ أُواصِلُهُ؟ لَعَمْرُكَ لَمْ تَكُنْ سَمحًا بِقَولٍ أَنتَ قائِلُهُ وَلا صَدَّقتُ أَنَّ هَوا كَ رِيحُ الهَجرِ حَامِلُهُ أَلا عُد يا رَفيقَ الرُّو حِ قَلبي لا أُبادِلُهُ أَنا المَحرومُ يا هَذا وأَمري أنتَ جَاهِلُهُ فَعَجِّلْ كي تُواصِلَنا فَخيرُ البِرِّ عَاجِلُهُ!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
屠大山
春日襍詩二首
連歲海揚波， 兹秋息烽燧。 畎畝餘稻粱， 農夫亦憔悴。 借問胡乃爾， 共言苦徭税。 額外當征需， 丁壯死無罪。 晨夕冒霜露， 奔馳靡賤貴。 閭巷何蕭條， 雞犬亦顛沛。 四序互推遷， 數口寡所慰。 白日乃高懸， 霾霧黙茫昧。 風威徒怒號， 安取驚聾瞶。 秋深室如磬， 何以能卒歲。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Sascha Garzetti
[Schnee liegt in den Hängen]
Schnee liegt in den Hängenwie eine Herde Schafebirgt das Licht aus dem Winter. Sehe die Maulwurfshügelauf den Feldernaufgeworfen gegen die Kälte sehe vor unseren Mündernden Hauch aufsteigenund Wörter, die hindurchschlüpfen die von der Kindheit erzählenwie von einem Ortan dem ich lange nicht war.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ARA
الشاعر مصطفي الصمادي
قصيدة ومُوَلَّةٍ لولا دخانُ تأوُّهٍ
ومُوَلَّةٍ لولا دخانُ تأوُّهٍ من نارِ أشواقٍ به لم يُعرَفِ قد رَقَّ حتى صار يحكى في الضنى لهلالِ شَكٍّ يستبينُ ويختفى لو زَجَّهُ الخيّاطُ في سَمٍّ الخيا طِ من النحولِ جرى ولم يتوَقَّفِ وجميعهُ لو خلَّ في طرفِ الذُبا بِ لفراطِ أسقامٍ به لم يَطرِفِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T3
FRA
ROSTAND, Edmond
LA FLEUR
J'étais là, bien couché dans ce bon tas de foin, Dans ce bon tas profond de foin, qui, de très loin, S'était promis à moi par son parfum qui rôde ; J'étais là, caressé d'une chatouille chaude, Presque disparaissant dans la ronde rousseur, Le corps enveloppé d'une vaste douceur, La tête, cependant, commodément plus haute, Riant d'aise, alangui, remerciant mon hôte, Lequel m'insinuait des brins astucieux ; J'étais là bien couché, mon chapeau sur les yeux, Bercé d'un tintement de cloches éloignées, Ramenant quelquefois des touffes par poignées Pour hâter mon complet ensevelissement, Humant la forte odeur avec enivrement, Et, béat, le cœur gai, le corps las, l'esprit veule, Sentant crouler sur moi l'affectueuse meule ! J'étais là, somnolent, monologuant, et puis Attentif aux milliers de craquants petits bruits Secs et fins qu'on entend dans le foin qu'on écoute ; Je disais, mi-parlant, mi-chantonnant : « Le doute Étant un oreiller, selon Montaigne, mol, Doit être un oreiller de foin… de foin… Bien fol Qui de courir les prés a conservé l'envie ! Pour moi, je vois ici l'emblème de ma vie. Après avoir longtemps dans tous les sens erré, J'ai, de mes verts espoirs, fait un grand tas doré, Un tas de foin… de foin… sur lequel, à ma guise, J'écoute, d'une oreille artiste et qui s'aiguise, Des bruits ténus que nul ne percevrait que moi ; Sur lequel — d'autant plus méritoire, ma foi, Que moi-même, et tout seul, j'ai dû faucher mon herbe, — Je goûte le repos confortable et superbe. » Je me félicitais ainsi, quand, tout d'un coup, Je me sentis piqué vivement dans le cou. Et, furtive d'abord, insaisissable, obscure, Elle devint bientôt si forte, la piqûre, Que dans mon oreiller j'en cherchai la raison : Et je vis qu'une fleur prise en la fauchaison, Moins souple que le foin, m'avait, morte revêche, Enfoncé dans la chair sa lige dure et sèche.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
路谈
游韦曲牛头寺看桃花
