Datasets:
mteb
/
CQADupstackPhysicsRetrieval-Fa

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
_id
stringlengths
1
6
text
stringlengths
0
5.02k
title
stringlengths
0
170
109362
خوب، پس کتاب درسی من می گوید که در اتساع زمان و انقباض طول، زمان مناسب و طول مناسب «آن چیزی است که در چارچوب مرجع ناظر در حال استراحت نسبت به رویداد است». این بدان معناست که زمان/طول مناسب آن چیزی است که توسط ناظر در حال حرکت نزدیک به سرعت نور مشاهده می شود و زمان گشاد شده و طول منقبض آن چیزی است که توسط ناظری در حال حرکت نسبت به رویداد مشاهده می شود، یعنی در حال تماشای حرکت چیزی است. نزدیک به سرعت نور تا اینجا درست گفتم؟ بنابراین، برای مثال، اگر پرتوی از پروتون‌ها را داشته باشیم که با سرعت 0.99c حرکت می‌کنند و یک الکترون ساکن آنها را تماشا می‌کند، زمان/طول مناسب آن چیزی است که پروتون‌ها مشاهده می‌کنند در حالی که زمان/طول انقباض گشاد شده همان چیزی است که الکترون‌ها می‌کنند. ببینید. با فرض اینکه من تا الان درست گفته باشم (که شاید خیلی درست نباشم، لطفاً اگر اشتباه می کنم به من بگویید)، فقط یک سوال امتحانی گیج شدم. اینجاست: > در یک آزمایش، پرتوی از پروتون‌ها که در امتداد یک خط مستقیم با سرعت ثابت 1.8$x$10^8$$ms^{-1}$ حرکت می‌کردند، 95 ثانیه طول کشید تا بین دو آشکارساز در نقطه ثابت حرکت کند. فاصله $d_0$ از هم. فاصله $d_0$ > بین دو آشکارساز را در چارچوب مرجع آشکارسازها محاسبه کنید. خوب، طبق درک من در بالا، این فاصله منقبض است، زیرا ناظر (آشکارسازها) نسبت به رویداد در حرکت هستند. با این حال، آنها فاصله را با استفاده از $d=vt$ محاسبه می کنند، که به این معنی است که فاصله مناسب است. یکی توضیح بده لطفا
در نسبیت خاص به من کمک کنید تا چارچوب های مرجع را دریابیم
60785
![توضیحات تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/v7mfP.png) سوال پرسیده شده این بود که شتاب باید چقدر باشد که فشار در هر دو نقطه مشخص شده با نقاط ضخیم برابر باشد؟ ظرف **باز** و مکعبی با ضلع 5 متر است؟ در ابتدا نمودار را شبیه به شکل B در نظر گرفتم که در آن $$\tan(\theta)=a/g$$ است، اما بعد متوجه شدم که هر دو نقطه وسط اضلاع مربوطه هستند، ارتفاع مایع بالاتر از پایین تر است. نقطه باید نصف ارتفاع بالاتر از نقطه کنار باشد. سپس نمودار را شبیه D گرفتم. سپس پاسخ را به صورت $a=2g$ دریافت کردم. آیا این درست است؟ **اگر این یک ظرف بسته بود چه پاسخی داشت؟** شکل C این سوال من است.
محاسبه فشار در سیالات شتابدار در مخازن بسته و باز؟
8860
این سوال، بیشتر به عنوان محصول جانبی، منجر به بحث در مورد نحوه شمارش درجه آزادی (DOF) شد. من این سوال را اینجا بسط می‌دهم: * آیا مشتقات ضروری1 مانند سرعت‌ها به‌عنوان DOF‌های جداگانه محاسبه می‌شوند یا همراه با مختصات2 مربوطه؟ * آیا DOFهای با ارزش پیچیده باید دو برابر در دو DOF با ارزش واقعی یا یک بار در یک DOF با ارزش پیچیده شمارش شوند؟ (منظورم این است که وقتی کسی نمی‌خواهد این موضوع را به صراحت بیان کند) لطفاً با کمی ارجاع پاسخ دهید، مگر اینکه معلوم شود این در واقع یک موضوع سلیقه‌ای است نه یک چیز کاملاً تعریف شده. * * * 1) منظورم آنهایی است که مقدار آنها به عنوان شرط اولیه _لازم_ است. 2) فیلدهای QFT را نیز به عنوان مختصات می شمارم، در حالی که مختصات فضا-زمان برای من پارامتر هستند، اگر این مهم باشد. من می دانم که یک فیلد در واقع دارای $\infty$ (یا بهتر است بگوییم $2^\aleph$) DOF است، اما بیایید بگوییم به عنوان مثال. یک $\mathbb R^3$ DOF پیوسته در آن مورد
تعریف نحوه شمارش درجات آزادی چیست؟
91345
من کمی گیج هستم که چگونه تابع همبستگی سه نقطه را برای یک میدان اسکالر عظیم محاسبه کنم، می دانم که باید برابر با صفر باشد. باید نشان دهم که: $\lim_{T\rightarrow \infty (1-i\epsilon)} \int D\phi \phi(x_1) \phi(x_2) \phi(x_3) = 0$ چگونه این را نشان دهیم ? ویرایش: فراموش کردم بدون استفاده از تابع تولید، $Z[J]$ را ذکر کنم.
تابع همبستگی 3 نقطه ای برای یک میدان اسکالر عظیم
16008
دیروز در یک سخنرانی بودم و دمویی از یک ژنراتور ون دو گراف وجود داشت. او کره‌ی فلزی کوچک‌تری را که با یک سیم وصل شده، در حدود 4 سانتی‌متر از کره‌ی اصلی نگه داشت. این باعث ایجاد جرقه ای بین دو کره شد. در همان زمان جرقه اتفاق افتاد، بلندگوهای سالن با صدای بلند کلیک می‌کردند، پروژکتور (آن طرف اتاق) زرد می‌شد و متن پایین می‌آمد، سپس سیاه می‌شد و به حالت عادی باز می‌گشت. و کره پلاسما که در کنار ژنراتور ون دو گراف بود که خاموش بود (اما روی دیوار روشن بود) برای مدت کوتاهی روشن می شد. آیا جرقه ممکن است این کار را انجام دهد؟ یا همزمان اتفاق دیگری هم می افتد؟
جرقه از ژنراتور ون دو گراف
35052
قضیه Poynting توسط $$\frac{\partial}{\partial t}\int_{v}Udv \+ \oint_{A}\vec S\cdot \vec {dA} +\int_{v}\vec E ارائه می‌شود. \cdot\vec J dv =0 $$ جایی که، * کل انرژی الکترومغناطیسی داخل حجم v $U = \frac 1 2 (\vec است E\cdot\vec D+\vec B\cdot\vec H)$ * بردار Poynting $\vec S=\vec E\times \vec H$ این معادله به عنوان بقای انرژی الکترومغناطیسی و مکانیکی برای حجم تفسیر می شود. فضا با هر جمله به ترتیب نشان دهنده سرعتی است که 1. انرژی الکترومغناطیسی در داخل حجم تغییر می کند. 2. انرژی الکترومغناطیسی از مرز عبور می کند. سطح محصور 3. کار مکانیکی روی بارهای داخل حجم انجام می شود. حال باری را در نظر بگیرید که از حالت سکون توسط یک میدان الکتریکی ساکن شتاب می گیرد و ابتدا در مرکز یک حجم کروی ثابت در فضا با شعاع cT جایی که c سرعت آن است. نور و T زمان لازم برای انتشار میدان های الکترومغناطیسی از مرکز به مرز کروی است. برای 0 < t < T هر دو انرژی مغناطیسی و مکانیکی داخل حجم افزایش می یابد بدون اینکه انرژی الکترومغناطیسی از مرز عبور کند. بنابراین در طول این مدت، عبارت منفی برای حفظ RHS = 0 در قضیه پوینتینگ از کجا آمده است؟
چه چیزی قضیه پوینتینگ را برای باری که در میدان الکتریکی ساکن حرکت می کند سازگار می کند؟
28402
بحث در این صفحه وب اشاره می‌کند که تاباندن پرتو لیزر به مو اثری شبیه آزمایش دو شکاف ایجاد می‌کند. آیا فیزیک کلاسیک تأثیری را که هنگام انجام این کار مشاهده می کنید (از آنجایی که نور یک موج است) پیش بینی می کند؟
آیا فیزیک کلاسیک اثرات تاباندن لیزر به مو را پیش‌بینی می‌کند؟
10519
من خواندم که میدانی که به طور همزمان دارای حداقل واگرایی و حداقل گسترش عرضی است، حالت گاوسی اساسی است. چه مراجع خوبی در این موضوع برای اثبات ادعای بالا وجود دارد؟
میدان EM دارای حداقل واگرایی و حداقل گسترش عرضی به طور همزمان
78228
آیا یک طیف پیوسته از یک مشاهده پذیر همیشه نشان می دهد که بردارهای ویژه مربوطه قابل نرمال سازی نخواهند بود؟ اگر بله، چگونه می توان آن را ثابت کرد؟
طیف پیوسته (مکانیک کوانتومی)
58074
خلأ کاذب نظریه ریسمان را می توان توسط لاگرانژهای موثر در انرژی کم توصیف کرد. آیا به طور کلی تطابقی بین این لاگرانژیان موثر و تئوری های سنج SU(N) وجود دارد؟ یا لاگرانژی‌های مؤثر اغلب به تغییر ناپذیری محلی نسبت به برخی یا هر گروه سنج احترام نمی‌گذارند؟
آیا مجموعه لاگرانژهای مؤثر در چشم‌انداز نظریه ریسمان بیشتر شامل نظریه‌های گیج می‌شود؟
115073
من حداقل سه ادعا در مورد توسعه گرمای خورشید شنیدم. در یک کتاب قدیمی خواندم که در چند میلیارد سال آینده هیچ اتفاق چشمگیری نخواهد افتاد. ویکی‌پدیا بیان می‌کند که دمای متوسط ​​در یک میلیارد سال به 30 درجه، یک میلیارد سال بعد به 100 درجه می‌رسد، و در یک انجمن اینترنتی، شخصی ادعا کرد که در 500 میلیون سال، اقیانوس‌ها می‌پزند. کدام یک از این ادعاها درست است؟ ادعاهای مربوط به رویدادهای آینده دور چقدر قابل اعتماد است؟
آیا این درست است که خورشید مدت ها قبل از مرحله غول سرخ باعث ایجاد دمای بسیار بالا در زمین می شود؟
35058
دیویت در مقاله خود ادعا کرد > برایس اس. دیویت. نظریه کوانتومی بدون پتانسیل الکترومغناطیسی، _فیزیک. > Rev._ **125** no. 6 (1962)، صفحات 2189-2191، DOI: 10.1103/PhysRev.125.2189، که کشف آهارونوف و بوهم که پتانسیل های الکترومغناطیسی نقش اصلی را در نظریه مکانیک کوانتومی ایفا می کنند، نادرست است. چه کسی برنده شد؟ چه خطاهایی در استدلال طرف بازنده در این نبرد وجود دارد؟
آهارونوف-بوم در مقابل دو ویت
76203
من در حال خواندن کتابی در مورد QCD آشفته توسط جان کالینز هستم. در فصل 5، عبارات **_reduced graph_** و **_pinch-singular level_** برای تجزیه و تحلیل تکینگی های جرمی استفاده شده است. با این حال، مفاهیم آنها به وضوح توضیح داده نشده است. می گوید (بخش 5.1.4، صفحه 91) > PSS ها (برای ناحیه فیزیکی، که همه آن چیزی است که به ما مربوط می شود) جایی است که > انتشار دهنده های روی پوسته و لحظه ای مطابق با فرآیندهای پراکندگی کلاسیک مجاز > هستند که در فضای مختصات درمان می شوند. من نمی توانم نکات کلیدی را از این _تعریف_ دریافت کنم. برای نمودارهای کاهش یافته، چند مثال ارائه می دهد. اما هنوز نمی توانم بفهمم که چرا آنها مهم هستند و چگونه با نمودارهای فاینمن مرتبط هستند. آیا کسی می تواند به من کمک کند تا این اصطلاحات را روشن کنم؟ با تشکر فراوان
نمودارها کاهش یافته و سطوح منفرد خرج کردن
34321
من در حال خواندن دیوید جی. گریفیث هستم و در درک مفهوم ناپیوستگی برای E-field مشکل دارم. E-field ظاهراً دارای اجزاء است. (چگونه میدان برداری را به زیر تجزیه می کند؟) جزء مماسی و عادی. جزء معمولی ناپیوسته است؟ (سوال 1: چرا؟) اما اجزای مماسی ناپیوسته نیستند؟ (سوال 2: چرا؟). پیشنهاد من برای سوال 1: من سعی کردم آن را ترسیم کنم و اینطور که می بینم اندازه فیلد E پیوسته است اما جهت پیوسته نیست! پیشنهاد من برای سوال 2: مولفه های مماسی جهتی دارند که پیوسته تغییر می کند. درک کلمه Continuous که من به کار می برم این است: اگر بتوانم فیلد برداری را بگیرم، آن را در نمودار $\mathrm{R}^2$ تصور کنید، و اگر پیوسته باشد (نه به طور ناگهانی متوقف شود)، پس. همین! لطفاً کسی می تواند توضیحی را که گم کرده ام یا منبع دیگری به من بدهد؟ همچنین چرا این ربطی به چیزی دارد: $$ {E}_{بالا} - E_{below} = \frac{\sigma}{\epsilon_0}\hat{n} $$
ناپیوستگی در فیلدهای برداری چیست؟
62786
من سعی می کنم رئیسم را متقاعد کنم که میکسرهایی که ما استفاده می کنیم بیش از حد است. من سعی می کنم ثابت کنم که محصول خود را بیش از حد مخلوط می کنیم. محصول ما جوهر است ... فقط جوهر اصلی شما که در چاپگر شما در خانه یافت می شود. ما در یک ظرف 50 گالن با قطر 23 اینچ با استفاده از یک پروانه جریان محوری با قطر 2.75 اینچ با سرعت 1050 دور در دقیقه با یک استاتور روتور 3 اینچی در 5 اینچ زیر آن مخلوط می کنیم. جوهرها ویسکوزیته ای در حدود 3 دارند. چه عدد رینولدز باید برای این فرآیند کافی باشد یا می توانید اطلاعات بیشتری به من بدهید؟ هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. با تشکر
یک عدد رینولدز خوب برای این فرآیند چیست؟
115077
