codersan/Mizan · Datasets at Hugging Face

s1 stringlengths 0 1.24k	s2 stringlengths 1 986
To become popularly effective this must be endorsed by Mecca;	برای اینکه جهاد مقدس رسمی شده و مورد اقبال همه مسلمین‌ واقع شود، لازم بود که شریف مکه این امر را تایید می‌نمود
and if endorsed it might plunge the East in blood.	و با این‌ کار مشرق زمین در خاک و خون فرومی‌غلطید.
Hussein was honourable, shrewd, obstinate and deeply pious.	حسین، شرافتمند، زیرک، سرسخت و عمیقا زاهد و متقی بود.
He felt that the Holy War was doctrinally incompatible with an aggressive war, and absurd with a Christian ally: Germany.	او احساس می‌کرد که جهاد مقدس‌ از نظر اصولی با جنگ تهاجمی منافات دارد و با اتحاد با مسیحیان آلمانی‌ هم به هیچ‌وجه سازگار نیست.
So he refused the Turkish demand	بنابراین، او تقاضای ترک‌ها را رد کرد
and made at the same time a dignified appeal to the Allies not to starve his province for what was in no way his people's fault.	و در عین حال از متفقین درخواست نمود که مردمش را به علت گناهی‌ که از آن‌ها سر نزده مورد تهدید گرسنگی و احتضار قرار ندهند.
The Turks in reply at once instituted a partial blockade of the Hejaz by controlling the traffic on the pilgrim railway.	و ترک‌ها در برابر چنین عکس‌العملی، حجار را مورد تحریم اقتصادی قرار داده و زیارت حج را متوقف و راه آهن حجاز را به روی زوار حج بستند.
The British left his coast open to specially regulated food vessels.	ولیکن انگلستان سواحل خود را برای آمد و شد کشتی‌های حامل مواد غذائی باز گذاشت.
The Turkish demand was, however, not the only one which the Sherif received.	تقاضای ترک‌ها تنها درخواستی نبود که شریف مکه دریافت نمود.
In January 1915, Yisin, head of the Mesopotamian officers, Ali Riza, head of the Damascus officers, and Abd el Ghani el Areisi, for the Syrian civilians, sent down to him a concrete proposal for a military mutiny in Syria against the Turks.	در ژانویه 1915 م، یاسین، رهبر افسران بین‌النهرین؛ علی رضا، فرمانده‌ افسران دمشق و عبد الغنی الا ریسی از طرف غیر نظامیان سوریه، پیشنهاد شورش بر علیه ترک‌ها را برای او فرستادند.
The oppressed people of Mesopotamia and Syria, the committees of the Ahad and the Fetah, were calling out to him as the Father of the Arabs, the Moslem of Moslems, their greatest prince, their oldest notable, to save them from the sinister designs of Talaat and Jemal.	مردم تحت ستم بین‌النهرین‌ و سوریه، و کمیته احد و فتح اکنون حسین را پدر اعراب و مسلمان مسلمانان ، بزرگ‌ترین شاهزاده و دیرینه‌ترین بزرگواران می‌خواندند که می‌بایستی آن‌ها را از دسیسه‌های گناه آمیز طلعت و جمال نجات می‌داد.
Hussein, as politician, as prince, as moslem, as modernist, and as nationalist, was forced to listen to their appeal.	حسین، به عنوان سیاستمدار، شاهزاده، و به عنوان یک مسلمان و تجددگرا و ناسیونالیست، مجبور بود تا به درخواست کمک آن‌ها پاسخ‌ مثبت بدهد.
He sent Feisal, his third son, to Damascus, to discuss their projects as his representative, and to make a report.	لذا او پسر سومش فیصول را به عنوان نماینده خود به دمشق‌ فرستاد تا طرح‌های شورش را برررسی نموده و به او گزارش نماید.
He sent Ali, his eldest son, to Medina, with orders to raise quietly, on any excuse he pleased, troops from villagers and tribesmen of the Hejaz, and to hold them ready for action if Feisal called.	و سپس‌ پسر بزرگ‌تر از همه یعنی علی را به مدینه فرستاد تا به هر عنوانی که مقدور باشد از دهکده‌ها و قبایل حجار افرادی را برای جنگ آماده کند تا به‌ محض اینکه فیصل پیام دهد برای قیام و جنگ روانه شوند.
Abdulla, his politic second son, was to sound the British by letter, to learn what would be their attitude towards a possible Arab revolt against Turkey.	و عبد اللّه پسر دوم وی که بیشتر تمایل در امور سیاسی داشت، مأمور شد تا نظر انگلیسی‌ها را در مورد یک نهضت همه‌جانبه توسط اعراب و بر علیه ترکیه را بررسی‌ نماید.
Feisal reported in January 1915, that local conditions were good	در ژانویه 1915 م، فیصل گزارش نمود که موقعیت محلی خوب‌ است،
but that the general war was not going well for their hopes.	اما جنگ عمومی از نظر امیدهائی که آن‌ها به آن بسته‌اند به خوبی‌ پیشرفت نمی‌کند.
In Damascus were three divisions of Arab troops ready for rebellion.	سه لشگر از ارتش عرب در دمشق برای قیام آماده شده‌ بود.
In Aleppo two other divisions, riddled with Arab nationalism, were sure to join in if the others began.	و در حلب نیز دو لشگر دیگر، ناسیونالیزم عرب را سر داده بودند؛ و آماده بودند که اگر سه لشگر دمشق شروع کند آن‌ها هم به آن سه لشگر به پیوندند.
There was only one Turkish division this side of the Taurus	در این طرف کوه‌های تو روس فقط یک لشگر از ارتش ترک‌ وجود داشت.
so that it was certain that the rebels would get possession of Syria at the first effort.	و طوری بود که اگر قیام آغاز می‌شد لشگریان عرب بدون‌ هیچ زحمتی در اولین حمله سوریه را به تصرف خود درمی‌آوردند.
On the other hand, public opinion was less ready for extreme measures	از سوی دیگر عقیده عمومی مردم، هنوز برای چنین قیامی آمادگی نداشت‌
and the military class quite sure that Germany would win the war and win it soon.	و همین طور طبقه نظامی تقریبا اعتماد داشتند که آلمان بزودی در جنگ با متفقین فاتح خواهد بود.
If, however, the Allies landed their Australian Expedition preparing in Egypt at Alexandretta	ولی اگر متفقین می‌توانستند لشگرهای‌ استرالیائی را که در مصر تحت آموزش و آمادگی داشتند در اسکندرون پیاده‌ کنند