珠帘翠幕晓曈昽， 御宿栖台仿像中。 只有穿花双燕子， 舞衣还试旧东风。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ARA
لسان الدين بن الخطيب
قصيدة كم ليوم الفراق من غصه
كمْ ليَوْمِ الفِراقِ منْ غُصّهْ في فؤادِ العَميدْ ترْفَعُ الأمْرَ فيهِ والقِصّهْ للوَليّ الحَميدْ رحَلَ الرّكْبُ يقْطَعُ البَيْدا بسَفينِ النّياقْ كُلُّ وجْناءَ تُتْلِعُ الجِيدا وتَبُذُّ الرِّفاقْ حسِبْت لَيْلَةَ اللِّقا عيدا فهْيَ ذاتُ اشْتِياقْ صائِماتٍ لا تقْبَلُ الرّخْصَهْ قبْلَ فِطْرٍ وَعيدْ فهْيَ مُذْ أمّلَتْهُ مُخْتَصّهْ بجِهادٍ جَهيدْ يا إمامَ العَلاءِ والفَخْرِ ذا السّنا المُبْهِجِ هاكَها لا عدِمْتَ في الدّهْرِ آمِلاً مُرْتَجي عارَضْتُ قوْلَ بائِعِ التّمْرِ بمَقالٍ شَجي غرّبوكِ الجِمالُ يا حَفْصَهْ منْ مَكانٍ بَعيدْ منْ سِجِلْماسَةٍ ومنْ قَفْصَهْ وبِلادِ الجَريدْ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
BUL
Луис Видалес
март
Това бяха майсторите на иглата. Те настояваха за договор, според който да облекат Полицията в един само цвят — син шевиот, копчето — позлатено, а на него гербът с дремещия кондор. Правителството се подигра и с кондора, и с другото, реши Полицията да бъде облечена от широкия чуждестранен свят. Засегнатите поголовно от поголовен глад, от поголовна национална бедност потърсиха работа на площада, където Симон Боливар се въздига с извадена наполовина справедлива сабя. В двора на двореца откъм парламента се появиха картечниците на закона. Множеството тръгна към „Железарница Вергара“, за да се въоръжи в самозащита. Изведнъж думата „Огън!“ оцвети площада, църквата, двореца, статуята на Боливар, справедливата му сабя — и гроздове мъртъвци бяха поднесени в подножието на страната като понятие за свободата. И то заради смаяното дете поет. Мълчание след това съпроводи общественото мнение, мъртвите, пресата. Само детето, което пише това, ми се явява и ми напомня, и ме моли да го разкажа на всички деца на родината. И да им кажа също как видя в новите копчета на гвардията възстановени думите „Свобода и ред“ и — вечен — Дремещият кондор.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر فهد السيل
قصيدة صبح المشاعر
. الشمس وان غابت.. ترى نورها حَي ما غاب.. عن صبح المشاعر وهجها اللي ملكت هالقلب.. يفداها كل شَي ما دام ينبض.. فيني قلبٍ عشقها ما تشوف انا عيني.. هنادي ولا فَي ما تشوف ابد..غير اللي صارت هدفها طويت انا هالماضي.. من شفتها طَي وطويت حتى.. حاضر اللي بعدها لو اطلبتني كلي.. كلي لها شوَي وشلون اوفّي.. من برتني بهدبها تميزت عن بد.. خلق الله بشَي غير الحور في العين.. وبسمت ثغرها تميزت بالصدق.. مزيونة الحَي هذي هي الميزه.. اللي فاقت خجلها أحبها أكثر.. وأكثر من المَي واكثر بعد.. من حب أم لولدها
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
UKR
Halyna Kruk
[коли засинаю в обіймах твоїх ще по той бік Синаю]
коли засинаю в обіймах твоїх ще по той бік Синаю коли за синами твоїми сини їх в сипучих пісках століть осідають все нижче і нижче і навіть нікому не сняться уже захисти мене від самотніх пробуджень у дні розчереплені навпіл де все видається лиш виплодом сніння і скніння у світі без тіней де навіть Земля без коріння перекотиполем тікає за обрій горбатий загублений Господи мій невіднайдений раю із віком щоночі, то більше безсоння а надто – облич наче маю їх всіх поіменно згадати коли засинаю…
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
SPA
José Gorostiza
Nocturno