ساده ترین نسخه معادله انرژی (که همچنین شناخته شده ترین است) $E=mc^2$ است، با این حال، من می دانم که این _only_ برای اجرام با جرم غیر صفر و سرعت صفر صدق می کند. همچنین خواندم که «جرم نسبیتی» برابر است با «جرم باقیمانده» ضرب در ضریب لورنتس: $$ m=\گاما m_0 =\frac { { m }_{ 0 } }{ \sqrt { 1-\frac { { v }^{ 2 } }{ { c }^{ 2 } } } } $$ دقیقا معادله کامل برای اشیاء با چیست؟ جرم غیر صفر که می تواند به اجسام با هر سرعتی اعمال شود؟ دانش من نشان می دهد که معادله این است: $$ E=\sqrt { { (\gamma m{ c }^{ 2 }) }^{ 2 }+{ (\gamma pc) }^{ 2 } } $$ where E انرژی است، $\gamma$ عامل لورنتس، $m$ جرم، $c$ آشکارا سرعت نور و $p$ تکانه جسم است. (به صورت $p=mv$ تعریف می شود اما در ضریب لورنتس ضرب می شود زیرا جرم با سرعت افزایش می یابد)
معادله انرژی کامل برای جرم های غیر صفر
53563
با مطالعه مکانیک کوانتومی، تمرینی پیدا کردم که نمی دانم چگونه آن را حل کنم. با توجه به معادله شرودینگر شعاعی، $$\left [ \frac{d^2}{dr^2}+k^2-\frac{2m}{\hbar^2}\lambda U\left ( r \right ) \ right ]\psi_\lambda {\left ( r \right )}= 0$$ و انجام هر انتگرال مورد نیاز، باید نشان دهم که: $$\int_{0}^{R}\psi_\lambda {\left ( r \right )}U\psi_\lambda {\left ( r \right )}dr=\left [ \psi_\lambda \frac{ \partial^2 \psi_\lambda}{\partial r\partial\lambda}-\frac{\partial \psi_\lambda}{\partial r}\frac{\partial \psi_\lambda}{\partial \lambda} \right ]_{0}^{R}.$$ سعی کردم ببینم ادغام با قطعات یا قضیه هلمن-فاینمن ممکن است کمک کند، اما شانسی نیست هر ایده ای؟ به روز شده: با توجه به نشانه های ارائه شده توسط @joshphysics (ممنون!)، من برای اولین مرحله دریافت می کنم: $$ \frac{\partial }{\partial \lambda} \frac{d^2\psi_\lambda}{dr^ 2}+k^2\frac{\partial \psi_\lambda}{\partial \lambda}-\frac{2m}{\hbar^2}\lambda U\left ( r \right ) \frac{\partial \psi_\lambda}{\partial \lambda}-\frac{2m}{\hbar ^2}U\left ( r \right ) \psi_\lambda =0$$ و با استفاده از معادله اصلی، برای حذف عبارت وابسته به lambda، دریافت می کنم: $$\frac{\partial }{\partial \lambda} \frac{d^2\psi_\lambda}{dr^2}+k^2\frac{\partial \psi_\lambda}{\partial \lambda} -\frac{d^2\psi_\lambda {\left ( r \right )}}{dr^2}-k^2\psi_\lambda {\left ( r \right )}-\frac{2m}{\hbar^2}U\left ( r \right ) \psi_\lambda= 0$$. چگونه عبارت های وابسته به k را حذف کنم؟
پتانسیل وابسته به ثابت در معادله شرودینگر شعاعی
107241
من به تازگی با ایده کموتاتور آشنا شده ام و می دانم که اگر دو عملگر $A$ و $B$ رفت و آمد داشته باشند، چیز بی اهمیتی نیست، یعنی اگر دو عملگر هرمیتی جابجا شوند، می توان مقادیر ویژه دو عملگر را اندازه گیری کرد. با قطعیت به طور همزمان اما هنگامی که دو اپراتور به گونه ای که مقدار معینی را ارائه نمی دهند، جابه جا نمی شوند، اهمیت فیزیکی چیست؟ برای مثال، عملگر موقعیت و تکانه جابجا نمی شود و مقدار $i\hbar$ را می دهد. اهمیت $i\hbar$ چیست؟
معنای فیزیکی پشت یک کموتاتور
34324
1. اگر هر پیکربندی از ماده می تواند در یک سیاهچاله بیفتد و به تکینگی برخورد کند، و همینطور برای کرانچ بزرگ، و عدم تغییر CPT معکوس زمانی وجود داشته باشد، آیا به این معنی است که چیزی می تواند از تکینگی بیگ بنگ خارج شود و غیرقابل پیش بینی وجود دارد. در انفجار بزرگ؟ 2. چگونه آنتروپی بسیار پایین انفجار بزرگ را توضیح دهیم؟
آیا چیزی از انفجار بزرگ بیرون می آید؟
89238
من نمی دانم آیا کتاب درسی وجود دارد که کار دستی تجزیه و تحلیل فیزیک ذرات را شرح دهد؟ مجموعه‌ای از کتاب‌ها در مورد تئوری، در مورد جنبه‌های تجربی مانند آشکارسازها، و در مورد روش‌های آماری وجود دارد، اما من کتابی را ندیده‌ام که بر کار واقعی یک تحلیلگر متمرکز باشد. منظورم مواردی از این قبیل است: * نحوه انجام جستجو در مقابل اندازه گیری * چه پس زمینه هایی را برای حالت نهایی در نظر بگیریم، و چگونه آنها را مدل کنیم * چه توزیع هایی را باید مشاهده کنیم -- pT اشیاء مختلف یا MET واضح است، اما وجود دارد. چیزهایی مانند جرم های عرضی، $\cos \theta^*$، aplanarity، متغیر Florida (به طور جدی)، یا ptBalance، که ابتدا باید در مورد آنها بدانید * نحوه انتخاب مناطق سیگنال، باندهای جانبی * چگونه برای تعیین دقیق خطاهای سیستماتیک * نحوه انجام یک جریان برش * نحوه انجام برچسب و کاوش * نحوه انجام تجزیه و تحلیل چند متغیره، و نحوه انتخاب btw. تکنیک ها * نحوه تعیین محدودیت ها و نحوه اجرای ترکیب ها بیشتر این موارد در کتاب های مختلف پوشش داده شده است، اما بیشتر از منظری متفاوت. برای مثال، خوب است بدانید که چگونه یک انتگرال را با روش‌های مونت کارلو حل کنید و قضیه فاکتورسازی چه می‌کند. اما برای کسی که روی آنالیز کار می‌کند، دانستن تفاوت‌های اصلی بین ژنراتورهای MC و نحوه برخورد با وزن‌های رویداد منفی در موقعیت‌های مختلف مفیدتر است. به طور مشابه، چند کتاب درسی در مورد آمار برای فیزیک انرژی بالا وجود دارد، اما آنهایی که من پیدا کردم تمایل دارند به جای مسائل عملی تجزیه و تحلیل، بر روی مشتقات تمرکز کنند. آیا کسی کتابی می شناسد که با توضیحات من مطابقت داشته باشد؟ _(توجه داشته باشید که من فکر نمی کنم این به خوبی با خط مشی کتاب جاری مطابقت داشته باشد. سؤالات توصیه منابع معمولاً گسترده هستند، بنابراین پاسخ ها باید بسیار تشریحی باشند. در این مورد، سؤال قبلاً تشریحی است، بنابراین یک پاسخ کوتاه حتی یک پاسخ منفی نیز خوب خواهد بود (الا من 20 سال است که متخصص هستم و می توانم به طور قطع بگویم که چنین کتابی وجود ندارد).)_
کتاب درسی در مورد کار دستی تجزیه و تحلیل HEP؟
62126
من در مورد اصطلاحات در این دو زمینه گیج شده ام زیرا نمی توانم بفهمم که آیا آنها انگیزه مشابهی دارند یا خیر. آفایک، تعاریف بیان می‌کنند که فرآیندهای کوانتومی باید بسیار آهسته باشند تا آدیاباتیک نامیده شوند، در حالی که فرآیندهای ترمودینامیکی آدیاباتیک آنهایی هستند که گرما را از دست نمی‌دهند. بر اساس شهود فعلی من، این بدان معناست که فرآیند ترمودینامیکی معمولاً سریع است (زمان کافی برای انتقال حرارت باقی نمی‌گذارد). چه چیزی می دهد، چرا عدم تطابق ظاهری؟
مفهوم فرآیند آدیاباتیک در ترمودینامیک - در مقابل مکانیک کوانتومی
46573
این پیروی از یک سوال جالب در سال گذشته در مورد تنش در نظریه ریسمان است. ریسمان ها در نظریه ریسمان از چه چیزی تشکیل شده اند؟ من جدی هستم. ریسمان های ساخته شده از ماده، اجرام پیچیده ای هستند که به شکل بسیار خاصی از پیوند بین اتمی با زنجیره بلند (عمدتاً مبتنی بر کربن) نیاز دارند که اگر پارامترهای فیزیک جهان ما حتی اندکی دستکاری شوند، اجرای آن دشوار خواهد بود. وقتی خاصیت ارتجاعی را اضافه می کنید، این پیوند پیچیده تر می شود. حالت‌های ارتعاش یک ریسمان واقعی، نتیجه‌ی ناآشکار و آشکار برهم‌کنش پیچیده‌ی جرم، تکانه‌ی زاویه‌ای، قوانین مختلف حفاظت، و خطی‌های مناسب ذاتی شکل فضازمان ما هستند. به طور خلاصه، یک رشته واقعی ارتعاشی مبتنی بر ماده، نتیجه تعامل بیشتر قوانین فیزیک مهم‌تر در جهان ماست. ترکیب آن - چیزی که از آن ساخته شده است - بسیار پیچیده است. رشته های واقعی از شکل آماری نامحتملی از پیوندهای زنجیره بلند تشکیل شده اند که به نوبه خود به ویژگی های نسبتاً غیرمحتملی بستگی دارد که از موجودیت های چندذره ای بسیار پیچیده به نام اتم ها پدید می آیند. بنابراین، نظریه ریسمان چگونه همه اینها را مدیریت می کند؟ ریسمان‌ها در نظریه ریسمان از چه چیزی ساخته شده‌اند، و چه چیزی در این ماده وجود دارد که نظریه‌های ریسمان را در مقایسه با پیچیدگی‌های نوظهور و غیر آشکار مورد نیاز برای تولید ارتعاشات ریسمان‌مانند در رشته‌های واقعی و ماده‌محور ساده می‌کند؟ * * * **ضمیمه 28-12-2012 (همه جدید تا 29-12-2012):** خوب، من سعی می کنم پس از شکایات بجا به سؤال اصلی خود برگردم که ضمیمه دیروز من آن را به آن تبدیل کرده بود. یک سوال کاملا جدید اما من نمی‌خواهم پاسخ‌های فوق‌العاده‌ای را که الحاقیه ایجاد کرد، ضایع کنم، بنابراین سعی می‌کنم با ایجاد یک ضمیمه کاملاً جدید بر لبه تیغ قدم بگذارم که امیدوارم بدون تغییر اساسی، هدف سوال من را بسط دهد. در اینجا آمده است: ساده ترین پاسخ به سوال من این است که رشته ها انتزاعات ریاضی محض هستند و بنابراین نیازی به توضیح بیشتر ندارند. همه پاسخ های اولیه انواعی از آن پاسخ بودند. واقعاً انتظار نداشتم چنین اتفاقی بیفتد! در حالی که چنین پاسخ‌هایی صادقانه و مطمئناً با نیت خوب هستند، من گمان می‌کنم که اکثر افرادی که سؤال اصلی من را می‌خوانند کمی ناامیدکننده و تقریباً مطمئناً خیلی روشنگر نیستند. آنها به چیزهای بیشتری امیدوار خواهند بود و در اینجا دلیل آن است. در حالی که اکثر فیزیک های ریاضی مدرن مسلماً از قیاس های مواد مشتق شده اند، قیاس های موج اولیه به سمت قرار دادن امواج در محیط های همگن و همسانگرد شبیه آب یا هوا مانند تمایل داشتند، به عنوان مثال. اتر اواخر دهه 1800. با گذشت زمان و بدون مقدار کمی از بینش، این قیاس های اولیه به مجموعه ای از معادلات تبدیل شدند که به طور فزاینده ای نیاز به قیاس رسانه های فیزیکی را از بین بردند. تاریخچه معادلات ماکسول و سپس SR یک مثال عالی است. این یکی به خوبی پیشرفت چشمگیر نظریه های فیزیک مرتبط را به دور از استفاده از رسانه های فیزیکی و به سوی ساختارهای ریاضی جهانی تر نشان می دهد. در این موارد من فوراً می فهمم که چرا نتایج بنیادی در نظر گرفته می شوند. به هر حال، آن‌ها کار خود را با قیاس‌های بی‌معنای علم مواد آغاز کردند، و سپس با گذشت زمان توانستند قیاس‌های سنگین را از بین ببرند و قطعات کوچک براقی از ریاضیات ناب را برای ما به جای بگذارند که تا به امروز دیدن آنها بسیار زیباست. اکنون در مورد جدیدتر نظریه ریسمان، اینجا جایی است که فکر می کنم مالش برای اکثر ما که به طور روزانه در آن غوطه ور نیستیم، اینجاست: همان کلمه رشته تصویر یک موجود ارتعاشی را فرا می خواند که معامله خوبی است. پیچیده تر و خاص تر از برخی از رسانه های موج همسانگرد است. برای یک چیز، کلمه رشته تصویری از یک شی را که در فضا قرار گرفته است (شاید به اشتباه) فراخوانی می کند. به این معنا که ارتعاشات نه در میدان همسانگردی که در سرتاسر فضا قرار دارد، بلکه در درون برخی _ موجودیت_ واقع در ناحیه ای بسیار خاص از فضا رخ می دهد. به نظر می‌رسد که ریسمان‌ها در تئوری ریسمان دارای ویژگی‌هایی مانند طول، صلبیت، کشش و سایر ویژگی‌های پیچیده و مطمئناً غیر پیش پا افتاده هستند (مثلاً برخی از آنالوگ‌های تکانه زاویه‌ای؟). بنابراین، دوباره سعی می کنم به سؤال اصلی خود ادامه دهم: آیا کسی می تواند توضیح دهد که یک ریسمان در نظریه ریسمان از چه چیزی ساخته شده است به گونه ای که بینشی در مورد اینکه چرا چنین محیط ارتعاشی غیرمعمول شی مانندی به عنوان مبنایی برای ساختن انتخاب شده است را ارائه دهد. تمام ریاضیات پیرامون نظریه ریسمان؟ از یک کامنت عالی (میدونی کی هستی!)، حتی میتونم نمونه ای از جوابی که انتظارش رو داشتم بزنم. به تعبیری، نظر این بود: «رشته‌ها به گونه‌ای ارتعاش می‌کنند که بلافاصله یادآور نوسانگرهای هارمونیک است که از نظر تحلیلی در تئوری موج و کوانتوم بسیار مفید هستند». الان این سبک جواب دادن رو خیلی دوست دارم! برای یک چیز، هرکسی که بخش فاینمن در مورد چنین نوسانگرهایی را در سخنرانی‌هایش خوانده باشد، بلافاصله این ایده را دریافت خواهد کرد. بر اساس آن، درک خود من از منشأ ریسمان‌ها اکنون به چیزی بسیار خاص‌تر و «قابل اتصال» به فیزیک تاریخی تغییر کرده است.