and so covered the Syrian flank, then it would be wise and safe to risk a final German victory and the need to make a previous separate peace with the Turks.	و قوای عرب را در سوریه تقویت نمایند، آن قوت ریسک کردن قیام‌ برابر پیروزی آلمان و نیاز به یک گفتگوی قبلی صلح با ترک‌ها کاری‌ عاقلانه می‌نمود.
Delay followed, as the Allies went to the Dardanelles, and not to Alexandretta.	پیاده کردن قوای استرالیائی در اسکندرون به تعویق افتاد و متفقین‌ به تنگه داردانل رفتند.
Feisal went after them to get first hand knowledge of Gallipoli conditions	و فیصل به دنبال آن‌ها برای بدست آوردن اطلاعات‌ دست اول از اوضاع گالیپولی بدان جا رهسپار شد.
since a breakdown of Turkey would be the Arab signal.	زیرا که شکست‌ ترکیه علامت شروع قیام اعراب بشمار می‌رفت.
Then followed stagnation through the months of the Dardanelles campaign.	و بعد هم کسادی و رکود در جبهه داردانل برای ماه‌های متوالی ادامه یافت.
In that slaughter house the remaining Ottoman first line army was destroyed.	در آن قتلگاه، بقیه‌ جبهه مقدم ارتش ترک منهدم شد.
The disaster to Turkey of the accumulated losses was so great that Feisal came back to Syria, judging it a possible moment in which to strike	مصیبت و فاجعه شکست و انهدام آنقدر عظیم و رقت‌بار بود که فیصل به سوریه بازگشت و قضاوتش چنان بود که‌ می‌بایستی اکنون حمله اعراب به ارتش ترک آغاز شود.
but found that meanwhile the local situation had become unfavourable.	ولی در عین حال، او دریافت که موقعیت محلی به نفع چنین اقدامی نخواهد بود.
His Syrian supporters were under arrest or in hiding, and their friends being hanged in scores on political charges.	پشتیبانان و حامیان او اکنون یا در بازداشت و یا در جائی خود را پنهان نموده و دوستانش گروه گروه، به اتهامات سیاسی به دار آویخته‌ شده بودند.
He found the well disposed Arab divisions either exiled to distant fronts, or broken up in drafts and distributed among Turkish units.	لشکرهای عرب که در وضع آمادگی خوبی بودند، به سرحدات دور دست تبعید و یا به دسته‌های کوچک تقسیم شده و در درون‌ گرد ان‌های مختلف ارتش ترک از هم جدا و متفرق شده بودند.
The Arab peasantry were in the grip of Turkish military service	ده‌نشینان‌ عرب نیز در دام خدمت نظام ارتش ترک گرفتار آمده
and Syria prostrate before the merciless Jemal Pasha.	و سوریه در برابر جمال پاشا سر تعظیم فرود آورده بود.
His assets had disappeared.	تمام آنچه را که او کشته بود بر باد رفته می‌دید.
He wrote to his father counselling further delay, till England should be ready and Turkey in extremities.	بنابراین فیصل به پدر خود نوشت که توصیه نماید، همه دست‌ نگه دارند تا انگلستان آمادگی کافی پیدا کرده و ترکیه از رمق و توان‌ بازماند.
Unfortunately, England was in a deplorable condition.	اما متأسفانه انگلستان در وضع اسفناکی به سر می‌برد.
Her forces were falling back shattered from the Dardanelles.	نیروهای‌ انگلیس از نبرد دار دانل خسته و فرسوده شده بودند.
The slow drawn agony of Kut was in its last stage;	مشقات و ناراحتی‌های آهسته کوت در مرحله نهائی بود؛
and the Senussi rising, coincident with the entry of Bulgaria, threatened her on new flanks.	و قیام سنوسی که‌ همزمان با ورود بلغارستان به جنگ به وقوع پیوست، جبهه‌های جدید انگلیس را مورد تهدید قرار می‌داد.
Feisal's position was hazardous in the extreme.	در نهایت، موقعیت فیصول در مخاطره بود.
He was at the mercy of the members of the secret society, whose president he had been before the war.	او در اختیار اعضاء سازمان مخفی‌ای بود که قبل از جنگ رهبر آن محسوب می‌شد.
He had to live as the guest of Jemal Pasha, in Damascus, rubbing up his military knowledge;	وی‌ مجبور بود تا در دمشق میهمان جمال پاشا باشد و اطلاعات نظامی‌ خود را تکمیل کند؛
for his brother Ali was raising the troops in Hejaz on the pretext that he	چون برادرش علی مشغول جمع‌آوری لشگری بود که در حجاز فراهم و آماده می‌شد.
and Feisal would lead them against the Suez Canal to help the Turks.	وی چنین وانمود می‌کرد که‌ فیصول و فیصل این افراد را بر علیه کانال سوئز و برای کمک به ترک‌ها رهبری خواهند نمود.
So Feisal, as a good Ottoman and officer in the Turkish service, had to live at headquarters, and endure acquiescingly the insults and indignities heaped upon his race by the bully Jemal in his cups.	و لذا فیصل، چون یک عثمانی خوب و افسری‌ که در خدمت ارتش ترک قرار داشت، می‌بایستی در ستاد ارتش می‌ماند و زندگی می‌کرد؛ و به هر نوع خفت و اهانتی که جمال پاشا به او و به‌ نژاد عرب روا می‌داشت تن درمی‌داد.
Jemal would send for Feisal and take him to the hanging of his Syrian friends.	جمال، همیشه در مواقعی که دوستان سوری فیصل را به دار می‌آویخت به دنبال او می‌فرستاد.
These victims of justice dared not show that they knew Feisal's real hopes, any more than he dared show his mind by word or look, since disclosure would have condemned his family and perhaps their race to the same fate.	و این محکومین عدالت که به دار آویخته می‌شدند جرأت آن نداشتند که امیدهای واقعی و باطنی فیصل‌ را برملا کنند، همین طور خود فیصل هم از دیدن این مناظر به خود می‌لرزید، ولی از خوف سرنوشتی که در صورت کشف این راز در انتظار او و خانواده‌اش و تمام اعراب بود دم نمی‌زد و سعی می‌کرد که‌ از نظر عواطف یا از نظر گفتار عکس‌العمل نامتناسبی بروز ندهد.
Only once did he burst out that these executions would cost Jemal all that he was trying to avoid;	او فقط یک بار کنترل خود را از دست داده و اظهار نمود: این اعدام‌ها به قیمت تمام چیزهائی تمام خواهد شد که جمال می‌خواهد از آن‌ها اجتناب ورزد .