Esta noche sin luces y esta lluvia constante son para las historias de aquellos peregrinos que dejaban el lodo de sus buenos caminos, cegados por la recia tempestad del instante, y con paso más firme seguían adelante, al lucir de los nuevos joyeles matutinos. Esta noche sin luces aguardo ante mi puerta los tres toques de aldaba que tocará un viajero, y, no obstante, podría negarle mi dinero, el calor de la alcoba o la paz de mi huerta; pero vendrá a mi casa y al corazón alerta porque siempre me busca cuando yo no lo quiero. E iluminado por el espejo que brilla -todo un campo de luz en las horas morenas- al vaivén de las manos blancas como azucenas me contará su historia agradable y sencilla, y a sus labios, ocultos por la barba amarilla, ha de fluir el canto mortal de las sirenas. Ya no podré vencerle, ya no tendré la mano fuerte para arrojarle de mi casa tranquila, si apenas el relámpago negro de su pupila le da el pequeño orgullo de llamarme su hermano, mientras retiene un poco del cielo de verano la lluvia pescadora con sus redes en fila. Pero tú, que de nobles éxtasis te revistes, no abras nunca la puerta para dar hospedaje. Ten el oído sordo cuando ceda un ramaje bajo la taciturna pisada de los tristes, o busca el más secreto bálsamo si resistes a no probar el ímpetu fantástico del viaje.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
PAN
منظور جھلّا
سانوں بول نہ مندڑا تے نہ دے جھڑکاں
سانوں بول نہ مندڑا تے نہ دے جھڑکاں، تیرے باجھ نہ رُت بہاراں جیہڑے پنچھی ہتھوں اُڈ جاندے، کدی فیر نہ رل دے ڈاراں حاکم حکم سدا نہ رہندے، نہیں رہندیاں نیں گلزاراں منظور میاں جیہڑے ساتھی وچھڑے، سانوں دے گئے درد ہزاراں
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
LZH
张其禄
村暮即景
行到山平处， 停舆已夕阳。 村舂喧水碓， 猎火焮茅冈。 酒店关门早， 山庖煮菜香。 搘筇看暝色， 烟树郁苍苍。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ITA
Alessandro Braccesi
27
S'io piango e 'l volto ho carco di dolore, Amor sa la cagione: ei sa ben se del pianger ho ragione, ei sa chi m'ha del mio ben tracto fore. Vendecta almen contra chi in pianto ha volta la mia letitia e privo di speranza pur di vedere el mio caro tesoro: cotal premio del ben servir m'avanza. Ogni quïete di mie vita è tolta, e pel superchio duol tanto m'acoro, che maraviglia fia s'io non ne moro. Lasso, mancato m'è quel nutrimento pel qual vivea contento: l'offesa è tua: fanne vendetta, Amore.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Dsida Jenő
Tarka-barka strófák
Ki volt Ilonka? Eddig róla persze nem szóltam. Ő volt legjobb cimborám. A legvadabb fiúknál több a mersze, püföltük egymást hónapok során. Övemben tomahawk, – kicsiny fafejsze, – kertjük felé haladva szaporán már messziről kutattam, vajha vár-e. Én apacs voltam, ő meg delaváre. Leírjam? Istenem, milyen nehéz megfogni pár vonását! Szerterezdül, bármily vigyázva nyul felé a kéz. Húsz esztendő könnyes ködén keresztül fúr át szemem, mikor szemébe néz. Emlék-indákon millió gerezd ül s valami mégis bizton igazít, hogy őt szakítsam le, az igazit. Aligha hinném, hogy utálatos volt. Bronz-sárga szikrák szökdöstek haján, az orra kissé szeplős és fitos volt, cinkék vidultak tiszta kacaján, gömbölyded arca fényes és piros volt s kétoldalt olyan huncutkás, kaján gödröcske, milyet angyalok kivánnak... De mire kell szépség – egy indiánnak? Most már bevallom, bármint hesseget a szégyenérzés, hogy a latin órán