ریسمان ها در نظریه ریسمان از چه چیزی ساخته شده اند؟
79721
برای کار تحقیقاتی خود سعی می کنم شکاف نواری اکسید روی را به صورت نظری محاسبه کنم و این مقاله (تعیین توزیع اندازه ذرات نانوبلورهای کوانتومی از طیف جذبی) را پیدا کردم. کاری که من انجام می‌دهم این است که یک برنامه متلب کوچک می‌سازم که نتایج را با استفاده از همان مقادیر کاغذ بالا گزارش می‌کند. من از مقادیر داده شده در مقاله برای ساختن برنامه استفاده کردم ![توضیحات تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/v8Fbp.jpg) **شروع جذب** $\lambda ^{onset}= \frac{c*h}{E^{*}}$ مقادیر مورد استفاده برای محاسبه فاصله باند 8.85418782 × 10^-12 مجوز آزاد فضا 1.60217657 × 10^-19 بار یک الکترون 9.11 × 10^-31 جرم الکترون آزاد 1.05457173 × 10^-34 hcut 0.59 جرم موثر حفره ها 0.26 جرم موثر الکترون ها 8.5 باند نور نسبی c2p گذردهی نسبی c. برنامه من این نتایج را گرفتم اندازه شروع جذب 1 6.21E-26 1.5 6.21E-26 2 6.21E-26 2.5 6.21E-26 3 6.21E-26 3.5 6.21E-26 4 6.21E-26.26 4 6.21E-26.26 6.21E-26 5.5 6.21E-26 6 6.21E-26 6.5 6.21E-26 7 6.21E-26 7.5 6.21E-26 8 6.21E-26 8.5 6.21E-26 8.5 6.21E-26 8.5 6.21E-26 8.5 6.21E-26-216-26. 10 6.21E-26 نتایجی که به دست آوردم با کاغذ همخوانی ندارد و معتقدم کدنویسی من در متلب درست است اما در مورد مقادیری که برای محاسبه فاصله باند گرفته ام شک دارم. می توانید در این مورد به من کمک کنید
مقادیر تقریب جرم موثر چیست؟
91980
چرا دودکش های آسیاب را اینقدر بلند می کردند؟ این سوال در یک مصاحبه مهندسی در دانشگاه کمبریج پرسیده شد.
چرا دودکش های آسیاب را اینقدر بلند می کردند؟
28407
اگر یک نهنگ غول پیکر را از آب بیرون بیاورید و به مدت کافی در خشکی قرار دهید، خودش را زیر وزن خودش خرد می کند. چرا وقتی حیوان در آب است زیر وزن خود له نمی شود؟
چرا حیوانات عظیم الجثه وقتی در آب هستند زیر وزن خود خرد نمی شوند؟
92837
درک شکست اتمسفر، به ویژه اشعه ماوراء بنفش، و در قسمت آبی طیف مرئی برای من بسیار جالب است. اگرچه، من پیشینه قوی در مثلثات و هندسه دارم، اما بسیار علاقه مندم که چگونه اینها در زمینه ذکر شده به کار گرفته شوند. آیا هیچ مرجعی (کتاب، مقاله و مانند آن) وجود دارد که از نظر ریاضی دقیق باشد، اما همچنین دارای نمونه هایی از نحوه اعمال ریاضیات برای شکست اتمسفر باشد؟ آیا دانش ریاضی دیگری وجود دارد که مورد نیاز باشد؟
رویکردهای ریاضی برای شکست اتمسفر
62120
اگر من یک جسم نیمه نامتناهی یک بعدی و یک جسم متناهی یک بعدی داشته باشم که هر دو با یک نرخ ثابت در یک انتها هر کدام برای یک دوره زمانی گرم شده باشند و هر دو در یک دمای اولیه شروع شوند، آیا از نظر فیزیکی برای من معنی دارد. برای ادغام در طول جسم و در نظر گرفتن این انتگرال به عنوان تابعی از زمان و معیاری از مقدار گرمای روی جسم؟
آیا صحبت در مورد دمای کلی یک جسم از نظر فیزیکی معنادار است؟
28401
من سعی می کنم ماشینی ایجاد کنم که روی دو نقطه حرکت کند (چرخ یا پا). به دلیل ماهیت بسیار دشوار تعادل کامل قطعات، می‌پرسم آیا راهی برای ایجاد مکانیزم مکانیکی برای متعادل کردن آن وجود دارد. من می دانم که می توان آن را با بسیاری از مدارهای الکتریکی مختلف انجام داد، اما می دانم که آیا حتی از نظر تئوری امکان ایجاد چنین سیستمی وجود دارد؟ و اگر ممکن است، آیا کسی سیستمی را می شناسد که این کار را انجام دهد؟ P.S. آیا کسی می تواند این را به درستی دوباره برچسب گذاری کند؟ من در این SE جدید هستم و مطمئن نیستم که چگونه آن را برچسب گذاری کنم.
آیا می توان یک سیستم خود متعادل کننده داشت؟
17082
من معمولاً فکر می کنم انرژی پتانسیل گرانشی دقیقاً همان چیزی است که به نظر می رسد: انرژی که به طور بالقوه می توانیم با استفاده از گرانش به دست آوریم. با این حال، معادله آن (به دست آمده از ادغام قانون نیروی گرانشی نیوتن)... $PE_1 = -\frac{GMm}{r}$ ..من را به دنبال یک حلقه انداخت، به خصوص پس از این پاسخ. * اگر انرژی پتانسیل واقعاً به معنای آن چیزی باشد که من فکر می‌کردم، پس همیشه باید غیرمنفی باشد... اما این معادله _همیشه_ منفی است. پس «انرژی پتانسیل منفی» یعنی چه!؟ * اگر $KE + PE$ همیشه ثابت است، اما PE نه تنها منفی است، بلکه با جذب ذرات، **بیشتر** منفی می شود، آیا این بدان معنا نیست که انرژی جنبشی خودسرانه بزرگ می شود؟ آیا این بدان معنا نیست که همه ذرات قبل از برخورد به KE بی نهایت افزایش می یابند؟ * اگر نزدیک سطح زمین باشیم، می‌توانیم PE را با در نظر گرفتن زمین به‌عنوان یک صفحه گرانشی مسطح، PE_2$ = mgh$ تخمین بزنیم. با این حال، «h» در این معادله دقیقاً همان نقش «r» را در معادله اول ایفا می کند، اینطور نیست؟ * پس چرا $PE_1$ منفی است در حالی که $PE_2$ مثبت است؟ چرا یکی با h افزایش می یابد در حالی که دیگری با r معکوس افزایش می یابد؟ * آیا هر دو نمایانگر همان «شکل» انرژی هستند؟ از آنجایی که $PE_2$ فقط تقریبی از $PE_1$ است، اگر نزدیک سطح زمین بودیم و فاصله خود را تا مرکز جرم آن می دانستیم، باید با استفاده از هر یک از معادله ها تقریباً همان پاسخ را دریافت کنیم. با این حال، این دو معادله پاسخ های کاملاً متفاوتی می دهند! چی میده!؟ آیا کسی می تواند کمک کند تا سردرگمی من را برطرف کنم؟
چرا انرژی پتانسیل گرانشی منفی است و این به چه معناست؟
53385
چه چیزی باعث شد دانشمندان معتقد شوند که باید احتمال $P$ را به صورت $P = \left|\psi\right|^2$ در مکانیک کوانتومی محاسبه کنیم؟ آیا این آزمایش دو شکاف بود؟ چگونه؟ آیا در ریاضیات آماری معادله مشابهی وجود دارد که در آن احتمالاتی مانند $P=\left|x\right|^2$ را محاسبه کنیم که در آن $x$ هر چیزی باشد؟
احتمال و دامنه احتمال
91341
یک نظریه میدان توپولوژیکی 2+1 بعدی (حالت‌های مرتب شده از نظر توپولوژیکی)، نشان می‌دهد که انحطاط حالت پایه توپولوژیکی (GSD) بر روی $T^2$ torus (منیفولد 2 بعدی **بدون مرز**). به عنوان مثال یک سطح k U(1) تئوری Chern-Simons دلالت بر GSD$=k$ دارد. اگر تئوری میدان توپولوژیکی را روی یک منیفولد دوبعدی **با مرز یک بعدی** قرار دهیم، حالت های لبه بدون شکاف 1+1 بعدی را انتظار داریم. و بارهای مرکزی $c$ وجود دارد که تقریباً درجه آزادی حالت های لبه بدون شکاف را اندازه می گیرد. سوال من این است: آیا برخی فرمول های صریح مربوط به: ** تخریب حالت پایه توپولوژیکی GSD** و **بارهای مرکزی c** وجود دارد؟ مثلاً $$\text{GSD}=\text{GSD}(c,\dots)$$ و $$c=c(\text{GSD},\dots)$$ در اینجا $\dots$ داده‌های احتمالی دیگر هستند . RHS توابع مورد نظر سوالات من هستند. بهتر است چند نمونه از تئوری میدان توپولوژیکی **غیر آبلی** (حالت های مرتب شده از نظر توپولوژیکی) را برای بررسی اعتبار فرمول آن مثال بزنیم.
129375
من بیشتر در مورد فرکانس های رادیویی تعجب می کنم. من می‌دانم که ولتاژ حرکت الکترون‌ها است و آنتن مانند یک لامپ عمل می‌کند و در فرکانس‌های رادیویی ساطع می‌کند، طبق قانون مربع معکوس، برخی مواد مات هستند، برخی شفاف هستند. با این حال، در انتهای گیرنده، تقریباً مانند اتصال دو آنتن است، مگر با افت ولتاژ. آیا فوتون ها و الکترون ها یکی هستند؟ (به آن طیف الکترومغناطیسی می گویند). بدیهی است که کاملاً مشابه الکترون هایی نیست که در هوا حرکت می کنند، زیرا رعد و برق یا چیزی مشابه ایجاد می کند. آیا چیزی که گفته ام نادرست است؟ وقتی یک الکترون از آنتن عبور می کند چه اتفاقی می افتد؟
حرکت الکترون ها چگونه امواج رادیویی تولید می کند؟
8868
به راحتی می توان مشاهده کرد که در یک روز بادی، باد چندین ساعت با سرعت ثابت نمی وزد، سپس به تدریج فروکش می کند. در عوض، در مقیاس زمانی ثانیه‌ای یا ده‌ها ثانیه‌ای، تندبادهای قوی‌تری وجود دارد که با آرامش همراه است. احتمالاً این اثر تلاطم است. اگر چنین است، آیا این تلاطم به دلیل هندسه پیچیده اطراف من - ساختمان ها، درختان، تپه ها و غیره است؟ اگر ما این ویژگی‌ها را حذف کنیم و صدها مایل بر روی سطح صاف اقیانوس یا دشتی مسطح باد می‌وزد، آیا باز هم مشاهده می‌کنیم که باد در همان نوع تندبادها می‌وزد، یا باید انتظار جریان ثابت‌تری داشته باشیم؟
آیا باد بر روی اقیانوس می وزد؟
19581
بیایید یک جفت الکترون-پوزیترون با اسپین کل برابر با صفر در نظر بگیریم. وقتی از بین می‌رود نمی‌تواند تنها یک فوتون ساطع کند زیرا تکانه صفر و انرژی غیرصفر خواهد داشت. این جفت دو فوتون با گشتاور مخالف ساطع می کند، اما در دشت تکانه-انرژی به نظر می رسد که ذره از حالت ممنوعه عبور می کند (مسیر قرمز رنگ در تصویر زیر). سوال اول این است: چگونه ممکن است؟ من فکر می کنم این به دلیل عدم قطعیت انرژی-زمان باشد. فرآیند نابودی آنی است (حداقل مانند نمودار فاینمن به نظر می رسد) و انرژی حالت میانی تعیین نشده است. آیا درست است؟ اگر می توانیم از هر حالت حرامی عبور کنیم، چرا فنا به راه آبی نمی رود؟ این سوال دوم است. و سوال سوم: چرا جفت الکترون-حفره در نیمه هادی ها همیشه فوتون هایی با انرژی برابر با شکاف باند ساطع می کنند؟ آیا فقط به این دلیل است که برهمکنش با یک فوتون احتمال بیشتری دارد یا تفاوت اساسی وجود دارد؟ ![توضیح تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/XtNu2.png)
آیا الکترون هنگام نابودی با پوزیترون از حالت ممنوعه عبور می کند؟
2838
در کتاب ها و مقالات علمی رایج، من مدام با این ادعا مواجه می شوم که انرژی کل جهان صفر است، زیرا انرژی مثبت ماده توسط انرژی منفی میدان گرانشی خنثی می شود. اما من نمی توانم چیزی مشخص برای اثبات این ادعا پیدا کنم. به عنوان اولین بررسی، من یک محاسبات برای محاسبه انرژی پتانسیل گرانشی کره ای با چگالی یکنواخت با شعاع $R$ با استفاده از قوانین نیوتن انجام دادم و برای انرژی کره، $E=mc^2$ را پرتاب کردم، و هیچ یعنی واضح است که جواب صفر است! بنابراین، سؤالات من: 1. مبنای این ادعا چیست - آیا فرد نیاز به نسبیت عام دارد یا می توان آن را از گرانش نیوتنی دریافت کرد؟ 2. چه شرایطی را در مدل نیاز دارید تا این کار کند؟ 3. لطفاً کسی می تواند به من یک مقاله خوب در این مورد ارجاع دهد؟
کل انرژی کیهان
62124
همانطور که از عنوان پیداست، آیا می توان اثرات جرم یک فرد بر میدان گرانشی محلی را از راه دور شناسایی و اندازه گیری کرد؟ من می‌دانم که هر جرمی گرانش را تولید می‌کند و تأثیر می‌گذارد، اما در صورت امکان یا از نظر تئوری تشخیص این اثر از راه دور، چیزی در جستجوی خود پیدا نکردم.
آیا می توان اثرات جرم یک فرد بر میدان گرانشی محلی را از راه دور شناسایی و اندازه گیری کرد؟
79725
بنابراین من در حال نوشتن یک گزارش آزمایشگاهی برای Physics I بودم که در آن حرکت پرتابه را توصیف می کردم. نوشته بودم > چون گرانش روی زمین نیروی افقی ندارد، جسم سرعت افقی (سرعت در جهت x) را از دست نخواهد داد. سپس این باعث شد به این فکر کنم که آیا نیروی گرانشی در طبیعت یافت می شود که دارای اجزای عمودی و افقی باشد؟
نیروی گرانشی افقی
68633
من به یک آزمایش NMR فکر می کنم، اما با یک نیم هسته چرخشی در ابتدا روی حالت برانگیخته تنظیم شده است. هنگامی که هسته در نهایت به حالت اولیه خود باز می گردد، فوتون ساطع می کند. یک ناظر در قاب آزمایشگاه فوتونی را در فرکانس لارمور می بیند. یک ناظر در یک قاب در حال چرخش، بسیار نزدیک به فرکانس لارمور، فوتونی با فرکانس بسیار بسیار پایین را می بیند. سوال من این است: به دلیل تفاوت فرکانس، آیا آشکارساز ناظر قاب دوار در مقایسه با ناظر قاب آزمایشگاهی زمان بیشتری برای تیک زدن (یعنی تشخیص فوتون) نیاز دارد؟ همچنین، و می دانم که احمقانه به نظر می رسد، اگر متفاوت باشد، آیا این به نوعی به رقیق شدن زمان در نسبیت عام مربوط می شود؟
زمان تشخیص فوتون در قاب چرخان NMR
48120
من شنیده ام که انرژی کل صفر است، اما همچنین شنیده ام که نمی توان گفت صفر است زیرا چیزهای ناشناخته زیادی در جهان وجود دارد. آیا این درست است؟
انرژی کل کیهان؟
90928
آیا ذرات می توانند یک بوزون هیگز مجازی را به روشی مشابه با روشی که یک فوتون مجازی گسیل می شود منتشر کنند؟
بوزون هیگز مجازی؟
73605
من اخیراً به دو مقاله خوب در مورد مبانی مکانیک کوانتومی برخوردم، Aaronson 2004 و Hardy 2001. آرونسون این جمله را بیان می کند که برای من جدید بود، که غیرخطی بودن در QM منجر به سیگنال دهی ابر نوری می شود (و همچنین حل مشکلات سخت در رایانه). علم توسط یک کامپیوتر کوانتومی غیرخطی). آیا کسی می تواند با مداد رنگی استدلالی ارائه دهد که چرا باید چنین باشد؟ برای من عجیب به نظر می رسد که یک اصل بسیار اساسی و مهم را می توان صرفاً با داشتن مقداری غیرخطی نقض کرد. وقتی صحبت از امواج مکانیکی می شود، ما عادت داریم معادله موج خطی را به عنوان تقریبی تصور کنیم که همیشه در سطحی نقض می شود. آیا حتی کوچکترین غیرخطی بودن در QM، علیت را به زانو در می آورد، یا می توان آسیب را به نوعی محدود کرد؟ آیا همه اینها پیامدهایی برای گرانش کوانتومی دارند -- به عنوان مثال، آیا به توضیح اینکه چرا ایجاد نظریه گرانش کوانتومی دشوار است، کمک می کند، زیرا واضح نیست که گرانش کوانتومی می تواند واحد و خطی باشد؟ > S. Aaronson، آیا مکانیک کوانتومی یک جزیره در فضای تئوری است؟، 2004، > arXiv:quant-ph/0401062. > > L. Hardy، نظریه کوانتومی از پنج بدیهیات معقول، 2001، arXiv:quant-> ph/0101012.