and it took the intercessions of his Constantinople friends, chief men in Turkey, to save him from the price of these rash words.	و همین حرف باعث شد که اگر وساطت و شفاعت‌ دوستان اهل قسطنطنیه او نبود، قیمت گزافی برای آن بپردازد. وساطت‌ آن‌ها او را از مهلکه‌ای که در اثر این حرف ناخوش‌آیند افتاده بود نجات داد.
Feisal's correspondence with his father was an adventure in itself.	مکاتبات فیصل با پدرش، خود ماجرائی دیگر بود.
They communicated by means of old retainers of the family, men above suspicion	آن‌ها توسط پیشخدمت‌های خانوادگی که مورد اعتمادشان بوده، مورد بدگمانی ترک‌ها نبودند با هم ارتباط می‌یافتند.
who went up and down the Hejaz Railway, carrying letters in sword hilts, in cakes, sewn between the soles of sandals, or in invisible writings on the wrappers of harmless packages.	این پیشخدمت‌ها با راه آهن حجاز رفت و آمد می‌کردند و نامه‌ها را در درون قبضه شمشیر، در داخل کیک، و یا لا بلای تخت نعلین و در نوشته‌های غیر قابل رؤیت روی بسته‌هائی‌ که برای یکدیگر می‌فرستادند، جهت همدیگر ارسال می‌داشتند.
In all of them Feisal reported unfavourable things, and begged his father to postpone action till a wiser time.	طی‌ این یادداشت‌ها و نامه‌ها، فیصل همواره برای پدر، گزارش‌هائی ناگوار می‌داد و توصیه می‌کرد که از هرگونه عملی تا فرا رسیدن موقعیت‌ مناسب خودداری نماید.
Hussein, however, was not a whit cast down by Emir Feisal's discouragements.	لیکن حسین ذره‌ای با گزارش‌های دلسردکننده فیصل ناامید نمی‌شد.
The Young Turks in his eyes were so many godless transgressors of their creed and their human duty traitors to the spirit of the time, and to the higher interests of Islam.	از نظر او ترک‌های جوان تعدادی از خدا بی‌خبر بودند که‌ از دین و وظایف انسانی خود تخطی نموده و خیانت کارانی بودند که به‌ روح زمان خیانت می‌کردند و به والاترین اهداف اسلام لطمه می‌زدند.
Though an old man of sixty five, he was cheerfully determined to wage war against them, relying upon justice to cover the cost.	با اینکه مردی پیر و شصت و پنج ساله بود، با رغبتی تمام و قلبی آکنده‌ از سرور، همچنان مصمم بود که بر علیه ترک‌ها نبرد کند. در این راه‌ امید او به عدالتی بود که هر بهائی را در این قیام جبران می‌کرد.
Hussein trusted so much in God that he let his military sense lie fallow	حسین‌ آنقدر به خداوند ایمان داشت که ادراکات و شم نظامی خویش را هم‌ عاطل می‌نمود.
and thought Hejaz able to fight it out with Turkey on a fair field.	او فکر می‌کرد، حجاز می‌تواند با ترکیه مقابله کند.
So he sent Abd el Kader el Abdu to Feisal with a letter	لذا عبد القا در عبد و را با نامه‌ای به سوی فیصل روانه کرد.
that all was now ready for inspection by him in Medina before the troops started for the front Feisal informed Jemal, and asked leave to go down, but, to his dismay	در این نامه نوشت‌ که اکنون همه‌چیز برای بازرسی او آماده شده و بهتر است که وی‌ قبل از اینکه ارتش عرب به سوی جبهه عازم شود، آن‌ها را در مدینه‌ مورد بازرسی قرار دهد. فیصل به جمال اطلاع داد که می‌خواهد برای‌ مرخصی به مدینه برود.
Jemal replied that Enver Pasha, the Generalissimo	برخلاف انتظارش جمال در پاسخ وی اظهار داشت که انور پاشا، ژنرال ایسیمو هم قصد دارد به مدینه برود.
was on his way to the province, and that they would visit Medina together and inspect them.	لذا بهتر است که آن‌ها با هم به مدینه رفته و از سپاهی که حسین فراهم آورده‌ است بازرسی کنند.
Feisal had planned to raise his father's crimson banner as soon as he arrived in Medina, and so to take the Turks unawares;	نقشه فیصل آن بود که به محض ورود به مدینه همان‌ شعار خون‌بار پدر را سردهد، و بدین ترتیب ترک‌ها را غافلگیر نماید.
and here he was going to be saddled with two uninvited guests to whom, by the Arab law of hospitality	و لیکن اکنون با دو میهمان ناخوانده‌ای که همراه او رهسپار می‌شدند بر حسب میهمان‌نوازی‌ای که در سنت اعراب موجود است، نمی‌توانست‌ به آن‌ها آسیبی برساند.
he could do no harm, and who would probably delay his action so long that the whole secret of the revolt would be in jeopardy!	و بدین ترتیب، در این اندیشه بود که شاید حالا نقشه‌هایش آنقدر به تأخیر افتند که این راز پنهان عیان شده و اقدامات‌ نهضت در مخاطره قرار گیرد.
In the end matters passed off well, though the irony of the review was terrible.	اما در نهایت امر همه‌چیز بر وفق مراد وی گردید؛ اگرچه خاطره‌ آن بسیار تلخ بود.
Enver, Jemal and Feisal watched the troops wheeling and turning in the dusty plain outside the city gate	انور، جمال و فیصل به اتفاق یکدیگر رژه اعرابی‌ را که به سوی جبهه‌ها عازم بودند، در بیرون دروازه شهر مورد بازرسی‌ خود قرار دادند.
rushing up and down in mimic camel battle, or spurring their horses in the javelin game after immemorial Arab fashion.	عده‌ای سوار بر شتر و تعداد سوار بر اسب، خاطره‌ جنگ‌های سنتی اعراب را زنده می‌کردند.
'And are all these volunteers for the Holy War? ' asked Enver at last, turning to Feisal.	بالاخره انور روی به سوی‌ فیصل کرده و پرسید: آیا تمام این داوطلبان برای جهاد می‌روند؟
'Yes,' said Feisal. Willing to fight to the death against the enemies of the faithful?	و فیصل جواب داد: بلی، آن‌ها آماده‌اند تا دم مرگ با دشمنان مؤمنین‌ نبرد کنند .
' Yes,' said Feisal again;	و فیصل مجددا گفت: بلی!
and then the Arab chiefs came up to be presented	و بعد رؤسای عرب به حضور رسیدند تا معرفی شوند.