hozzáírtam az első verseket. (Öreg tanárom zsörtölődve szór rám utólagos, kemény intéseket, ha ez kezébe jut.) De drága Laurám nem tudta, hogy a Véres Kutyafog Petrarca lett és rímeket nyafog. Ez is miatta történt, csak miatta: Egyszer apám, mint szokták jó szülők, térdére vont s a nagy kérdést feladta, milyen pályára vágyom s készülök. – Költő leszek – feleltem. – Tyű, ebadta! hördült a hangja, mint egy vésztülök: – Te semmiházi! Elkotródj azonnal! – (Őszinte szó nem mindíg jár haszonnal.) Bizony nem hagytam volna annyiba, hogy így Pegázusom szárnyába nyesnek, ha nem puhít meg úgy a galiba és balsejtelme egy-két nyaklevesnek. Ám a dorgálás végszavaiba foglaltak immár maguktól elesnek s erőtlenek, hogy jóra intsenek: “Költők csak voltak, költők nincsenek!” Hej, jó apám! Ha tudta volna akkor, mily teljességgel nem mond igazat, félt volna tán, hogy sorsa tisztes aggkor helyett pokol lesz, kora kárhozat! Nincs annyi szunyog nyári alkonyatkor, nincs a mocsárban annyi sok moszat, nem írt le annyi zagyva verset Kassák, ahány költő itt ténfereg manapság. Szegény Erdély! Szegény irodalom! Nyakába kötve irdatlan kolonca! Ha mostan Byront mímelné dalom, kitől örökbe szállt reám e stanca, tudom, támadna rút riadalom: névleg sorolnálak fel, sok ribanca, gyémántnak árult hitvány békasó, kire köpik a nyájas olvasó. Ijesztő versezményeivel házal és kéreget a nyalka Nyallay, bús ál-Petőfi, telve honfilázzal, majd szétrepesztik mély sóhajai s csak pénzt zsebelve áll odébb egy házzal. (A hentesek mind mécénásai s ki Nyallay-vers-olvasásra számít, csomagoltasson tíz deka szalámit.) S a többiek, sok borzas, buksi fej, csupa megváltó, fennkölt lelkű, tiszta, – egy perc nyugalmat tőlük merre lelj? Már valamennyi gondjaimra bízta néhány csodálatos művét, amely neked köszöni létét, szent giliszta. Könyv lep be lassan padlót és falat s én hálhatok a szabad ég alatt. De hagyjuk a honmentő, népszakértő s egyéb csúf irodalmi tetveket, (ez nem reájuk, a tetvekre sértő!) kik csattogtatnak nyálas nyelveket a hatalom talpán s szőnek megértő “kultúrközeledési” terveket, – minél többször rugnak belénk s beléjük, annál mohóbb nyalóka szenvedélyük. A rímem inkább rólatok pereg, akik bozótok, sziklák közt merészen törtetek ösvényt, első farmerek, s tanyát ütvén ez erdőntúli részen, dalt kezdtetek. (Én még mint kisgyerek figyeltem rá, példát követni készen.) Tábortüzetek most is zengve ég, honfoglaló, nagy írónemzedék! Reményik, Áprily és Tompa László s a mindíg zsémbes, mindíg harapós, mindíg teremtő tettekért parázsló öreg harcos, a kajlabajszu Kós és Kuncz, akit korán elvitt a gyászló s a hullócsillag, Sipos Domokos, Nyírő, Tamási, – még ki fér a listán? Molter, Tabéry, Berde, Bartalis tán... – s ti mind, mindnyájan, tisztelt névsereg, kiket nem sikerült itt rímbe rónom, Betűországban bölcs miniszterek s Kovács Laci a szerkesztői trónon! – előttetek most büszkén tiszteleg hegyes szuronyként villogó irónom. A véletek való baráti lét avatta széppé életem felét. S Kemény János!... A térképen kereszttel jelölik majd, hol áll a vécsi vár s tanítják: itt volt az erdélyi Keszthely és fényt vetett egy elborult, sivár világba. (Kérlek, János, ne neheztelj, ha ideírom, amit egy szikár vén székely mondott rád a faluvégen: “Báró ugyan, de