چرا غیرخطی بودن در مکانیک کوانتومی منجر به سیگنال دهی ابر نوری می شود؟
19585
جسمی به جرم m به آرامی در سیاهچاله ای به جرم 1000 متر پایین می آید. آیا مقدار انرژی ترمز از 0.6 دلار mc^2 دلار بیشتر است؟ حال اگر پس از پایین آوردن جرم نزدیک به افق رویداد، منتظر باشیم تا سیاهچاله با انتشار تشعشعات هاوکینگ به جرم 100 متر منقبض شود و سپس مقداری بیشتر جرم را کاهش دهیم، چه؟ آیا انرژی ترمز فرآیند پایین آوردن دوم بزرگتر از 0.5 دلار mc^2 دلار است؟ نمی دانم آیا می توانیم بیش از $E=mc^2$ انرژی از جرم m استخراج کنیم؟ (در این آزمایش فکری از سیم و وینچ یا هر چیزی که کار می کند استفاده می کنیم)
فرو بردن یک جسم در سیاهچاله چقدر انرژی تولید می کند؟
130421
برای یافتن کتاب های خوب و مفصل در مورد تاریخ فیزیک کمک می خواهم. کلاسیک های این حوزه کدامند؟ کدام مورد علاقه شماست؟
کلاسیک فیزیک
23711
من می خواهم یک تفسیر کلی از ضرایب ماتریس سختی که در FEM ظاهر می شود داشته باشم. به عنوان مثال، اگر ما یک مسئله کشش خطی را حل کنیم و رابطه بین یک گره $i$ و یک گره $j$ را به عنوان یک سیستم فنری مدل کنیم، سپس $K_{i,j}$ (که $K$ ماتریس سختی است. از سیستم) را می توان به عنوان ثابت سختی فنر مجازی بین دو گره مشاهده کرد. اما آیا تفسیر کلی تری وجود دارد؟ شاید از نظر کار داخلی؟ سوال مشابه دیگر این است: تفسیر ضرایب $M_{i,j}$ از ماتریس جرم $M$ چه می تواند باشد؟
تفسیر ماتریس سختی و ماتریس جرم در روش اجزای محدود
115070
انقباضات طول لورنتس بیان می کند که طول هر جسم متحرک بر ضریب لورنتس برابر با ضریب لورنتس برای آن جسم تقسیم می شود (همیشه $\geq 1$)، برابر با $$ \gamma=\frac{1}{\sqrt { 1-\frac { { v }^{ 2 } }{ { c }^{ 2 } } } $$ اما در ذرات بدون جرم $v=c$، بنابراین ضریب لورنتس $\infty$ می شود، به این معنی که شیئی که در $c$ حرکت می کند $0$ طول خواهد داشت. با این حال، فوتون‌ها و بدیهی است که همه اشکال امواج الکترومغناطیسی در هنگام حرکت در خلاء، مانند از یک شاتل فضایی به ایستگاه فضایی یا بازگشت به زمین، در دمای c حرکت می‌کنند. آیا این بدان معنی است که فوتون ها طول ندارند؟ این چگونه بر طول موج تأثیر می گذارد؟
آیا نور انقباض طول را تجربه می کند؟
35054
این مشکل از مدرسه است. تلاشم را نشان خواهم داد. سوال: ثابت گاز برای هوای خشک R 287 $\frac{m^2}{s^2*K}$ است. با فرض اینکه دما 330 کلوین و فشار 1050 hPa باشد، چگالی اتمسفر چقدر است. پروفسور گفت: با یافتن یک فرمول پاسخ ندهید، بلکه از جادوی تبدیل واحد برای حل مسائل استفاده کنید. من می دانم که چگالی بر حسب کیلوگرم بر متر ^ 3 یا تقریباً اندازه گیری می شود، بنابراین موارد زیر را امتحان کردم: 1050 hPA = 105, 000 Pa 1 Pa = 1 kg/m*s^2 105,000 $\frac{kg}{m*s^2 }$ * 330 K * 287 $\frac{m^2}{s^2*K}$. این چند واحد را لغو می‌کند... اما کافی نیست... در واقع فقط K را لغو می‌کند، تا آنجا که من می‌دانم، دور از آنچه برای واحد چگالی خود نیاز دارم. هیچ ایده ای در مورد آنچه که من اینجا احمقانه انجام می دهم؟
راهنمایی در مورد مشکل تبدیل واحد
93589
فرض کنید یک سیستم کوانتومی با هامیلتونی دارید که تعدادی (بیشتر از 2، احتمالا نامتناهی) از توابع ویژه دارد و این سیستم در حالت پایه آماده شده است. چه زمانی می توانید آن را با سیستم دو سطحی (فقط با استفاده از حالت پایه و حالت اول برانگیخته) تقریب بزنید؟ آیا خاصیتی وجود دارد که آن را با یک سیستم دو سطحی بهتر تقریب کند (مثلاً چیزی شبیه شکاف انرژی بزرگتر بین سطوح انرژی دوم و سوم)؟
تکامل تقریبی در حال وقوع در یک زیرفضای دو بعدی
110512
من در تلاش برای یافتن مقالاتی بوده‌ام که خواص مختلف دود سیگار ایده‌آل را فهرست می‌کنند (مثلاً جرم مولی، ضریب تراکم‌پذیری گاز، تراکم دود خروجی از سیگار) اما شانس بسیار کمی داشته‌ام. کسی میدونه این املاک چی هستن یا کجا باید پیداشون کنم؟ من در حال ساخت یک ابزار اندازه گیری حجمی برای استفاده در مطالعات روانشناختی هستم، در صورتی که کسی تعجب کند که چرا من به دنبال این اطلاعات هستم. من این سوال را ابتدا در chemistry.stackexchange ارسال کردم اما فکر می کنم فیزیک انجمن بهتری برای آن است.
خواص فیزیکی دود سیگار
27002
یک تقارن زمانی غیرعادی است که معیار انتگرال مسیر به آن احترام نمی گذارد. یکی از راه هایی که این خود را نشان می دهد در ناتوانی در منظم کردن نمودارهای خاص حاوی حلقه های فرمیون به روشی سازگار با تقارن است. به طور خاص، به نظر می رسد که با مطالعه نمودارهای 1 حلقه ای، تأثیر کاملاً مشخص می شود. آیا کسی می تواند توضیح اکتشافی بدهد که چرا این مورد است؟ و آیا اشتقاق دقیق تری وجود دارد که من نمی توانم هیچ راه خوبی برای منظم کردن این چیز پیدا کنم.؟ یک رویکرد جایگزین، به دلیل فوجیکاوا، مطالعه انتگرال مسیر فرمیون‌ها در پس‌زمینه لحظه‌ای است. سپس می بینیم که حالت های صفر با توجه به تبدیل آنها در زیر تقارن متعادل نیستند، که منجر به تبدیل غیرعادی اندازه تحت این تقارن می شود. به طور خاص، نقض متناسب با عدد اینستن است، و بنابراین می‌بینیم که عدم پایستگی جریان متناسب با چگالی اینستن است. این نیز با روش مزاحم بالا یافت می شود. سوال من، که کمی اکتشافی است، این است که چگونه است که اثر از یک سو آشفته به نظر می رسد (و دقیق در حلقه 1) و در عین حال به instanton ها که غیر مزاحم هستند، از سوی دیگر مرتبط است؟
Instanton ها، ناهنجاری ها، و اثرات 1 حلقه
93583
فقط یک سوال ساده در مورد $\epsilon$، گذردهی مطلق. من خواندم که مقاومت در برابر یک محیط خاص را اندازه گیری می کند تا اجازه تشکیل یک میدان الکتریکی را فراهم کند. آیا این بدان معناست که با توجه به یک میدان الکتریکی $E$، برای تولید آن در محیطی با $\epsilon$ بیشتر به انرژی بیشتری نیاز است؟ پیشاپیش ممنون
سوال ساده گذردهی الکترومغناطیس
93582
بنابراین می‌دانم که عادی‌سازی مجدد «تا سر حد مرگ» شکست خورده است. من می خواهم چیزی را کمی خاص درک کنم که ممکن است بی اهمیت به نظر برسد. استقلال پارامترهای خالی در $\mu$ و ارتباط با مشتق تابع بتا. به نظر می رسد که این یک فرض مهم یا واقعیتی است که در ایجاد بحث های گروهی مجدد عادی سازی و عادی سازی مجدد بیشتر ساخته شده است. در واقع، حتی اظهارات صریح در مورد محل ردیابی به این فرض است. مجدداً این احتمال وجود دارد که این سؤال بسیار بدی باشد، اما آیا کسی می تواند یک استدلال ریاضی دقیق برای توصیف این استقلال به من ارائه دهد. من همچنین به دنبال جمع‌آوری فهرست‌های خواندنی هستم که شامل مقالات اصلی است که به موضوع در سطح آموزشی پرداخته می‌شود ($\phi ^{\text{something}}$ نظریه‌ها). نه کسانی که مستقیماً به مشکلات QED می پردازند، اما هنوز هم نادیده گرفتن دلایل پشت این اختلافات را فرض می کنند. مقالاتی که اظهارات صریح و امیدوارانه اثبات شده ای را ارائه می دهند که برخی از مفروضات اتخاذ شده را به حساب می آورند. من می خواهم بدانم معامله با استقلال از پارامترهای خالی است.
استقلال پارامترهای خالی در μ برای تابع بتا
133856
چرا انرژی پتانسیل گرانشی منفی است؟ چه تفاوتی با سایر اشکال انرژی دارد؟ من اخیراً ویدیویی از دکتر میچیو کاکو دیدم، او گفت که محتوای انرژی کل جهان صفر است، زیرا انرژی پتانسیل گرانشی منفی است، بنابراین تمام انرژی مثبت متعادل می شود. کسی میتونه اینجا به من کمک کنه؟
چرا انرژی پتانسیل گرانشی منفی است؟
90127
غالباً هنگام تلاش برای حل سؤالات کیهان‌شناسی، فیزیکدانان برای تأیید یا رد فرضیه‌های خود، به شبیه‌سازی رایانه‌ای جهان (هرچند بسیار ساده‌شده) روی می‌آورند. این مرا به فکر فرو برد سوال من در مورد حداکثر پیچیدگی نظری ممکن این سیستم ها است. اجازه دهید مثالی بزنم، اگر توپ تنیس را تصور کنیم که روی یک سطح صاف می پرد، اگر بخواهیم نتایج تک تک جنبه های برخورد را دقیقاً تا اثرات اتمی و کوانتومی شبیه سازی و اندازه گیری کنیم، در واقع می توانیم یک توپ تنیس پیدا کنیم و آن را روی سطح خود بیندازید در این مورد، جهان در حال شبیه سازی برخورد برای شما است. آیا می توان همین رویداد را با استفاده از رایانه به همان دقت شبیه سازی کرد؟ آیا دلیلی نظری وجود دارد که چرا کامپیوتر باید جرم بیشتری نسبت به دو جسم در حال برخورد داشته باشد؟ (در این مورد یک توپ تنیس و سیاره!) اکنون من همیشه فرض می کنم که پاسخ به این سوال این است که بله، برای شبیه سازی هر جسم با دقت کامل فیزیکی به یک کامپیوتر بزرگتر نیاز دارید زیرا اگر اینطور نبود، وجود داشت. دلیل نمی شود که کامپیوتری با جرم کمتر از کیهان نتواند کل جهان را با دقت کامل شبیه سازی کند، که به نظر من غیرمعمول است. امیدوارم سوالم واضح بوده باشه! من می خواهم یک پاسخ سخت و سریع برای این سوال با دلیل ترجیحاً پیدا کنم که مدتی است در مورد آن فکر می کنم. برای هر کمکی متشکرم
آیا کامپیوترها می توانند تمام جزئیات (تا سطح زیراتمی) اجسام ماکرو در برخورد را به طور دقیق مدل کنند؟
134988
من می خواهم یک حالت گاوسی با ماتریس چگالی $\rho$ (تک حالت) به صورت یک حالت حرارتی فشرده و جابجا شده بنویسم: \begin{gather} \rho = \hat{S}(\zeta) \hat{D}( \alpha) \rho_{\bar{n}} \hat{D}^\dagger(\alpha) \hat{S}^\dagger(\zeta) . \end{gather} اینجا، \begin{gather} \rho_{\bar{n}} = \int_{\mathbb{C}} P_{\bar{n}}(\alpha) |\alpha\rangle\langle \alpha|d\alpha \text{ با } P_{\bar{n}}(\alpha) = \frac{1}{\pi \bar{n}} e^{- |\alpha|^2 / \bar{n}} \end{gather} یک حالت حرارتی است با اشغال $\bar{n}$, \begin{gather} \hat{S}(\zeta) = e^{ (\zeta^* \hat{a}^2 + \zeta \hat{a}^{\dagger 2}) / 2} \end{gather} عملگر فشردن است و \begin{gather} \hat{D}(\alpha) = e^{\alpha^* \hat{a} - \alpha \hat{a}^\dagger} . \end{gather} عملگر جابجایی است. من ترجیح می دهم از قرارداد $\hat{x} = (\hat{a} + \hat{a}^\dagger) / \sqrt{2}$ و $\hat{p} = (\hat{a} استفاده کنم. - \hat{a}^\dagger) / \sqrt{2} i$. من فرض می کنم که راه برای انجام این کار استخراج میانگین و واریانس حالت گاوسی ما $\rho$ و در نتیجه تعیین $\zeta$ و $\alpha$ است. با این حال، من در انجام این کار ناموفق بوده ام. یعنی با توجه به میانگین و واریانس حالت گاوسی ما $\rho$، $\zeta$ و $\alpha$ چیست؟ در یک یادداشت جانبی، من همچنین می خواستم بدانم آیا یک نتیجه استاندارد برای جابجایی $\hat{S}(\zeta)$ و $\hat{D}(\alpha)$ وجود دارد؟
چگونه می توانم حالت گاوسی را به صورت حالت حرارتی فشرده و جابجا شده بنویسم
27008
قرار است معادلات تانسور در تبدیل‌های مختصات _form_wrt که در آن متریک حفظ می‌شود، ثابت بمانند. توجه به این واقعیت مهم است که تغییر ناپذیری در شکل معادلات تانسور با این واقعیت سازگار است که اجزای منفرد تانسور ممکن است با عبور از یک فریم به فریم دیگر تغییر کنند. ، زوایا و غیره] اما در نسبیت عام معادلات تانسور (مثلاً: معادله ژئودزیکی، معادلات ماکسول در کوواریانت فرم) هنگامی که از یک منیفولد به منیفولد دیگر منتقل می‌شویم، از نظر شکل ثابت در نظر گرفته می‌شوند. متریک در چنین شرایطی حفظ نمی شود. حفظ مقدار عنصر خط با این واقعیت سازگار است که $g_{\mu\nu}$ ممکن است به عنوان یک تانسور کوواریانت رتبه دوم در نظر گرفته شود: $ds'^2=ds^2$ ${=>}g '_{\mu\nu}dx'^{\mu}dx'^{\nu}=g_{\alpha\beta}dx^{\alpha}dx^{\beta}$ ${=>}g'_{\mu\nu}=g_{\alpha\beta}\frac{dx^{\alpha}}{dx'^{\mu}}\frac{dx^{\beta} }{dx'^{\nu}}$ محاسبات دقیق: $ds'^2=g'_{\mu\nu}dx'^\alpha dx'^\beta$ $=g'_{\mu\nu}\frac{\partial x'^\mu}{\partial x^\alpha}{d x^\alpha}\frac{\partial x'^\nu}{\partial x^\beta}{d x^\beta}$$=g'_{\mu\nu}\frac{\partial x'^\mu}{\partial x^\alpha}\frac{\partial x'^ \nu}{\ جزئی x^\beta}{d x^\alpha}{d x^\beta}$$=>g_{\alpha\beta}=\frac{\partial x'^\mu}{\partial x^\alpha}\frac {\partial x'^\nu}{\partial x^\beta}g'_{\mu\nu}$ بنابراین $g_{\mu\nu}$ یک تانسور کوواریانت رتبه دو است. اما در اثبات بالا، مقدار $ds^2$ را به‌عنوان wrt تغییرناپذیر برای تبدیل خود فرض کرده‌ایم. وقتی انواع مختلفی از منیفولدها در نظر گرفته می‌شوند، این درست نیست. عدم حفظ مقدار $ds^2$ منجر به حذف $g_{\mu\nu}$ به عنوان تانسور رتبه دوم از نوع کوواریانت می‌شود. اگر از یک منیفولد به منیفولد دیگر عبور کنیم، این وضعیت خواهد بود. * تاکید بر این واقعیت مهم است که حتی زمانی که از یک منیفولد دلخواه به فضازمان مسطح به ویژه به چارچوب اینرسی محلی عبور کنیم، مشکل باقی خواهد ماند. * ملاحظات متفاوت. همانطور که در محاسبه فوق نشان داده شده است، موارد بهبود نمی یابد. مفهوم یک تانسور با در نظر گرفتن منیفولدهای مختلف/متمایز ناراحت می شود. مبنای ریاضی برای تغییرناپذیری شکل معادلات تانسور در چنین کاربردهایی که در آن منیفولدهای مختلف/متراکم را در نظر می گیریم چیست؟