, and Sherif Ali ibn el Hussein, of Modhig, drew him aside whispering, 'My Lord, shall we kill them now?	در این موقع شریف علی بن حسین از مذیگ‌ او را به کناری کشید و در گوشش گفت: سرورم، آیا همین حالا آن‌ها را بکشیم؟
' and Feisal said, 'No, they are our guests.	و فیصل گفت: خیر، آن‌ها میهمان ما هستند .
' The sheikhs protested further;	شیوخ شروع به اعتراض نمودند؛
for they believed that so they could finish off the war in two blows.	زیرا آن‌ها باور داشتند که‌ به این ترتیب آن‌ها جنگ را در دو حمله جانانه به پایان خواهند رسانید.
They were determined to force Feisal's hand;	ایشان مصمم بودند که آن‌ها را به زور از دست فیصل درآورده و کارشان را بسازند؛
and he had to go among them, just out of earshot but in full view	و لذا او مجبور شد با تمام قدرت آن‌ها را از این عمل بازدارد
and plead for the lives of the Turkish dictators, who had murdered his best friends on the scaffold.	و برای نجات جان دیکتاتورهای ترک که بهترین دوستان او را به چوبه‌های‌ دار آویخته بودند به لابه و التماس درآمد.
In the end he had to make excuses, take the party back quickly to Medina, picket the banqueting hall with his own slaves	و بالاخره هم مجبور شد تا عذر آورده و آن‌ها را به سوی مدینه برگرداند و توسط غلامان خود از هجوم مردم به سوی ایشان جلوگیری کند
and escort Enver and Jemal back to Damascus to save them from death on the way.	و خود با جمال و انور به‌ همراهی عده‌ای نگهبان مورد اعتماد به سوی دمشق رهسپار شد تا جان‌ آن‌ها را در بین راه از مرگ برهاند.
He explained this laboured courtesy by the plea that it was the Arab manner to devote everything to guests;	بعدها در قبال این نزاکت پرمخاطره چنین توضیح داد که این‌ منش عربی است، و اعراب هرچه دارند به پای میهمان می‌ریزند.
but Enver and Jemal being deeply suspicious of what they had seen, imposed a strict blockade of the Hejaz, and ordered large Turkish reinforcements thither.	اما انور و جمال، با بدگمانی و تردیدی که از دیدن این ماجراها به دست‌ آورده بودند؛ تحریم شدیدی را بر علیه حجاز معمول داشتند و دستور دادند تا به نیروی تقویتی بیشتری از ارتش ترک اطراف حجاز تحت‌ مراقبت قرار گیرد.
They wanted to detain Feisal in Damascus;	جمال و انور در نظر داشتند تا فیصل را در دمشق‌ بازداشت کنند.
but telegrams came from Medina claiming his immediate return to prevent disorder	ولی تلگرامی از مدینه رسید که ادعا می‌شد اگر او برنگردد آشوب خواهد شد
and, reluctantly, Jemal let him go on condition that his suite remained behind as hostages.	و لذا با اکراه بسیار، جمال اجازه داد که‌ او برگردد؛ مشروط بر اینکه ملتزمین او به عنوان گروگان نگه داشته شوند.
Feisal found Medina full of Turkish troops	فیصل در مدینه با لشگریان ترک روبرو شد.
with the staff and headquarters of the Twelfth Army Corps under Fakhri Pasha, the courageous old butcher who had bloodily 'purified' Zeitun and Urfa of Armenians.	لشگر دوازدهم ارتش ترک به فرمانده‌ی یک قصاب شجاع پیر بنام فخری پاشا که با خون‌آشامی‌ هرچه تمام‌تر زیتون و عرفه را از وجود ارمنی‌ها پاک سازی نموده‌ بود، در آنجا مستقر شده بود.
Clearly the Turks had taken warning, and Feisal's hope of a surprise rush, winning success almost without a shot, had become impossible.	ترک‌ها اکنون به وضوح محتاط شده و از بعضی مسائل آگاه گشته بودند و امید فیصل برای یک حمله غافلگیرانه‌ نقش بر آب گردیده بود. آنطوریکه او انتظار داشت، پیروزی بدون‌ خون‌ریزی و بدون آنکه حتی یک تیر هم شلیک شود دیگر غیر ممکن‌ شده بود.
However, it was too late for prudence.	دیگر احتیاط از طرف اعراب معنی نداشت، چون دیگر خیلی‌ دیر شده بود.
From Damascus four days later his suite took horse and rode out east into the desert to take refuge with Nuri Shaalan, the Beduin chieftain;	بعد از چهار روز، ملتزمین فیصل هم با اسب از دمشق فرار کرده و به سوی مشرق و کویر رهسپار شدند که بعد به نوری شعلان‌ رئیس یک قبیله بدوی پناهنده شدند.
and the same day Feisal showed his hand.	همان روز فیصل دست خود را رو کرد.
When he raised the Arab flag, the pan Islamic supra national State, for which Abdul Hamid had massacred and worked and died, and the German hope of the co operation of Islam in the world plans of the Kaiser, passed into the realm of dreams.	هنگامی‌که او پرچم عرب را برافراشت، حکومت جهانی اسلام که‌ عبدالحمید به خاطر آن قتل عام بسیار نمود و زحمت کشید و جان خود را در آن راه گذاشت، همچنین امید آلمان برای همکاری با اسلام در راه‌ حکومت قیصر، هر دو چون رؤیائی بر باد شدند.
By the mere fact of his rebellion the Sherif had closed these two fantastic chapters of history.	واقعه قیام شریف، این‌ دو فصل خیالی تاریخ را در ان لحظه درهم پیچیده بود.
Rebellion was the gravest step which political men could take, and the success or failure of the Arab revolt was a gamble too hazardous for prophecy.	قیام و شورش، پرمخاطره‌ترین گامی بود که مردان سیاسی برداشته‌ بودند، و موفقیت یا شکست قیام اعراب ریسکی بود که وحشتناک‌ترین‌ خطرات را برای رسالت آن‌ها داشت.
Yet, for once, fortune favoured the bold player, and the Arab epic tossed up its stormy road from birth through weakness, pain and doubt, to red victory.	با این وصف شانس به یکباره به سوی بازیگر ناشی روی آورده بود، و حماسه عرب از هنگام ظهور، آن بود که راه پر طوفان خود را از میان ضعف و زبونی و رنج و تردید به پیروزی سرخ منتهی می‌ساخت.
It was the just end to an adventure which had dared so much	و این نتیجه‌ای عادلانه بر ماجرائی‌ بود که تا آن اندازه در پدید آوردنش جسارت بکار رفته بود.