abbahagyta régen...”) És számon kívül hagyni ki meri az ifjúságot, fürge versenyével? A sorban első volt Szemlér Feri, majd Kiss Jenő, aki huszonhat évvel a pálmát mindnyájunktól elnyeri, Ormos, Bözödi – s jönnek ismert névvel a múzsa többi jó kegyencei, Szabédi, Varró, Wass és Szenczei. Sok jóbarát, szólj! Lesz gyümölcs a gallyon, mely benned ily dús virágba szökött? Csak rajtad áll, e vers szégyent ne valljon s hogy száz év mulva csillaggal bökött jegyzetben kell-e magyarázni, vajjon ki rejlik egy s más említett mögött, avagy dicső nevet ragyogva nyersz-e, – ...ha addig él e néhány strófa, persze. Sok tarka-barka dolgot kellene még följegyezni rólatok, de döntő érv tiltakozva hangol ellene: úgy cseng e dallam máris, mint Vizöntő havában a vers népszerű neme, farsangi rigmus, mókás felköszöntő, vagy Szilveszterre tákolt színpadi bohóság... Jaj, ha hallaná Ady! Az ő tusázó, véres szellemének hatása, hogy a játszi hangulat megvetve bujdosik a magyar ének berkeiben és többé nem mulat. Kik vígat írtak, szemlesütve félnek, mint csempészek, ha zubbonyuk alatt tilos bankókat rejtenek a ráncok s matatják őket vizslató fináncok. Kicsit nagyképűek vagyunk s olyan jelmondatunk is: “Századokra termelj s tekintsd magad halálos komolyan!” Lantunk nyögesztő, félmázsás teher, mely úgy zeng, mint jégzajláskor a folyam s nem pengi ki a habzó, fürge csermely ezüstkövek közt zirrenő neszét. Pedig be szép a könnyű, halk beszéd!
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
HIN
Abhishek Kumar Amber
14. हाय ! रे ये माह फ़ाग
हाय रे ! ये माह फ़ाग दिल में लगाये आग, गोरियों को देख प्रेम उमड़े है मन में। लगती हैं लैला हीर नजरों से मारें तीर, बिज़ली सी दौड़ पड़े सारे ही बदन में । बन गया में शिकार हाय बैठा दिल हार, उसकी ही सूरतिया बसी अखियन में। दिल को नही करार हाये होली का है इंतज़ार रंगों में रंगूँगा तुझे रंगीले सजन में।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
康好文
又寄權思遠
高議雖同日月明， 那將直道順人情。 一封朝奏天彌遠， 千里南遷路不平。 禪榻寥寥黃葉盡， 親居眇眇白雲橫。 請公須續離騷怨， 江水無窮有令名。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر صالح حجي الكبير
قصيدة عزّ العلوم ببحرها المتلاطم
عزّ العلوم ببحرها المتلاطم والمكرمات بغيثها المتراكم واقرأ على الاسلام بعد إمامه من ذاهب أزكى السلام وقادم ألوى جمال الحلم بل ألوى جمال ال علم بل ألوى جمال العالم ألوى بقية أحمد ألوى خليفة حيدر ألوى نتيجة فاطم فالأرض إن عجت عليه بمأتم فعليه أعولت السما بمآتم أو تبك فقد إمامها فلفقده تبكي الأئمة من ذوابة هاشم كيف النوائب زاحمته بمشهد قد كان في العلياء غير مزاحم أم كيف قد شهرت عليه صوارماً أو لم يكن للّه أشهر صارم ما انفك في أم الشريعة قائماً حتى مضى لِلّه أفضل قائم يرضى رضى الباري ويسخط سخطه لم تثنه في اللَه لومة لائم وملازم فعل الجميل كأنما فعل الجميل عليه ضربة لازم غبط الضراح ضريحه فيما حظى بمواهب ومناقب ومكارم وانصاع يرمق نعشه نعش السما بنواظر عبرى عليه سواجم أبقية الخلفاء من عمرو العلى وخليفة الغر الألى من هاشم ما كنت أحسب أن يطاولك الردى حتى أطل بصرفه المتفاقم والدين والدنيا بفقدك أصبحا كمناخ سار أو كنومة نائم كاد الهدى يقضي بفقدك حسرة لولا شقيقك في الندى المتقادم ملك مساعيه عرجن إلى السما حتى وطأن على السهى بمناسم ومخذم تلقى الملوك ببابه كل يشير له بأنمل خادم من قائل هذا الإمام المرتضى نجل الإمام أخو الإمام القاسم إن غاب عنا قائم فلنا العزا بالقائم المهدي بعد القائم علم عليه العالمون تسالموا وعلى سوى علياه لم تتسالم علامة العلماء والعلم الذي انقادت له العلما بغير شكائم بفضائل أحيت فضائل جعفر وفواضل أنست فواضل حاتم ما في البرية من إمام غيره للناس بين أعارب وأعاجم يروي لنا خبر العلاء مسلسلا من عالم يروي العلا عن عالم يابن الألى لولاهم سوق العلى كسدت فلم تر للعلى من سائم فاضت يداك على الأنام فطوقت أعناقهم بالجود طوق حمائم هل ناظم يحصي علاك بنظمه هيهات لا يحصي علاك لناظم وسقتك يا رب الجلال سحابة تنهل من فيض الجلال بساجم نهنهت نضوك عن نعيم زايل وطفقت تمرح في نعيم دائم