از منیفولد به منیفولد؟
73602
در مکانیک کوانتومی، ما در مورد (1) بردارها، (2) حالت ها، و (3) مجموعه ها (مثلاً یک پرتو در یک شتاب دهنده ذرات) صحبت می کنیم. فرض کنید می خواهیم این را به تعاریف ریاضی ترجمه کنیم. اگر من هرگز در مورد ماتریس چگالی فون نویمان نشنیده بودم، به این مسئله به صورت زیر برخورد می کردم. دو بردار می توانند حالت یکسانی را نشان دهند که فقط با یک فاز متفاوت باشند، بنابراین ما باید حالت ها را به عنوان کلاس های هم ارزی از بردارها تعریف کنیم که با یک فاز متفاوت هستند. با این حال، من هیچ دلیلی نمی بینم که قدم دوم را برداریم و سطح دیگری از طبقه بندی هم ارزی را تعریف کنم، که در آن یک اتم هیدروژن در حالت پایه اش معادل پرتوی از اتم های هیدروژن در حالت های پایه خود در نظر گرفته شود. بدیهی است که فون نویمان بسیار باهوش‌تر از من است و به نظر می‌رسد که تصور او از ماتریس چگالی به‌عنوان روشی درست برای توصیف یک حالت، پذیرفته شده است. ما از ماتریس چگالی یکسان برای توصیف یک اتم هیدروژن یا پرتوی از آنها استفاده می کنیم. آیا کسی می‌تواند بینشی ارائه دهد که چرا به نظر می‌رسد هیچ مفهوم مفیدی از حالت وجود ندارد که به‌جای روشی که فون نویمان آن را انجام می‌دهد، آن‌طور که من فکر می‌کردم کار کند؟ آیا ما در مورد QM کلاسیک صحبت می کنیم یا QFT مهم است؟ آیا نمی‌خواهیم حالت‌ها را از مجموعه‌ها متمایز کنیم زیرا در QFT می‌توان ذرات را ایجاد و از بین برد، بنابراین ثابت کردن عدد ذره واقعاً آن چیزی نیست که می‌خواهیم در تعریف مفهوم حالت انجام دهیم؟ مطالب مرتبط: http://mathoverflow.net/q/117125/21349
حالت ها در مقابل مجموعه ها در مکانیک کوانتومی
93585
فرض کنید یک میله خنثی دارید و یک میله با بار مثبت در کنار آن می آورید (آن طرف را که میله باردار به سمت A و طرف دیگر B را نزدیک کرده است). الکترون‌ها از سمت B به سمت ضلع A و هسته‌های دارای بار مثبت در سمت A به سمت B حرکت می‌کنند. پس از اینکه بخش بزرگی از ضلع A فقط از الکترون تشکیل شد، الکترون‌ها شروع به دفع یکدیگر و حرکت می‌کنند. هزینه ها متوقف خواهد شد اما در این مرحله بخش بسیار بزرگی از سمت A از الکترون ها و بخش بزرگی از ضلع B فقط از هسته هایی با بار مثبت تشکیل شده است. سیستم در حالت تعادل است. اما میله در حال حاضر بیشتر به یک سمت الکترون و یک سمت هسته با بار مثبت تقسیم شده است، اما اصلاً متفاوت به نظر نمی رسد؟ چرا؟ آیا میله ای که از اتم ساخته شده است، نباید کاملاً متفاوت از میله ای باشد که بیشتر از یک طرف از الکترون و در طرف دیگر از هسته تشکیل شده است؟ من می دانم که الکترون ها بسیار کوچک هستند و از آنجایی که طرف A بیشتر از الکترون تشکیل شده است، آیا نباید تقریباً نامرئی باشد؟
اجسامی که از الکترون تشکیل شده اند؟
92187
سناریوی زیر را در نظر بگیرید: روی زمین، من یک لیزر متمرکز بر روی یک آینه دور را پالس می‌کنم، به طوری که مدت زمانی که طول می‌کشد تا نور از آینه منعکس شود و به من برسد، حداقل چند ثانیه باشد. بلافاصله پس از پالس لیزر، آینه دوم را در جایی قرار می دهم که پرتو بازتاب شده به آن می رسد. در قاب فوتون، به نظر می رسد که جهان در حال حرکت در اطراف فوتون با سرعت نور است. علاوه بر این، زمان در جهان متحرک بی نهایت متسع خواهد شد. بنابراین، فوتون هرگز آینه دوم را نخواهد دید که برافراشته شده است. پس چگونه از آن منعکس می شود؟ * * * ویرایش: برای واضح بودن، فکر نمی‌کنم سرعت قاب متحرک برابر با سرعت نور در اینجا ضروری باشد. من یک مثال مشابه برای سوال خود در زیر نوشته ام: الکترونی را در نظر بگیرید که تا 0.9c شتاب گرفته و سپس در جهت دلخواه آزاد شده است. پس از مدتی، اجازه دهید الکترون با پتانسیل بی نهایت قوی روبرو شود به طوری که به نقطه رها شدن خود بازتاب یابد. در همین حال، یک آزمایشگر محاسبه می کند که آنها انتظار دارند الکترون چه زمانی برسد و درست قبل از رسیدن آن، میدان الکتریکی را روشن می کند که مسیر حرکت الکترون را منحنی می کند تا به یک آشکارساز برخورد کند. در چارچوب الکترون، زمان جهان گشاد شده است به طوری که هرگز نمی بیند که میدان الکتریکی روشن می شود. بنابراین، چگونه با میدان تعامل می کند و شناسایی می شود؟
پارادوکس در مورد اتساع زمان در سرعت نور
91981
زمینه این است که من در حال ساختن شبیه سازی از میدان ستاره ای، همانطور که از یک سفینه فضایی نسبیتی دیده می شود، هستم. (ویرایش: شبیه‌سازی را اکنون می‌توانید در اینجا پیدا کنید.) یکی از مرجع‌هایی که من از آن استفاده می‌کنم، این مقاله توسط جان ام. مک‌کینلی (1980) تحول نسبیتی زاویه جامد است: http://adsabs.harvard.edu/abs/ 1980AmJPh..48..612M http://cartan.e-moka.net/content/download/248/1479/file/Astronave%20relativistica.pdf دو فرمول وجود دارد، یکی با D^2 و دیگری با D^4 (D عامل داپلر است. ). به نظر می رسد منطق بیان شده توسط مقاله فوق به صورت زیر باشد: از D^2 برای: * مقایسه دو آشکارساز در حرکت نسبی * امواج سطح * ستاره ها استفاده از D^4 برای: * مقایسه یک منبع متحرک تابش نسبت به یک منبع ثابت * منابع گسترده: کهکشان‌ها، پس‌زمینه مایکروویو کیهانی، جت‌های اخترفیزیکی، و غیره سؤال: آیا تفکیک فوق درباره زمان استفاده از D^2 در مقابل D^4 صحیح است؟ در اینجا آخرین پاراگراف مقاله به طور کامل آمده است: > امید است که این ارائه بتواند نقش تبدیل زاویه جامد > را روشن کند. از آنجا که این یک پیامد ضروری انحراف است، همیشه هنگام تغییر قاب مرجع، در زاویه جامد مرتبط با نور، تغییری وجود دارد (به جز در مورد امواج سطح ایده آل). تأثیر آن بر تغییر شدت باید در مطالعه تابش پس‌زمینه مایکروویو کیهانی، جایی که زاویه با هم‌گرایی به آشکارساز تشعشع از بخش‌های مختلف توپ آتشین اولیه مرتبط است، گنجانده شود. همچنین زمانی که یک منبع متحرک با منبع ثابت معادل، هر دو در یک فاصله ظاهری یکسان > در چارچوب مرجع آشکارساز اندازه‌گیری می‌شود، باید لحاظ شود. در این مورد زاویه > نشان دهنده واگرایی از منبع فشرده به آشکارساز است. تغییر در زاویه جامد به تغییر شدت اندازه گیری شده > در همان نقطه رویداد توسط آشکارسازها در حرکت نسبی کمک نمی کند. به ویژه توجه داشته باشید که میزان واگرایی نور، یا به طور معادل انحنای > جبهه موج، تعیین نمی کند که کدام تبدیل شدت صحیح است. بنابراین، در در نظر گرفتن ظاهر ستارگان از یک سفینه فضایی متحرک، فاصله منبع معمولی 1-1000 pc است، اما شدت > تبدیل برابر با امواج صفحه است. از سوی دیگر، کهکشان‌های معمولی در حال عقب‌نشینی 10^6 برابر دورتر هستند (بنابراین نور آنها در واقع تقریباً مسطح‌تر است)، اما نور آن‌ها را نمی‌توان به عنوان امواج صفحه در یافتن تغییر شدت آن در نظر گرفت.
پرتو نسبیتی - کدام قدرت عامل داپلر
74055
فقط یک سوال ساده چرا وقتی ماده ای ابررسانا می شود و مقاومت آن صفر می شود، الکترون ها به ناخالصی های موجود در ماده برخورد نمی کنند؟ برای اینکه ماده مقاومتی صفر داشته باشد، به این معنی است که الکترون‌ها می‌توانند بدون هیچ گونه اختلالی در جریان باشند؟ آیا به خاطر ایجاد جفت کوپر است؟ در این صورت دقیقا چرا؟
چرا الکترون ها به ناخالصی های یک ابررسانا برخورد نمی کنند؟
93584
اتم های جدول من به هم می چسبند تا یک مستطیل را تشکیل دهند. چرا؟ چه چیزی باعث می شود آنها به هم بچسبند؟ من در مورد پیوند یونی/کووالانسی و غیره می دانم، اما ورقه ای از آهن خالص را در نظر بگیرید. فقط اتم های یک عنصر اتم ها همچنان به هم می چسبند و به جای اینکه همه جا باشند، یک ورقه را تشکیل می دهند. اما اگر ده توپ را روی زمین در کنار یکدیگر قرار دهم، کاملاً مستقل از یکدیگر هستند. بنابراین چه چیزی اتم ها را به هم متصل می کند؟
چرا اتم ها به هم می چسبند؟
134904
بر اساس آنچه قابل اندازه گیری است، اگر زمان اولیه انفجار بزرگ و زمان پایانی زمان حال باشد، چقدر انرژی در جهان وجود دارد؟
کل انرژی رصدی کیهان چقدر است؟
98601
هنگام استفاده از علامت گذاری دو جزء، افراد اغلب ترجیح می دهند از استفاده از فلش در نمودارهای فاینمن برای نشان دادن جریان بار، همانطور که در نماد چهار جزئی انجام می شود، خودداری کنند. در عوض، اگر به درستی بفهمند، از فلش‌ها برای نشان دادن کایرالیته استفاده می‌کنند. می‌خواهم بدانم چه نسخه‌ای برای ترسیم نمودارها وجود دارد. من در اینجا خوانده‌ام (صفحه 39) که > فلش‌ها ساختار شاخص اسپینور را نشان می‌دهند، با فیلدهای شاخص‌های بدون نقطه > در هر رأس و میدان شاخص‌های نقطه‌دار که از هر رئوسی خارج می‌شوند (برای مثال‌های زیادی به مرجع بالا مراجعه کنید). با این حال، امتحان کردن این مورد در شرایط انبوه Majorana و Dirac، به نظر نمی رسد درست باشد. یک عبارت جرمی مایورانا، $\psi ^\alpha \psi_\alpha +h.c.$، بنابراین فقط از شاخص‌های بدون نقطه تشکیل شده است. با استدلال بالا، باید دو فلش به سمت راس باشد، ![توضیحات تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/8B0z7.png) با این حال، من کاملا مطمئن هستم که این یک توده دیراک، و نه توده مایورانا. چه چیزی را از دست داده ام؟
نمودارهای فاینمن در نماد 2 جزء
121974
خوب، این آسان است: ماسه خیس است، و کفش های من خیس هستند، و پیوند هیدروژنی، ماسه مرطوب را به پاهای خیس من و به کفش های من می چسباند. اما بعد به خانه راه می‌روم و کفش‌هایم خشک می‌شوند و شن‌های روی آن‌ها خشک می‌شوند و مقداری از ماسه‌ها می‌ریزند. اما برخی نمی کنند. واقعاً گیر کرده است: حتی چند روز بعد می توانم کفش را وارونه کنم و نمی افتد. چه چیزی آن را نگه می دارد؟ پس از خشک شدن غذا و خشک شدن شن، ماسه به پاهایم می چسبد. این هم همینطوره؟
چرا ماسه به کفش های من می چسبد؟
98609
من در حال حاضر در حال مطالعه تئوری میدان هستم و با شارژ ذخیره شده در اجزای میدان مشکل دارم. اگر یک عمل اسکالر پیچیده از یک فیلد $\phi=(\phi_1,\phi_2)^T$ داشته باشیم که $$S[\phi]={\int}\left[ \partial^\mu\phi^\dagger\partial_\mu\phi-m^2\phi^\dagger\phi-\frac{1}{2}\lambda(\phi^\dagger\phi)^2\ راست]d^4x.$$ در یک تقارن جهانی $SU(2)$ وقتی $\phi$ متعلق به $SU(2)$ نمایش دو بعدی باشد $$\phi\rightarrow\phi'=g\phi,\quad g=e^{i\chi_iT^i},$$ که در آن $T^i$ مولد انتخاب شده به عنوان $T^i=\frac{1 است {2}\tau^i$ و $\tau^i$ ماتریس‌های پائولی هستند. اکنون متوجه شدم که هزینه های ذخیره شده $$Q_i=-i\int d^3x\:\phi^\dagger \overset{\leftrightarrow}{\partial^0}(T^i\phi) است.$$ حالا قسمت بعدی می گوید که با اجزای فیلد نوشته شده، اینها باید $$Q_1=\mathrm{Im}\int d^3x\:\phi_2^\dagger تولید کنند. \overset{\leftrightarrow}{\partial^0}\phi_1,\quad Q_2=\mathrm{Re}\int d^3x\:\phi_2^\dagger \overset{\leftrightarrow}{\partial^0}\phi_1 , \quad Q_1=\frac{i}{2}\int d^3x\:(\phi_2^\dagger \overset{\leftrightarrow}{\partial^0}\phi_2-\phi_1^\dagger \overset{\leftrightarrow}{\partial^0}\phi_1)$$ حالا نمی‌دانم چگونه می‌توانم اینها را دریافت کنم. به عنوان مثال چرا مولد $T^i$ ناپدید می شود؟
فیلدهای اسکالر پیچیده بارهای ذخیره شده
55785
به طور شهودی می توان پذیرفت که متغیرهای معمول مانند دما، انرژی داخلی و غیره «ماکروسکوپی» هستند، اما آیا تعریف رسمی از متغیر ماکروسکوپی وجود دارد؟ به عبارت دیگر، آیا راه روشنی برای تفکیک مجموعه همه قابل مشاهده‌ها (و توابع قابل مشاهده‌ها) در یک سیستم به مواردی که ما ماکروسکوپیک توصیف می‌کنیم و مواردی که نمی‌کنیم وجود دارد؟ ویرایش: از آنجایی که ظاهراً پاسخ کاملاً ساده نیست، من علاقه مند به شنیدن هر گونه تعاریفی هستم که در ادبیات ظاهر شده است، حتی اگر آنها فقط قراردادی باشند. من همچنین به هر شرایط لازم یا کافی علاقه مند هستم.