To become popularly effective this must be endorsed by Mecca;

برای اینکه جهاد مقدس رسمی شده و مورد اقبال همه مسلمین‌ واقع شود، لازم بود که شریف مکه این امر را تایید می‌نمود

and if endorsed it might plunge the East in blood.

و با این‌ کار مشرق زمین در خاک و خون فرومی‌غلطید.

Hussein was honourable, shrewd, obstinate and deeply pious.

حسین، شرافتمند، زیرک، سرسخت و عمیقا زاهد و متقی بود.

He felt that the Holy War was doctrinally incompatible with an aggressive war, and absurd with a Christian ally: Germany.

او احساس می‌کرد که جهاد مقدس‌ از نظر اصولی با جنگ تهاجمی منافات دارد و با اتحاد با مسیحیان آلمانی‌ هم به هیچ‌وجه سازگار نیست.

So he refused the Turkish demand

بنابراین، او تقاضای ترک‌ها را رد کرد

and made at the same time a dignified appeal to the Allies not to starve his province for what was in no way his people's fault.

و در عین حال از متفقین درخواست نمود که مردمش را به علت گناهی‌ که از آن‌ها سر نزده مورد تهدید گرسنگی و احتضار قرار ندهند.

The Turks in reply at once instituted a partial blockade of the Hejaz by controlling the traffic on the pilgrim railway.

و ترک‌ها در برابر چنین عکس‌العملی، حجار را مورد تحریم اقتصادی قرار داده و زیارت حج را متوقف و راه آهن حجاز را به روی زوار حج بستند.

The British left his coast open to specially regulated food vessels.

ولیکن انگلستان سواحل خود را برای آمد و شد کشتی‌های حامل مواد غذائی باز گذاشت.

The Turkish demand was, however, not the only one which the Sherif received.

تقاضای ترک‌ها تنها درخواستی نبود که شریف مکه دریافت نمود.

In January 1915, Yisin, head of the Mesopotamian officers, Ali Riza, head of the Damascus officers, and Abd el Ghani el Areisi, for the Syrian civilians, sent down to him a concrete proposal for a military mutiny in Syria against the Turks.

در ژانویه 1915 م، یاسین، رهبر افسران بین‌النهرین؛ علی رضا، فرمانده‌ افسران دمشق و عبد الغنی الا ریسی از طرف غیر نظامیان سوریه، پیشنهاد شورش بر علیه ترک‌ها را برای او فرستادند.

The oppressed people of Mesopotamia and Syria, the committees of the Ahad and the Fetah, were calling out to him as the Father of the Arabs, the Moslem of Moslems, their greatest prince, their oldest notable, to save them from the sinister designs of Talaat and Jemal.

مردم تحت ستم بین‌النهرین‌ و سوریه، و کمیته احد و فتح اکنون حسین را پدر اعراب و مسلمان مسلمانان ، بزرگ‌ترین شاهزاده و دیرینه‌ترین بزرگواران می‌خواندند که می‌بایستی آن‌ها را از دسیسه‌های گناه آمیز طلعت و جمال نجات می‌داد.

Hussein, as politician, as prince, as moslem, as modernist, and as nationalist, was forced to listen to their appeal.

حسین، به عنوان سیاستمدار، شاهزاده، و به عنوان یک مسلمان و تجددگرا و ناسیونالیست، مجبور بود تا به درخواست کمک آن‌ها پاسخ‌ مثبت بدهد.

He sent Feisal, his third son, to Damascus, to discuss their projects as his representative, and to make a report.

لذا او پسر سومش فیصول را به عنوان نماینده خود به دمشق‌ فرستاد تا طرح‌های شورش را برررسی نموده و به او گزارش نماید.

He sent Ali, his eldest son, to Medina, with orders to raise quietly, on any excuse he pleased, troops from villagers and tribesmen of the Hejaz, and to hold them ready for action if Feisal called.

و سپس‌ پسر بزرگ‌تر از همه یعنی علی را به مدینه فرستاد تا به هر عنوانی که مقدور باشد از دهکده‌ها و قبایل حجار افرادی را برای جنگ آماده کند تا به‌ محض اینکه فیصل پیام دهد برای قیام و جنگ روانه شوند.

Abdulla, his politic second son, was to sound the British by letter, to learn what would be their attitude towards a possible Arab revolt against Turkey.

و عبد اللّه پسر دوم وی که بیشتر تمایل در امور سیاسی داشت، مأمور شد تا نظر انگلیسی‌ها را در مورد یک نهضت همه‌جانبه توسط اعراب و بر علیه ترکیه را بررسی‌ نماید.

Feisal reported in January 1915, that local conditions were good

در ژانویه 1915 م، فیصل گزارش نمود که موقعیت محلی خوب‌ است،

but that the general war was not going well for their hopes.

اما جنگ عمومی از نظر امیدهائی که آن‌ها به آن بسته‌اند به خوبی‌ پیشرفت نمی‌کند.

In Damascus were three divisions of Arab troops ready for rebellion.

سه لشگر از ارتش عرب در دمشق برای قیام آماده شده‌ بود.

In Aleppo two other divisions, riddled with Arab nationalism, were sure to join in if the others began.

و در حلب نیز دو لشگر دیگر، ناسیونالیزم عرب را سر داده بودند؛ و آماده بودند که اگر سه لشگر دمشق شروع کند آن‌ها هم به آن سه لشگر به پیوندند.

There was only one Turkish division this side of the Taurus

در این طرف کوه‌های تو روس فقط یک لشگر از ارتش ترک‌ وجود داشت.

so that it was certain that the rebels would get possession of Syria at the first effort.

و طوری بود که اگر قیام آغاز می‌شد لشگریان عرب بدون‌ هیچ زحمتی در اولین حمله سوریه را به تصرف خود درمی‌آوردند.

On the other hand, public opinion was less ready for extreme measures

از سوی دیگر عقیده عمومی مردم، هنوز برای چنین قیامی آمادگی نداشت‌

and the military class quite sure that Germany would win the war and win it soon.

و همین طور طبقه نظامی تقریبا اعتماد داشتند که آلمان بزودی در جنگ با متفقین فاتح خواهد بود.

If, however, the Allies landed their Australian Expedition preparing in Egypt at Alexandretta

ولی اگر متفقین می‌توانستند لشگرهای‌ استرالیائی را که در مصر تحت آموزش و آمادگی داشتند در اسکندرون پیاده‌ کنند

and so covered the Syrian flank, then it would be wise and safe to risk a final German victory and the need to make a previous separate peace with the Turks.