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
URD
Mian Muhammad Bakhsh
بہتی عمر گزاری ایویں یار نہ نظریں پیندے
بہتی عمر گزاری ایویں یار نہ نظریں پیندےتھوڑے روز جوانی جوبن دائم ساتھی کیں دےٹھنڈی واء صفائی والی خوشبودار وفائیؤںاجے نہ آئی دلبر ولوں جس پر اسیں وکیندےاوہ دلبر جو ہک ککھّ اتوں گولہ لئے نہ مینوںدوئیے جہان دیوے کوئی سانوں اسدا وال نہ دیندےگال موالی چنگا مندا جو چاہے سو بولےترش جواب مٹھے منہ وچوں لذت اسیں چکھیندےاپنا آپ سمبھالاں ناہیں منوں وسار سجن نوںاپنا حالَ نہ تکدے مڑ کے جو اس طرف تکیندےجے لکھ گالیں تئنے دیوے نالے منہ پھٹکارےاس تھیں چنگا کی اسانوں اس سنگ بات کریندےکیتی قسم بتیری واری دل دے روگ نہ دسساںجاں لباں پر رہی نہ طاقت تاں ہن ظاہر پیندےمکھ پیا دا آب-ہیاتی اسیں موئے ترہائےجل بن مچھلی وانگ محمد کچرک رہے تپیندے
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T5
CES
Theer, Otakar
CIZINCE. (IV.)
Jak pohneš se, z tvých rouch hlas cizích zemí jde vábivý, v něm oživnou i moří širé lemy i zálivy. Ó, z města pryč, z těch teskných obloh vdovích i ze všech pout, a modrem vln, kol chrámů mramorových, v dál plout a plout!
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
HUN
Zoltán Danyi
Évről évre
Alig érthető konokság.Ahogy az ágak virágoznak.Minden tavasszal.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ZHO
谈炯程
晚夏
到上面去，俯瞰浮冰相叅的舞池， 在二楼，沿着电流的子午线， 幕布里洇出炽光，是珊瑚的乳牙 摇曳起来。剪影背对我们，瘦削 如一枚虚词。台阶上种子那样 相邻而坐，在煨热的纬度，青柿 变成这面散生的鼓。信号灯用 肥沃的内焰触摸它，时而听见 我们颊上发芽的伤口深处那伶仃 的水声。我偏颇这黎明连同 它吝啬的二十公里折叠，下沉 到脏器的盅里流体的点数，因为 湛蓝的明喻徐徐环绕你，馈赠给我 确信：风已绣入，响亮的荆棘。
T2
爱、情感与人际关系
T3
T2
T2
SLV
Jarc, Miran
Novi ljudje
Polna so jih vsa križišča. Že se jih boji vsak dom. Kot da slepec slepca išče … Blodijo iz katakomb. Nemi, blazno v nas strmijo. Kakšne nosijo vesti? Mi pred njimi se gubimo v meglo starih melodij. Izpod mostovja, iz kanalov, kamnolomov vstajajo, onostranski, brez pozdravov tiho se sprehajajo. Njih pogled nas v dušo pali, v snih nas obiskujejo … Kakšni so to Trije kralji? Smrt napovedujejo? Strašna iz oči jim vpije zagonetka … Ne vemo kaj iz njih, temnih, se izvija, ali tožba, ali upor? Že med nami so. Nikamor jim ne uidemo. Zaman iščemo v preteklost znano. Svet naš zdaj je kot brez dna. Slutnja mi zavest preblisne: Duh pravekov je zavel. Kdor si slab, oči zatisni. Duh izbira … Kri je vez. Ranjene ljubezni vdor … To se izrul bo duš vihar. Vrelci praživljenja vro … Sodba jezdi prek sveta.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
LZH
梅堯臣
宣州雜詩二十首
宛水過城下， 滔滔北去斜。 遠船來橘蔗， 深步上魚蝦。 鵝美冒椒葉， 蜜香聞稻花。 歲時風俗美， 笑殺異鄉槎。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
胡東臯
錢塘懷古題仙源雲仍家譜
舊家流派出天潢， 徃事秋來可斷腸。 宫樹春深迷汴水， 海潮風起暗錢塘。 星垂五彩天文煥， 道啟諸賢國運康。 猶有雲仍已為庶， 細書家譜淚浪浪。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
李頻
夏日過友人檀溪別業
暑天宜野宅， 林籟爽泠泠。 沙月邀開戶， 巖風助掃庭。 鷺棲依綠篠， 魚躍出清萍。 客抱方如醉， 因來得暫醒。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
SPA
Paul Géraldy
Su carta