آیا تعریف رسمی از متغیر ماکروسکوپی در مکانیک آماری وجود دارد؟
23718
من سعی می کنم محور نیمه اصلی آنی یک سیستم دوتایی با دو ستاره با جرم برابر (معروف) را برای یک شبیه سازی بدن $N$ محاسبه کنم. من سرعت و موقعیت آنها را در یک زمان معین می دانم، اما مطمئن نیستم که چگونه می توان محور نیمه اصلی را به بهترین نحو محاسبه کرد. من سعی کردم از معادله vis-viva $$v^2 ~=~ G(M_1 + M_2)\cdot(2/r - 1/a) $$ استفاده کنم، اما مطمئن نیستم که آیا $r$ باید فاصله بین دو جرم یا فاصله تا مرکز جرم و اینکه آیا $M$ باید جرم باشد یا مجموع و جرم کاهش یافته؟ هرچه امتحان می کنم، به نظر می رسد که محور نیمه اصلی روی مدار حول مقدار صحیح در نوسان است، اما مطمئناً باید ثابت باشد؟ هر توصیه ای عالی خواهد بود، با تشکر. ویرایش: هنوز اجازه پاسخ دادن به سوال خودم را ندارم، اما من یک احمق هستم و سرعت نسبی را انجام ندادم، ممنون بچه ها.
محاسبه محور نیمه اصلی ستارگان دوتایی از روی سرعت، موقعیت و جرم
26832
ابتدا اجازه دهید فقط بگویم که مطمئن نیستم این سوال برای این سایت مناسب است یا خیر و اگر جامعه لازم بداند باید سوال بسته شود. بنابراین در حال حاضر من یک سال چهارم رشته ریاضی و فیزیک هستم که علایق تحقیقاتی آن در نظریه میدان کوانتومی / گرانش کوانتومی نهفته است. به طور خاص، من می خواهم به فیزیک نظری بروم. با این حال، متوجه شده ام که اکثر فیزیکدانان به سطحی از سختگیری که من در کارم برای آن تلاش می کنم، نمی رسند، و بنابراین من تمایلی به درخواست برای تحصیلات تکمیلی در رشته فیزیک ندارم. از سوی دیگر، به نظر می‌رسد که در اکثر دپارتمان‌های ریاضی در ایالات متحده، حداکثر چند ریاضی‌دان در فیزیک نظری کار می‌کنند، و من احساس راحتی نمی‌کنم که برای یک مدرسه عالی بانکداری درخواست بدهم. با یک یا دو نفر خاص کار کنید. اگر علایقم در فیزیک نظری باشد، چه مسیرهای ممکنی وجود دارد که می‌توانم طی کنم، اما می‌خواهم مانند یک ریاضیدان فیزیک نظری را تمرین کنم؟ علاوه بر این، آیا دانشگاه‌هایی (نه لزوماً آمریکایی) با یک بخش ریاضی و فیزیک مشترک (مانند DAMTP در کمبریج)، یا بهترین چیز بعدی، یک گروه ریاضی و فیزیک وجود دارد که اغلب با هم همکاری می‌کنند؟ در مورد فیزیکدانان نظری که در نظریه میدان کوانتومی/گرانش کوانتومی کار می‌کنند و از سختگیری دوری نمی‌کنند چه می‌توان گفت؟ هر و همه ورودی بسیار قدردانی می شود!
دانشکده تحصیلات تکمیلی فیزیک نظری
112048
من اخیراً در مورد ماهیت دقیق جداسازی لایه مرزی وارد بحثی طولانی شدم. در اصطلاح رایج، ما تمایل داریم در مورد هندسه‌های خاصی به‌عنوان «تیز» صحبت کنیم که یک جریان چسبناک به آن‌ها متصل بماند. جریان به اصطلاح نمی تواند گوشه را بچرخاند و بنابراین از بدن جدا می شود. در حالی که فکر می‌کنم این طرز تفکر می‌تواند به درستی پیش‌بینی کند که در چه موقعیت‌هایی یک جریان ممکن است از هم جدا شود، فکر می‌کنم فیزیک زیربنایی را کاملاً اشتباه می‌کند. از درک من، آنچه اتفاق می‌افتد این است که گرادیان فشار نامطلوب در جهت جریان، مانع از پیشروی لایه مرزی در پایین دست از نقطه خاصی می‌شود، و جریان بالادست متعاقباً جایی برای بالا و پایین رفتن از بدنه ندارد. این یک رابطه علی بسیار متفاوت از توضیح اول است، جایی که جریان فاقد گرادیان فشار معمولی-جریان کافی برای غلبه بر نیروهای گریز از مرکز یک جریان منحنی است. اما کدام صحیح است؟ با توجه به اینکه امواج ضربه ای معمولی می توانند شیب فشار نامطلوب شدیدی ایجاد کنند (حتی در امتداد یک خط جریان که منحنی نیست)، من به این نتیجه رسیدم که جداسازی جریان ناشی از ضربه ممکن است راهی برای حل این موضوع باشد. هر فکری؟
علت دقیق جدا شدن جریان در سیال ویسکوز چیست؟
80380
آیا ساختار درونی یک ستاره نوترونی شبیه چیزی شبیه به هسته اتم است؟ به عنوان مثال، آیا نوترون ها در یک ساختار پوسته مانند با سطوح انرژی متفاوت و بدون مکان مشخص برای هر نوترون قرار گرفته اند؟ من می دانم که نیرویی که یک ستاره نوترونی را نگه می دارد، در مقایسه با برهمکنش قوی درون هسته های اتمی، گرانش است، اما آیا این مهم است؟
آیا نوترون های یک ستاره نوترونی روی اوربیتال ها مانند هسته های اتم هستند؟
74059
سوال من به این خلاصه می شود. اگر کیهان در حال انقباض بود، ستارگان نزدیک‌تر به مرکز، سریع‌تر از ستاره‌هایی که از مرکز دورتر بودند، به وسط حرکت می‌کردند. این نیز یک تغییر داپلر قرمز ایجاد می کند. پس چرا تغییر قرمز همیشه با گسترش مرتبط است؟ خوش بینی انسانی؟ ممنون، اندرو
چرا تغییر رنگ قرمز داپلر انبساط را ثابت می کند؟
55787
من علاقه مندم که بدانم آیا مدل های سیگما با سطح ریمان $n$-ورق به عنوان فضای هدف در ادبیات در نظر گرفته شده اند یا خیر. برای صریح بودن، این عمل دارای عمل \begin{align*} S=\frac{1}{2}\int d^2x\, \left(\partial_a R\partial^a R+R^2\partial_a \ theta {\partial}^a\theta\right)، \end{align*} که $R$ و $\theta$ به ترتیب مختصات شعاعی و زاویه‌ای را در فضای هدف نشان می‌دهند. همچنین، $\theta\sim \theta+2\pi n$ برای یک سطح Riemann $n$-sheeted. کسی همچین چیزی دیده؟ یکی از چیزهایی که من از دیدن آن بسیار خوشحال خواهم شد، محاسبه تابع پارتیشن است.
مدل های سیگما در سطوح ریمان
74051
اگر اجازه دهیم نور از یک شکاف عبور کند، می‌توانیم پراش نور را ببینیم، اما چرا اگر با استفاده از جسم دیگری، مثلاً یک بلوک، نور را مسدود کنیم، پراش رخ نمی‌دهد؟ چرا سایه ها تشکیل می شوند؟ چرا نور در اطراف انسداد مانند اطراف شکاف پراکنده نمی شود؟
چرا نور فقط از طریق شکاف ها پراکنده می شود؟
110518
این مقاله راهی برای یافتن آنتروپی درهم تنیدگی اسیلاتورهای هارمونیک درهم تنیده $N$، پس از ردیابی اولین $n$ را شرح می دهد. چند جمله ای که در داخل بیان شد، مرا گیج کرد و نتوانستم راه حلی پیدا کنم. با معادله (10) شروع می شود: من می دانم که $\Omega$ باید یک ماتریس متقارن با مقادیر ویژه مثبت باشد. من فکر می کنم مفید است که آن را به بخش هایی تقسیم کنیم، بر اساس اینکه نوسانگرها ردیابی می شوند و کدام ها نیستند. من فکر می کنم این دلیل تقسیم به $A$ و $C$ است. آیا این تمام چیزی است که در ساخت $\Omega$ انجام می شود یا چیزی را از دست می دهم؟ سپس معادله (11): مقایسه با معادله (3) شباهت های زیادی را نشان می دهد، با بردارهای $x$ و $x'$ now و ماتریس های $\beta$ و $\gamma$ now. با این حال، نمی‌دانم انتگرال‌ها با چه روشی «به‌صراحت انجام می‌شوند»، یا ماتریس‌های $\beta$ و $\gamma$ چگونه از ورودی‌های $\Omega$ ساخته می‌شوند. در بالای صفحه چهار، نویسنده می نویسد: > برای یافتن [مقادیر ویژه]، توجه می کنیم که تعمیم مناسب معادله. > (4) به این معنی است که (det $G$) $\rho_{out}(Gx, Gx')$ دارای مقادیر ویژه یکسانی است که > $\rho_{out}(x, x')$، جایی که $G$ است هر ماتریس غیر منفرد معادله (4) معادله مقدار ویژه برای مورد دو نوسانگر است: $$\int_{-\infty}^{+\infty} dx' \rho_{out}(x, x') f_n(x') = p_n f_n(x)$$ که در آن هر حالت ممکن با $n$ نمایه می شود. من هیچ سرنخی ندارم که این تعمیم مناسب چیست، و نه اینکه گزاره نقل شده چگونه دنبال می شود. من ابتدا فکر کردم که به سادگی $x$ و $x'$ را جایگزین بردارهای $N-n$ آنها می کند، اما حتی نمی توانم تجسم کنم که $\rho_{out}$ چگونه به نظر می رسد اگر اینطور باشد. من تمام تبدیل‌های ماتریس بین اینجا و معادله (13) را فقط به عنوان راهی برای نوشتن ماتریس چگالی کاهش‌یافته جدید (از اسیلاتورهای $N-n$) به عنوان حاصلضرب ماتریس‌های چگالی کاهش‌یافته 2 نوسان‌گر تفسیر کرده‌ام. اگر اینطور است، پس من این قسمت را درک می کنم. آخرین سوال من مربوط به بلوک متنی است که مستقیماً در زیر معادله (13) قرار دارد، به ویژه آنتروپی. بیانیه این است که از آنجایی که ماتریس چگالی جدید را می توان به عنوان یک محصول نوشت، آنتروپی به سادگی مجموع آنتروپی های اجزای آن است. من قبلاً این جمله را شنیده ام، اما وقتی سعی می کنم آن را استخراج کنم به مشکل برمی خوریم. بیانیه این است که $$S = \sum_i S(\xi_i)$$ بنابراین اجازه دهید به حالت ساده نگاه کنیم که در آن ماتریس چگالی کاهش‌یافته $\rho$ فقط حاصل ضرب دو ماتریس چگالی کاهش‌یافته $\rho_1$ است و $\rho_2$. $$S = Tr[\rho \; log(\rho)] = Tr[\rho_1 \rho_2 \; log(\rho_1 \rho_2)] = Tr[\rho_1 \rho_2 \; log(\rho_1) + \rho_1 \rho_2 \; log(\rho_2)] \neq Tr[\rho_1 \; log(\rho_1)] + Tr[\rho_2 \; log(\rho_2)] = S_1 + S_2$$ آیا این اشتباه است؟ من متوجه هستم که پاسخ دادن به این موضوع بسیار کار است، زیرا احتمالاً باید مقاله را نیز بخوانید. از این رو، اگر به هر یک از سوالاتم پاسخ دهید، سپاسگزار خواهم بود.