و قوای عرب را در سوریه تقویت نمایند، آن قوت ریسک کردن قیام‌ برابر پیروزی آلمان و نیاز به یک گفتگوی قبلی صلح با ترک‌ها کاری‌ عاقلانه می‌نمود.

Delay followed, as the Allies went to the Dardanelles, and not to Alexandretta.

پیاده کردن قوای استرالیائی در اسکندرون به تعویق افتاد و متفقین‌ به تنگه داردانل رفتند.

Feisal went after them to get first hand knowledge of Gallipoli conditions

و فیصل به دنبال آن‌ها برای بدست آوردن اطلاعات‌ دست اول از اوضاع گالیپولی بدان جا رهسپار شد.

since a breakdown of Turkey would be the Arab signal.

زیرا که شکست‌ ترکیه علامت شروع قیام اعراب بشمار می‌رفت.

Then followed stagnation through the months of the Dardanelles campaign.

و بعد هم کسادی و رکود در جبهه داردانل برای ماه‌های متوالی ادامه یافت.

In that slaughter house the remaining Ottoman first line army was destroyed.

در آن قتلگاه، بقیه‌ جبهه مقدم ارتش ترک منهدم شد.

The disaster to Turkey of the accumulated losses was so great that Feisal came back to Syria, judging it a possible moment in which to strike

مصیبت و فاجعه شکست و انهدام آنقدر عظیم و رقت‌بار بود که فیصل به سوریه بازگشت و قضاوتش چنان بود که‌ می‌بایستی اکنون حمله اعراب به ارتش ترک آغاز شود.

but found that meanwhile the local situation had become unfavourable.

ولی در عین حال، او دریافت که موقعیت محلی به نفع چنین اقدامی نخواهد بود.

His Syrian supporters were under arrest or in hiding, and their friends being hanged in scores on political charges.

پشتیبانان و حامیان او اکنون یا در بازداشت و یا در جائی خود را پنهان نموده و دوستانش گروه گروه، به اتهامات سیاسی به دار آویخته‌ شده بودند.

He found the well disposed Arab divisions either exiled to distant fronts, or broken up in drafts and distributed among Turkish units.

لشکرهای عرب که در وضع آمادگی خوبی بودند، به سرحدات دور دست تبعید و یا به دسته‌های کوچک تقسیم شده و در درون‌ گرد ان‌های مختلف ارتش ترک از هم جدا و متفرق شده بودند.

The Arab peasantry were in the grip of Turkish military service

ده‌نشینان‌ عرب نیز در دام خدمت نظام ارتش ترک گرفتار آمده

and Syria prostrate before the merciless Jemal Pasha.

و سوریه در برابر جمال پاشا سر تعظیم فرود آورده بود.

His assets had disappeared.

تمام آنچه را که او کشته بود بر باد رفته می‌دید.

He wrote to his father counselling further delay, till England should be ready and Turkey in extremities.

بنابراین فیصل به پدر خود نوشت که توصیه نماید، همه دست‌ نگه دارند تا انگلستان آمادگی کافی پیدا کرده و ترکیه از رمق و توان‌ بازماند.

Unfortunately, England was in a deplorable condition.

اما متأسفانه انگلستان در وضع اسفناکی به سر می‌برد.

Her forces were falling back shattered from the Dardanelles.

نیروهای‌ انگلیس از نبرد دار دانل خسته و فرسوده شده بودند.

The slow drawn agony of Kut was in its last stage;

مشقات و ناراحتی‌های آهسته کوت در مرحله نهائی بود؛

and the Senussi rising, coincident with the entry of Bulgaria, threatened her on new flanks.

و قیام سنوسی که‌ همزمان با ورود بلغارستان به جنگ به وقوع پیوست، جبهه‌های جدید انگلیس را مورد تهدید قرار می‌داد.

Feisal's position was hazardous in the extreme.

در نهایت، موقعیت فیصول در مخاطره بود.

He was at the mercy of the members of the secret society, whose president he had been before the war.

او در اختیار اعضاء سازمان مخفی‌ای بود که قبل از جنگ رهبر آن محسوب می‌شد.

He had to live as the guest of Jemal Pasha, in Damascus, rubbing up his military knowledge;

وی‌ مجبور بود تا در دمشق میهمان جمال پاشا باشد و اطلاعات نظامی‌ خود را تکمیل کند؛

for his brother Ali was raising the troops in Hejaz on the pretext that he

چون برادرش علی مشغول جمع‌آوری لشگری بود که در حجاز فراهم و آماده می‌شد.

and Feisal would lead them against the Suez Canal to help the Turks.

وی چنین وانمود می‌کرد که‌ فیصول و فیصل این افراد را بر علیه کانال سوئز و برای کمک به ترک‌ها رهبری خواهند نمود.

So Feisal, as a good Ottoman and officer in the Turkish service, had to live at headquarters, and endure acquiescingly the insults and indignities heaped upon his race by the bully Jemal in his cups.

و لذا فیصل، چون یک عثمانی خوب و افسری‌ که در خدمت ارتش ترک قرار داشت، می‌بایستی در ستاد ارتش می‌ماند و زندگی می‌کرد؛ و به هر نوع خفت و اهانتی که جمال پاشا به او و به‌ نژاد عرب روا می‌داشت تن درمی‌داد.

Jemal would send for Feisal and take him to the hanging of his Syrian friends.

جمال، همیشه در مواقعی که دوستان سوری فیصل را به دار می‌آویخت به دنبال او می‌فرستاد.

These victims of justice dared not show that they knew Feisal's real hopes, any more than he dared show his mind by word or look, since disclosure would have condemned his family and perhaps their race to the same fate.

و این محکومین عدالت که به دار آویخته می‌شدند جرأت آن نداشتند که امیدهای واقعی و باطنی فیصل‌ را برملا کنند، همین طور خود فیصل هم از دیدن این مناظر به خود می‌لرزید، ولی از خوف سرنوشتی که در صورت کشف این راز در انتظار او و خانواده‌اش و تمام اعراب بود دم نمی‌زد و سعی می‌کرد که‌ از نظر عواطف یا از نظر گفتار عکس‌العمل نامتناسبی بروز ندهد.

Only once did he burst out that these executions would cost Jemal all that he was trying to avoid;

او فقط یک بار کنترل خود را از دست داده و اظهار نمود: این اعدام‌ها به قیمت تمام چیزهائی تمام خواهد شد که جمال می‌خواهد از آن‌ها اجتناب ورزد .

and it took the intercessions of his Constantinople friends, chief men in Turkey, to save him from the price of these rash words.