Ella me escribe: «Un día como tantos, perdido. ¿Sabes? La primavera muy hermosa ha venido; mas durante tu ausencia, siempre en cosas chiquitas se va el tiempo; en las tiendas y en algunas visitas. Hoy, temprano, a la casa llegué, pues recibí. ¡Qué cansancio! La vida muy horrible es sin ti. Triste, en este momento, de la alcoba, y aprisa, me vine junto al fuego, descalza y en camisa. En el tardío instante, desde el alba esperado, en que puedo, de lejos, fundirme en ti, mi amado. Todo tu amor me envuelve -porque sé que me amas- y más calor me infunde que el calor de las llamas. Imaginar no puedes cuánta tristeza siento. -Contra los vidrios ¿ no oyes allá gemir el viento?- Por el salón anduve. Sintiéndome cansada, a la alcoba me vine y arreglé la almohada; me quité la camisa, que doblé con esmero; después, collar y anillos puse en el joyelero con todas las pulseras; y en la mesita, al lado, junto al retrato tuyo, por mí siempre besado, dejé el corsé… sonrío en tantas noches en que febril, inquieto, sufrías con los broches; y recuerdo tu cólera, que olvidar nunca puedo, cuando al soltar un broche te lastimaste un dedo. Libre ya de apreturas, ¡qué alivio el que hubo en mí! mi desnudez, entonces, blanca y nerviosa vi copiada en el espejo del armario. Y sintiendo horror por este cuerpo que creo inútil, tiendo con la mente los brazos a ti, mi asilo amado; y ¿para qué negártelo?, lo confieso: he llorado. ¡Sí! Sobre las rodillas estas líneas te escribo. En la mesa de laca que en el rincón percibo, tus guantes, y tus libros están, y todos ellos me recuerdan ahora muchos instantes bellos y otros tristes: ¿te acuerdas? porque de vez en cuando hemos ambos reñido… Tú sin razón… Regando la bujía luz pálida, bajo pantalla lila, va extendiendo en las sábanas una sombra tranquila. -¡Cómo contra los vidrios está soplando el viento!- ¡Si junto a mí estuvieras, aspirando mi aliento, para que me miraras feliz, inanimada, y sollozar me hicieras al verme por ti amada!… ¡Porque hace mucho tiempo para ti sólo vivo! ¿Sabes? Ya casi, casi no veo lo que escribo, Adiós, pues; duerme mucho. Me acuesto de amor loca. ¡Ah! recibe mil besos, más de mil en la boca.»
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
PAN
نسرین انجم بھٹی
آئے سن جو ہاسا کر کے
آئے سن جو ہاسا کر کے ٹُر گئے ہور اُداسا کر کے ٹِھلنی پئے گئی اکھ بگانی دل سدا دیوداسا کر کے آہمو ساہمنے جوگ نہیں ساں لنگھنا سی کیوں پاسا کر کے وانگ پتاسے رنگ نہوڑے کُھر گئے ماسا ماسا کر کے عشق ایمانوں گئے جِنہاں خود چھڈیا بے وسواسا کر کے جے نہ مارے اگھ اگم دا دسیئے کھول خُلاصا کر کے مونہو مونہہ سُن بھریاں نیں تاں اکھاں دھر دے کاسا کر کے
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Шершеневич Вадим Габриэлевич
Парфюмерная интродукция
Вы воскресили «Oiselaux de Chypre» в Вашем Наивно-голубом с фонарем будуаре И снова в памяти моей пляшут Духов и ароматов смятые арии. Вы пропитаны запахом; в Ваших браслетах Экстравагантные флаконы парижских благовоний… Я вспоминаю паруса Клеопатры летом, Когда она выезжала на rendez-vous с Антонием. Аккорды запахов… В правой руке фиалки, А в левой, как басы, тяжелый мускус… Маленькая раздетая! Мы ужасно жалкие. Оглушенные музыкой в будуаре узком. Кружатся в глазах потолок и двери… Огоньки, как котята, прыгают на диванах… О, кочующий магазин парфюмерии!.. О, Галлия, бальзамированная Марциалом!..