ماتریس چگالی کاهش یافته نوسانگرهای جفت شده و آنتروپی درهم تنیدگی
65695
ایجاد مجازی با انرژی کل جرم = $E$ مجاز است تا زمانی که ایجاد مجازی بیشتر از $E/h$ طول نکشد. آیا می توان از اصل عدم قطعیت برای تخمین جرم-انرژی در ایجاد خود به خودی یک جهان استفاده کرد - یک خلقت خود به خودی که اکنون 13.6 میلیارد دلار طول کشیده است؟ اگر چنین است، این اصل مستلزم آن است که جهان دارای جرم-انرژی کمتر از 1.54 دلار بار برابر 10^{-51} دلار ژول باشد. آیا این ایرادی دارد؟
انرژی انبوه و عدم قطعیت یونیور
126342
## پیش‌زمینه اجازه دهید این سوال را با مقدمه‌ای طولانی شروع کنم، زیرا تصور می‌کنم تنها تعداد کمی از خوانندگان با نظریه نور منسجم جزئی و مفاهیمی مانند تابع انسجام متقابل یا شدت متقابل آشنا هستند. ماتریس انسجام و توصیف پارامترهای استوکس از نور نیمه قطبی شده مفاهیم مرتبطی هستند که بیشتر شناخته شده اند. درمان صحیح نور منسجم جزئی برای مدل‌سازی مناسب انتقال الگوی نوری در شبیه‌سازی‌های کامپیوتری مجاورت و لیتوگرافی پیش‌بینی که در حال حاضر توسط صنعت تولید نیمه‌رسانا استفاده می‌شود، مهم است. زمانی که به این صنعت آمدم، «آموزش» قبلی اپتیک در این زمینه ناکافی بود. من فصل X تداخل و پراش با نور جزئی همدوس را در _اصول اپتیک_ نوشته مکس بورن و امیل وولف برای پر کردن شکاف های من در این زمینه مفیدترین دیدم. بعداً، «اپتیک آماری» نوشته جوزف دبلیو گودمن را نیز مرور کردم، که پاراگراف خوبی در مقدمه دارد و توضیح می‌دهد که چرا آشنایی ناکافی با اپتیک آماری بسیار رایج است: > مطمئناً راه ترجیحی برای حل یک مسئله باید قطعی باشد. راه، > با ورود آمار فقط به عنوان نشانه ای از ضعف یا محدودیت های خودمان. > تا حدی در نتیجه این دیدگاه، موضوع آمار > اپتیک معمولاً برای دانش آموزان پیشرفته تر، به ویژه دانش آموزان > با استعداد ریاضی باقی می ماند. نکته جالب این است که ماتریس‌های هرمیتی و تجزیه‌های ارزش ویژه مانند بسط Karhunen-Loève به طور معمول در این زمینه استفاده می‌شوند و به نوعی شبیه مدل‌سازی انسجام و ناهمدوسی در مکانیک کوانتومی هستند. من می دانم که تفاوت آشکار (فیزیکی) مهمی بین این دو زمینه وجود دارد، اما سوال واقعی من این است که آنها چه چیزی مشترک دارند. ## سوال برخی از آزمایش‌های ابتدایی مانند آزمایش دو شکاف اغلب برای نشان دادن دوگانگی موج ذره‌ای نور استفاده می‌شوند. با این حال، نظریه نور نیمه منسجم برای توصیف و پیش‌بینی نتیجه این آزمایش‌ها کاملاً کافی است. در تئوری نور نیمه همدوس اصلا ذره ای وجود ندارد، فقط امواج، آمار و عدم قطعیت وجود دارد. فاز جهانی یک پارامتر غیر قابل مشاهده در هر دو نظریه است، اما دامنه تابع موج فقط برای نظریه نور منسجم جزئی مهم است و معمولاً در مکانیک کوانتومی نرمال می شود. این منجر به یک تفاوت اساسی با توجه به تحولات احتمالی می شود که توسط نظریه های مربوطه مورد بررسی قرار می گیرد. اما آیا این واقعاً یک تفاوت اساسی است یا فقط تفاوت در رویه های رایج نظریه های مربوطه؟ چه مقدار از پدیده های عجیب مکانیک کوانتومی را می توان تنها با نظریه نور منسجم جزئی، بدون هیچ اشاره ای به ذرات یا فرآیندهای اندازه گیری، توضیح داد؟ * * * ## اطلاعات بیشتر در مورد چیزهایی که واقعاً دوست دارم یاد بگیرم یکی از دلایل این سؤال این است که بدانیم هنگام پرسیدن سؤال در اینجا چقدر می توان با انسجام جزئی آشنایی داشت. بنابراین توضیح می‌دهد که چرا این آشنایی را نمی‌توان بدیهی تلقی کرد، و به سبکی نوشته شده است تا پاسخ‌های کاملاً کلی را بدهد. با این حال، شامل سؤالات خاصی نیز می شود که با علامت سؤال نشان داده می شوند: > * نظریه نور منسجم جزئی چگونه با مکانیک کوانتومی مرتبط است؟ > * ... دامنه یک تابع موج ... اما آیا این واقعاً یک > تفاوت اساسی است یا فقط تفاوتی در عملکردهای رایج > نظریه های مربوطه است؟ > * چه مقدار از پدیده های عجیب مکانیک کوانتومی را می توان تنها با نظریه نور منسجم جزئی، بدون ارجاع به ذرات یا فرآیندهای اندازه گیری توضیح داد؟ > با اظهار نظر من در مورد آزمایش دو شکاف حواس پرت نشوید. استفاده از آن برای نشان دادن دوگانگی موج ذره ای نور، مدت ها قبل از اینکه مجبور به کنار آمدن با انسجام جزئی باشم، برای من فریبنده به نظر می رسید. من می‌توانستم بدون دردسر نتیجه همه این آزمایش‌های ظاهراً ضدشهودی را پیش‌بینی کنم، بدون اینکه حتی با فرمالیسم مکانیک کوانتومی آشنا باشم. با این حال، نتیجه این آزمایش ها به درستی توسط مکانیک کوانتومی و به طور مستقل توسط نظریه نور منسجم جزئی پیش بینی می شود. بنابراین این دو نظریه دارای بخش های مشترکی هستند. جنبه جالب تئوری نور منسجم جزئی این است که مواردی مانند شدت متقابل یا پارامترهای استوکس اصولاً قابل مشاهده هستند. یک تشبیه ساده به ماتریس چگالی در مکانیک کوانتومی، توصیف ماتریس همدوسی از قطبش جزئی است. می توان آن را بر اساس پارامترهای استوکس $$J=\begin{bmatrix} E(u_{x}u_{x}^{\ast})&E(u_{x}u_{y}^{\ast} محاسبه کرد. )\\\ E(u_{y}u_{x}^{\ast})&E(u_{y}u_{y}^{\ast}) \end{bmatrix}=\frac12\begin{bmatrix} S_0+S_1&S_2+iS_3\\\ S_2-iS_3&S_0-S_1 \end{bmatrix} $$ و از این رو در اصل قابل مشاهده است. اما آیا اصولاً ماتریس چگالی در مکانیک کوانتومی قابل مشاهده است؟ خوب، فرآیند اندازه گیری پارامترهای استوکس را می توان با ماتریس های هرمیتی زیر $\hat{S}_0=\begin{bmatrix} توصیف کرد.
نظریه نور منسجم جزئی چگونه با مکانیک کوانتومی مرتبط است؟
74053
من دوستی دارم که نسخه پزشکی خود را برای اصلاح دوربینی (دوربینی) به من نشان داده است و برای این کار به عینک هایی با 4.25 دیوپتر نیاز دارد که برای من عجیب به نظر می رسید زیرا از معادله آینه یاد گرفته بودم که حداکثر اصلاح ممکن برای دوربینی 4 دیوپتر است: $$ \frac{1}{f} = \frac{1}{p} + \frac{1}{p'} $$ اگر ما 0.25 میلیون دلار برای نقطه دور معمولی چشم و بیش از 0.25 میلیون دلار برای نقطه دور چشم دور بین (علامت منفی، زیرا یک تصویر مجازی است)، خواهیم داشت: $$ \frac{1}{f} = \ frac{1}{0.25} + \frac{1}{p'} = 4 - \frac{1}{|p'|} \in\quad ]0,4[, \quad\text{since}\quad |p'| \geq 0.25m \quad\text{and}\quad p'<0 $$ من کمی در گوگل جستجو کردم و متوجه شدم که در واقع دوربینی می‌تواند به مقادیری حتی بیشتر هم برسد، مانند 20 دیوپتر، اما من نمی‌توانم صفحاتی را پیدا کنم. که در آن پزشکان توضیح می‌دهند که با معادلات یا فیزیک، معلمان توضیح می‌دهند که واقعاً چیزها در چشم پزشکی چگونه کار می‌کنند. یا من یک اشتباه وحشتناک انجام می دهم یا پزشکان یک اشتباه وحشتناک انجام می دهند یا این معادله اصلاً در مورد دوربینی صدق نمی کند ... کدام یک درست است؟
چگونه معادله آینه ای می تواند تصحیح دوربین را توضیح دهد؟
77322
آیا جرم کل جهان در زمان ثابت است؟
آیا جرم کل جهان در زمان ثابت است؟
23719
آیا راهی برای تبدیل تابع همبستگی خودکار به تابع همبستگی زوجی و بالعکس وجود دارد؟
توابع همبستگی خودکار <---> توابع همبستگی جفتی
129371
نام سوال نسبتاً متناقض و ضد شهودی است زیرا صدا توسط ارتعاش تولید می شود. با این حال، فرکانس های بسیار پایین در حدود 32 هرتز و پسرفت، باس هستند. با توجه به آنچه که من به صورت آنلاین خوانده‌ام، می‌توانید فرکانس‌های زیر 20 هرتز را احساس کنید، چیزی که معمولاً می‌شنویم، با این حال می‌توانید تا 12 هرتز را در حالی که فرکانس‌های بسیار بالا را تقویت می‌کنید بشنوید (بالاتر از 20 هزار هرتز؟ من متخصص نیستم). بنابراین دوباره، کدام فرکانس(های) را باید در اکولایزر خود تقویت کنم تا به این اثر برسم؟
کدام فرکانس امواج صوتی بیشترین ارتعاش را ایجاد می کند
93580
اگر گازی مانند هیدروژن در یک محفظه هواگیر تحت فشار قرار گیرد، نیرویی بر حسب پاسکال (یا هر واحدی که می خواهید استفاده کنید) وارد می شود، درست است؟ این چیزی است که به هر سطحی در ظرف فشار می آورد. اما چیزی که من نمی فهمم این است که چگونه گاز می تواند دائماً به دیوارها فشار بیاورد بدون اینکه انرژی بیشتری تامین شود. آیا نیروی فشار نیازی به انرژی ندارد یا چیزی را از دست داده ام؟ وقتی از نیرو برای حرکت دادن چیزی استفاده می شود، مثلاً در یک سیستم هیدرولیک، چطور؟
گاز تحت فشار چگونه دائما فشار می آورد؟
107912
فرض کنید 2 جسم با جرم معین وجود دارد (به عنوان مثال $m_1$ و $m_2$). اگر نزدیک به هم بودند گرانش 2 جسم را جذب می کرد. اگر فاصله زیادی از هم داشتند، انبساط جهان (انرژی تاریک) آنها را از هم جدا می کرد. فاصله آنها باید چقدر باشد (من فرض می کنم نسبت به جرم آنهاست) تا جاذبه گرانشی و دافعه انرژی تاریک از بین برود و اجسام بی حرکت بمانند؟
گرانش انرژی تاریک را خنثی می کند
107918
مقدار کل انرژی در کیهان چقدر است؟ آیا به اندازه انرژی منفی انرژی وجود دارد که یکدیگر را خنثی می کنند؟ یا چیز دیگری است؟
مقدار کل انرژی در کیهان
21407
در حال حاضر تنها راهی که می توانیم ضد ماده تولید کنیم، برخوردهای پرقدرت است. ماده جدیدی از انرژی تولید شده در این برخوردها ایجاد می شود و برخی از آنها ذرات ضد ماده مانند پوزیترون، ضد پروتون و غیره هستند. سوال من این است که ماده معمولی و ضد ماده بسیار شبیه هم هستند. به نظر می رسد که هر دوی آنها به یک شکل به نیروهای بنیادی واکنش نشان می دهند. آیا می توان تصور کرد که بتوانیم راهی برای تغییر ماده برای تبدیل شدن به ضد ماده از طریق برخی تکنیک های کم انرژی پیدا کنیم؟ به عنوان مثال راهی برای تکان دادن چند سوئیچ کوانتومی و voila پیدا کنید که پروتون شما اکنون یک ضد پروتون است، آماده نابودی و انرژی بی حد و حصر برای بشریت! آیا اگر این امکان وجود داشته باشد (یعنی الان باید دست از کار بکشم) بسیاری از قوانین اساسی فیزیک را زیر پا می گذاریم؟
چه موانعی وجود دارد که مانع از تبدیل باریون به ضد باریون شود؟
12203
آیا کسی می تواند مقاله یا کتاب مروری اخیر در مورد ابزار دقیق کروماتوگرافی گازی را پیشنهاد دهد؟ علاقه من به خود دستگاه هاست، نه استفاده از آنها برای یک برنامه خاص. این مقاله، «کروماتوگرافی گازی» در Review of Scientific Instruments همان چیزی است که من دنبال آن هستم. من فقط دارم بررسی می کنم که آیا معرفی جدیدتر یا برتر وجود دارد.
بررسی کروماتوگراف های گازی؟
56473
آیا فروپاشی تابع موج باعث افزایش آنتروپی اتم (یعنی سیستم ذرات زیر اتمی که اتم را می سازد) می شود؟
آیا فروپاشی تابع موج آنتروپی خود سیستم اتمی را افزایش می دهد؟
54030
من اولین شبیه سازی MD خود را برای آرگون مایع می نویسم. کد در حال اجراست. من قرار است محاسبات را در گروه NVE انجام دهم. با پیاده‌سازی یک انتگرال‌گر ساده مرتبه 4 (جنگل-روت)، کل انرژی سیستم من (تقریباً 1000 اتم) نوسان می‌کند (طبق انتظار). اکنون من ظرفیت گرمایی سیستم خود را اندازه گیری می کنم، که این کار را با محاسبه میانگین کل انرژی و نوسانات آن برای چندین شبیه سازی متمایز (با استفاده از پارامترهای یکسان) انجام می دهم. این دقیقاً همان نکته ای است که من (از نظر مفهومی) دریافت نمی کنم. طبق تعریف، انرژی کل یک سیستم در مجموعه میکروکانونیکال ثابت است. آیا وقتی شبیه سازی MD را انجام می دهم در گروه میکروکانونیکال هستم یا در گروه متعارف؟ ادبیات (من دارم) در مورد این موضوع تا حدودی شلخته است.