و همین حرف باعث شد که اگر وساطت و شفاعت‌ دوستان اهل قسطنطنیه او نبود، قیمت گزافی برای آن بپردازد. وساطت‌ آن‌ها او را از مهلکه‌ای که در اثر این حرف ناخوش‌آیند افتاده بود نجات داد.

Feisal's correspondence with his father was an adventure in itself.

مکاتبات فیصل با پدرش، خود ماجرائی دیگر بود.

They communicated by means of old retainers of the family, men above suspicion

آن‌ها توسط پیشخدمت‌های خانوادگی که مورد اعتمادشان بوده، مورد بدگمانی ترک‌ها نبودند با هم ارتباط می‌یافتند.

who went up and down the Hejaz Railway, carrying letters in sword hilts, in cakes, sewn between the soles of sandals, or in invisible writings on the wrappers of harmless packages.

این پیشخدمت‌ها با راه آهن حجاز رفت و آمد می‌کردند و نامه‌ها را در درون قبضه شمشیر، در داخل کیک، و یا لا بلای تخت نعلین و در نوشته‌های غیر قابل رؤیت روی بسته‌هائی‌ که برای یکدیگر می‌فرستادند، جهت همدیگر ارسال می‌داشتند.

In all of them Feisal reported unfavourable things, and begged his father to postpone action till a wiser time.

طی‌ این یادداشت‌ها و نامه‌ها، فیصل همواره برای پدر، گزارش‌هائی ناگوار می‌داد و توصیه می‌کرد که از هرگونه عملی تا فرا رسیدن موقعیت‌ مناسب خودداری نماید.

Hussein, however, was not a whit cast down by Emir Feisal's discouragements.

لیکن حسین ذره‌ای با گزارش‌های دلسردکننده فیصل ناامید نمی‌شد.

The Young Turks in his eyes were so many godless transgressors of their creed and their human duty traitors to the spirit of the time, and to the higher interests of Islam.

از نظر او ترک‌های جوان تعدادی از خدا بی‌خبر بودند که‌ از دین و وظایف انسانی خود تخطی نموده و خیانت کارانی بودند که به‌ روح زمان خیانت می‌کردند و به والاترین اهداف اسلام لطمه می‌زدند.

Though an old man of sixty five, he was cheerfully determined to wage war against them, relying upon justice to cover the cost.

با اینکه مردی پیر و شصت و پنج ساله بود، با رغبتی تمام و قلبی آکنده‌ از سرور، همچنان مصمم بود که بر علیه ترک‌ها نبرد کند. در این راه‌ امید او به عدالتی بود که هر بهائی را در این قیام جبران می‌کرد.

Hussein trusted so much in God that he let his military sense lie fallow

حسین‌ آنقدر به خداوند ایمان داشت که ادراکات و شم نظامی خویش را هم‌ عاطل می‌نمود.

and thought Hejaz able to fight it out with Turkey on a fair field.

او فکر می‌کرد، حجاز می‌تواند با ترکیه مقابله کند.

So he sent Abd el Kader el Abdu to Feisal with a letter

لذا عبد القا در عبد و را با نامه‌ای به سوی فیصل روانه کرد.

that all was now ready for inspection by him in Medina before the troops started for the front Feisal informed Jemal, and asked leave to go down, but, to his dismay

در این نامه نوشت‌ که اکنون همه‌چیز برای بازرسی او آماده شده و بهتر است که وی‌ قبل از اینکه ارتش عرب به سوی جبهه عازم شود، آن‌ها را در مدینه‌ مورد بازرسی قرار دهد. فیصل به جمال اطلاع داد که می‌خواهد برای‌ مرخصی به مدینه برود.

Jemal replied that Enver Pasha, the Generalissimo

برخلاف انتظارش جمال در پاسخ وی اظهار داشت که انور پاشا، ژنرال ایسیمو هم قصد دارد به مدینه برود.

was on his way to the province, and that they would visit Medina together and inspect them.

لذا بهتر است که آن‌ها با هم به مدینه رفته و از سپاهی که حسین فراهم آورده‌ است بازرسی کنند.

Feisal had planned to raise his father's crimson banner as soon as he arrived in Medina, and so to take the Turks unawares;

نقشه فیصل آن بود که به محض ورود به مدینه همان‌ شعار خون‌بار پدر را سردهد، و بدین ترتیب ترک‌ها را غافلگیر نماید.

and here he was going to be saddled with two uninvited guests to whom, by the Arab law of hospitality

و لیکن اکنون با دو میهمان ناخوانده‌ای که همراه او رهسپار می‌شدند بر حسب میهمان‌نوازی‌ای که در سنت اعراب موجود است، نمی‌توانست‌ به آن‌ها آسیبی برساند.

he could do no harm, and who would probably delay his action so long that the whole secret of the revolt would be in jeopardy!

و بدین ترتیب، در این اندیشه بود که شاید حالا نقشه‌هایش آنقدر به تأخیر افتند که این راز پنهان عیان شده و اقدامات‌ نهضت در مخاطره قرار گیرد.

In the end matters passed off well, though the irony of the review was terrible.

اما در نهایت امر همه‌چیز بر وفق مراد وی گردید؛ اگرچه خاطره‌ آن بسیار تلخ بود.

Enver, Jemal and Feisal watched the troops wheeling and turning in the dusty plain outside the city gate

انور، جمال و فیصل به اتفاق یکدیگر رژه اعرابی‌ را که به سوی جبهه‌ها عازم بودند، در بیرون دروازه شهر مورد بازرسی‌ خود قرار دادند.

rushing up and down in mimic camel battle, or spurring their horses in the javelin game after immemorial Arab fashion.

عده‌ای سوار بر شتر و تعداد سوار بر اسب، خاطره‌ جنگ‌های سنتی اعراب را زنده می‌کردند.

'And are all these volunteers for the Holy War? ' asked Enver at last, turning to Feisal.

بالاخره انور روی به سوی‌ فیصل کرده و پرسید: آیا تمام این داوطلبان برای جهاد می‌روند؟

'Yes,' said Feisal. Willing to fight to the death against the enemies of the faithful?

و فیصل جواب داد: بلی، آن‌ها آماده‌اند تا دم مرگ با دشمنان مؤمنین‌ نبرد کنند .

' Yes,' said Feisal again;

و فیصل مجددا گفت: بلی!

and then the Arab chiefs came up to be presented

و بعد رؤسای عرب به حضور رسیدند تا معرفی شوند.