T2
爱、情感与人际关系
T2
T6
T2
ARA
الشاعر داود الجراح
قصيدة أقاسم ما عهدي بان تخلف الوعدا
أقاسم ما عهدي بان تخلف الوعدا وما كنت قد عودتني الهجر والصدا تركت أخاً يشتاق قربك كلما أتت فرصة فالشوق قد جاوز الحدا لقد كنت طول الوقت انكت في الثرى اساجل فكرا يشبه الجزر والمدا أخاطب إبريقا على الجمر جالسا واني على جمر الغضى مثله جدا فقال كواني الزنجبيل بحرّه وها هو جمر الفم قد احرق الجلدا فقلت له صبراً لعل أخا الوفا تأخر معذورا وعن قصده صدا إذاً أنت معذور على كل حالة وانت عزيز يا أُخيّ ولا بدا وإني على الود الأكيد مصمم ولا زلت طول العمر أرعى لك العهدا وانت اخ عن مر ذكرك في فمي فعذب وتنسيني حلاوته الشهدا أسيء لك الأقوال مني تعمدا وأنت كلا الحالين تخلص لي الودا فبشرى لنا والقرب يجمع شملنا وقد أصبح الدهر الخؤون لنا عبدا وَدُم في رغيد العيش ما افتر مبسم وما نسمات الصبح داعبت الرندا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
張克問
姚江對月有懷仲逺徴君
百里芙蓉繞曲阿， 錦帆輕颺白鷗波。 月華夜照山河淡， 露氣秋添草木多。 湖上故人成逺别， 天邊鴻雁幾時過。 相思兩岸蘋花白， 回首西風倚棹歌。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Bierce, Ambrose
AN INTERPRETATION
Now Lonergan appears upon the boards, And Truth and Error sheathe their lingual swords. No more in wordy warfare to engage, The commentators bow before the stage, And bookworms, militant for ages past, Confess their equal foolishness at last, Reread their Shakspeare in the newer light And swear the meaning's obvious to sight. For centuries the question has been hot: Was Hamlet crazy, or was Hamlet not? Now, Lonergan's illuminating art Reveals the truth of the disputed “part,” And shows to all the critics of the earth That Hamlet was an idiot from birth!
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ITA
Camilla del Soldato
Poesia di Camilla del Soldato - Io so di una bambina
che sarebbe graziosa ma quando le comando qualche cosa, questa pettegolina chiede tanti perchè che faccio assai più presto a far da me.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
JPN
蓮上
null
ひのひかり　つきのかけとそ　てらしける　くらきこころの　やみはれよとて
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T1
TUR
Paul Celan
Neredeyse Yaşayacaktın
Uyumuyorduk artık, çünkü zemberekleri arasında yatıyorduk hüznün ve büküyorduk göstergeleri çomaklar gibi, ve fırlayıp kamçılıyorlardı zamanı kan çıkasıya, ve söylüyordun büyüyen alacakaranlığı, ve oniki kez sen dedim sözlerinin gecesine, ve açıldı, açık kaldı, ve bir gözü koydum onun rahmine, doladım ötekine senin saçlarını ve uzattım ikisi arasında fitili, açık damarı ve bir genç şimşek yaklaştı yüzerek. Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin, o uzanır güle. Onundur yaprağı ve dikeni onun tabağına koyar gül ışığı, onun bardağını doldurur gül nefesle, ona hışırdar sevginin gölgeleri. Kim ki koparır yüreğini göğsünden geceleyin ve fırlatır havaya: o ıskalamaz, o vurur taşı taşla, ona seslenir kan saatin içinden, onun elinden vurup atar zamanı saati: o daha güzel toplarla oynayabilir artık ve söyleyebilir seni ve beni.
T3
生命、时间与存在
T3
T4
T3