شبیه سازی دینامیک مولکولی (MD): نوسانات انرژی در مجموعه NVE
78921
* آیا می توان کل آنتروپی خورشید را اندازه گرفت یا محاسبه کرد؟ * با فرض تغییر در طول زمان، مشتقات اول و دوم فعلی آن w.r.t چیست؟ زمان؟ * پیش بینی ما از رفتار مجانبی آن (ممنوع از برخورد احتمالی با اجسام دیگر) چیست؟
آنتروپی خورشید
134193
من جمله ای را در ویکی فضازمان مجانبی مسطح خواندم http://en.wikipedia.org/wiki/Asymptotically_flat_spacetime در نسبیت عام، یک راه حل مجانبی مسطح خلاء، میدان گرانشی بیرونی یک جسم عظیم مجزا را مدل می کند. بنابراین، چنین فضازمانی می تواند به عنوان یک سیستم منزوی در نظر گرفته شود: سیستمی که در آن تأثیرات بیرونی می تواند نادیده گرفته شود. بنابراین سوال من این است: آیا فضازمان تولید شده توسط سیستم ایزوله همیشه مجانبی مسطح است؟ به یاد دارم که راه حل های خلاء وجود دارند که مجانبی مسطح نیستند. بنابراین آیا یک سیستم ایزوله می تواند یک محلول خلاء در خارج از سیستم تولید کند که مجانبی مسطح نباشد؟ آیا ممکن است که اگرچه دو جسم به اندازه کافی از یکدیگر فاصله دارند، اما نمی توان از اثر گرانشی چشم پوشی کرد؟ برای مثال، $$ds^2=-2xydt^2+2dtdz+dx^2+dy^2$$ تعیین کننده $-1$ برای همه $t,x,y,z$ است، تانسور ریمان ثابت است اما در تمام فضازمان صفر نیست و تانسور ریچی در تمام فضازمان صفر است. بنابراین این یک راه حل خلاء حتی در فضازمان جهانی است، در حالی که هنوز یک فضازمان مجانبی مسطح نیست. پس چرا می توانیم بگوییم که یک شیء دور از شی دیگر را می توان به عنوان یک سیستم منزوی در نظر گرفت، یعنی می تواند از تأثیر دیگران غفلت کند؟
آیا فضازمان تولید شده توسط سیستم ایزوله همیشه مجانبی مسطح است؟
19589
دیوید آلبرت فیلسوف علم در کلمبیا است. کتاب «زمان و شانس» او شامل این مثال است (ص 36). یک گاز در یک طرف جعبه با یک دیوار قابل جابجایی محدود شده است. دیوار را به آرامی و عمود بر سطح آن بکشید، مانند یک پیستون. حالا اتفاقاً اینطور است، اتفاقاً نتیجه قوانین حرکت نیوتنی است، که توپ بیلیارد که از دیواری در حال عقب نشینی می پرد، این کار را انجام می دهد. بعد از برخورد آهسته تر از قبل از برخورد حرکت کنید استراحت کنید.) و بنابراین ذرات گازی که از دیوار بیرون می‌پرند، انرژی جنبشی خود را تا حدودی کاهش می‌دهند.» چرا اینطور است؟ ما فرض می کنیم که یک نیروی خارجی اعمال شده دیوار را بیرون می کشد. این گاز نیست که دیوار را بیرون می راند. پس چرا انرژی از دست می رود. چرا این موضوع پایستگی انرژی را نقض نمی کند. راه دیگر برای نگاه کردن به آن این است که یک سری دیوارها را بسیار نزدیک به یکدیگر فرض کنیم. آنها را یکی یکی به موازات سطح بردارید. هیچ تغییری در انرژی جنبشی کل گاز وجود نخواهد داشت. چرا این متفاوت است؟
سوال ساده در مورد گاز در جعبه با دیوار متحرک
115078
من کاملاً گم شده ام که $B$ و $H$ چیست. به نظرم می رسد که اکثر متن هایی که می خوانم در توضیح درست آنها کار بسیار ضعیفی انجام می دهند. آنها فقط در مواردی توضیح داده می شوند که حساسیت مغناطیسی در فضا ثابت است. اول _law_ می گوید که $M = \chi H$، $M$ مغناطیسی است و به درک من $H$ چیزی شبیه میدان مغناطیسی خارجی است (مثلاً میدان مغناطیسی زمین وقتی در آزمایشگاهی آزمایش می کنم). قانون بعدی می گوید که میدان مغناطیسی $B = \mu_0(M+H) = \mu H$ است. هنگامی که $\chi$ ثابت نیست، باید اشتباه باشد زیرا ما تضمین نمی کنیم که واگرایی $B$ صفر است. $$ \nabla \cdot B = \nabla \cdot (\mu H ) \neq \mu \nabla \cdot H = 0 $$ آیا می‌توانید وقتی این کتاب به درستی توضیح داده شود، من را راهنمایی کنید؟ هدف من: من می خواهم میدان مغناطیسی را در اطراف مواد پارامغناطیس محاسبه کنم. من نمی توانم از فرمول $B = \mu H$ استفاده کنم زیرا پارامغناطیس خارجی $\mu = \mu_0$ است بنابراین میدان مغناطیسی بدون تغییر خواهد بود.
میدان مغناطیسی در مواد با حساسیت مغناطیسی غیر ثابت
93588
من ثابت کولن را به عنوان یک ضریب تبدیل فکر می کنم (مطمئن نیستم که آیا درست است یا خیر). مثل اینکه چگونه محاسبات را بر حسب کیلوگرم انجام می دهید و سپس آن را با ثابت تبدیل ضرب می کنید تا پاسخ خود را به پوند تبدیل کنید. ضریب تبدیل $2.2\: \mathrm{lbs/kg}$ خواهد بود. از آنجایی که واحدهای ثابت کولن $\mathrm{N \cdot m^2/C^2}$ است، آیا منطقی است که نیوتن را به صورت زیر تعریف کنیم: $1\:\text{Newton} = \frac{1}{1 /1\: \mathrm{meter^2} \cdot 1\: \mathrm{Coulomb^2}}$ آیا تعریف فوق معتبر است؟ **ویرایش:** بنابراین اگر $k$ یک ضریب تبدیل نیست زیرا تعریف بالا برای نیوتن نامعتبر است و $k$ فقط یک ضریب مقیاس نیست، زیرا دارای واحد است، پس چیست؟ اگر فقط یک ثابت تناسب برای تنظیم قدر است، پس چرا واحد دارد؟ آیا نباید یک واحد کمتر ثابت باشد؟ **ویرایش:** بنابراین $k$ فقط یک ضریب مقیاس نیست (زیرا دارای واحد است) و یک ضریب تبدیل نیست زیرا نیوتن را نمی توان به عنوان واحدهای دیگر بیان کرد. بنابراین اگر واحد آن فقط وجود داشته باشد تا همه چیز به خوبی خنثی شود، آیا این تحلیل ابعادی را بی فایده نمی کند زیرا می توانید ثابت ها و واحدهای تصادفی را اضافه کنید تا هر چیزی را که می خواهید لغو کنید؟ **سوال من در مورد معنای $k$ نیست. مربوط به واحدهایش است.**
چرا ثابت کولن واحد دارد؟
27004
من به دنبال منابعی هستم که در مورد روش های تبدیل فوریه در GR صحبت می کنند. به طور خاص با فرض اینکه شما یک متریک $g_{\mu \nu}(x)$ و تبدیل فوریه آن $\tilde{g}_{\mu \nu}(k)$ دارید، این چه چیزی در مورد تبدیل فوریه به شما می گوید متریک معکوس $\tilde{g}^{\mu \nu}(k)$ یا تانسور ریمان $\tilde{R}^{\mu}{}_{\nu \rho \sigma}(k)$. برخی از هویت های آشکار وجود دارد که می توانید استخراج کنید و من به دنبال مرجعی هستم که در مورد آنها بحث کند و بگوید که آیا آنها مفید هستند یا نه. مثالی از آنچه منظور من این است هویت زیر است: $g^{\mu \alpha}(x)g_{\alpha \nu}(x) = \delta^{\mu}_{\nu} \implies (\ tilde{g}^{\mu \alpha} \ast \tilde{g}_{\alpha \nu})(k) = \delta^{\mu}_{\nu} \delta^{4}(k ) دلار. (این را می توان روی یک منیفولد فشرده یا برای معیارهایی که به طور مجانبی مسطح هستند و غیره قابل درک است.)
روش های فوریه در نسبیت عام
55120
بنابراین، ما نسبتاً مطمئن هستیم که جهان بی نهایت بزرگ است. ما همچنین نسبتاً مطمئن هستیم که در حال گسترش است. سوال من این است که این دو واقعیت چگونه با جهان چندگانه ارتباط دارند؟ تعبیر مورد علاقه من توسط میچیو کاکو ارائه شد، او بیان کرد که در جهان چندگانه، هر جهان منفرد مانند یک حباب است، و همه این حباب ها در فضایی در اطراف شناور هستند (و گاهی اوقات برهم کنش می کنند؟). چگونه ممکن است یک شی بی نهایت بزرگ در یک فضا با سایر اجرام بی نهایت بزرگ وجود داشته باشد؟ آیا این مانند ریاضی است که در آن «اندازه‌های» متفاوتی از بی‌نهایت‌ها وجود دارد، جایی که برخی بزرگ‌تر از بقیه هستند؟ فضایی که کیهان در حال گسترش است چیست؟ آیا این مرزی دارد یا تا حدی بی نهایت است؟
فقدان «لبه» در جهان، و ارتباط آن با چندجهانی چگونه است؟
92185
چند ماه پیش در مورد فونون ها پرسیدم. من پاسخ‌های بسیار خوبی دریافت کردم، اما هنوز برای دریافت شهود برای فونون‌ها مشکل دارم، در حالی که فوتون‌ها، که از بسیاری جهات مشابه هستند و می‌دانم به سختی چیزی در مورد آن‌ها می‌فهمم، برای شهود قابل دسترس‌تر به نظر می‌رسند. در پاسخ ران میمون به این سوال که کوانتوم نور دقیقاً چیست؟ او ادعا می کند که > کوانتوم نور با طول موج λ حداقل مقدار انرژی است که می تواند در یک موج الکترومغناطیسی در آن طول موج ذخیره شود و > موج کلاسیک برهم نهی تعداد زیادی فوتون است که این را به ارتعاشات در یک کریستال تبدیل می کند. شبکه، آیا می توان گفت که یک فونون حداقل مقدار انرژی است که می تواند در یک ارتعاش شبکه در یک حالت معین ذخیره شود و ارتعاش کلاسیک برهم نهی تعداد زیادی فونون است؟ امیدوارم درست گفته باشم که میدان الکترومغناطیسی می تواند از طریق جذب یک فوتون با ماده برهمکنش داشته باشد و این برهمکنش است که فوتون را به چیزی ذره مانند تبدیل می کند. آیا برای تعاملات فونون هم همین را داریم؟ یعنی هنگامی که یک ارتعاش کریستالی با ماده تعامل می‌کند، این کار را با ایجاد/تخریب کل فونون‌ها در یک زمان انجام می‌دهد، که ممکن است در مکان‌های کمابیش دقیق جذب شوند، مثلاً. انرژی یک فونون منفرد توسط یک الکترون موضعی جذب می شود. در نهایت می‌خواهم بفهمم که چگونه تبادل فونون می‌تواند به طور مؤثر نیروی جاذبه بین الکترون‌ها ایجاد کند، اما نمی‌توانم بگویم که شهودی برای اینکه فوتون‌ها چگونه نیروی الکترومغناطیسی را واسطه می‌کنند، دارم. من می ترسم که در حال حاضر این فراتر از زمینه من باشد.
فوتون ها و فونون ها
67441
آیا می توان طول روز را در نقاط مختلف (فاصله) از خورشید محاسبه کرد؟ من می شنوم که دانشمندان کشاورزی قادر به انجام این کار هستند. برای آسان‌تر کردن محاسبات، فرض می‌کنیم که هیچ شیب محوری وجود ندارد، اندازه‌گیری‌ها در خط استوا انجام می‌شوند و می‌خواهند بدانند در صورت وجود شیب چگونه تغییر می‌کند.
محاسبه طول روز در هر زمانی از سال؟
98600
فرضیه جهان ریاضی، عمدتاً توسط ماکس تگمارک و یک نوع جدید علم، عمدتاً توسط استیون ولفرام، هر دو ادعا می‌کنند (حداقل آن‌طور که من می‌فهمم) که در درونی‌ترین واقعیت هسته‌ای آن، ریاضیات است. آیا می توان این جمله را دقیق تر بیان کرد، یعنی رابطه دقیق بین این دو فرضیه چیست؟
فرضیه جهان ریاضی و نوع جدیدی از علم از چه راهی به هم مرتبط هستند
98608
![توضیح تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/6UfAY.jpg) جریان آرام یک جریان ثابت ساده با یک گرادیان سرعت یکنواخت در طول قطر لوله است. من با درمان ابتدایی جریان آرام مانند پروفیل سرعت پایه، تنش های برشی و غیره آشنا هستم. اما سوال من این است: - سرعت ذرات سیال در لبه ها صفر است در حالی که در مرکز حداکثر است. این بدان معنی است که در یک بازه زمانی مشخص، مرکز > بیش از پیشروی نواحی اطراف برآمده می شود، در حالی که مایع > در لبه ها ثابت می ماند. **سپس، با گذشت زمان، مرکز > باید نسبت به بقیه سیال > برآمده به بیرون ادامه دهد و باعث ایجاد یک سنبله بسیار تند در وسط جریان استوانه ای شود. > آیا این واقعاً اتفاق می‌افتد؟** به نظر می‌رسد که بسیار غیرمعمول و برخلاف مشاهدات روزمره است، اگر مرکز برآمده شود و شکلی شیب دار > همی (پارابولیک) از سطح پیشرو ایجاد کند. همچنین، > **بعد از یک برآمدگی مشخص، آیا اثرات گرانش نباید شکل را تغییر دهد؟**
شکل سر جریان در جریان لامینار در لوله
35587
در مکانیک کوانتومی، اصل عدم قطعیت بیان می‌کند که ما فقط می‌توانیم کمیت اسپین را در یک محور اندازه‌گیری کنیم، اما در سایر محورها نه. سپس در نظریه ابر ریسمان چطور؟ از آنجایی که مکانیک کوانتومی اساساً جهان سه بعدی است، این امر منطقی است، اما نظریه ابر ریسمان بیش از فضای سه بعدی را اتخاذ می کند.
اصل عدم قطعیت اسپین در نظریه (فوق العاده) ریسمان
32050
در این مقاله، D. H. Coule استدلال می‌کند که معیارهای درایو تاب، مانند آنچه توسط Alcubierre پیشنهاد شده است، نیاز دارد که ماده عجیب و غریب از قبل در مسیر سفر توسط سفر معمولی گذاشته شود. در بخش 5 این مقاله «تغییر ساختار مخروط نور» او اساساً همان ترفندی را دنبال می‌کند که آلکوبیر انجام داد: مقداری متریک از آستین خود با ویژگی‌های مورد نظر بنویسد و ببینید تانسور تنش انرژی باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد. برای برآوردن معادلات اینشتین متریکی که او می نویسد، فضازمان با سرعت مؤثر نور بیشتر در محور x$ را توصیف می کند. او توضیح می دهد که این نیاز به $T_{\mu \nu}$ دارد که شرایط انرژی غالب را نقض می کند. حال، اگر به صفحه ویکی‌پدیا سرعت متغیر نور بروید و به بخش کیهان‌شناسی بروید، هیچ یک از مقالات Magueijo یا Albrecht برای به دست آوردن سرعت متغیر نور بر مکانیزمی از این نوع تکیه نمی‌کنند. آنها در عوض از مسیر سخت‌تر پیشنهاد لاگرانژی‌ها یا نظریه‌های جایگزین می‌روند. من نمی‌پرسم آیا در تغییر متریک Coule چیزی آنقدر اشتباه وجود دارد که نویسندگان VLS آن را با رد رد نکردند، یا اینکه آنها به سادگی از این مکانیسم ساده برای کشش مخروط‌های نور چشم پوشی می‌کنند؟ ما می دانیم که برای توضیح تورم کیهانی، به یک میدان اسکالر نیاز داریم که شرایط انرژی غالب را نقض کند، اما اگر این اسکالر دارای ناهمسانگردی های چرخشی مهمی بود، چنین مدلی (اگر درست باشد) به این معنی است که ممکن است قسمت های دور از جهان اولیه وجود داشته باشد. به هر حال به طور علّی به هم مرتبط هستند (حداقل در برخی جهات که از مکانی به مکان دیگر تغییر می کنند) که ممکن است بسیاری از یکنواختی مقیاس طولانی را که ما می بینیم توضیح دهد؟ آیا این شروع بهتری برای توضیح ساده تری نیست که از نظریه گرانشی معروف استفاده می کند؟
سرعت متغیر نور در کیهان شناسی