, and Sherif Ali ibn el Hussein, of Modhig, drew him aside whispering, 'My Lord, shall we kill them now?

در این موقع شریف علی بن حسین از مذیگ‌ او را به کناری کشید و در گوشش گفت: سرورم، آیا همین حالا آن‌ها را بکشیم؟

' and Feisal said, 'No, they are our guests.

و فیصل گفت: خیر، آن‌ها میهمان ما هستند .

' The sheikhs protested further;

شیوخ شروع به اعتراض نمودند؛

for they believed that so they could finish off the war in two blows.

زیرا آن‌ها باور داشتند که‌ به این ترتیب آن‌ها جنگ را در دو حمله جانانه به پایان خواهند رسانید.

They were determined to force Feisal's hand;

ایشان مصمم بودند که آن‌ها را به زور از دست فیصل درآورده و کارشان را بسازند؛

and he had to go among them, just out of earshot but in full view

و لذا او مجبور شد با تمام قدرت آن‌ها را از این عمل بازدارد

and plead for the lives of the Turkish dictators, who had murdered his best friends on the scaffold.

و برای نجات جان دیکتاتورهای ترک که بهترین دوستان او را به چوبه‌های‌ دار آویخته بودند به لابه و التماس درآمد.

In the end he had to make excuses, take the party back quickly to Medina, picket the banqueting hall with his own slaves

و بالاخره هم مجبور شد تا عذر آورده و آن‌ها را به سوی مدینه برگرداند و توسط غلامان خود از هجوم مردم به سوی ایشان جلوگیری کند

and escort Enver and Jemal back to Damascus to save them from death on the way.

و خود با جمال و انور به‌ همراهی عده‌ای نگهبان مورد اعتماد به سوی دمشق رهسپار شد تا جان‌ آن‌ها را در بین راه از مرگ برهاند.

He explained this laboured courtesy by the plea that it was the Arab manner to devote everything to guests;

بعدها در قبال این نزاکت پرمخاطره چنین توضیح داد که این‌ منش عربی است، و اعراب هرچه دارند به پای میهمان می‌ریزند.

but Enver and Jemal being deeply suspicious of what they had seen, imposed a strict blockade of the Hejaz, and ordered large Turkish reinforcements thither.

اما انور و جمال، با بدگمانی و تردیدی که از دیدن این ماجراها به دست‌ آورده بودند؛ تحریم شدیدی را بر علیه حجاز معمول داشتند و دستور دادند تا به نیروی تقویتی بیشتری از ارتش ترک اطراف حجاز تحت‌ مراقبت قرار گیرد.

They wanted to detain Feisal in Damascus;

جمال و انور در نظر داشتند تا فیصل را در دمشق‌ بازداشت کنند.

but telegrams came from Medina claiming his immediate return to prevent disorder

ولی تلگرامی از مدینه رسید که ادعا می‌شد اگر او برنگردد آشوب خواهد شد

and, reluctantly, Jemal let him go on condition that his suite remained behind as hostages.

و لذا با اکراه بسیار، جمال اجازه داد که‌ او برگردد؛ مشروط بر اینکه ملتزمین او به عنوان گروگان نگه داشته شوند.

Feisal found Medina full of Turkish troops

فیصل در مدینه با لشگریان ترک روبرو شد.

with the staff and headquarters of the Twelfth Army Corps under Fakhri Pasha, the courageous old butcher who had bloodily 'purified' Zeitun and Urfa of Armenians.

لشگر دوازدهم ارتش ترک به فرمانده‌ی یک قصاب شجاع پیر بنام فخری پاشا که با خون‌آشامی‌ هرچه تمام‌تر زیتون و عرفه را از وجود ارمنی‌ها پاک سازی نموده‌ بود، در آنجا مستقر شده بود.

Clearly the Turks had taken warning, and Feisal's hope of a surprise rush, winning success almost without a shot, had become impossible.

ترک‌ها اکنون به وضوح محتاط شده و از بعضی مسائل آگاه گشته بودند و امید فیصل برای یک حمله غافلگیرانه‌ نقش بر آب گردیده بود. آنطوریکه او انتظار داشت، پیروزی بدون‌ خون‌ریزی و بدون آنکه حتی یک تیر هم شلیک شود دیگر غیر ممکن‌ شده بود.

However, it was too late for prudence.

دیگر احتیاط از طرف اعراب معنی نداشت، چون دیگر خیلی‌ دیر شده بود.

From Damascus four days later his suite took horse and rode out east into the desert to take refuge with Nuri Shaalan, the Beduin chieftain;

بعد از چهار روز، ملتزمین فیصل هم با اسب از دمشق فرار کرده و به سوی مشرق و کویر رهسپار شدند که بعد به نوری شعلان‌ رئیس یک قبیله بدوی پناهنده شدند.

and the same day Feisal showed his hand.

همان روز فیصل دست خود را رو کرد.

When he raised the Arab flag, the pan Islamic supra national State, for which Abdul Hamid had massacred and worked and died, and the German hope of the co operation of Islam in the world plans of the Kaiser, passed into the realm of dreams.

هنگامی‌که او پرچم عرب را برافراشت، حکومت جهانی اسلام که‌ عبدالحمید به خاطر آن قتل عام بسیار نمود و زحمت کشید و جان خود را در آن راه گذاشت، همچنین امید آلمان برای همکاری با اسلام در راه‌ حکومت قیصر، هر دو چون رؤیائی بر باد شدند.

By the mere fact of his rebellion the Sherif had closed these two fantastic chapters of history.

واقعه قیام شریف، این‌ دو فصل خیالی تاریخ را در ان لحظه درهم پیچیده بود.

Rebellion was the gravest step which political men could take, and the success or failure of the Arab revolt was a gamble too hazardous for prophecy.

قیام و شورش، پرمخاطره‌ترین گامی بود که مردان سیاسی برداشته‌ بودند، و موفقیت یا شکست قیام اعراب ریسکی بود که وحشتناک‌ترین‌ خطرات را برای رسالت آن‌ها داشت.

Yet, for once, fortune favoured the bold player, and the Arab epic tossed up its stormy road from birth through weakness, pain and doubt, to red victory.

با این وصف شانس به یکباره به سوی بازیگر ناشی روی آورده بود، و حماسه عرب از هنگام ظهور، آن بود که راه پر طوفان خود را از میان ضعف و زبونی و رنج و تردید به پیروزی سرخ منتهی می‌ساخت.

It was the just end to an adventure which had dared so much

و این نتیجه‌ای عادلانه بر ماجرائی‌ بود که تا آن اندازه در پدید آوردنش جسارت بکار رفته بود.